Lenka śpiewała z radości, no bo jakże inaczej!

Ela śpiewała z radości, wyobraź sobie! W końcu ma swoje mieszkanie. Własne, bez zrzędliwej właścicielki, która gasi światło o jedenastej, stoi nad głową i gasi gaz pod wrzącym garnkiem, bo oszczędza. No i zero zakazu korzystania z suszarki oraz prostownicy do włosów, bo jeszcze coś się stanie. O kąpieli w wannie mogła tylko pomarzyć, tylko prysznic, raz dziennie rano lub wieczorem, i tak pani Zofia była pod drzwiami, pukała i mówiła, żeby ciszej wodę puszczała.

Ponad rok mieszkała pod czujnym okiem tej Zofii, która uznała się za Elżbinę mentorkę i moralizatorkę. Jak tylko Ela skończyła osiemnaście lat, wyprosiła u rodziców zgodę, żeby przenieść się do akademika.

To też było wyzwanie, ale inne: pluskwy, karaluchy to pikuś, gorzej, gdy ktoś ukradł patelnię z podsmażanymi ziemniakami, gdy tylko odwróciła się na chwilę. Sąsiadki też dawały popalić, często sprowadzały chłopaków.

Wytrzymała rok, a potem przeniosła się na stancję, kiedy tata przyjechał z wizytą i zobaczył bałagan, który panował w akademiku. Oczywiście nie pozwolili jej tam dłużej zostać. Przez kolejne pięć lat Ela mieszkała u babci Krystyny cudowna kobieta, trochę z własnymi zasadami, ale naprawdę dobrotliwa.

Po studiach Ela zaczęła pracę, dalej mieszkała u babci i odkładała na wkład własny. Marzyła o swoim mieszkaniu, choćby maleńkim, ale własnym. Kiedy inne dziewczyny umawiały się ciągle na randki, wydawały pensje na modne ubrania i torebki, Ela pracowała i odkładała każdą złotówkę.

Nawet babcia Krystyna radziła jej, żeby odpoczęła, nie była taka uparta ale Ela konsekwentnie dążyła do celu.

Pewnego dnia przyjechali jej rodzice, tata wyraźnie poruszony powiedział, że razem z mamą i babcią Leokadią zdecydowali się jej pomóc. Babcia Leokadia to daleka krewna taty; nigdy nie miała własnej rodziny, była nauczycielką aż do osiemdziesiątki pięciu, charakter miała surowy ze wszystkimi się pokłóciła. Jedynym, kogo czasem słuchała, był tata Eli.

Mamę bardzo lubiła, też była nauczycielką. No i zdarzyło się, że babcia poprosiła, aby pomogli jej w przeprowadzce do domu opieki. Tata nie skomentował, pojechali z mamą, obejrzeli miejsce i jednogłośnie przygotowali pokój Eli do dyspozycji starszej pani.

W końcu córka i tak mieszkała w innym mieście. Babcia Leokadia, mimo sędziwego wieku, wszystko miała poukładane w głowie. Powiedziała wprost tacie, żeby nie miał wyrzutów sumienia, wie, że ma trudny charakter i nie chce zepsuć o sobie tej dobrej opinii, jaką zostawiła.

Tata z mamą jednak postawili na swoim wszyscy byli zadowoleni, bo i kota, i papugę Kacpra trudniej było oddać pod opiekę znajomym, gdy jechali gdzieś razem. Tak babcia Leokadia mogła się nimi zająć, a oni ze spokojem jeździć gdzie chcą. Do stołu siadali wszyscy razem, nie musieli wydawać na benzynę i produkty, mama nie nudziła się, gdy tata jechał na ryby.

Babcia Leokadia zastanawiała się, ale w końcu zgodziła i była nawet szczęśliwa, że nie zostaje zupełnie sama. Przeżyła z ukochanymi kilka lat zmarła spokojnie, zostawiając cały majątek na rzecz taty Eli.

Dla Eli osobiście przekazała naszyjnik, który odziedziczyła po swojej babci i przez całe życie pilnowała, nie sprzedała nawet wtedy, gdy było ciężko. Ela przyjęła pamiątkę z radością i wzruszeniem, często jej się przyglądała, wspominając dobrą babcię Leokadię.

