List do ojca

List do ojca

Ale ty, Wiesiek, to jesteś dopiero typ! Tego się po tobie nie spodziewałam! Justyna nie patrzy już na dobre wychowanie i wyciera nos mankietem swojej bluzki.

Tę elegancką bluzkę uszyła jej mama. Wygrzebała gdzieś ze swoich zapasów kawałek jedwabiu, westchnęła nad nim, trochę żałując, że taki skarb nie trafi się jej, ale usiadła do maszyny i zaczęła szyć.

No bo jak? Dziewczyna podrosła, trzeba się ładniej ubierać. Kto na nią spojrzy, jeśli chodzi byle jak?

Lepiej by było, gdyby mama się tak nie starała… Na co to komu? pomyślała Justyna, patrząc za swoją pierwszą miłością.

A ta ukochana miłość oddalała się od Justyny pewnym, wojskowym krokiem i nawet nie obejrzała się ani razu.

Aż serce boli!

Justyna jeszcze raz pociągnęła nosem, ale przypomniała sobie, że ma pomalowane rzęsy mimo zakazu mamy więc płakać nie może.

Wiesław, Wieśku, Wiesiek…

Ulubiony i jedyny! Tylko pół roku szczęścia im się trafiło. Justyna liczyła akurat pół roku od dnia, gdy się poznali.

Zaledwie pół roku, a tyle się wydarzyło…

Wiesiek jednak spojrzał za siebie, lecz Justyna udała, że nie widzi.

Bo po co? Ona do niego z taką nowiną, a on się odwraca?! Niech idzie! Marynarz! Chce morza i swobody! No to niech płynie! Co, ona dziecko? Sama sobie poradzi i wychowa! O pozwolenie nie poprosi! Za dużo szacunku!

Justyna się złościła, ale w środku czuła piekącą i trudną do zniesienia przykrość.

Jak to? Przecież mówił, że kocha, obiecywał wszystko, czego tylko zechce! Obiecywał ślub… I co? Ucieka, jak tylko usłyszał, że czeka ich dziecko?

No, jak to powiedziała…

Zasugerowała, że zasługuje na coś więcej niż przypadkowe spotkania w niedzielę, a on odpowiedział, że na niego czeka morze i nie zamierza zmieniać swoich planów dla jej widzimisię. Powiedział, że jeśli kocha, to niech się zbiera i jedzie z nim.

Ale jak, od matki? I to jeszcze z brzuchem? Na drugi koniec kraju, gdzie nie ma nikogo i niczego?

Nie, tego nie będzie!

Justyna wstała z ławki, poprawiła spódnicę i pasma włosów. Niby tylko parę kosmyków, ale trwała ondulacja robi cuda. Mama zawsze powtarza wygląd potrafi wiele zmienić. Wiesiek też nie był za urodziwy. Bez łez nie spojrzysz! A dziewczyny za nim szalały. Bo i bystry, i wesoły, i poważnie porozmawiać też potrafił, jak student jaki. Szkoda tylko, że za wykształceniem nie nadążał skończył ledwie podstawówkę! Ale, o dziwo, błyskotliwy…

Justyna zresztą też nie miała z tym lekko. Skończyła technikum i wystarczy. Mimo nalegań matki, dalej się uczyć nie chciała. Obraziła się nawet na nią tak bardzo, że nie rozmawiały przez miesiąc! Kiedy to było!

Ale Justyna zna swoją wartość. Co jej po dyplomie, skoro już teraz na budowie zarabia sporo? Mamie może pomóc, na siebie starcza.

Mama się uspokoiła, znowu ją przytuliła. Od tego jest matka. Tylko… co powie, jak się dowie, że zostanie babcią? Będzie afera?

Nie było sensu zgadywać. Bez kłótni się nie obejdzie.

Mama krzyczała tak, że zbiegły się sąsiadki. Nic im nie tłumaczyły, tylko powiedziały, że Justyna ma kłopoty w pracy i odprawiły wszystkich. Sprawy rodzinne to rodzinne, koniec!

Jakżeś tak, córciu? Nie mówiłam ci, żebyś pilnowała się do ślubu? Komuś teraz potrzebna?! Ach, Wiesiek! Taki porządny się wydawał! Wąż! No nic! Jeszcze zatańczy przede mną! Co, jak tylko mu powiedziałaś o dziecku, to zaraz zwiał?

