Łapacz snów

Łapacz snów

Znowu?! Siemka, Siema! Obudź się! Bo jeszcze obudzi maluchy! Trzymaj ją! Lena zsunęła się z łóżka i potrząsnęła siostrą za ramię. Kiedy ona się w końcu uspokoi…

Sonia rzucała się we śnie, a jej jęki, długie i pełne żalu, napełniały pokój czymś przejmującym, sprawiając, że mimowolnie oglądali się za siebie, czy kto nie stoi w kącie.

Jak w kiepskim horrorze! Siema ściągnęła z siebie kołdrę, przetarła zaspane oczy i powlokła nogi do łóżka Soni.

Zasłoniła ją swoją kołdrą, przytuliła i cichutko zanuciła pod nosem kolysankę:

A-a-a, kotki dwa, szarobure obydwa… Kurde! Lena! Jaka tam kołysanka! Gorąca jak piec! Budź mamę!

Lena chwilę dygotała przy łóżku Soni, potem westchnęła i zaraz ruszyła do sypialni rodziców. Co robić? Sonia i dla nich była dzieckiem, takim samym jak reszta. A mama na pewno by się wkurzyła, gdyby odkryła, że coś przed nią zatajają.

W sypialni panowała gęsta cisza. Lena musnęła ramię leżącej obok łóżeczka Michałka mamy i dotknęła delikatnie jej ramienia.

Mamusiu…

Czekoladowe oczy mamy otworzyły się od razu, jakby wcale nie spała, jej ręka ujęła dziecięcą dłoń.

Co się stało, córciu?

Z Sonią źle. Mama, ona chyba ma gorączkę. Gorąca jak kaloryfer!

Michałek cicho pisnął, a mama od razu zaczęła nucić, zupełnie jak Siema przed chwilą:

A-a-a kotki dwa…

Zamknęła palce na nadgarstku córki i przykryła dłoń Leny na pleckach brata.

Kołysz go, niech się nie obudzi. Już idę…

Leciutko, jakby wcale nie miała jeszcze wczoraj okropnego bólu krzyża po upadku z drabiny, mama pobiegła na palcach do pokoju dziewczynek, nasłuchując ciemnych smug nocy rozsmarowanej po domu.

Dom ten był jej dumą. Ileż razy słyszała, że budowy nie udźwigną razem z Piotrem, że nie ma sensu się tak szarpać, że o wiele wygodniej w bloku…

Krewni wzruszali ramionami, nie szczędząc ostrych uwag:

Po co wam takie włości? Przecież dzieci nie macie!

I serce ściskało się Otylii z żalu, a głowa szła w dół, jakby ktoś okrutny wbijał ją w ziemię. Nie potrafisz być matką? Nie tobie patrzeć światu w oczy z podniesionym czołem! Są godniejsi!

Ile razy Piotr obejmował ją, kiedy po rozmowie z matką lub ciotkami wracała smutna, i ściskał, nie mogąc się nadziwić, jak idealnie policzek żony pasuje do wgłębienia między jego szyją a ramieniem. Byli jednią; czuli wszystko wzajemnie, każde drżenie, myśl, szept.

Nie przejmuj się! Nie mają pojęcia!

Ale mają rację, Piotruś. Dzieci nie będzie…

Zobaczymy jeszcze! ściskał zęby przez wściekłość na tych, co ważyli się zranić jego Otylię. Przysięgał sobie zrobić wszystko, by jej marzenie się spełniło.

W Warszawie, czy choćby pod Warszawą, niby wszystko da się załatwić, gdy są pieniądze. Klinika jedna, druga, trzecia… Wszędzie tylko wzruszali ramionami:

Nie jesteśmy cudotwórcami.

Znów spuszczała oczy, chowając się teraz przed mężem; wstydziła się wygłosić to, co dawno uznała za przesądzone. Dopiero gdy Piotr zaczął mówić o domu, odważyła się.

Beze mnie, Piotr… Kocham cię i ty to wiesz. Ale ty musisz mieć rodzinę. Jeśli nie potrafię ci dać dziecka… Złożę pozew o rozwód.

