List do ojca

List do ojca

No jesteś, Wojtku, niezły ancymon! Nie spodziewałam się po tobie takiego zachowania! Zofia nie zważała na uprzejmości i otarła nos rękawem bluzki.

Tę bluzkę uszyła jej mama. Wyjęła z szafy kawałek jedwabiu, westchnęła, żal jej było, że tak piękny materiał idzie na córkę, ale siadła do maszyny.

No bo jak! Dziewczyna już prawie dorosła, musi się dobrze prezentować. Kto na nią spojrzy, jeśli będzie chodzić byle jak ubrana?

Może lepiej, żeby mama tak się nie trudziła Co z tego? pomyślała Zosia, patrząc za swoją pierwszą miłością.

Ta miłość odchodziła od niej sprężystym krokiem niczym rekrut z wojska i nawet się nie obejrzała.

Bardzo to zabolało!

Zosia jeszcze raz pociągnęła nosem, ale przypomniała sobie, że ma wytuszowane rzęsy na przekór zakazom mamy więc nie wolno teraz płakać.

Wojtek, Wojtuś, Wojciech

Ukochany i jedyny! Tylko pół roku dane im było być razem. Zosia dokładnie to obliczała. Od dnia, kiedy się poznali równo sześć miesięcy minęło.

Pół roku, a wydarzyło się tak wiele

W końcu Wojtek odwrócił się, ale Zosia udała, że tego nie widzi.

I dobrze! Przyszła do niego z taką wiadomością, a on odwraca się na pięcie?! Niech idzie! Matros z niego tylko w bajkach! Morza mu się zachciewa, wolności! No cóż, droga wolna! Przecież nie jest dzieckiem poradzi sobie i bez niego! Sama urodzi i wychowa dziecko! Nawet pozwolenia go nie zapyta! I tyle honoru!

Zosia była zła, choć w środku kiełkowała ostra, gryząca do bólu żałość.

Jak to możliwe? Przecież mówił, że kocha, obiecywał wszystko! Miał się z nią ożenić A teraz? Ucieka?! Od razu, gdy dowiedział się, że będzie mieć dziecko?

Choć tak naprawdę nie powiedziała mu wprost.

Oczekiwała czegoś więcej niż weekendowych spotkań. Odpowiedział, że czeka go morze. I nie zamierza zmieniać planów przez jej rozterki. Stwierdził, że jeśli kocha, niech jedzie z nim.

A jak ona ma jechać? Z ciążą, bez rodziny, na drugi koniec kraju, do obcych?

Nie ma mowy! Nie będzie tego.

Zosia podniosła się z ławki, wygładziła spódnicę i poprawiła włosy. Niby trzy piórka, ale ondulacja robi cuda. Mama miała rację wygląd wiele zmienia. A Wojtek? Ani przystojny, ani wykształcony. Ale dziewczyny za nim szalały: bo i bystry, i dowcipny, i pogadać poważnie umiał, jak ten student. Chociaż po szkole ledwie pięć klas i dwa korytarze! A jednak sprytny

Ona zresztą podobnie. Skończyła technikum i na więcej nie miała ochoty, choć mama naciskała. Nawet ją wyzwała i nie rozmawiały prawie miesiąc! Kiedy to było

Zosia wiedziała, co dla niej dobre. Co jej po studiach, skoro tyle zarabia już teraz na budowie? Wysyła pieniądze matce i na siebie starcza.

Mama przeszła złość i znowu otaczała Zosię opieką. Tak to już matki mają. Tylko co powie teraz, gdy dowie się, że zostanie babcią? Będzie awantura?

Nie trzeba było długo zgadywać.

Mama krzyczała tak, że zbiegły się sąsiadki. Ale nic im nie powiedziano rzekła, że Zosia ma problemy w pracy, i wypraszała wszystkich. Swoje rodzinne sprawy załatwia się rodzinnie, bez obcych oczu i języków.

Jak to się stało, córeczko? Czy nie mówiłam: pilnuj się przed ślubem? Komu ty potrzebna? Ech, Wojtek Nie przypuszczałam, że taki z niego oszust! A wyglądał na porządnego chłopaka! Żmija! Nic, będzie musiał zatańczyć po mojemu! Tak, powiedziałaś mu o dziecku i uciekł?

Zosia zamyśliła się. Czy opowiedzieć mamie wszystko? Zjadłaby ją żywcem. Lepiej nic dodać, nic ująć skoro Wojtek i tak już daleko.

Tak, mamo. Tak właśnie było.