Justyna się zamyśliła. Powiedzieć mamie wszystko jak jest? Zakrzyczy, nie wybaczy. Tak chociaż ona winna mniej, a Wiesiek będzie już daleko.

Tak, mamo. Tak właśnie było.

Ojej, moje nieszczęście… Co teraz z nami będzie?

Jakoś będzie! My dzieci? Poradzimy sobie, mamo! Jeśli mnie nie zostawisz, pomożesz na początku, to nie będę się bała rodzić.

Gdzież bym cię zostawiła?! Co ty gadasz?! Która matka swoje dziecko zostawi, jak pomoc jest potrzebna?!

Justyna zamknęła na chwilę oczy i aż jej lżej się zrobiło.

No to Wiesiek! Poradzimy sobie bez ciebie! Możesz płynąć! Skoro morze ważniejsze od dziecka

Po jakimś czasie Justyna sama zapomniała, jak przebiegła ich ostatnia rozmowa. Nawet zaczęła wierzyć, że powiedziała mu o dziecku i dostała za to tylko zgryźliwą odpowiedź. Złość i żal uwijały gniazdo w jej duszy, zagnieździły się tam, splatając się cienkimi ogonami, już tylko czasem przypominały o sobie, szepcząc:

A popatrz! Córka cała w tatusia! Tak samo krnąbrna! Kręci się i przewraca wszystko do góry nogami! Daj jej znać, niech nie pyta, gdzie ojciec. Uciekł na swoje morze i ani słowa, ani znaku! I ona jak dorośnie, to tak samo odejdzie! Bo nie potrafi kochać! Nie nauczy się! Jabłko od jabłoni…

Może dlatego Alinka, córka Justyny, rosła przekonana, że kocha ją na tym świecie tylko babcia i to nie zawsze. Raz przytuli, pożałuje, ale jak sąsiadki zachichoczą za plecami, to zaraz odsunie:

Idź, idź, do matki! Niech cię ona tuli, mój ból… Za co nas to spotkało, Panie Boże?! Czymśmy zawiniły?

Do trzeciego roku życia Ala była przekonana, że ból i kara to po prostu jej imiona. Tak samo, jak Alinka. Tak mówiła na nią mama w chwilach rzadkiego spokoju. Wtedy trafiało się jej trochę upragnionej czułości.

Chodź tu, córciu! Uczeszę ci warkocze! Ale one piękne… Nie moje cienizny… Gęste takie! W tatusia… On też miał ciemne włosy, czarne jak krucze pióra! A oczy niebieskie, jak Bałtyk, na który wypłynął… Ty cała w niego… Pięknaś, ale szczęścia pewnie nie zobaczysz, tak jak i ja!

Dlaczego? pytała cichutko Ala, gotowa się rozpłakać.

Bo tak!

Głos mamy się łamał i Ala wiedziała, by już dalej nie pytać. Nie warto było. Lepiej schować głowę w fartuch babci, pachnący kotletami i rosołem, popłakać trochę, najpierw żałując siebie, potem mamę, na końcu i babcię ot, za to, że nosi ten wstyd za córkę.

Czym był ten wstyd i dlaczego ktoś musiał go nosić, Ala dowiedziała się później. Miała ledwo dziesięć lat, gdy mama nagle rozkwitła, wypiękniała i pojechała do miasta układać sobie życie na nowo.

Alinka została z babcią.

Nie to, żeby bardzo tęskniła za mamą. Już wcześniej zostawiała ją na długo, wyjeżdżając do pracy, powtarzając, że półsierotę trzeba jakoś wykarmić. Ale to było inne. Z takich wyjazdów mama wracała uśmiechnięta, choć zmęczona. Przywoziła torby z upominkami i nowymi ubraniami, ściskała Alinkę, zachwycała się jej chudością i wzrostem, a potem zrzędziła babci:

Mamo, czemu ona taka chuda? Ludzie powiedzą, że nie karmimy!

Ta twoja nic nie je! Próbowałam już wszystkiego, a ona kawałek chleba chapnie i ma dość! Gdybyś była w domu, dziecko jadłoby jak należy! A ja? Do krów zdąż, na pole zdąż, a jeszcze dom i dziecko! Zamiast narzekać, lepiej byś wróciła!

