Łapacz snów

Łapacz snów

Znowu?! Sima, Sima! Budź się! Bo jeszcze obudzi małych! Przytrzymaj ją! Lena zsunęła się z łóżka i potrząsnęła siostrą za ramię. Kiedy ona się wreszcie uspokoi…

Sonia miota się przez sen, a jej jęk, żałosny i długi, wypełnia pokój, tak bardzo, że człowiek mimowolnie ogląda się przez ramię, by sprawdzić, czy nikt nie stoi za nim.

Jak z taniego horroru! Sima zsunęła z siebie kołdrę i, z jeszcze zamkniętymi oczami, podeszła do łóżka Sonii.

Położyła na niej swoją kołdrę, ułożyła się obok, przytuliła siostrę do siebie i cicho zanuciła:

Lulajże Jezuniu, nie kładź się przy brzegu… O rety! Lena! Nie ma mowy o lulajżu! Ona cała płonie! Budź mamę!

Lena stała jeszcze chwilę przy łóżku Sonii, westchnęła i poszła do sypialni rodziców. A co miała zrobić? Sonia była dzieckiem jak każdy z nich. Poza tym mama i tak by się zdenerwowała na nią i Simę, gdyby się dowiedziała, że coś przed nią ukryło.

W pokoju rodziców panowała cisza. Lena wyciągnęła rękę i pogłaskała mamę po ramieniu.

Mamusiu…

Brązowe oczy, tak podobne do Leninych, natychmiast się otworzyły, jakby Grażyna wcale nie spała. Ciepła dłoń mamy spoczęła na dłoni dziewczynki.

Co się stało, kochanie?

Z Sonią jest źle! Mamo, ona chyba ma wysoką temperaturę. Cała jest gorąca, jak żelazko!

Mały Krzyś zaskarżył się cicho, a Grażyna od razu zanuciła, tak samo jak wcześniej Sima:

Lulajże, Jezuniu…

Jej palce ujęły wąskie nadgarstki córki i położyły jej dłoń na boku braciszka.

Pobujaj go trochę, by się nie obudził. Ja za chwilę wrócę…

Łagodnie, mimo że jeszcze wczoraj bolały ją plecy po upadku ze stołka podczas sprzątania, Grażyna podniosła się i po cichu pobiegła do pokoju dziewczynek, nasłuchując w ciepłej, nocnej ciszy domu.

Dom był jej dumą. Ile razy słyszała, że ona i Marek nie udźwigną budowy… Po co im te wszystkie starania, lepiej byłoby im w bloku…

Krewni wzruszali ramionami, nie szczędząc przykrych słów:

Po co wam taki dom? Przecież nie macie dzieci!

A serce Grażyny ściskało się z żalu, a głowa opadała, jakby ktoś bezlitośnie przyginał ją do ziemi. Nie możesz zostać matką? Nie było ci dane? To nawet nie patrz światu prosto w oczy! Nie tobie dumnie nosić głowę! Są inni, którzy bardziej zasługują!

Ile razy Marek, widząc jej opuszczoną głowę i bolesny smutek po rozmowie z matką lub ciotkami, obejmował Grażynę i przytulał mocno do siebie, nie mogąc się nadziwić, jak dobrze jej policzek pasuje do zagłębienia w jego szyi. Byli jednością, odczuwając nie tylko ciepło, ale i najskrytsze myśli drugiego. Jakby niemożliwością było, aby jedno czuło coś, czego drugie nie wyczuwa.

Nie! Nie zwracaj na nie uwagi, Grażynko! One nic nie wiedzą!

Ale Mareczku… mają rację. Jeśli nie będzie dzieci…

Jeszcze zobaczymy! zaciskał zęby z wściekłości na tych, którzy ją skrzywdzili, i przysięgał sobie zrobić wszystko, by spełniło się marzenie żony.

Wydawało się, że wszystko jest możliwe, jeśli mieszka się niedaleko Warszawy i ma się pieniądze. Ale jedna klinika, druga, trzecia… I wszędzie odmowa. Lekarze rozkładali ręce:

Nie jesteśmy cudotwórcami!

I Grażyna znów opuszczała wzrok, już nawet przed mężem, nie wiedząc, jak mu powiedzieć, że już dawno podjęła decyzję. Dopiero kiedy zaczął budować dom, odważyła się.