Oj, moja biedna I co my teraz zrobimy?

Damy radę! Nie jesteśmy dziećmi, mamo! Wytrwamy, jeśli tylko mi pomożesz przez pierwsze miesiące. Nie boję się porodu.

A gdzie ja pójdę? Co ty wygadujesz?! Jaka matka zostawia własne dziecko, gdy ono jej potrzebuje?

Zosia zamknęła oczy i odetchnęła z ulgą.

No to tak, Wojtuś! I bez ciebie damy sobie radę! A ty dryfuj, skoro morze ważniejsze od dziecka!

Po jakimś czasie Zosia sama zapomniała dokładne szczegóły rozmowy z Wojtkiem. Nawet była przekonana, że wszystko opowiedziała, a w zamian dostała tylko lekceważenie. I tak rozżalenie i żal zagnieździły się w jej duszy, splotły się w jedno i co jakiś czas przypominały o sobie, podszczypując:

Patrz no! Córeczka jak dwie krople w tatusia! Też taki spryciarz! Kręci, miesza! Nerwy ci szarpie bez powodu. Opowiedz jej, żeby nie pytała o tatusia nicponia! Zniknął na swoje morze i ani śladu! Ona też ci ucieknie, jak podrośnie! Bo nie potrafi kochać, nie nauczy się! Jabłko od jabłoni

Może dlatego Alinka, córka Zosi, żyła w przekonaniu, że kocha ją tylko babcia, i to nie zawsze. Przytuliła, pogłaskała, ale jak tylko sąsiadki zaczęły coś komentować, odsuwała ją od siebie:

Idź już! Do mamy! Niech ona cię pociesza, moja bidulo Za co nas taka kara, Panie Boże? Czym zawiniłyśmy?

Do trzeciego roku życia Alinka była przekonana, że bidulka i kara to jej imiona jak Alinka. Tak mama nazywała ją tylko w cichych chwilach. Wtedy doznawała rzadkiej i tak upragnionej czułości.

Chodź tu, córeczko! Uczeszę ci włoski! Śliczne masz te kosmyki Nie moje cienizny Gęste masz, jak tata twój też miał. I ciemne jak skrzydło kruka! A oczy takie niebieskie, jak ten Bałtyk, na który od nas uciekł Cała w ojca Daruj, że ładna jesteś, ale szczęścia nie zaznasz!

Czemu? pytała Alinka, już na granicy łez.

Bo tak!

Głos matki łamał się i Alina czuła, że nie warto pytać więcej. Lepiej iść do babci, wtulić się w fartuch pachnący kotletami i barszczem, popłakać sobie trochę najpierw nad sobą, potem nad mamą i na koniec nad babcią. Bo to jej hańba, a dźwiga ją babcia.

Co to była za hańba i dlaczego ktoś ją miał dźwigać Alina zrozumiała wiele lat później. Miała dziesięć lat, kiedy mama nagle piękniała i wyjechała do miasta budować nowe życie.

Alinka została z babcią.

Nie żeby za mamą bardzo tęskniła: i wcześniej wyjeżdżała na zarobek, powtarzając, że ktoś musi ich wyżywić. Po takich wyjazdach mama wracała zadowolona, choć zmęczona. Przywoziła torby pełne prezentów i ciuchów, ściskała Alinę, zachwycając się jej wzrostem i szczupłością, a potem gderała do babci:

Mamo, czemu ona taka chuda? Ludzie pomyślą, że głodujemy dziecko!

Nie chce jeść twoje dziecko! Próbowałam wszystkiego kromkę chwyci, syta! Gdybyś ty była, to i porządnie by jadła! Ale ja? Tyle lat już sama, gospodarstwo, farma, a jeszcze dziecko w domu! Lepiej byś wróciła i sama się zajęła!

Czym się zajmować, mamo, duża już jest! Daj, nie krzycz zobacz, co ci przywiozłam!

No i komu to potrzebne? Najlepiej, żebyś była tu! Serce mi tęskni, córeczko Bardzo cię brakuje.

Mama posępniała, a Alina wtedy przesiadywała w kącie, świadoma, że zaraz wybuchnie awantura.

Tak, tęsknisz?! A co ze mną?! Ja młoda i nawet niezła z wyglądu, a co z tego?! Żyję jak wdowa! A ty jeszcze mi wypominasz! Wtedy się normalnie żyć odechciewa! Mamo, zlituj się chociaż ty! I tak już sobie ciężar na szyję wzięłam Gdybym wiedziała, jak będzie, nie pozwoliłabym mu odejść!