Po co niańczyć dorosłą?! Daj spokój, mama! Lepiej zobacz, co ci kupiłam!

Komu te twoje prezenty? Lepiej byś była blisko! Serce mi się wyrywa! Tęsknię…

Mama posępniała, a Alinka przestraszona kryła się w kącie, bo wiedziała, że zaraz będzie awantura.

Tak? Tęsknisz?! A ja niby nie?! Jestem jeszcze młoda i ładna, a co z tego?! Żyję samotnie! I jeszcze ty mi wypominasz! Człowiekowi się odechciewa! Mam przynajmniej ty mnie przytul… Sama sobie taki ciężar na kark sprawiłam… Gdybym wiedziała, że tak będzie, nie wypuściłabym go nigdy!

Teraz już za późno, córciu. Po szkodzie i mądry głupi.

Mamo!

Co?! Urodziłaś to wychowuj! Nie chcesz napisz do ojca! Może zabierze dziewczynkę?

Żebym ja Alę oddała Wiesławowi?! Nigdy! On nawet wiedzieć nie chciał o niej! I teraz miałby dostać gotowe dziecko? Nigdy! Nie po to tyrałam na budowie tyle lat, żeby on przyszedł i zgarnął wszystko gotowe!

No to nie narzekaj! Myślisz, Ala nie słyszy? Nie jest jej przykro, że ojciec drań, a mama pracuje ponad siły?

To niech się obraża! Życie to nie tylko cukierek! Bywa i gorzko! Koniec tematu! I nie waż się pisać do Wieska! Znam cię!

Zakazu babcia dotrzymywała, ale nie zawsze.

Alinka szykowała się do egzaminu ósmoklasisty, gdy z miasta przyszła wiadomość. Mama Alinki urodziła synka, a po tygodniu odeszła z tego świata, nie wyjaśniwszy nic kompletnie nikomu.

Tajemnica jej narodzin zostałaby ogromną zagadką, gdyby nie upór Aliny.

Gdy dowiedziała się o wszystkim, babcia spakowała się i wyjechała, zostawiając rozżaloną Alę samą z gospodarstwem i krótką instrukcją.

Teraz nie czas na łzy, kochanie… wiążąc mocniej czarną chustkę, szeptała babcia. Jak my będziemy żyć? Na czym świat stoi, nie wiem…

Babciu, pójdę do pracy!

Poczekaj z tym. Najpierw maluch. Ojciec go zabrał, ale nie chce się nim zająć. A ja… Damy radę, Alinka?

A mamy wybór? Babciu, ja bez matki wyrosłam, a on miałby iść do domu dziecka? Nie ma mowy!

Też tak myślę… Ale ja już stara, Alineczko, boję się, czy starczy mi sił…

Babcia pojechała, a Ala przeszukała cały dom, czując, że już teraz zakazy mamy nie mają znaczenia.

Trzeba szukać ojca, bo bez pomocy sobie nie poradzą…

Wiedziała, co robić, wiedziała od zawsze. Zanim nauczyła się pisać, rysowała listy do ojca, starannie je chowając przed mamą i babcią. Opowiadała w obrazkach, jak w domu pojawił się nowy kot, jak babcia uczyła ją lepić pierogi. Albumy, które Ala chowała pod łóżkiem, znalazła kiedyś babcia, ale nic nie powiedziała. Jeszcze raz próbowała porozmawiać z córką, ale bezskutecznie, widząc w niej ogromny żal do ojca, który nigdy nie zechciał spojrzeć na swoje dziecko. Justyna złościła się na swojego dawnego ukochanego, zapominając zupełnie, że wiedzieć o dziecku nie mógł.

Potem obrazki zamieniły się w koślawe litery Ala pisała do ojca swoje listy, chowając zeszyty pełne swojego życia: radości, smutki, żale do całego świata, małe zwycięstwa nad sobą.