Nie ze mną, Marek… Kocham cię, i wiesz o tym. Ale powinieneś mieć rodzinę. Jeśli nie mogę ci dać dziecka… złożę pozew o rozwód.

Marzenia ściętej głowy! Marek, zdenerwowany, odstawił kubek z gorącą herbatą i podskoczył od bólu, parząc ucho. Grażynko! Przestań z tym! Jestem zwykłym facetem i powiem ci wszystko, co myślę! Twoja mama nie będzie zadowolona! Dostała zięcia wiejskiego, co? Nie umie znaleźć słów, tylko przeklina! I co z tego?! Kto ci powiedział, że cię gdziekolwiek puszczę… Przepraszam, głupia kobieta… Nazwałbym inaczej, ale tobie nie muszę.

Ja?! Zdumiona Grażyna w końcu podniosła wzrok i zapomniała nawet, że miała zamiar płakać.

A kto?! Wymyśliłaś sobie! Ty mi jesteś potrzebna! A dzieci… jak będą, super, jak nie… Znaczy taka nasza dola. Nie każdemu dane być rodzicem…

Ale Grażyna nie mogła się tak łatwo uspokoić. Co innego mówi się, gdy się jest młodym i pełnym sił… A potem i tak żałuje się straconych szans.

Ale Marek był uparty. Za długo czekał na tą, która stała się jego radością.

Związek z Markiem był drugim małżeństwem Grażyny.

Pierwszy raz wyszła za mąż w wieku dziewiętnastu lat. Chciała nie tyle być żoną, ile uciec wreszcie z domu i uwolnić się spod kontroli i wiecznych zarzutów matki.

Relacja z matką była trudna. Zofia, mama Grażyny, raz kochała ją bez pamięci, raz jakby diabeł podkusił, zapominała, że jeszcze wczoraj była z niej dumna i nazywała ją swoim szczęściem.

Jak mogłam zostać matką takiego rozczarowania?! Grażyna! Czasem myślę, że geniusz! A czasem… Co masz w tej głowie, dziecko?!

Gdyby Grażyna mogła odpowiedzieć, zrobiłaby to. Ale tylko opuszczała wzrok pod surowym spojrzeniem matki i milczała, zastanawiając się, jak kochać kogoś, kto stale na nią krzyczy…

Zapytaj, czy Grażyna kocha mamę, to bez namysłu odpowie: Tak!. Jak nie kochać mamy? Ale dorastając, zrozumiała, że wykształcenie, dobra praca, przyjaciele to nie to, co czyni człowieka dobrym i ciepłym. Jej matka robiła wrażenie i zawsze przyciągała ludzi. Mądra, oczytana, umiała od razu rozpoznać człowieka, ale nie umiała znaleźć wspólnego języka z własną córką.

Mamo, dlaczego mnie nie kochasz? to padło tydzień przed ślubem, gdy Zofia skrzywiła się na widok sukni ślubnej Grażyny i spytała, skąd wzięła taką szmatkę.

Grażyna szukała sukni prawie miesiąc i była przekonana, że klasyczny styl będzie odpowiedni. Zaniemówiła na słowa matki, a potem zapytała to, co długo już siedziało jej na języku.

Mamo! Powiedz! Nie rozumiem. Jestem twoim jedynym dzieckiem. Z tatą żyliście dobrze. Nigdy się nie kłóciliście. Dlaczego jesteś wobec mnie taka okrutna?

Nie gadaj głupstw!

To nie są głupstwa… Cokolwiek zrobię, wszystko jest nie tak

Zrób dobrze, to będzie dobrze! Grażyna! Przestań mnie denerwować! Wyjdź za mąż, skoro postanowiłaś. Tylko nie oczekuj, że pochwalę twój wybór! To twój wybór, więc miej pretensje tylko do siebie! Matka nie jest od tego, żeby klaskać ci we wszystkim! Matka musi czasem zganić.

Czasem…

Przestań! Jak będziesz miała swoje dzieci, zrozumiesz!

Zrozumiem co, mamo?!

Jak trudno jest kochać dziecko! Jak trudno mu pokazać, że jest ważne! Mało ci dałam?!

Ale nie o tym teraz mówimy!