Nie czas już to roztrząsać, córeczko! Po fakcie każdy mądry!

Mamo!

Co?! Dziecka się dochowałaś, to wychowuj! Jak nie chcesz napisz ojcu! Może zabierze dziewczynę?

Żebym ja mu Alinę oddała?! Nigdy! On nawet nie chciał o niej słyszeć! I co? Teraz gotowe dziecko ma dostać? Nie dla niego się tak haruję na budowie, żeby przyjechał i tylko zebrał plon!

No to nie narzekaj i nie jęcz! Dziecko przecież słucha! Myślisz, że jej nie przykro? Wiedzieć, że ojciec łajdak, a matka do upadłego musi walczyć?

Niech i będzie jej przykro! Życie to nie tylko miód! Czasem tak uderzy, że nie wstaniesz! Koniec rozmowy! I nie waż się pisać do Wojtka! Znam cię!

Babcia przykazania dotrzymała, ale do czasu.

Alina szykowała się do egzaminów, gdy z miasta przyszła wieść. Mama urodziła chłopca, a tydzień później odeszła, nawet nie tłumacząc nic nikomu.

Tajemnica jej narodzin pozostałaby zagadką, gdyby nie upór Aliny.

Umarła matka, babcia wyjechała do miasta załatwić formalności, zostawiając płaczącą Alinę ze ścisłym nakazem pilnuj domu.

Teraz musimy myśleć nie o łzach, dziecko szepcąc mocniej wiązała czarną chustę babcia. Jak my teraz będziemy żyć? Z czego, za co?

Babciu, pójdę do pracy!

Poczekaj jeszcze. Trzeba najpierw małym zająć się. Ojciec zabrał go, ale wychowywać nie zamierza. Ja podołamy, Alinko?

A mamy wyjście? Ba! Przecież ja praktycznie bez mamy dorastałam! On miałby do domu dziecka iść? Nie pozwolę!

Wiem Ale się boję, Alinka. Nie wiem, czy starczy mi sił

Babcia wyjechała, a Alina przeszukała cały dom, przekonana, że zakazy mamy już nic nie znaczą.

Musiała odnaleźć ojca, bo same z babcią sobie nie poradzą

Wiedziała, co robić. Od dziecka wiedziała. Zanim nauczyła się pisać, rysowała dla taty obrazkowe listy, ukrywane przed mamą i babcią. To były historyjki: jak pojawił się nowy kot, jak babcia uczyła ją lepić pierogi. Te zeszyty znalazła kiedyś babcia, ale przemilczała. Próbowała jeszcze raz rozmawiać z matką Aliny, ale ta była zbyt zatwardziała w niechęci do człowieka, który nie wiedział nawet, że ma córkę.

Potem obrazki zastąpiły koślawe litery, a Alina nadal pisała listy do ojca, chowając zeszyty, gdzie opisywała swoje radości, smutki, pretensje do świata i własne małe zwycięstwa.

Teraz pozostał najważniejszy list. Taki, który wreszcie wyśle

Adres znalazła. Stary, przetarty kopertę mama ukryła tak dokładnie, że Alina przypadkiem znalazłaby ją pod ramką od zdjęcia. Ramka wypadła z jej rąk, gdy zdejmowała zdjęcie mamy ze ściany. Szkło pękło w drobne kawałki, a Alina rozpłakała się z rozpaczy. No tak, mama miała rację niezdara z tej córki

Z zagięcia zdjęcia wystawał róg białej koperty. Gdy pociągnęła za nią i zorientowała się, co znalazła, rozpłakała się jeszcze mocniej. Mamo! Dlaczego mi to zrobiłaś? Czym ci nagrzeszyłam?

Jeszcze długo siedziała na podłodze, wypowiadając wszystko, co w duszy zalegało i prosząc wybaczenia, sama nie wiedząc za co

Nie poczuła się jednak lżej.

Przepraszam, mamo, ale cię nie posłucham. Nie chciałaś, żebym znała ojca Wiem to Ale jest mi bardzo potrzebny! Babcia mówi, że nie jest wieczna Złoszczę się, że tak mówi, ale przecież ma rację. Same nie damy rady. Jeśli naprawdę jest takim draniem, jak o nim mówiłaś, to przynajmniej się przekonam i nie będę liczyć na nikogo. Ale jeśli nie? Wybacz, mamo, nie do końca ci wierzę. Zawsze powtarzałaś, że ojciec był zły, a sama Po co mnie urodziłaś, skoro nie miałaś zamiaru mnie kochać? Po co te cierpienia? Wiem, powiedziałabyś, że jestem niewdzięczna Niech tak! Ale wiesz, jak bardzo boli świadomość, że się nie jest kochanym? Że wciąż słyszysz, że jesteś kopią człowieka, którego nie znasz, nie widziałaś. Skąd mam wiedzieć, jaki był? Dlatego się nie obrażaj! Ja chcę go zobaczyć! I posłuchać, co mi powie!