Teraz pozostało napisać ten najważniejszy list. Ten, który wyśle naprawdę…

Adres Ala odnalazła. Stary, zmięty koperta schowana była przez mamę tak sprytnie, że gdyby nie upadek ramki z fotografią, nigdy by jej nie znalazła. Ramka wyślizgnęła się, gdy ściągała ją ze ściany. Szkło rozprysło się po pokoju, a Ala zapłakała z bezsilności. No tak, mama miała rację jestem niezdarna…

Kawałek białej, podniszczonej koperty wysunął się spod zdjęcia, gdy otrzepywała mamę z okruchów szkła.

Co to? Ala pociągnęła delikatnie i zrozumiała, że znalazła, czego szukała. Rozpłakała się jeszcze mocniej. Mamo! Za co tak ze mną? Co ci zrobiłam?!

Długo jeszcze Ala siedziała na podłodze, wygarniała mamie wszystko, a potem prosiła o przebaczenie, sama nie wiedząc za co…

Lżej jej nie było.

Wybacz, mamo, ale nie posłucham cię. Nie chciałaś, żebym kontaktowała się z ojcem… Wiem… Ale bardzo go potrzebuję! Babcia mówi, że i ona już nie wieczna… Wkurzam się na to, ale rozumiem to prawda. Same sobie już nie damy rady. Jeśli on rzeczywiście taki zły, jak mówiłaś, przynajmniej będę to wiedzieć i nastawię się, żeby liczyć tylko na siebie. A jeśli nie? Przepraszam cię, mamo, ale nie bardzo wierzę. Cały czas powtarzałaś, że tata zły, a sama… Po co mnie rodziłaś, skoro nawet nie próbowałaś pokochać? Po co to bohaterstwo na pokaz? Wiem, co powiesz! Jestem niewdzięczna… Może tak! Ale jak boli, gdy nie jesteś kochana?! Gdy cały czas mówią ci, ze jesteś podobna do kogoś, kogo nie znasz i nigdy nie widziałaś?! Skąd mam wiedzieć, jaki był? Nie miej więc pretensji! Chcę na niego spojrzeć! I posłuchać, co mi powie!

Nie przyszło jej do głowy, że człowiek, który kiedyś napisał do jej matki, mógł się przeprowadzić.

Nie rozmyślała. Działała.

Siedząc wieczorem nad kartką wyrwaną z zeszytu, Ala wyskrobała w końcu trzy zdania, w których zamknęła wszystko: żal do rodziców, prośbę o pomoc i nadzieję, że ojciec ją usłyszy.

Wysłała ten list z samego rana, idąc do szkoły. Gdy wróciła, zastała babcię z rozwrzeszczanym, malutkim, jak się jej zdawało, niemowlęciem.

No, Alineczko… To jest Aleksy… Twój brat… babcia pociągnęła nosem i odwróciła się, przewijając wnuka, a Ala patrzyła na malucha z zaciekawieniem.

Babciu, czemu on taki maleńki?

Taki ma być. Ty byłaś jeszcze drobniejsza.

Naprawdę?

Ano. A potem wyrosłaś na kawał dziewczyny! I on wyrośnie. Zobaczysz.

Babciu, a jego tata…

Powiedział, że pomoże, ale nie weźmie do siebie. Nie jego sprawa.

I tak dobrze… Ala naśladowała babcię tak dobrze, że ta aż się uśmiechnęła.

Oj, Alinka! Poradzimy sobie z nim?

A jak? Cicho, babciu! Wszystkie kobiety dają radę! A u Kachy Żyły aż dziewięcioro, a żyje! Obiecała dać mi jakieś wyprawkowe rzeczy po bliźniakach. Mówi, sporo nowych. Ledwo dzieci zdążyły urosnąć, a już się wyrosło ze wszystkiego. To prawda, babciu?

Prawda, kochanie. Dzieci rosną szybciej, niż czas ucieka. Dopiero co twoją mamę na rękach trzymałam, a teraz już jej nie ma…

E, babciu! Nie płacz! Bo ja też się popłaczę! I ten maluch zaraz dołączy! Co mu trzeba? Mokry?

Pewnie głodny. Zaraz minie czas karmienia, och! Dobrze! Czas go nakarmić!

Babcia zaaferowana podała Ali dziecko.

Potrzymaj go! I nie bój się! Nie upuścisz! Ty jesteś sprytna, dziecko! Oby i on taki był!

Ala zamarła.