A o czym?! Ojciec tylko swoją pracą się zajmował, a ja cię wychowałam, bo on twierdził, że córka to sprawa matki. Gdyby był syn…

Wtedy pierwszy raz Grażyna zrozumiała, co nie grało w jej rodzinie. Po rozmowie z ciotkami siostrami matki dowiedziała się, że rodzice zawsze marzyli o synu, a narodziny córki nie wywołały w nich wielkiego entuzjazmu.

Boże, jakie to zacofane! Grażyna spacerowała po jesiennym parku, próbując zrozumieć, co usłyszała. Syn to coś, a córka to już nic? Bzdura totalna… Jak będę miała dzieci, nigdy nie zrobię różnicy. Mam nadzieję… Panie Boże, czemu tak jest? Czemu rodzice czasem tak dziwnie traktują dzieci? Jak tego uniknąć? Przecież to nie jest wyznaczone losem? Nie, nie chcę tak! Słyszysz? Pomóż mi… Naucz mnie…

Ślub był wystawny, ale Grażyna dusiła się w gorsetowej sukni, która przestała jej się podobać. Matka wyciągała ją za talię i wzdychała:

Jak pięknie, córeczko! Prawda? Ależ z was ładna para! Jesteś szczęśliwa?

Grażyna kiwała głową, wypatrując przyjaciółki, by rozluźniła nieco gorset. Bała się przyznać matce, że coś jest nie tak. Słyszeć, że źle wybrała? Nie chciała zepsuć sobie dnia, który powinien być najszczęśliwszym.

Jej pośpieszne i nieudane małżeństwo trwało tylko półtora roku. Gdy okazało się, że straciła dziecko, mąż spakował walizki i wyjechał do siebie, nawet nie czekając, aż wyjdzie ze szpitala.

Mieszkanie, które jej kupili rodzice jeszcze przed ślubem, opustoszało, a Zofia, odbierając córkę ze szpitala, trajkotała, nie spuszczając wzroku z drogi.

Wynajmiemy je, córeczko! Wrócisz do nas! Dość! Pobawiłaś się, czas przejrzeć na oczy! Dokończ studia, znajdziemy ci dobrego męża. Nie powinnaś była decydować sama popełniłaś błąd i to cię teraz kosztuje!

Grażyna milczała, ale wieczorem cicho poprosiła ojca o rozmowę.

Tato, jeśli choć trochę mnie kochasz, pozwól mi zostać samej. Nie mogę teraz być w domu.

Dlaczego?

To boli…

Tym razem ojciec Grażyny zrozumiał ją. Postanowił wypłacać córce alimenty i zabronił Zofii ingerować w relacje z córką.

Tak postanowiłem.

Zofia, zwykle nieznosząca sprzeciwu, tym razem nie zaprotestowała. Nawet kiedy pół roku później Grażyna podjęła pracę w kancelarii i odmówiła przyjmowania pieniędzy, usłyszała od matki, żeby w razie czego brała z pozostawionej w szufladzie koperty.

Grażyna ukończyła studia, awansowała jako prawniczka, ale w życiu prywatnym nie wiodło jej się. Nie była brzydka, ale w jej oczach brakowało iskry przyciągającej ludzi. W swoim wnętrzu czuła się jak dogasający żar tlący się, lecz niedający ani ciepła, ani światła.

Powód był prosty.

Niestety, powikłania po przedwczesnych porodach sprawiły, że lekarze przekazali jej, iż prawdopodobnie nigdy nie zostanie matką.

To ją złamało. Działała z przyzwyczajenia pracowała, jeździła z rodzicami na urlopy ale życie z niej ulotniło się i wszyscy to zauważyli.

Co się z nią dzieje, Zosiu? starsza siostra matki, Hanna, postanowiła interweniować.

Ale co? Zofia wzruszyła ramionami.

Przyjrzyj się jej! Jest jak pomnik… Jej oczy są puste! Trzeba coś zrobić!

Nieświadoma tych rozmów Grażyna początkowo nie zwracała uwagi na częstsze rodzinne spotkania i przyjazdy nieznajomych młodych mężczyzn. Na jednym z takich spotkań poznała Marka.

Nie był nawet zaproszonym gościem jako taksówkarz przywiózł jedną z ciotek i jej rodzinę na działkę rodziców Grażyny. Był bardzo zdziwiony, gdy piękna jak z bajki dziewczyna w białym kożuchu zatrzymała samochód i rzuciła:

Do miasta!

