Łapacz snów

Łapacz snów

– Znowu?! Sima, Sima! Obudź się! Bo zaraz pobudzi wszystkich! Trzymaj ją! Lena zsunęła się z łóżka i potrząsnęła siostrą za ramię. Kiedy ona się w końcu uspokoi…

Sonia miotała się w śnie, jęcząc tak przejmująco, że zdawało się, iż ten dźwięk przeszywa cały pokój, wyciągając z człowieka duszę i zmuszając co chwila, by spojrzeć za siebie.

– Jak w kiepskim horrorze! Sima zrzuciła z siebie kołdrę i nie otwierając nawet oczu, powlokła się do łóżka Soni.

Narzuciła na nią swoją kołdrę, położyła się obok, przytuliła młodszą siostrę i zaczęła cicho nucić:

– Baj-baju, śpij kochanie, nie kładź się na skraju Kurczę! Lena! Jakie znowu baj-baju?! Ona się cała pali! Budź mamę!

Lena stanęła niezdecydowana przy łóżku Soni, westchnęła, ale zaraz poszła do pokoju rodziców. Co miała robić? Sonia to też przecież dziecko, jak wszystkie. Mama by jej nie darowała, gdyby dowiedziała się, że coś ukryła.

W sypialni rodziców panowała cisza. Lena wyciągnęła rękę nad łóżeczkiem Szymka, które stało tuż przy łóżku rodziców, i pogładziła po ramieniu Jolantę.

– Mamusiu

Oczy, czekoladowe jak u Leny, otworzyły się natychmiast, jakby Jolanta tylko czekała, i zaraz przykryła dłonią drobną rączkę córki.

– Co się dzieje, skarbie?

– Sonia się źle czuje! Mamo, ona ma pewnie gorączkę. Jest cała rozpalona!

Szymek cicho zakwilił i Jolanta zaczęła nucić, dokładnie tak jak przed chwilą Sima:

– Baj-baju, śpij kochanie

Chwyciła rękę Leny, układając ją na boku braciszka.

– Kołysz go na razie, żeby się nie obudził. Ja zaraz

Lekko, choć jeszcze wczoraj narzekała na ból kręgosłupa po upadku z drabiny podczas sprzątania, Jolanta wstała na palcach i pobiegła do pokoju dzieci, uważnie wsłuchując się w nocną ciszę śpiącego domu.

Ten dom był jej dumą. Ileż to razy słyszała od rodziny i znajomych, że nie dadzą rady ze swoją budową… Że lepiej im będzie w mieszkaniu w bloku

Krewni patrzyli na nią z powątpiewaniem, nie szczędząc gorzkich uwag:

– Po co wam taki pałac?! Przecież jesteście bez dzieci…

Serce Jolanty ściskało się z żalu, a głowa automatycznie się pochylała, jakby niewidzialna dłoń dociskała ją do ziemi. Nie możesz być matką? Nie dla ciebie to szczęście? Więc nie powinnaś dumnie nosić głowy. Inni są tego warci bardziej!

Rafał, widząc ją przybitą po kolejnej rodzinnej rozmowie, przytulał mocno i zawsze powtarzał:

– Daj spokój! Nie zwracaj na nich uwagi! Nic nie wiedzą!

– Ale mają rację, Rafale. Jeśli nie będziemy mieć dzieci

– Jeszcze się zobaczy! Rafał zaciskał szczęki z wściekłości i obiecywał sobie, że spełni marzenie żony za wszelką cenę.

Wydawało się, że wszystko jest możliwe, jeśli masz pieniądze i mieszkasz blisko Warszawy. Ale i jedna klinika, i druga, i trzecia… Wszędzie to samo rozkładali ręce:

– My nie jesteśmy cudotwórcami!

Jolanta chowała wtedy oczy nawet przed mężem, zdeterminowana już powiedzieć mu to, co uznała dawno za przesądzone. Ale kiedy zaproponował budowę domu, wreszcie się przełamała.

– Nie ze mną, Rafał… Kocham cię i wiesz o tym Ale powinieneś mieć rodzinę. A jeśli nie mogę dać ci dziecka, to Złożę pozew o rozwód.

– Możesz sobie pomarzyć! Rafał aż odstawił ze złością kubek gorącej herbaty na stół, parząc się w ucho. Jolanta, skończ już te gadki! Potrzebny mi jesteś ty, nie dzieci! A dzieci będą, to będą, nie to trudno. Widocznie tak mi pisane.

Po tej rozmowie Jolanta, oczywiście, nie mogła się uspokoić. Facet młody, silny, ale przecież i tak kiedyś zacznie żałować. Wszystko w swoim czasie.