Na jej rękach leżało żywe dowód na to, że już nigdy nie będzie sama. Ile lat czekała, żeby ktoś był jej potrzebny jak powietrze, a ona komuś? Babcia i mama się nie liczą. One miały swoje zdanie na wszystko.

Wyjdziesz za mąż, to szukaj nas po polach! Potrzebne ci będziemy! mama wzruszała ramionami, gdy Ala pytała, jak to będzie, jak dorośnie.

A Alinie marzyło się żyć w wielkiej rodzinie. Choćby takiej, jak u Kachy, gdzie wszystko rozgardiasz, zgiełk i hałas, ale ciepło. Dzieciaki biegną po domu rumiane i wesołe, a trzy pokolenia grzeją siebie nawzajem.

Kacha mieszkała z rodzicami i teściami, wszystkich nazywała mamo-tato. Dom trzymała twardą ręką, czując, że wszystko pod jej dachem to jej odpowiedzialność, matki, żony, gospodyni. Skoro los dał jej tyle dzieci, musi zadbać o ich szczęście. Mąż ją wspierał, a kłótnie i nieporozumienia gasił od razu, groził palcem:

No! Posprzątajcie! Nie ma co krzyczeć na rodzinę!

Ala, słysząc to kiedyś, zapamiętała. Tak trzeba żyć! Rodzina jest najważniejsza!

Szkoda, że u niej tylko babcia i mama. Czy ktoś jeszcze?

I tak się stało…

I choć ten chłopczyk, który teraz marszczy nos i wygląda, jakby miał zaraz się rozpłakać, miał ledwo dwa tygodnie, już wiedziała tak zostanie na zawsze. On jej potrzebuje, ona jemu. I jakikolwiek dorosły by był, dla niej zawsze zostanie tym ciepłem na rękach.

Z bratem Ala nauczyła się sobie radzić szybko. Raz tylko wpadła z pomocą Kacha, rozpędzona, przewinęła wrzeszczącego Alka i śmiała się, oglądając jego cienkie łapki:

No cześć, wojowniku! Krzycz! To dobrze! Głośniej! Płuca muszą się rozwijać! No, Alka, słuchaj! Nic tu strasznego nie ma! Wszystkie dają radę, ty też dasz! Pokażę ci, jak kąpać i dbać o tego wrzaskuna, resztę zrobisz sama. Gdzie babcia?

Do miasta pojechała. Jakieś papiery załatwiać, ponoć pilne, żeby później nie było kłopotów. Pokaż mi, jak ty to robisz…

Czemu babcia ci nie pasuje? Kacha marszczyła brwi.

Nie o to idzie, Kacha! Po prostu… babcia mówi, że już zapomniała, jak z niemowlęciem. Ty pamiętasz wszystko…

No jasne! roześmiała się Kacha, której bliźniaki miały raptem rok jakby to wczoraj było!

Właśnie, chciałam dorady od ciebie. Boję się, Kacha, jest taki maleńki…

Nie bój się, Alka! Przebijesz się! Kacha bierze pieluchę ze sterty i owija wyciszonego Alka. Dawniej dziewczyny wychodziły za mąż młodo. Po dawnemu miałabyś już dwójkę dzieci. Poradzisz!

Ala patrzyła na ręce Kachy i myślała, że nie jest gotowa, nawet by rozważyć macierzyństwo. Przewijanie i butelki to nie wszystko… Trzeba jeszcze kochać… Ale jak?

Tego nauczył ją Alek. Ala wracała ze szkoły, nie biegnąc, a lecąc! Tu na nią czekał ktoś! Bezzębny, pierwszy uśmiech Alka przypadł, dzięki kaprysowi losu, właśnie jej, nie babci. I jej imię wypowiedział jako pierwsze.

Ala! wykrzykiwał porządnie utuczony chłopczyk, chwiejnie biegnąc przez podwórko siostrze na spotkanie.

Jestem, kochanie! Chodź do mnie!

Ciepłe rączki oplatały jej szyję, a Ala rozpływała się w ucałowaniach brudnych policzków brata.

Gdzie znowu byłeś? Czemu cała buzia brudna? Chodź, myjemy się!

Z siostrą Alek znosił wszystko. Nawet mydło i gąbkę. Babcia śmiała się, patrząc, jak Ala goni rozbrykanego malca:

Żmijka! Trzymaj go mocniej, Alineczko! Bo sobie nosek rozbije!