Dlaczego akurat tego dnia jej cierpliwość się skończyła? Może miała dość rodzinnych imprez, na których, gdyby była młodsza, postawiono by ją na taboret i kazano recytować wierszyki dla kochanej mamusi. W ich rodzinie to była tradycja. Grażyna patrzyła na smutne oczy kolejnych dzieci pełniących ten obowiązek i miała ochotę porwać je i uciec z domu, gdzie za dobre wychowanie uważało się umiejętność poprawnego mówienia i korzystania z noża i widelca. Ona jednak wiedziała, że dla jej krewnych to ważniejsze niż to, co dzieje się w duszy dziecka…

Marek nie zadawał pytań. Zawiózł Grażynę pod wskazany adres i uśmiechnął się, gdy, szukając w kieszeniach kożucha, stwierdziła:

Ojej…

Co? Nie masz pieniędzy?

Nie… Torbę zostawiłam na działce… Klucze mam, bo zawsze chowam do kieszeni, ale portfel został…

Nic się nie stało! Uśmiechnij się do mnie i będziemy kwita.

Grażyna skrzywiła się i powiedziała stanowczo:

Chwileczkę, zaraz wrócę z pieniędzmi.

Marek jednak nie poczekał. Kiedy Grażyna zeszła na podwórko z pieniędzmi, już go nie było. Przeszła do bramy, postała jeszcze chwilę i wróciła do siebie, zastanawiając się, co to za spotkanie podarował jej los.

Mama zgotowała jej awanturę o brak szacunku do rodzinnych zwyczajów. Ojciec tym razem przemilczał sprawę, tylko na przyszłość poradził, by uprzedzała o swoim wyjściu, żeby rodzina się nie zamartwiała.

Następnego ranka Marek pojawił się pod jej domem. I Grażyna, idąca do pracy, nie zdziwiła się, widząc znajomy biały samochód.

Wsiadaj!

Był spokojny, pewny siebie i lekko zabawny. Grażyna, wysoka i na obcasach, górowała nad nim o głowę.

Zaczekaj chwilę!

Grażyna wbiegła do klatki schodowej wymienić buty na płaskie i wróciła.

Tak zaczęła się ich znajomość.

Grażyna była ostrożna i bała się nowych uczuć. Ona córka profesora i przedsiębiorcy i zwykły taksówkarz? W jej rodzinie to nie przeszłoby bez krytyki. Ale w Marku było coś ciepłego i jasnego, co kazało jej podjąć decyzję: warto spróbować! I nieważne, co powie mama.

Mama oczywiście zabrała głos tak, że zatrzęsła się cała rodzina.

Przeklnę cię! Rozumiesz?! Wszystkiego cię pozbawię i przeklnę! Grażyna, opamiętaj się! On nie jest ci pisany!

Zofia długo jeszcze się piekliła, ale Grażyna postanowiła, że tym razem zrobi po swojemu.

O swoich problemach powiedziała Markowi długo przed ślubem.

No i co? Gładząc w dłoniach pluszową zabawkę podarowaną przez Marka, Grażyna nie potrafiła spojrzeć mu w oczy. Może nigdy nie będziemy mieć dzieci… Zdajesz sobie z tego sprawę?

A co w tym trudnego? Ludzie są razem tylko dla dzieci? Kocham cię, Grażyna. Nieważne, czy będziemy mieli tuzin maluchów czy będziemy żyć dla siebie.

To teraz tak mówisz…

I później powiem to samo. Ojciec nauczył mnie być facetem. A facet słowa dotrzymuje. Pamiętaj.

Wzięli ślub w urzędzie w Warszawie, a wesele zrobili na wsi u rodziców Marka. Rodzice Grażyny nie pojawili się. Matka nie chciała mieć z nową rodziną nic wspólnego. Ojciec jednak przyjechał pod koniec, krótko pogratulował młodym i wyjechał.

Z rodzicami Marka Grażyna szybko się dogadała, choć z początku patrzyli na nią podejrzliwie.

Chudzinka… przyszła teściowa, Teresa, kręciła głową. Marku, nakarm ją dobrze! Ja ci przecież pokazałam wszystko, jeśli nie umie gotować. Do dzieła! Czemu taka zmartwiona? Głowa do góry, Grażynko! Życie jest za krótkie na smutki! Praca, dom, tylko zdążyć się wszędzie obrócić! Chodź ze mną, pomożesz mi. Chcę robić dżem, a chłopom nie ufam połowę owoców zjedzą i nie będzie do czego cukru dodawać.