Nie fantazjuj! Piotr postawił szklankę z wrzątkiem na stole z takim impetem, że zadygotała. Otylka! Daj spokój! Mówię ci po polsku: nie puszczę cię. Nawet jak ci się wydaje, że powinnam być bardziej ogładzona! Ludzie swoje, a ja swoje. Po co ci taki… przystojniak i głupia, a najchętniej bym nazwał to mocniej. Ale nie będę cię ranić, bo to ty potrafisz najlepiej!

Ja?! Otylia aż podniosła wzrok, zapomniała o łzach.

A kto?! Po co takie głupoty wygadujesz? Ty mi jesteś potrzebna, a dzieci cóż, jak będą, świetnie, jak nie tak miało być. Nie każdemu dane jest zostać rodzicem…

Oczywiście taka rozmowa nie wyciszyła jej niespokojnych myśli. Dziś jest młody, silny… co potem? Przyjdzie myśl, że coś przepadło na zawsze.

Ale Piotr trwał przy swoim. Za długo czekał na taką, która przyniesie mu szczęście.

To był już drugi mąż Otylii.

Pierwszy raz wyszła za mąż w wieku dziewiętnastu lat bardziej po to, by uciec spod kontroli mamy, niż dla miłości.

Ich relacja była jak śląski obiad: raz pieróg, raz pieczeń. Matka, Genowefa Szymczak, czasem rozpływała się w zachwytach, opowiadając o wspaniałej córce, a czasem potrafiła krzyknąć:

Co mnie pokarało takim nieporozumieniem! Raz widzę geniusza, drugi raz… Co masz, dziecko, w tej głowie?!

Gdyby Otylia znała odpowiedź, od razu by jej udzieliła. A tak, spuszczała tylko oczy, kurcząc się pod tym wzrokiem, myślała, jak pokochać kogoś, kto głównie krytykuje.

Zapytana, czy kocha matkę, odpowiedziałaby: Oczywiście!. Jak można matki nie kochać? Z wiekiem jednak zrozumiała, że ani świetne wykształcenie, ani dobra praca nie dają ciepła serca. Jej mama potrafiła być duszą towarzystwa, a tylko nie z własną córką nie umiała znaleźć wspólnego języka.

Mamo, czemu mnie nie kochasz? zapytała na tydzień przed ślubem, kiedy Genowefa skrzywiła się na widok sukni, wybieranej przez Otylię przez miesiąc.

Głupstwa nie gadasz! Matka zamknęła się w sobie.

Przecież co bym nie zrobiła, to źle…

To zrób dobrze! Przestań już mnie denerwować! Wychodzisz za mąż? To twój wybór! Nie wymagaj, żebym wszystko pochwalała! Matka nie od tego, by tylko głaskać po głowie! Jak będziesz mieć własne dzieci, sama zrozumiesz!

Wtedy Otylia pojęła, że nie była wymarzonym dzieckiem. Rozmowy z ciotkami tylko to potwierdziły. Rodzice chcieli chłopca, przy jej narodzinach żalili się, że znów córka.

Średniowiecze jakieś mamrotała, kręcąc się po śpiącym parku chłopiec to coś, dziewczynka to nic… Głupota! Jak będę miała dzieci, nigdy nie rozdzielę ich na takich i nie takich…

Ślub był huczny i chaos ogarnął pannę młodą, duszącą się w gorsecie, a mama zachwycała się efektowną córką.

Małżeństwo było pomyłką. Po tym, jak ciąża zakończyła się przedwcześnie, mąż spakował się i zostawił ją, nie czekając nawet na wypis ze szpitala.

Mieszkanie, kupione przez rodziców przed ślubem, opustoszało. Genowefa zawiozła córkę do domu, nie szczędziła rad:

Wynajmiemy to mieszkanie, wrócisz do nas! Wystarczy! Pobawiłaś się! Teraz matura, studia… i znajdziemy ci odpowiedniego męża. Ja cię ostrzegałam!

Otylia nie dyskutowała, ale w nocy weszła do gabinetu ojca i poprosiła, by pozwolił jej żyć osobno.

Tato, choć trochę mnie kochasz, daj mi mieszkać samodzielnie. Nie dam rady zostać z wami.

Ojciec tym razem zrozumiał. Przestał słuchać żony wyznaczył córce alimenty i zakazał Gieni mieszać się.