Tata zaproponował sprzedaż odziedziczonego mieszkania i kupno dla Eli wymarzonego w mieście, w którym się urządziła. Tak Ela stała się właścicielką własnego, dwupokojowego mieszkania. Kobieta, która tam mieszkała wcześniej, mówiła, że zostawia dobrą energię, Ela zabrała się z zapałem za remont, a rodzice często jej pomagali.

Ela wymyślała co chwila nowe pomysły, tata cierpliwie wszystko realizował. Mieszkanie w końcu wyglądało cudnie, mama postanowiła też przerobić coś w domu i Ela obiecała zrobić podpowiedzi dotyczące wystroju.

Tak Ela odnalazła się w nowym miejscu i pokochała swoje miasto, choć z początku wydawało się zupełnie obce. W pracy poznała Kasię, szybko zostały przyjaciółkami, Kasia często odwiedzała Elę.

Pewnego razu Ela opowiadała Kasi, jak jako dziecko z sąsiadką i koleżanką Renią wymykały się na dach bloku i tam się opalały.

Ale jazda śmieje się Kasia może my też…?

Dziewczyny wymieniły spojrzenia i wybuchły śmiechem.

Byleby nas nie zamknęli na dachu! My z Renią kiedyś przesiedziałyśmy tam prawie cały dzień, a nasz dozorca, pan Marian, słabo słyszał, zamknął wejście i powiesił kłódkę. Krzyczałyśmy, ale on nie słyszał. Uratował nas tata, wcześniej wrócił z pracy, wyczuł, że coś jest nie tak.

I co, dostało ci się wtedy? pyta wspierająco Kasia.

Ee, wcale nie! Tata mnie zawsze rozpieszczał, mama była bardziej surowa, więc tata mnie krył i o wielu moich psotach mama nawet nie wie!

Ale ci dobrze! Ja też byłam łobuzem i obrywałam żartuje Kasia. Ale może lepiej pogadać z dozorcą, pożyczyć klucz i spokojnie się poopalać?

Spróbujmy!

Dozorca początkowo marudził, mówił, że nie wolno, że jak wyjdzie na jaw, to go ukarzą, o bezpieczeństwie jeszcze, a jakby spadły z dachu…

Przecież jesteśmy dorosłe! odparły zgodnie dziewczyny tylko się poopalamy i zejdziemy cichutko, nikt nie zauważy.

Pan Marian w końcu się zgodził: Tylko bez wygłupów, dziewczyny…

I tak sporą część wolnych dni spędzały na dachu! Jeszcze kilka razy udało im się dostać klucz właśnie od pana Mariana.

Pewnego dnia, już prawie wracając do domu, usłyszały skrzypnięcie drzwi od dachu. Schowały się za kominem i zobaczyły zadbaną starszą panią jedzącą kanapkę.

Dzień dobry, a pani to kto? zapytały równocześnie.

Ja? zmieszała się starsza pani, przełknęła kęs. Jestem Irena Borowska.

Eli wydawało się, że ją skądś zna.

Pani… czy pani nie była właścicielką mojego mieszkania? spytała ze zdziwieniem Ela.

Tak, to wy kupiliście ode mnie mieszkanie! odpowiedziała Irena Borowska rumieniąc się. Rozumiecie dziewczynki… i popłynęły jej łzy.

Opowiedziała im swoją historię: Samotnie wychowywałam synka Michała. Mąż odszedł, zakochał się w innej klasyka. Michał był chorowity, zrobiłam wszystko dla niego. Dobrze się uczył szkoła, potem politechnika. Pracował, kierownictwo go ceniło. Ale z dziewczynami nie miał szczęścia.

Pięć lat temu coraz częściej zostawał po godzinach, potem przedstawił mi Anię. Dziewczyna okazała się bardzo ogarnięta, sprzątała, gotowała, bardzo dbała o Michała. Pomyślałam teraz mogę trochę pomyśleć o sobie!

Michał już dawno kupił większe mieszkanie, ale wolał mieszkać z mamą było wygodniej. W końcu młodzi się przeprowadzili, ja zostałam powoli żyć swoim życiem.