Mamo! Marek ledwo powstrzymywał się od śmiechu na widok spiętej Grażyny.

Nie mamo mi tu! Wiem, gdzie trafiły wiśnie w zeszłym roku! A plon teraz mniejszy! Wystarczy rozmów, do roboty!

Siedząc na tej prostej, wiejskiej kuchni, Grażyna poczuła, że to jest jej miejsce.

Podobał jej się dom Marka, jego rodzina, zwyczaje. Byli bezpośredni, ciepli tego brakowało jej we własnej rodzinie, w której zawsze trzeba było trzymać fason. I nie musiała się zastanawiać, czy jest akceptowana już zdradzili jej rodzinny przepis na truskawkowy dżem, bo Marku, niech je w domu, nie u matki.

Mama Marka była światłem, którego Grażyna dotąd nie znała. Gdy dowiedziała się o problemie, przytuliła ją do siebie:

Oj, dziecko… Ale wiesz co? Dziękuję…

Za co?! Grażyna aż się zdziwiła.

Za prawdę. Inna by nie powiedziała. A ty zaufałaś… I wiesz co? Dzieci jeszcze będą. To nie nasze sprawy są boskie ścieżki. Będziesz szczęśliwa, zobaczysz.

Ale my nawet domu jeszcze nie mamy

Ale będzie! Męża masz odpowiedniego. W rodzinie dużo zależy od kobiety. Facetom się wydaje, że jest odwrotnie, ale my wiemy swoje. Jesteśmy szyją, co obraca głową. Ważne, by obracała we właściwą stronę.

Z czasem Grażyna coraz bardziej ufała teściowej. A mamie z Warszawy coraz częściej wchodziło jednym uchem, a drugim wychodziło.

Dom rósł jak na drożdżach Marek z ojcem i rodziną sporo robili sami. W tygodniu prowadził małą firmę przewozową, w weekendy był na budowie. Teść pomógł kontaktami Grażyna była szczęśliwa.

Ona sama jako prawniczka działała na własną rękę, obsługując klientów z rynku nieruchomości, ale coraz częściej myślała o adopcji. Przeszli szkołę dla rodziców zastępczych i z Markiem zaczęli szukać swojego dziecka.

Nie musieli długo czekać. Zdążyli tylko odebrać jeden telefon z opieki społecznej, gdy zadzwoniła Teresa i prawie nie dając dojść do słowa mówiła:

Córeczko, powoli! Dzieci są!

Jakie dzieci? Grażyna zatrzymała się w pół kroku, patrząc na męża.

Z sąsiedniej rodziny, Nowaków. Pamiętasz ich? Matka je zostawiła, zabrali je. Dobre dzieci! Znam je, jak własne wnuki! Najstarsze dziewczynki złoto! Umieją zadbać o siebie i o młodszego brata. Wiem, że mieliście wziąć tylko jedno, a tu troje… Ale to nie obce dzieci, a takie domowe… Serce mi pęka… Szkoda, by poszły do domu dziecka! Nigdy nie zaznały dobra, gdy matka się nimi nie opiekowała. Proszę, zastanówcie się…

Mama, spokojnie! Marek spojrzał porozumiewawczo na Grażynę, ta z kolei już zakładała buty, ocierając mąkę z rąk. Wypij melisę, mamusiu. Zaraz będziemy!

Tak oto Grażyna, nie do końca rozumiejąc, co się dzieje, została mamą trójki dzieci.

Siedmioletnia Sima i sześcioletnia Lena szybko się zaaklimatyzowały. Przypatrując się Grażynie, powiedziały z powagą:

Nie martw się tak! Widzimy, że jesteś dobra.

Dwulatek Staś szybko zaczął mówić do Grażyny mama i trzymał się jej kurczowo. Pączek? Pączek! Na huśtawkę? Z radością! Na rączki? Tylko zawołaj!

Wszyscy widzieli, jak mocno przywiązał się do Grażyny.

Boże! Co za głupota! Grażyna, o czym ty myślałaś! Troje dzieci i taka genetyka! Jak mogli wam je powierzyć?!

Mamo, jestem prawnikiem

Wykształciliśmy cię na własną zgubę! Grażyna!