Ukończyła prawo, dostała awans ale jako kobieta czuła się szarą. Brak tej iskry w sercu: była jak zgasły węgielek.

Przyczyna? Po komplikacjach po poronieniu okazało się, że dziecka mieć nie będzie już nigdy.

Odtąd żyła w zawieszeniu. Dopiero ciotka zwróciła matce uwagę:

Ty patrz, co z dziewczyną! Jakby ją ktoś wyłączył ze świata…

Nagle przy kolacjach rodzinnych zaczęło pojawiać się coraz więcej kawalerów na wyraźne zamówienie ciotek.

Na jednym z takich spotkań Otylia poznała Piotra.

Nie był zaproszonym gościem był kierowcą taksówki, który przywiózł ciotkę z rodziną na działkę. Otylia, ubrana jak Królowa Śniegu, trzepnęła drzwiami auta i rozkazała:

Do miasta!

Dlaczego akurat wtedy wybuchła? Czemu musiała opuścić rodzinne uroczystości, na których być może, jak za młodu, kazaliby jej czytać wierszyk dla mamy przed całą rodziną? Milczała wolała zabrać kolejnego zestresowanego dzieciaka i uciec z tego domu, gdzie poprawna wymowa była cenniejsza niż szczęście…

Piotr nie zadawał pytań. Odwiózł ją pod dom, uśmiechnął się, kiedy wyciągała puste kieszenie eleganckiego płaszcza.

Oj…

Co się stało, nie masz grosza?

Zostawiłam wszystko na działce Mam tylko klucze w kieszeni…

To już nieważne! Uśmiechnij się, rachunek skasowany.

Zmarszczyła brwi, postawiła na swoim zaraz wróci z pieniędzmi. On już odjechał.

Rano, spiesząc się do pracy spojrzała przez okno. Znajomy biały samochód Piotra na parkingu. Wsiadaj! zawołał. Był pewny siebie, a przy jej wzroście, jeszcze w szpilkach, była prawie głową wyższa.

Powoli się zaprzyjaźnili, choć Otylia bała się rodzących uczuć. Ona córka profesora i biznesmena, on zwykły taksówkarz z okolic Grodziska Mazowieckiego? Rodzina nie zatwierdzi! Ale było w nim coś ciepłego, promiennego… podjęła decyzję będą razem. I nieważne, co powie mama.

No i powiedziała! Tak, że ziemia zadrżała pod ich domem.

Przeklnę cię! Stracisz wszystko! Otylio, opamiętaj się!

Ale już było za późno. Po raz pierwszy w życiu wiedziała, czego chce.

Problemy z dziećmi wyznała Piotrowi przed ślubem.

Co powiesz? bawiła się pluszakiem, którego dostała od niego.

Wiesz, ludzie nie biorą ślubu tylko po to, żeby być rodzicami. Ja ciebie kocham. Dzieci… jak będą, to dobrze, a jak nie żyć będziemy dla siebie.

Pobrali się w Skierniewicach, a wesele było u rodziców Piotra w małej wsi. Rodzice Otylii nie przyszli. Ojciec tylko pod koniec podszedł, złożył suche życzenia i pojechał, wiedząc, że matka mu tego nigdy nie wybaczy. Wiedziała, co go czeka w ich domu za nieposłuszeństwo był surowy tapczan w gabinecie.

Za to z rodziną Piotra znalazła wspólny język.

Chuda ta twoja żona, Piotrek. Trzeba ją karmić! Babcia Wanda śmiała się, pakując Otylii ciasto na talerz. Nie bój się, dziewczyno, będziesz nasza! Tu życie zasuwa jak ekspres nie ma co płakać, trzeba zakasać rękawy!

Usiadawszy przy stole w tej kuchni z obrusem w krateczkę, poczuła, że jej się podoba cała ta atmosfera, której w jej rodzinie brakowało, gdzie za wszelką cenę trzymano formę.

Mama Piotra, Wanda, dowiedziawszy się o jej problemach, otarła ręce o fartuch, objęła ją i po prostu przytuliła.

Oj, szkoda, dziołcha, szkoda… Ale wiesz co? Dziękuję ci…

Za co?