Ale Rafał był uparty. Czekał na nią długo, była jego radością.

To było jej drugie małżeństwo.

Po raz pierwszy wyszła za mąż w wieku dziewiętnastu lat, by uciec spod skrzydeł matki, której zarzuty i wieczne pretensje były jej nie do zniesienia.

Z matką, Danutą, relacje miała bardzo trudne. Raz kochała Jolantę ponad wszystko, chwaliła się nią na prawo i lewo, dumna z najzdolniejszej córki, a chwilę potem potrafiła tak zranić słowem, że Jolanta czuła się nikim.

– Jak mogłam urodzić takie nieporozumienie?! Czasami, Jolanto, myślę, że jesteś geniuszem! A czasami… Co ty masz w tej głowie, dziecko?!

Gdyby mogła odpowiedzieć, zrobiłaby to. Ale zamiast tego, spuszczała wzrok, kurczyła się pod nawałnicą matczynych słów i milczała, próbując znaleźć odpowiedź na pytanie, jak kochać kogoś, kto ciągle rani…

Gdyby ktoś zapytał, czy kocha matkę, nie wahałaby się Tak!. Jak można nie kochać matki? Ale dorastając, Jolanta zrozumiała, że ani wykształcenie, ani kariera, ani tłum przyjaciół nie czynią człowieka dobrym i ciepłym. Danuta potrafiła oczarować ludzi, ale dla własnej córki była chłodna i sroga.

– Mamo, czemu mnie nie kochasz? pytanie, które dręczyło Jolantę od lat, padło na tydzień przed jej pierwszym ślubem, gdy matka zobaczyła suknię ślubną i skrzywiła się z niesmakiem.

– Nie zmyślaj!

– Ale jak… Cokolwiek zrobię nic nie akceptujesz

– Zrób tak, jak powinnaś! Jolanta! Przestań mi szarpać nerwy! Wychodzisz za mąż, twoja sprawa. Nie oczekuj ode mnie akceptacji!

– Mamo, powiedz Dlaczego tak trudno ci kochać własne dziecko? Czym ci zawiniłam?

– Kochać dziecko wcale nie jest łatwo. Zrozumiesz, gdy będziesz mieć własne…

Wtedy Jolanta po raz pierwszy uświadomiła sobie, co jest nie tak w jej rodzinie. Po rozmowie z ciotkami ostatecznie utwierdziła się, że rodzice pragnęli syna, a ona była rozczarowaniem.

– Średniowiecze jakieś wzdychała Jolanta na spacerze po jesiennym parku. Syn cenny, córka już nie? Głupstwa… Jeśli będę mieć dzieci, nigdy nie podzielę ich na lepszych i gorszych. Przysięgam sobie!

Ślub był wystawny, ale pusty. Jolanta ledwo oddychała w przyciasnym gorsecie, marząc by po prostu ten dzień się skończył.

Małżeństwo rozpadło się szybko. Kiedy po poronieniu jej pierwszy mąż dowiedział się, że nie będzie ojcem, spakował się, wyjechał. Mieszkanie, kupione przez rodziców Jolanty, opustoszało.

Matka, odbierając Jolantę ze szpitala, paplała w aucie:

– Oddamy mieszkanie, wyjdziesz za kogoś z polecenia. Sama nie umiesz wybrać mężczyzny…

Jolanta już nie sprzeczała się. Wieczorem, wykorzystując chwilę, poszła do ojca i poprosiła o prawo do samodzielnego życia.

– Tato, jeśli naprawdę mnie kochasz, pozwól mi zostać osobno.

Tym razem ojciec ją zrozumiał. Przekonał żonę, by nie narzucać się córce i dać jej wsparcie.

Jolanta skończyła studia, awansowała, ale wciąż czuła się przygaszona; komplikacje po przedwczesnym porodzie sprawiły, że lekarze oznajmili, iż raczej nigdy nie zostanie mamą.

Wiadomość ją złamała. Funkcjonowała bez życia. Wszystkim to rzuciło się w oczy.

– Co z dziewczyną, Danusia? jej siostra, Elżbieta, zauważyła problem.

Danuta jednak nie chciała słyszeć.

Nagle w życiu Jolanty pojawili się nowi znajomi, rodzinne obiady z gośćmi. Na jednym z nich Jolanta poznała Rafała.

Nie był kandydatem na męża z polecenia. Zwykły kierowca taksówki, który przywiózł ciotkę na działkę i… Jolanta w białym futerku kazała zawieźć się nagle do miasta.