Nie przyszło jej do głowy, że osoba, która kiedyś wysłała list do mamy, mogła się już wyprowadzić.

Nie myślała o niczym. Działała.

Wieczorem i pół nocy męczyła się nad kartką wyrwaną ze starego zeszytu, aż w końcu napisała trzy zdania. Był w nich żal do rodziców, prośba o pomoc i nadzieja, że ojciec je przeczyta.

List wysłała rano, idąc do szkoły. Wracając, zastała w domu babcię, która przywiozła niespokojnego, drobniutkiego chłopca.

No, Alinko Alanek to Twój braciszek babcia zaszlochała i odwróciła się od łóżka, na którym owijała wnuka, a Alina patrzyła na chłopca.

Babciu, czemu taki mały jest?

Normalny. Ty byłaś drobniejsza przy narodzinach.

Naprawdę?

Tak. Potem wyrosłaś. I on wyrośnie.

Babciu, a jego ojciec

Mówił, że pomoże, ale zabierać nie zamierza. Ma ważniejsze sprawy.

No i dobrze Alina dokładnie powtórzyła ton babci, co rozbawiło ją nieoczekiwanie.

Oj, Alinko! Damy sobie radę z nim?

Jak inni to dają radę, to my też! Ksenia Ziółkowska ma dziewięcioro dzieci, nie narzeka! Obiecała mi ubranka po najmłodszych bliźniakach. Część nowa prawie. Dzieci szybko rosną. Babciu, to prawda?

Że dzieci szybko rosną? Tak, Alinko. Szybciej niż czas. Ledwie twoją mamę takie tuliłam, a już jej nie ma

O, nie, babciu! Nie płacz! Bo i ja zaraz będę płakała! I ten mały też się szykuje do płaczu! Czego mu trzeba? Mokry?

Chyba głodny. Czas już O rety! Rzeczywiście! Pora na karmienie!

Babcia krzątała się, podając Alinie niemowlaka.

Trzymaj go chwilę! Nie bój się! Nie upuścisz! Jesteś sprytna i zdolna, dziecko! I on taki będzie, jeśli Bóg pozwoli!

Alina znieruchomiała.

Na jej ramionach leżał dowód, że już nie jest sama. Ile ona marzyła o kimś, kto będzie jej potrzebny jak tlen, i komu ona też będzie niezbędna? Babcia i mama się nie liczyły one miały swoje wizje świata i potrzeby.

Wyjdziesz za mąż i nas zostawisz! Potrzebne ci będziemy! mama wzruszała ramionami na pytania Aliny, jak to kiedyś będzie.

Ale Alina chciała wierzyć, że będą wielką rodziną. Jak u Kseni Ziółkowskiej, gdzie zawsze hałaśliwie i ciepło, a dzieci biegają szczęśliwe po podwórku, a trzy pokolenia dbają o siebie nawzajem.

Ksenia mieszkała z rodzicami i teściami, do wszystkich mówiła serdecznie mamo, tato. Dom prowadziła twardą ręką, wiedząc, że wszystko pod tym dachem to jej odpowiedzialność jako matki, żony i gospodyni. Jeśli los dał jej tyle dzieci, musi je uszczęśliwić. Mąż ją wspierał, rozładowywał spory i groził palcem domownikom:

No! Posprzątać się! W rodzinie nie wolno krzyczeć!

Alina, słysząc to, utkwiła sobie w pamięci: rodzina jest najważniejsza!

Szkoda, że ona miała tylko babcię i mamę. Gdyby tak mieć kogoś jeszcze

I to się stało

I choć ten chłopczyk, który cmokał ustami i marszczył nosek, miał raptem kilka tygodni, Alina wiedziała to już na zawsze. On jej potrzebuje. A ona jego. I choćby dorósł, dla niej zawsze pozostanie tym ciężarem i ciepłem, które męczą ręce, ale grzeją duszę.