Co?! I pierwszy raz w życiu Grażyna podniosła głos na matkę. Całe życie robiłam, jak chciałaś! Teraz decyduję sama!

Ty mnie już nie słuchasz! Najpierw ten Marek, teraz… Wybór, Grażyna! Wybór…

Grażyna rozłączyła rozmowę.

Możliwe, że w tamtej chwili pojęła, że wreszcie dorosła…

Mijał rok, drugi, trzeci…

Dzieci rosły, przynosząc Grażynie radość, a czasu nie miała na nic. Pracowała zdalnie, prowadząc umowy lub sprawy wymiany własności, ale najważniejsza była rodzina.

Nie od razu zorientowała się, że jest w ciąży. Zrzucała nieregularność na stres i zmęczenie, aż Marek, widząc ją bladego świtu w łazience, powiedział:

Szykuj się!

Dokąd?

Do kliniki! Tak być nie może!

Teściowa, która zatrzymała się u nich, pogłaskała Grażynę po policzku, przerywając smażenie naleśników.

Słuchaj męża, kochanie. Wyglądasz zielono jak niedojrzały pomidor. Jedź do lekarza! Ale i tak wiem, co ci jest

Co takiego?

Eh, nie powiem. Lekarz ci powie, sama zobaczysz. Jak wrócisz, nakarmię was śniadaniem! Trzeba będzie się teraz wzmacniać!

Po usłyszeniu wiadomości od ginekologa Grażyna wybuchnęła:

Niemożliwe! To żart!

Proszę uważać, jak się pani wyraża.

To niemożliwe… Grażyna była w szoku.

Proszę to powiedzieć temu maluchowi! Lekarz odwrócił monitor USG. Widzisz pani? To to pani niemożliwe. Chce pani, żebym męża zawołał?

Niech pan woła…

Grażyna płakała jak dziecko, patrząc na maleńką, czarno-białą plamkę na monitorze, o której marzyła przez długie lata.

Krzyś urodził się zimą, przynosząc w domu tyle samo szczęścia, co zamieszania.

Sima i Lena uznały to za naturalny porządek rzeczy: jeden więcej czy mniej, ważne by pomóc mamie.

Za to Staś zareagował buntem. Zazdrościł, próbował domagać się uwagi.

Stasiu, kochanie, co się dzieje? Grażyna, karmiąc Krzysia na specjalnej poduszce, jedną ręką przytulała Stasia. Kocham cię!

Z trudem udało jej się wytłumaczyć chłopcu, że miłość nie dzieli się przez liczbę dzieci. Ledwo Staś się uspokoił, niespokojny los znów namieszał w domu Grażyny i Marka pojawiła się Sonia.

Za jej sprawą Grażyna pogodziła się z własnymi rodzicami, choć wydarzenia, które do tego doprowadziły, były tak tragiczne, że nikt nie zastanawiał się nawet minuty, czy przyjąć kolejne dziecko pod swój dach.

Sonia była córką kuzynki Grażyny, Agaty. Mieszkała daleko, prawie na drugim końcu Polski po ślubie wyjechała z mężem za chlebem. Z siostrą Grażyna kontaktowała się rzadko, więc o dziecku słyszała tylko z ust rodziny. Telefon od matki, odebrany w środku nocy, postawił wszystkich na nogi.

Mamo! Poczekaj, nie krzycz, o co chodzi?

O rety, Grażyna! Agata! Twoja siostra… Jej… Boże! Mówiłam, że z nim coś nie tak, ale nikt mnie nie słuchał! I co teraz?! Jej nie ma! Rozumiesz?! Nie żyje! A dziecko zostało sierotą z piętnem na całe życie! Komu potrzebna córka kogoś, kto zabił własną żonę?!

Mamo, uspokój się! Gdzie jest teraz Sonia?

Skąd mam wiedzieć?! Grażyna, co za pytania?

Tak, mama… Daj mi zadzwonić!

Hanna, siostra mamy, zamiast histerii obiecała sprawdzić.

Wszystko się dowiem, oddzwonię za godzinę!

Grażyna, kładąc dzieci do swojego łóżka, żegnała męża, który jechał po Teresę, i sama przysiadła w fotelu, ściskając telefon.

Odpowiedź przyszła szybko za pół godziny wiedziała, do jakiego ośrodka zabrano Sonię, dwie godziny później siedziała już z Markiem w samochodzie, jadąc po nią na dworzec.