Gdy okazało się, że nie ma portfela, speszona, chciała wracać po pieniądze ale Rafał tylko się uśmiechnął:

– Uśmiechnij się i jesteśmy kwita.

Wracała z pieniędzmi, by oddać mu dług, ale jego już nie było. Zastanawiała się potem cały wieczór, czy los dał jej znak.

Na drugi dzień rano Rafał czekał pod jej klatką.

– Wsiadaj!

Zaskoczona, bez słowa wsiadła.

Tak zaczęła się ich historia.

Jolanta, jako córka profesora i biznesmena, bała się własnych uczuć wiedziała, że matka nie zaakceptuje pracującego za kółkiem faceta. Ale jego ciepło i pogoda ducha zwyciężyły.

O swoich problemach powiedziała Rafałowi dużo przed ślubem.

– Nigdy możemy nie mieć dzieci

– I co z tego? odpowiedział. Ludzie tworzą rodzinę nie tylko po to, by mieć dzieci. Kocham cię, Jolanta.

Wzięli ślub w Warszawie, a wesele było na wsi, u rodziców Rafała. Rodzice Jolanty nie przyjechali. Ojciec pod koniec wpadł, złożył życzenia i szybko odjechał. Matka nie raczyła nawet zadzwonić.

Za to z rodzicami Rafała dogadali się od razu.

– Chudzina… przyszła teściowa narzekała, oglądając ją od stóp do głów. Rafał, musisz ją lepiej karmić! Jeśli nie umie gotować, to cię wszystkiego nauczyłam. Działaj, nie mazgaj się!

Jolanta poczuła, że podoba jej się ten dom pełen ciepła, prostoty, bez wyrachowania, z przepisem na najlepszy na świecie dżem truskawkowy przekazywanym tylko najbliższym.

Rodzice Rafała byli otwarci; gdy na jaw wyszły ich rodzinne problemy, teściowa, Teresa, bez uprzedzeń przytuliła ją jak własną córkę.

– Dziewczyno! Co ty przeżyłaś… Ale dziś powiem ci jedno nie nasze to znać Boże plany! Wszystko się ułoży!

I Jolanta powoli w to uwierzyła.

Na pomysł adopcji wpadła właśnie teściowa. Jolanta zaczęła więc szkolenia dla przyszłych rodziców.

Długo nie musieli czekać. Pewnego dnia zadzwoniła Teresa:

– Dzieci są! krzyknęła do słuchawki. U nas u Sieradzkich pożar! Dzieci im zabrali, opieka… Matka się zrzekła. Troje dzieci! Dwie dziewczyny i chłopiec. Dorastały mi na oczach! Wiem, że mieliście plan adoptować tylko jedno, ale… Żal! Nie dam rady patrzeć, jak pójdą do domu dziecka…

– Mamo, już jedziemy!

Tak oto Jolanta została od razu mamą trójki dzieci.

Siedmioletnia Sima i sześcioletnia Lena szybko się zaadaptowały. Po kilku dniach powiedziały do Joli:

– Nie bój się, widać, że jesteś dobra.

A dwuletni Szymek już po tygodniu wołał mama! i przyłaził za nią, zjadając wszystko, co przygotowała. O ile miękka nić przywiązania była widoczna dla wszystkich, to tylko jej rodzina była sceptyczna.

– Trzy dzieci i z takim pochodzeniem?! Jak wam je dali?!

– Mamo, jestem prawnikiem…

– Prawnika z ciebie zrobili na własną zgubę!

– Mamo, dość. Teraz ja decyduję.

Po raz pierwszy w życiu Lena odłożyła telefon i westchnęła z ulgą. Właśnie wtedy dorosła.

Lata mijały. Dzieci rosły, Jolanta pracowała spoza domu. Pewnego dnia poczuła się dziwnie; zwaliła objawy na stres. Ale gdy Rafał przyłapał ją w łazience, zadecydował:

– Jedziemy do lekarza!

Na kuchni czekała właśnie teściowa po nocowaniu:

– Jedź natychmiast! I tak wiem, co ci jest

W gabinecie Jolanta nie mogła uwierzyć:

– To niemożliwe!

– Proszę nie kwestionować! lekarka obróciła ekran USG. Tu jest państwa dziecko. Mam pana zawołać?

– Proszę…

Jolanta płakała rzewnie patrząc na maleńką gromadkę tak wyczekaną.

Szymek urodził się zimą i dom był pełen zamieszania, wesołego jazgotu i bałaganu. Sima i Lena przyjęły brata filozoficznie, ale Szymek długo był obrażony i tulił się do mamy, bo czuł się mniej ważny.

