Latem wybrałam się do polskiej kliniki leczenia głodówką, by oczyścić organizm. Pewnego dnia poszłam się opalać i obok mnie na leżaku leżała piękna dziewczyna o wyglądzie modelki.

Latem pojechałam do kliniki oczyszczania organizmu, chciałam zadbać o zdrowie. Pewnego dnia postanowiłam się poopalać i na sąsiednim leżaku leżała piękna dziewczyna o urodzie modelki. Zaczęłyśmy rozmawiać o powodach głodówki.
Muszę zrzucić czterysta gramów powiedziała, a ja wybuchnęłam śmiechem, myśląc, że żartuje. Ale nie.
Od roku czuję się gruba. Mój chłopak powiedział, że mnie zostawi, jeśli nie schudnę… Widzisz? złapała fałdkę na brzuchu. Wstyd mi usiąść…
Długo potem nie mogłam przestać o niej myśleć. Nazwałam ją potem Ola Czterysta Gramów.
Najwyraźniej, według jej chłopaka, takich jak ja można zepchnąć ze skały ­ w idealnej Sparcie powinni żyć tylko chudzi, a pulchnym bułeczkom nie ma tu miejsca.

Niedawno trafiłam na dużą, obcą mi grupę ludzi świętowaliśmy coś w restauracji.
Na fotelu przysiadała z klasą zadbana kobieta, założywszy nogę na nogę; cienkie rajstopy połyskiwały na jej idealnych łydkach, but zsunął się z pięty i balansował na palcach, z wdziękiem piła wodę z kieliszka. Przyciągała męskie spojrzenia.
A potem przyszedł jej mąż. Podszedł, powitał mężczyzn uściskiem dłoni, a jej syknął przez zęby:
Zakryj się! Wywaliłaś uda na wierzch!..
Wtedy ona naprężyła się, spłonęła rumieńcem, poprosiła kelnera o koc, choć siedziała tuż przy kominku. Owinęła się nim i resztę wieczoru spędziła skulona jak przemarznięty wróbelek.

Ostatnio postanowiłam poczytać biografie wielkich pisarzy, szukać sekretów ich sukcesów w stylu życia. Szybko jednak przestałam trudno połączyć w głowie zwykłego człowieka z jego słabościami z genialnym dziełem.
Ostatecznie dałam sobie spokój, gdy dotarłam do biografii Henryka Sienkiewicza. Uwielbiam Quo vadis, ale nie umiałam już patrzeć na autora tak samo po niektórych faktach z jego życia…
Po piątym dziecku jego żona Maria, bardzo cierpiała, jej organizm miał dość i lekarze zabronili kolejnych ciąż. A on powiedział:
To na co mi ona teraz?
Maria urodziła mu trzynaścioro dzieci…

Przeglądam Instagram. Pełno tam pięknych, laleczek jak z żurnala. Ich dzień to fitness, solarium, zabiegi, spa. Kreują swoje wymarzone ciała, a branża beauty im to ułatwia.
Ich zawód to być piękną to ciężka i kosztowna praca.
Mam szacunek do każdego zawodu, ale chyba coś nam się pomieszało. Dziewczyny chcą być piękne, żeby je ktoś pokochał.
Żeby chłopcy je zobaczyli i wybrali.
Powiedziano im: piękno to szczupła sylwetka, idealne brwi, napompowane usta, gruszkowate pośladki pokiwały głową i starały się zmieścić w ten szablon.
A dla chłopaków wybór stał się trudny, bo wszystkie wyglądają tak samo…

Pamiętam, jak kiedyś z mężem byliśmy na rynku ogrodniczym on kupował coś do ogrodu, a ja włóczyłam się bez celu.
Przechadzałam się między stoiskami z figurkami lampki, kwiatki, wiatraczki, konewki, zające i liski.
Przy wielkich krasnalach w czerwonych czapkach dwóch mężczyzn wybierało najładniejszego krasnoludka.
Jeden macał je, podnosił, a drugi zaśmiał się i rzucił:
No dawaj, zdecyduj się… Wczoraj też tak wybierałeś… prostytutki!
Śmiałam się jak dziecko.

Dziewczyny, kochane, Ola Czterysta Gramów, Kaśka Zakryj Uda, Maria Trzynaścioro Dzieci jak możecie siebie nie kochać, nie szanować?
Jak można pomylić traktowanie jak wybrakowany towar z miłością? Kto wam wmówił, że idealna figura i twarz to warunek szczęśliwego związku?
Mam setkę dowodów, że wygląd nie ma nic wspólnego z miłością.
Znajoma poznała męża w szpitalu, na oddziale nefrologii zakochał się w niej, choć miała siną twarz, kitel i wielki worek na mocz wystający spod nocnej koszuli.
Spójrzcie na Fridę Kahlo widzieliście jej brwi? A jednak najlepsi mężczyźni jej czasów zrobiliby dla niej wszystko!