Nie było łatwo i nie od razu mogła ją przyjąć do domu. Dziewczynka tak bardzo się bała świata, że kuliła się nawet od własnego cienia.

I nie raz, i nie dwa Grażyna, obudzona przez starsze dzieci, przychodziła do pokoju, siadała przy łóżku Sonii, budziła ją i szeptała:

Soniu, jesteś już w domu! Jestem przy tobie! Dziewczynki są obok! Nikt cię tu nie skrzywdzi!

Ale to niewiele pomagało… Sonia nie mogła się pogodzić z tym, jak bardzo odmieniło się jej życie.

Czy mama przyjdzie niedługo? pytała, wtulając się w Grażynę, wstydząc się przy tym, że znów obudziła całą rodzinę krzykiem.

Soniu, mówiłyśmy już o tym. Na razie pomieszkasz u nas. A mama…

Grażyna, zgodnie z sugestiami psychologa, omijała drażliwy temat, ale Sonia w końcu domyśliła się prawdy.

Już jej nie ma?

Pytanie padło wprost. Grażyna zamarła, a potem odważyła się na szczerość, patrząc dziecku w oczy.

Tak, kochanie. Nie ma jej…

Ku zaskoczeniu Grażyny Sonia przyjęła to prawie ze spokojem. Zapłakała cicho i po raz pierwszy pozwoliła się objąć starszym dziewczynkom.

Mijały tygodnie, ale krzyk wciąż budził wszystkich w środku nocy, mimo wizyt u psychologa i wysiłków całej rodziny.

Sima i Lena próbowały wszystkiego, by pomóc Soni.

Babciu, czemu ona się tak boi? My aż tak się nie bałyśmy…

Moje skarby! Bo jesteście silne. Przeszłyście swoje, nie trzeba pamiętać, co. Sonia… miała mamę. Jej nie nauczył los przetrwania…

Co mamy robić, babciu? Ona tak krzyczy nocami, że aż straszno! Staś również zaczyna się bać. Od jej krzyków przychodzi do nas i śpi tylko z mamą albo z nami. Co pomoże Soni?

Gdybym wiedziała… Każdy strach leczy się miłością. Gdzie ona jest, tam nie ma miejsca na lęk. Gdy Sonia zrozumie, że jest tu kochana i dom jest dla niej schronieniem, wszystko się ułoży. To potrwa, ale jak się uda znaczy jesteście silne…

Jej sny są straszne…

To nie sny. To brudy w duszy. Zróbcie coś dobrego. Pokażcie, że jest wasza. Może pomoże…

Dziewczynki próbowały zabawki, spinki, nowa bluzka. Sonia dziękowała, ale rezygnowała. Miś od Simy siedział na biurku i zapomniany się kurzył.

Pomógł Staś. Babcia przywiozła mu książkę o Indianach, a on nagle kategorycznie zażądał powrotu do domu.

Dlaczego, Stasiu? Chciałeś być na noc?

Muszę! mruknął stanowczo.

Teresa nie dyskutowała. Grażyna zdziwiła się na widok matki męża i synka o tak późnej porze, ale nic nie powiedziała.

A Staś, ledwo wszedł do domu, popędził do dziewczynek i pokazał im obrazek w książce.

O!

Co to, Stasiu?

To łapacz snów! Musimy zrobić taki dla Soni! Wszystkie złe sny złapie w tę siatkę i już nie będzie płakała!

Sima zaklaskała w dłonie i zabrała się do dzieła.

Grażyna została poproszona o nitki i koraliki, dwa gęsi babci oddały swoje pióra robota ruszyła.

Staś siadał na podłodze z siostrami, wybierał najładniejsze koraliki i szeptał:

Niebieski jak twój ulubiony kolor, czerwony jak mój. Żółty jak Simy, biały jak Leny…

Soni nic nie powiedzieli niech będzie niespodzianka, może zadziała dopiero, jak będzie gotowy.

A Sonia płakała dalej…

Tej nocy, budząc się z krzykiem, po raz pierwszy wyciągnęła ręce do Grażyny.

Nie oddawaj mnie!

Grażyna padła przy niej na kolana i aż jęknęła, dotykając jej.

Skarbie! Jesteś cała rozpalona! Nie płacz, nie oddam cię nikomu!