Trzeba było wiele cierpliwości, zanim zaakceptował nowego członka rodziny.

Ale los znów napisał własny scenariusz.

W ich domu pojawiła się kolejna dziewczynka Sonia.

To dzięki niej Jolanta pogodziła się z rodzicami. Sonia była córką kuzynki Jolanty, Joanny, która mieszkała daleko. Gdy Jolanta odebrała dramatyczny telefon od matki, jej dom stanął w nocy na głowie.

Krótka rozmowa, kilka sprawnych działań i już wkrótce wiedziała, w jakim ośrodku opiekuńczym przebywa Sonia. Rafał nie protestował ani chwili natychmiast ruszyli po dziecko.

Sonia była zapłakana, zalękniona, długo nie mogła się odnaleźć. Wielokrotnie Jolanta budziła się w środku nocy, uspakajając ją, tuliła, głaskała po głowie:

– Jesteś już w domu, Soniu. Ja tu jestem. Siostry są obok. Nikt cię nie skrzywdzi.

Ale Sonia długo nie mogła zrozumieć, że mamy już nie ma i pewnej nocy zapytała wprost:

– Jej już nie będzie?

Jolanta patrzyła jej w oczy i odpowiedziała szczerze:

– Tak, maleńka, nie wróci już…

Sonia popłakała, wtuliła się w jej dłonie. Po raz pierwszy nie odtrąciła sióstr, które położyły ręce na jej ramionach.

Minęły tygodnie. Simo, Lena próbowały czym się da, by pomóc Soni przywyknąć do nowego życia. Prezenty na niewiele się zdały. Sonia wracała do siebie.

Pomoc przyszedł Szymek. Od babci Teresy dostał kolorową książkę o Indianach. Gdy tylko ją zobaczył, upierał się, by jak najszybciej wracać do domu.

Na środku pokoju, z siostrami, rozpoczęli wyplatanie Łapacza Snów. Bawełniane nici, pióra z podwórkowego kaczora babci, perłowe koraliki.

– Niebieski jak twój ulubiony kolor, czerwony mój, żółty Sima, biały Lena…

Dla Soni miał to być prezent-niespodzianka.

Ta noc znowu była ciężka. Sonia obudziła się z krzykiem.

– Nie oddawaj mnie!

– Nigdy, córeczko! przytuliła ją Jolanta, mocno i pewnie. Już jesteś nasza. Masz dom.

Sonia miała wysoką gorączkę. Rafał zareagował od razu, Lena przytargała butlę z wodą i lekarstwo. Wędrówka do łazienki, zimny kompres, walka do przyjazdu pogotowia.

Rano Jolanta ocknęła się w pokoju dzieci. Na ścianie nad łóżkiem wisiał Łapacz Snów.

– Co to?

– Łapacz snów! Szymek wymyślił, my z Simą dokończyłyśmy, jak spałaś. Czy działa? spytała Lena.

Jolanta popatrzyła na śpiącą córkę, pogłaskała ją po głowie.

– Już nie jest rozpalona…

– To dobrze! Miała się czego wystraszyć Ale teraz jest już u siebie. Ma dom. I łapacz snów.

Szymek wbiegł do pokoju z nowiną, że obiad gotowy. Teresa już przygotowała domowy rosół, Lena rozprawiała o tym, że trzeba zdobyć nowego pupila, bo w domu duży, a zwierzaków brak.

Szymek usiadł przy łóżku, ja tuliłem się do Jolanty, czuł się szczęśliwy.

Teściowa Teresa zajrzała do pokoju i powiedziała:

– Dziecko przeszło swoje… Psycholog to nie wszystko. Najważniejsze są dom i miłość. To leczy.

Jolanta jeszcze raz dotknęła czoła Soni i westchnęła z ulgą.

– Już nie gorąca…

– A to? Teresa wskazała na łapacza snów.

– To prezent od dzieci dla Soni. Na złe sny.

– Dobry prezent… Bo dom już jest, miłość też, a teraz tylko czas. Czas leczy!

Dom żył swoim życiem: dzieci szczebiotały z kuchni, Teresa opowiadała dowcipy, Lena z Sima śmiały się na całe gardło, z ulicy dobiegł klakson wracającego na obiad Rafała.

Jolanta popatrzyła na rodzinę i przytuliła śpiącą Sonię.

Teraz wszystko jest na swoim miejscu. Wszyscy są razem. Nikt już nie jest sam. Choć… może kiedyś pojawi się jeszcze ktoś? Kto wie… Czas pokaże.