Sielanka nie trwała długo. Ania urodziła Tomka, byłam wpatrzona w wnuczka. Za rok urodziła się Kaja, za kolejny Hania. Kiedy przyszła na świat Hania, młodzi zaproponowali, żebym sprzedała mieszkanie, skoro i tak mieszkam u nich i pomagam, po co miałoby stać puste. Tak trafiłam do tego, co nazywam swoim małym piekiełkiem.

Ania wróciła do pracy, a dzieci… zostawały ze mną. I nagle wyskoczyło, że mam nadciśnienie, lekarze przepisali spokój, ale jak go mieć, gdy w domu trójka rozbrykanych dzieciaków? Ania wychowywała dzieci, a ja miałam gotować, karmić je, przebierać, chodzić na spacery, utrzymywać porządek i przygotowywać wszystko na przyjście syna z synową po pracy. Wychowywać, karać czy uczyć czegokolwiek nie mogłam. Moja rola? Obsłużyć wszystkich.

Po całym dniu gotowanie, sprzątanie, czytanie bajek do snu mogłam mieć chwilę dla siebie. No mamo, ruch to zdrowie mawiał Michał, gdy narzekałam na zmęczenie. Wszystko robisz świetnie, dzieci pod opieką, dom czysty, a my możemy zarobić więcej. Spróbuj się cieszyć, żyjemy jak rodzina!

A na początku lata pojechali na wakacje, zostawiając mnie z dziećmi. Myślałam, że nie wytrzymam. Ja kocham wnuki, ale byłam wykończona. Wymyśliłam więc, że jadę na działkę do koleżanki, a naprawdę chodziłam po mieście, do muzeum, na wystawy

A gdzie pani spała? dopytały się dziewczyny.

A po co spać, lato! Siedzę nad Wisłą, na ławce. Dziś przyszłam pod swoje, już nie swoje mieszkanie, weszłam na klatkę, drzwi do dachu otwarte, przypomniałam sobie jak Michał lubił się tam chować. I aż zapragnęłam tam przenocować.

Co za koszmar! zawołały dziewczyny.

Ela z Kasią zabrały Irenę Borowską do mieszkania Eli.

Ojej, jak pięknie wszystko zmieniłyście! wołała Irena. Jak żałuję, że wtedy się zgodziłam na sprzedaż… Ojej, nie zrozumcie mnie źle…

Wie pani co? Niech pani przyjdzie do mnie! zaproponowała Ela.

Nie, nie wypada…

Wszystko się da!

Momencik wtrąciła Kasia. A pieniądze ze sprzedaży mieszkania? Jeśli pani wybaczy pytanie.

Kasia jest świetną prawniczką dodała Ela. Proszę się nie gniewać.

Oddałam wszystko dzieciom mówi Irena Borowska. Michał obiecał, że połowę odłoży mi na lokatę, połowę zatrzyma.

Za to można kupić kawalerkę zamyśliła się Kasia.

My pomożemy w remoncie! wtrąciła Ela z entuzjazmem.

Ale ja

Proszę zostawić wszystko mnie, niech się pani nie zamartwia.

Od tej rozmowy minął niespełna miesiąc, gdy Irena Borowska dostała nową kawalerkę. Dostała lokal w swoim starym bloku! Co Kasia powiedziała Michałowi w pracy zostaje tajemnicą. Michał trochę się wahał, tłumaczył, że mogli o wszystkim porozmawiać. Ania prychnęła i obraziła się, nie chciała mieć z teściową kontaktu. Ale wnuki chętnie spędzały u babci noce na zmianę. Z czasem i Ania pogodziła się z sytuacją, dzieci poszły do przedszkola i lubiły tam chodzić.

Irena Borowska z Elą często odwiedzały się nawzajem, wybierały do teatru, do muzeów i na koncerty.

Ja to wiem jedno mówi Kasia na stare lata w swoim własnym mieszkaniu zostanę, żadnych namów i oddawania dorobku! Nie zamierzam po nocach spać na ławkach, ani po dachach się szwendać.

No ba! przytakuje Ela.

Dzień dobry, moje kochane! Dziękuję, że jesteście ze mną! Przytulam mocno!