Leczenie na kredyt.

Niedawno się pobrałam. Uważałam, że miałam szczęście i poznałam najlepszego męża, ale po ślubie wszystko się zmieniło.

Bogdan nigdy nie przyszedł do mnie z pustymi rękami, w ciągu dwóch lat naszego związku tak naprawdę nie zdarzyło się to ani razu. Zawsze przynosił mi coś pysznego: cukierki, czekoladę, owoce lub inne podarunki. Często dawał mi kwiaty. Czułam się szczęśliwa. Uważałam, że dużo na mnie wydaje, mówiłam mu, że to zbędne. Gdzieś wewnątrz mnie to cieszyło.

Jesteśmy małżeństwem od dwóch miesięcy. Mąż wyraźnie dał mi do zrozumienia, że mamy oddzielny budżet: zarabiam na siebie, a on na siebie. Ten pomysł mi się nie podobał. Pracowałam i nasze zarobki były podobnej wysokości. Uważam jednak, że rodzina to wspólnota. Wszystko powinno być dla dwojga: radości, smutki, odpowiedzialność i wspólny budżet.

Starałam się przekonać męża do zmiany postępowania: kupowałam produkty dla nas obu, czasami kupowałam coś dla niego oraz płaciłam za utrzymanie samochodu. Mąż uważał, że to prezenty, które robię na zasadzie dobrowolności.

„Nie prosiłem cię, żebyś to dla mnie kupiła, sama tak zdecydowałaś”.

Mąż nie myślał o zmianie polityki. Przez jakiś czas nawet zaczęłam się do tego przyzwyczajać, ale sytuacja, która się wydarzyła, sprawiła, że zastanawiam się, czy chcę takiego życia.

Wracałam z pracy, cały dzień bolał mnie brzuch, kiedy wróciłam do domu, było jeszcze gorzej, wymiotowałam, ból stał się po prostu nie do zniesienia. Bogdan wezwał karetkę. Lekarz podejrzewał zapalenia wyrostka robaczkowego. Szybko wrzuciłam kilka rzeczy do torby i pojechaliśmy do szpitala. Tam byłam operowana. Mój mąż martwił się, odwiedzał mnie po pracy, czasami przychodził rano, przynosił mi jedzenie, kupował dozwolone owoce i niezbędne leki. Byłam szczęśliwa. Myślałam, że przemyślał moje prośby.

Zostałam wypisana ze szpitala do domu. Bogdan po pracy zapytał, jak się czuję, a potem zniknął na chwilę. Po powrocie podał kwotę wydaną w czasie mojej choroby i poprosił o jej zwrot:

„Oczywiście, że mogę poczekać kilka miesięcy, nie jesteśmy obcymi ludźmi, ale nie myślałaś, że zapłacę za twoją chorobę!”

Ta sytuacja tak mnie zaskoczyła, że jutro składam wniosek o rozwód, nie chcę spędzić życia z takim człowiekiem.