Zajęta bratem, Ala zapomniała o liście do ojca. Odpowiedź nigdy nie przyszła, więc Ala uznała, że nawet cisza jest odpowiedzią. Skoro ojciec milczy to ona mu niepotrzebna.

Zadrgało w niej trochę żalu, ale szybko ucichło całe jej życie wypełnił Alek.

Babcia ciągle przypominała o studiach, ale Ala nie chciała o tym słyszeć.

Babciu, przecież wiesz, że to niemożliwe! Gdybym poszła na studia, musiałabym wyjechać do miasta! A jak wy tu sami? Nawet nie dyskutujmy!

Babcia nalegała, Ala się złościła. Przecież w okolicy nie zabraknie jej pracy! Na gospodarce zawsze coś do zrobienia, a nawet do sklepu, który Kacha z mężem otworzyli, potrzeba sprzedawców. Kacha już mówiła, że ją weźmie, jeśli zdecyduje się zostać.

Ale babcia nie chciała słuchać.

Ala! Nie rozumiesz! Mama twoja przez to przegrała życie, chcesz to powtórzyć! Dla cię staram się.

Babciu, rozumiem, ale nie przekonasz mnie! Są ważniejsze rzeczy niż nauka!

I właśnie wtedy, gdy wśród tych kłótni żyły, pojawił się ten, kogo Ala już nie spodziewała się zobaczyć.

Wieczór. Wróciła z Alkiem od Kachy. Brat, trochę marudny po zabawie z bliźniętami, włóczył się za nią niechętnie, wiedząc, że z siostrą nie ma żartów: spać to spać. Tuż przy furtce pociągnął ją za spódnicę:

Ala! Weź mnie!

Siostra wzięła go na ręce, uśmiechając się mimowolnie do jego zabałaganego weź!

Przechodząc przez furtkę, zrobiła kilka kroków i stanęła jak wmurowana. Na werandzie majstrował jakiś obcy mężczyzna. Stał na stołku i coś kombinował z żarówką, która nie świeciła dokładnie tak długo, jak Ala pamiętała.

No, masz ci los! westchnął nieznajomy, gdy żarówka wreszcie zabłysła i zeskoczył ze stołka.

Dopiero wtedy zauważył stojącą jak słup Alę i Alka do niej przytulonego.

Córciu…

Wiesław zrobił krok, drugi, i nie patrząc na cofnięcie się Ali, przytulił ją i Alka.

Moja kochana…

Ala ze zdumieniem zobaczyła łzy w oczach nieznajomego.

Wybacz, córciu! Nic o tobie nie wiedziałem! Twój? Wiesiek spojrzał na Alka, który patrzył wielkimi oczami na nieznajomego, zwabionego do ich domu nie wiadomo jak. Dasz się dziadkowi przytulić? Chodź no tu, mój drogi! Pokaż się!

Dopiero tu Ala się ocknęła i zrozumiała, kto przed nią stoi.

To nie mój! Co ja mówię?! Syn nie mój! Tato, to… To syn mamy Mój brat, Alek…

A tak! Wiesław ścisnął chłopca, który nie tylko nie protestował, ale sam przytulił się do mężczyzny, ocierając policzkiem o jego zarost.

Kłuje!

To zaraz się ogolę, skarbie! Dziecko, chodźmy do środka. Komary tu gryzą jak oszalałe! Myślałem, że mnie zjedzą!

Rzeka blisko, tato…

Pamiętam…

Babcia powitała Alę takim spojrzeniem, że Ala wiedziała dorośli się dogadali i będzie zgoda. Więc nie ma się już na kogo obrażać.

Jakie znaczenie mają stare krzywdy rodziców przed jej narodzinami? Teraz rodzina jest większa. To trzeba docenić.

Patrzyła, jak Alek kręci się koło ojca i wiedziała tak już będzie. W ich domu nareszcie pojawił się mężczyzna. I to dobrze…

Później Ala dowie się, że jej list nie zaginął na poczcie, tylko dotarł pod adres. Ale ojca od dawna tam nie było. Młoda kobieta, która trafiła na list, nie poskąpiła czasu i wysiłku, by znaleźć starego właściciela mieszkania i mu go przekazać. Zajęło to sporo czasu. W końcu list trafił do rąk Wiesława który był na morzu.