Kilka lat temu po wyrwaniu ósemki rozwalili mi dosłownie połowę ust, komplikacje, temperatura sięgała czterdziestu stopni. Wracam do domu, opuchnięta jak poduszka, pluję krwią, konałam z osłabienia, a mój mąż poił mnie kefirem, bo nic innego nie przeszłoby mi przez gardło.
Od tego kefiru miałam wąsy z mleka.
Wzięłam lusterko, spojrzałam na siebie i szepczę: „Boże…” i zaczęłam płakać z przerażenia, jak wyglądam.
A on tylko powiedział:
Jesteś najpiękniejsza na świecie, wiesz? Najpiękniejsza, nawet teraz. Wyjdziesz za mnie? Wyjdziesz?
Kiedy wyzdrowiałam, było wyjście do restauracji, pierścionek, klęknięcie, brawa, balony pod sufitem, kwiaty i tak…
Ale to pierwsze, prawdziwe oświadczyny, pamiętam najlepiej. Bo wtedy uwierzyłam piękno nie jest na zewnątrz, a miłość nie polega na byciu idealnym.
Nasze niedoskonałości czynią nas naprawdę żywymi, jedynymi w swoim rodzaju. Za nie się nas kocha.

Właściwie nie ma czegoś takiego jak uniwersalna perfekcja każdy ma swoją.
Teraz postanowiłam założyć aparat na zęby są krzywe, obiektywnie.
Mąż wspierał:
Uwielbiam twój uśmiech i nie rozumiem, po co się męczyć aparatem. Jeśli chcesz, to dla siebie ja bym zostawił jak jest.

Po narodzinach syna ważyłam 118 kilogramów, a mąż sypał komplementami, aż zbrakło motywacji do odchudzania. Schudłam dopiero, gdy sama zapragnęłam.
Kiedyś oglądaliśmy zdjęcia z synkiem, ja rozlana na kanapie. Pytam:
Czemu nie powiedziałeś, żebym schudła, byłam przecież gruba…?
Jesteś dla mnie apetyczną pączusią, chudnij, kiedy chcesz mi się wszystko podoba.

Pięć lat temu miałam wysyp łuszczycy, pojechaliśmy na urlop, ale odmówiłam opalania w stroju kąpielowym, wstydząc się zmian na brzuchu. Mąż wtedy spytał:
A co się stało?
I zrozumiałam naprawdę NIC nie widzi. Dla niego jestem piękna i tyle.
Nie reklamuję tu męża tylko relacje. Jeśli facet oczekuje, by kobieta wpisywała się w jego estetyczne standardy to kwestia kontroli, nie uczucia!
Jesteś soczystym jabłuszkiem a on widzi tylko robaki? W takim razie nie potrzebuje jabłuszka, chce panować.
Możesz pójść za nim z lęku przed stratą, ale pomyśl stracić co? Tyrana, dla którego jesteś krasnalem w grzybowej czapie?

Każdy facet chce dominować, ale autorytet powinien opierać się na szacunku, nie strachu.
Uległość powinna być twoim wyborem. Idź za tym, którego podziwiasz, który jest ciepły, mocny i kochający. Takiemu można zaufać i razem iść na kraj świata.
Ale najpierw musi sobie na to zasłużyćPozwól sobie być sobą ze skazami, śmiechem, niewygodą i ulubionym plackiem na kolację. To wystarczy. Gdy patrzysz w lustro, widzisz wszystko a ktoś, kto cię kocha, widzi tylko ciebie prawdziwą.

Nie szukaj akceptacji w oczach ludzi, którzy nie potrafią kochać całego serca w ułomnym ciele. Bo jeśli będziesz kryształem, lśniącym wedle ich wyobrażeń, łatwo cię potłuc, a trudno potem znów poskładać.

Czułość i zachwyt, których pragniemy to coś, co zaczyna się w nas samych. Kiedy uwierzysz, że jesteś WYSTARCZAJĄCA taka, jaka jesteś dziś, świat zacznie się do ciebie uśmiechać. Może nie od razu, nie zawsze głośno ale gwarantuję, że odnajdziesz kogoś, kto cię zobaczy i pokocha nie pomimo, tylko za to właśnie.

Tak jak ja z mlecznym kefirem na wargach i niesfornym uśmiechem, z pamiątką po łuszczycy, z bałaganem w kuchni i rozciągniętym swetrem jestem kochana naprawdę.

Ty też na to zasługujesz. Od siebie. Od życia. Od miłości, która nie chce kanapki fitness, lecz kogoś, z kim można śmiać się przez łzy, oglądać stare zdjęcia i wybierać najbrzydszego krasnala, bez żadnego wstydu.

I tego ci życzę odwagi do bycia sobą. Bo najpiękniejsi jesteśmy wtedy, gdy przestajemy się zmieniać dla i zaczynamy kwitnąć mimo wszystko.