Opiekę nad bratem szybko opanowała. Raz przyszła, zadyszana, Ksenia. Rozwijała Alanowi pieluszki, śmiała się z cienkich rączek:

No, witaj, wojowniku! Krzyczysz? I dobrze! Ćwicz płuca! Alina, patrz! Nie ma się czego bać! Nauczę cię, jak kąpać i przewijać, reszta przyjdzie sama. Gdzie babcia?

Pojechała do miasta rano, papiery załatwiać. Mówiła, żeby nie było potem problemów. Pokazała mi już, ale chciałam ciebie jeszcze podpytać…

Czemu? Babcia źle nauczyła? Ksenia zmarszczyła brwi.

Nie obrażaj się. Babcia powiada, że wszystko już zapomniała Ty pamiętasz jak wczoraj.

Jeszcze jak! roześmiała się Ksenia, której najmłodsze bliźniaki skończyły dopiero rok. Jakby to wczoraj było!

Dlatego pomyślałam, że ty mi to najlepiej pokażesz. Boję się Taki maleńki!

Nie bój się, poradzisz sobie! Ksenia wzięła cienką pieluszkę i przewinęła Alanowi, który przestał płakać. Dawniej dziewczyny wydawali za mąż młodo. Ty już miałabyś dwójkę co najmniej. Poradzisz sobie!

Alina patrzyła na ręce Kseni i myślała, że całkiem nie jest gotowa, żeby zostać matką. Bo pieluszki i butelki to nie wszystko Trzeba pokochać własne dziecko Ale jak?

Tego Alanek ją dopiero nauczył. Teraz ze szkoły nie wracała biegiem, lecz leciała, bo tam na nią czekał! I pierwszą bez zębów uśmiech Alanek podarował właśnie jej Nawet imię wypowiedział najpierw:

Ajna! domagał się pucołowaty chłopczyk, idący przez podwórze do siostry.

Już jestem, kochany! Chodź do mnie!

Ciepłe rączki oplatały jej szyję, a Alina rozpływała się w uściskach brudnych policzków.

Gdzie znowu łaziłeś? Dlaczego taki brudny? Chodź, umyjemy się!

Dla siostry Alanek był gotów na wszystko nawet znosić mydło i gąbkę. Babcia śmiała się patrząc, jak Alina próbuje złapać małego:

Jaszczurka! Trzymaj go mocno, Alinko! Bo znowu nabije sobie guza.

Z urokiem codzienności Alina całkiem zapomniała o liście do ojca. Odpowiedzi nigdy nie dostała, więc przyjęła milczenie jako znak nie jest mu potrzebna.

Mały robaczek żalu trochę jeszcze świrował w jej sercu, ale z czasem ucichł. Alina nie miała na to więcej czasu. Całe jej myśli pochłaniał Alanek.

Babcia ciągle wspominała o studiach, ale Alina nie chciała o tym słyszeć.

Babciu, to wykluczone! Jak pójdę na studia, będę musiała wyjechać do miasta! A was tu samych zostawię? Nie, nie! Nawet nie rozmawiamy o tym!

Babcia nie ustępowała, więc Alina się denerwowała. Przecież i tutaj znajdzie pracę na fermie zawsze ktoś potrzebny, nawet u Kseni, która niedawno otworzyła sklep praca czekała na Alinę, jeśli zechce zostać w wiosce.

Babcia nie chciała słuchać przyszłościowej wizji wnuczki.

Alinka! Nie rozumiesz! Twoja matka przegrała życie przez swoje upory, a ty robisz to samo! Ja dla ciebie chcę wszystkiego najlepszego!

Babciu, rozumiem, ale nie namawiaj mnie! Są rzeczy ważniejsze niż wykształcenie!

Właśnie wtedy, w samym środku tej kłótni, pojawił się ktoś, kogo Alina już przestała się spodziewać.

Wracała z Alankiem od Kseni pod wieczór. Brat, wybawiony z bliźniakami, trochę marudził, ale posłusznie szedł za nią, wiedząc, że z siostrą nie ma żartów.

Pod furtką pociągnął ją za spódnicę:

Ajna! Na, mnie!

Podniosła go, uśmiechając się mimowolnie do tego zabawnego wołania na!.

Weszła ścieżką do domu i zamarła. Na werandzie kręcił się jakiś obcy mężczyzna. Stał na starym stołku i montował żarówkę, która nie świeciła od dawna.

No, wreszcie! mruknął z satysfakcją nieznajomy, gdy żarówka zaświeciła, i zeskoczył na ziemię.