Jak dostałem twój list, córko, natychmiast przyjechałem! Myślałem, że jestem sam na świecie! Twojej mamie pisałem nie raz. Prosiłem, żeby się opamiętała. Rodzinę chciałem.

A mama?

Odpisała raz. Że wyszła za mąż i prosi, żebym nie przeszkadzał. No to zostawiłem… Ach, gdybym wiedział, jak tu sprawy stoją! Wróciłbym wpław! Boże, za co mi takie szczęście?! Nie zasłużyłem! Chcesz jechać ze mną? Mam mieszkanie w Gdyni. Duże, jasne! Z okna morze, a zachody takie, że aż żyć się chce!

Tato, ja nie mogę

Dlaczego?

Nie pojadę bez Alka i bez babci! Tak nie można!

A kto mówi, że bez nich? Mieszkanie duże, dla wszystkich wystarczy. Ty musisz się uczyć, córciu! Babcia będzie z Alkiem siedzieć, a ciebie zapiszemy na studia.

A z czego żyć? Ledwo dajemy radę! Ojciec Alka, jak obiecywał, tak i nie pomaga. Alimentów nie płaci, w ogóle zniknął. Udaje, jakby nie miał syna. Nie widziałam go od ponad roku. Był tu raz. Dziesięć minut i już go nie było. Upewnił się tylko, że z Alkiem wszystko ok i zniknął.

Chcesz mnie obrazić? Wiesiek zmarszczył brwi, a Ala prawie wybuchła śmiechem, bo był cały jak mały, naburmuszony Alek. Z czego się śmiejesz? Jestem facet czy nie? Przecież was wszystkich utrzymam! Nie obrażaj! Pakuj się! Babcia już się zgodziła! Czekaliśmy tylko na twoje tak. I chyba przed chwilą je usłyszałem, co?

Tak, tato…

I Ala przytuli ojca, dziękując losowi za ten dzień, gdy wymyśliła, by napisać mu list. Potem wyjedzie z nim nad to dalekie morze, które wcale nie będzie takie ciche.

I choć jej życie nigdy nie będzie spokojne, sztormów i ciszy starczy na trzy takie Bałtyki, Ala będzie wiedzieć ma swoją przystań, gdzie można się schronić, cokolwiek się stanie.

I w tej przystani będzie zawsze ciepło i bezpiecznie. Tam będą czekać bliscy, zapach ulubionych pierogów z kapustą, których nigdy nie nauczy się lepić mimo usilnych prób babci.

I będzie tam czekał jej rozczochrany braciszek, witający ją już lekko zgrzytliwym, ale coraz bardziej poważnym głosem:

Cześć! Tata mówił, że przyjedziesz! Alu, stęskniłem się!

I ja, kochanie I jaAla westchnęła głęboko, przez chwilę nie wierząc szczęściu. Przebiegła wzrokiem po twarzy ojca, osiwiałej babci i rozbieganych oczach brata. Przekorna myśl zamigotała jej w sercu: To ja jednak mam rodzinę. Taką prawdziwą z błędami do naprawiania, z niewyuczonymi lekcjami czułości i miłością, która wciąż uczy się sama siebie. Nie wszystko było jeszcze proste ani jasne. Wiedziała, że przed nimi mnóstwo trudu, nieporozumień, domysłów i przebaczeń. Ale już się nie bała.

Bo w domu, w którym czeka światło na werandzie i ktoś, kto westchnie radośnie, gdy wejdziesz życie, choć czasem splątane jak supeł, ma jednak właściwy koniec nici.

Tej nocy, zasypiając z uchem przy poduszce, słuchała spokojnych oddechów brata i babci, a zza ściany cichego nucenia taty przed snem. Uśmiechnęła się do mroku, myśląc, że naprawdę światło w rodzinnych oknach świeci najjaśniej, kiedy już w końcu ktoś wraca do domu.

I śniło jej się morze szerokie, spokojne, przyjazne jak nigdy dotąd. Morze, na którego brzegu, zjeżdżając szaleńczo z piaskowej wydmy, witała ją cała rodzina. A ona leciała ku nim z taką lekkością, jakby całe życie czekała tylko na ten moment.