Za szczerość! Inna by przemilczała, a ty prosto z mostu… Cenię to! O dzieciach nie nam decydować Bóg kręte zna ścieżki, my nie zawsze. Zobaczysz, szczęście cię znajdzie. A dom też będzie…

Dzięki tej rozmowie Otylia pierwszy raz odetchnęła. W domu tym zaczęła się jej rodzina.

To Wanda podpowiedziała, co zrobić, gdy Otylia po nieudanych próbach zaszła w grube zmartwienie.

Jak własnych dzieci nie możecie mieć, weźcie dziecko z domu dziecka! Mnie też przysposobili. Rodzicom byli najdrożsi na świecie.

To pani jest przysposobiona?!

Taaak. I co z tego?

Jaka różnica! śmiała się Wanda Najważniejsze, kto cię pokochał, nie kto urodził.

Dom bez reszty angażował Piotra, wszystko robił sam z ojcem; Otylia robiła karierę jako prawniczka, ale coraz bardziej marzyła o dziecku.

Kurs rodziców zastępczych zaliczony szukali swojego malucha. Pewnego dnia zadzwoniła Wanda:

Dzieciaków szukacie? Mam dla was trójkę! Bliźniaczki i bratek. Sąsiadka się ich zrzekła, opieka zabrała. Znam je od małego, dzieci były same sobie rodziną. Może weźmiecie całą trójkę? Szkoda, żeby się rozdzielili…

W jednej chwili Otylia stała się matką trzech dzieci Siemy, Leny i małego Szymonka.

Siema i Lena zaakceptowały ją szybko. Stały się dla niej wsparciem.

Szymek już po dwóch tygodniach mówił do niej mamusiu, chodził krok w krok i nie odstępował jej nawet na chwilę.

Rodzina Otylii nie rozumiała.

Otyliu, co ty robisz? Troje dzieci i taka przeszłość?!

Mamo, jestem prawnikiem…

Sama sobie winna! usłyszała…

I wtedy zrozumiała dorosła.

Lata mijały w biegu. Praca zdalna, kilka spraw, a reszta czasu rodzina.

Nie od razu zauważyła, że jest w ciąży. Piotr kazał: Jedziemy do przychodni!

Wanda, która akurat nocowała, spojrzała z powagą:

Jedź, jedź. Już wiem, co ci jest, dziewczyno…

Gdy doktor pokazał ekran USG, nie wierzyła.

Niemożliwe! Żartujecie sobie!

To pani dziecko. Woli pani zaprosić męża?

Niech wejdzie…

Łzy szczęścia popłynęły Otylii z oczu. Michałek urodził się zimą i wywrócił świat do góry nogami.

Starsze dziewczynki przyjęły go ze spokojem. Najważniejsze, wspierać mamę.

Szymonek był zazdrosny. Trzymał się Otylii jak rzep, próbując skupić na sobie jej uwagę.

Szymuszku, jestem z tobą! przytulała go, karmiąc młodszego synka.

Musiała mu tak długo tłumaczyć, że jej miłość jest dla każdego.

Gdy tylko się uspokoił, los znów rozdał karty do rodziny dołączyła Sonia.

Dzięki niej Otylia pogodziła się z matką. Ale to, co się wydarzyło, było jak koszmar.

Sonia była córką kuzynki Otylii, Emilki, która po ślubie wyjechała z Białegostoku na Pomorze. Gdy mama Otylii zadzwoniła w środku nocy, cały dom stanął na baczność.

Dzieciak został sam! Jej już nie ma. Jak ja czułam, że ten jej chłop to zło… Teraz dziecko jest sierotą. Kto przyjmie taką, po kimś, kto żonę…

Mamo, gdzie jest Sonia?

Dowiedziała się przez ciotkę Sonia zabrana do ośrodka przejściowego. Pojechali we dwoje z Piotrem, oddając opiekę nad dziećmi babci Wandzie.

Odebrać Sonię nie było łatwo. Dziewczynka, zabiedzona i przestraszona, nie pozwalała się dotknąć.

Nocami, budzona krzykiem Soni, Otylia przybiegała, siadała na łóżku:

Jesteś w domu, już cię nikt nie skrzywdzi…

Ale pytania bolały najbardziej.

Mamusiu, mama przyjdzie?

Przytrzymała ją mocno, cicho odpowiadając:

Nie, kochanie… mamy już nie ma.