Dopiero wtedy zauważył Alinę i Alanka, ucichłego na jej rękach.

Córeczko

Wojtek zrobił krok, drugi, i nie zważając na opór, objął ją i Alanka.

Moja kochana

Alina ze zdziwieniem zobaczyła łzy w oczach nieznajomego.

Wybacz mi, córcia! Ja naprawdę nic nie wiedziałem! To twój? Wojtek kiwnął na Alanka, który patrzył wielkimi oczami na obcego, ale nie wyrywał się z objęć przeciwnie, wtulił się, pocierając policzkiem o męski zarost.

Kłujesz!

To nic, kochany! Ogolę się! Chodźcie do domu. Komary tu u was straszne! Przez pół godziny już mnie zeżarły!

Rzeczka blisko, tato

Pamiętam

Babcia spojrzała na Alinę w taki sposób, że zrozumiała dorośli już się pogodzili. I jej też nie wypada się obrażać.

Jakie znaczenie mają nieporozumienia sprzed lat? Liczy się, że teraz ich rodzina się powiększyła, i trzeba to przyjąć z wdzięcznością.

Patrzyła, jak Alanek biega przy nogach ojca i wiedziała tak już będzie. W obecności mężczyzny ich dom nabierze innej energii. I dobrze!

Dopiero później dowiedziała się, że list nie zaginął, tylko dotarł do adresata, ale Wojtek dawno już tam nie mieszkał. Nowa lokatorka odszukała starego właściciela i przekazała list trwało to długo, aż znalazła kontakt, aż wysłała list I kilka miesięcy przesyłka czekała na Wojtka, który był za granicą.

Gdy dostałem twój list, córcia, zaraz przyjechałem! Wydawało mi się, że jestem sam na świecie. Mamie twojej pisałem nie raz, prosiłem, żeby wróciła, chciałem rodziny.

A ona?

Odpisała tylko raz. Powiedziała, że wyszła za mąż i żebym już więcej nie pisał. Więc przestałem Ach, gdybym wiedział, co się tu dzieje! Przyszedłbym piechotą! Dziś wiem, że to szczęście dla mnie niezasłużone! Chciałabyś pojechać ze mną do Gdańska? Mam tam mieszkanie duże, jasne! Z okien widać morze i takie zachody słońca, że chce się żyć!

Tato, nie mogę

Dlaczego?

Nie pojadę bez Alanika i babci! To nie w porządku!

Kto powiedział, że bez nich? Mieszkanie jest duże. Dla wszystkich starczy. Ty powinnaś, córciu, się uczyć! Babcia przypilnuje Alanika, a dla ciebie znajdziemy szkołę wyższą.

Tak? A z czego będziemy żyć? Z babcią ledwie wiążemy koniec z końcem! Ojciec Alanika, chociaż obiecał, nawet alimentów nie płaci. W ogóle nie pomaga. Jakby syna nie miał! Ponad rok go tu nie było, przyjechał raz na dziesięć minut i pojechał.

Córko, ty mnie chcesz obrazić? zmarszczył brwi Wojtek, a Alina miała ochotę się śmiać, tak bardzo ojciec przypominał w tej chwili obrażonego Alanika. Czemu się śmiejesz? Facet jestem, czy nie? Toż dwóch bab i jednego łobuziaka nie wyżywię?! Szykujcie się! Babcia rozumna kobieta zgodziła się już na przeprowadzkę. Tylko twojej decyzji czekaliśmy. Więc jak?

Tak, tato. Tak

I Alina obejmie ojca, dziękując losowi, że przyszło jej do głowy napisać tamten list. Potem wyjadą razem nad morze, które wbrew nazwie nie będzie takie spokojne.

I może w życiu Aliny nie zabraknie burz ani ciszy, ale będzie zawsze wiedziała, że ma swoją przystań, gdziekolwiek by nie była.

W tej przystani zawsze będzie ciepło i domowo. Tam będą czekać bliscy i zapach ukochanych pierogów z kapustą, których nigdy nie nauczy się lepić mimo babcinych starań.

A jeszcze będzie na nią czekał rozczochrany chłopak, witający siostrę już prawie męskim głosem:

Cześć! Tata mówił, że przyjedziesz! Alina, jak ja tęskniłem!

I ja, kochany I ja

Dziś wiem, że nie ma nic ważniejszego niż rodzina, choćby niepełna i pogubiona. Bo dom tworzą ci, którzy trzymają się razem nawet wtedy, gdy po drodze zgubią siebie i muszą się odnaleźć.