Przyjęła to nadspodziewanie spokojnie łzy cicho kapały, a dziewczynki przytuliły ją z obu stron.

Minęły tygodnie, ale nocne krzyki nie ustały.

Gdy starsze prosiły babcię Wandę o radę:

Co robić? Sonia krzyczy noc w noc…

Strach trzeba leczyć miłością. Jak poczuje, że ją kochacie, dom jest bezpieczny, wszystko się ułoży. Ale musicie mieć cierpliwość.

Zaczęli kombinować. Prezenty, zabawki, nawet bluzka Leny wszystko Sonia odkładała, nie, dziękuję.

Pomógł Szymek. Dziadek przywiózł mu książkę o Indianach. Przyszedł wieczorem do siostrzyczek i otworzył na stronie z łapaczem snów.

Zrobimy dla Soni! Tu złapią się złe sny i już nie będzie płakać!

Siema zaczęła kombinować z nicią, Lena nawlekała koraliki. Mama z zamkniętymi oczami szyła piórka z serwetek, babcia Wanda poświęciła dwa gęsie pióra.

Tajemnica łapacz snów powstawał z ich ulubionych kolorów i koralików.

Sonia dalej płakała. Pewnej nocy, budząc się z krzykiem, po raz pierwszy rozpostarła ramiona do Otylii:

Nie oddaj mnie!

Objęła ją natychmiast.

Nikomu cię nie oddam! Nigdzie!

Nawet jemu?

Komu, córeczko?

Tacie…

Otylia zrozumiała, że Sonia widziała tragedię. Zebrała szybko telefon, kazała dziewczynom wezwać lekarza i zbudzić Piotra. Gorączka była wielka, Otylia z Piotrem schładzali dziecko wodą i czekali na karetkę.

Lekarze pogłaskali Otylię po ramieniu.

Nie dziecko upadło, tylko temperatura…

Nad ranem Otylia obudziła się w pokoju dzieci, a na ścianie łapacz snów własnej roboty.

Co to takiego? spytała szeptem.

Łapacz snów, mamo! My z Siemą i Szymkiem zrobiliśmy. On odgania złe sny, ale myślę, że tu niepotrzebny. Sonia ma już własnego łapacza…

Tak?

Tak. Ciebie!

Ach, więc jeden łapacz snów już jest…

I nie tylko! Szymek, Siema, ja, tata… babcia Wanda, dziadek, nawet babcia Genia…

Otylia zerknęła na zegar i zerwała się.

Która godzina?

Prawie obiad. Tata kazał cię nie budzić.

A Michałek?

Najedzony, tata go nakarmił. A babcie przyszły, nawet obie! Babcia Wanda zostaje, żeby ci pomóc. Dziadek dojedzie na weekend, a babcia Genia też się zadomowiła. Coś się chyba pogodzą.

Z kuchni niósł się śmiech i zapach pieczonego kurczaka. Szymek, zakochany w pisklęciu, które przywiozła babcia Wanda, siedział przy ich prowizorycznej klatce. Lena już planowała kota albo psa bo dom duży, zwierząt brak!

Wkrótce przyszedł Szymek, wsunął głowę w drzwi:

Obiad gotowy, tylko cicho…

A potem usiadł przy łóżku Soni, przytulił się do mamy, patrząc w oczy z wdzięcznością.

Wpadła babcia Wanda z Michałkiem na rękach, popędziła wszystkich do kuchni.

Przyniosę wam zaraz wszystko. Jak z nią?

Już lepiej, nie gorączkuje…

To dobrze! Psycholodzy to mogą swoje. Tylko miłość i ciepły dom uzdrawia dzieci. Tak też i wam się ułoży.

Otylia odprowadziła ją wzrokiem, pogłaskała Sonię po włosach.

Precz, smutku. Ona jest nasza…

Rozległy się śmiechy z kuchni, piłek auta Piotra wracającego na obiad, babcia Genia śmiała się z Wandą i Lena szeptała coś Soni do ucha.

Teraz wszystko było na miejscu. Dom oddychał spokojnym rytmem, każda nitka życia tkała się już własnymi rękoma, własnym tempem.

Choć… może jeszcze kogoś los podrzuci? Cóż, czas pokaże.