Nawet jemu…?

Komu, maleńka?

Tacie…

Dokładnie wtedy Grażyna zrozumiała, że Sonia nie tylko wie, co się stało, ale najprawdopodobniej była świadkiem tragedii.

Pomstując na kogo się da, że jej nie uprzedzili, Grażyna przyciągnęła Sonię do siebie i powiedziała dziewczynkom:

Szybko po telefon! Trzeba wezwać pogotowie! I obudźcie tatę!

Już jestem.

Marek wszedł do pokoju, pocałował Sonię w czoło i natychmiast zbladł.

Niezłe…

Właśnie! Martwię się… Marek, co robić?! Zanim dojedzie pogotowie…

Metodą mamy spróbujemy!

Szybko ściągnął prześcieradło i pobiegł do łazienki.

Lena, przynieś lek i dużo wody. Sonia musi pić!

Kolejne pół godziny zlało się w jedną sekundę. Grażyna walczyła o Sonię, nie zastanawiając się już, czy ma miejsce w sercu dla jeszcze jednego dziecka. Teraz wiedziała już dawno jest mamą piątki.

Przyjechali lekarze nie padło ani jedno słowo wyrzutu, gdy zobaczyli przemokniętą Grażynę z wyczerpania i szczęścia, tulącą usypiającą dziewczynkę.

Upadła… Ona upadła…

Kto, mamo? Dziecko? Ma urazy? Kręciło się w głowie?

Nie dziecko! Temperatura…

Ach, nie dziecko! No to dobrze! Wzywajcie rano lekarza rodzinnego, my niepotrzebni.

Poranek zastał Grażynę w pokoju dzieci. Otworzyła oczy, zdziwiona widokiem wiszącej nad głową ozdoby.

Co to? szepnęła do Leny, która cicho przewracała kartki w książce, głaskając dalej śpiącą Sonię.

Łapacz snów, mamo! Sima i ja skończyłyśmy. To Staś wymyślił. W książce było napisane, że łapie złe sny. Ale chyba i tak niepotrzebny.

Dlaczego?

Bo Sonia już ma łapacza snów.

Jak to?

Ty… Całą noc trzymała cię za rękę i już nie krzyczała. To znaczy, że jej wyśniłaś dobre sny…

Pewnie… A wiesz, co jeszcze mogę ci powiedzieć?

Co?

Sonia ma kilku łapaczy snów.

Ilu?

Policz: ty, Sima, Staś, tata, ja… babcia, kiedy tu śpi… dziadek… Dużo!

Grażyna spojrzała na zegar i zerwała się.

O rety! Która godzina?!

Już prawie południe, mamo! Tata kazał cię nie budzić.

A Krzyś… Musi być głodny!

Nie, tata go nakarmił. A babcia już się zjawiła. Obie, właściwie. Babcia Teresa powiedziała, że zostanie na jakiś czas, żeby ci ulżyć. Dziadek przyjedzie w weekend. Babcia Zofia też choć najpierw się sprzeczały, teraz piją herbatę razem. Babcia Teresa przywiozła nam kurczaczka! Prawdziwego! Sławek siedzi na kuchni przy pudełku i nie odchodzi na krok! Może czas na kota? Albo psa? Mamy taki duży dom, a żadnych zwierząt, tylko u babci zawsze pełno.

Za chwilę Staś zajrzy przez drzwi i powie, że obiad gotowy, a potem usiądzie obok łóżka Sonii, wtuli się w dłoń mamy, ciesząc się jej pieszczotami.

Do pokoju zajrzy Teresa z małym Krzysiem na rękach:

Jak ona?

Grażyna, przytulając Sonię, uśmiechnie się z ulgą.

Już bez gorączki…

No i dobrze! Dziecko się wycierpiało. Psycholodzy, psycholodzy… Dziecku trzeba miłości i domu, gdzie jest ciepło. Wszystko minie. O, a to co?

Zadziwiony wzrok teściowej spocznie na łapaczu snów i Grażyna się roześmieje.

Łapacz snów. Dziewczynki zrobiły, żeby uspokoić Sonię.

No to dobrze. Miłość jest, dom też, reszta to kwestia czasu… A czas goi rany.

Grażyna spojrzy na teściową, dmuchnie na czoło najmłodszej córki, przeganiając smutki.

Precz! To moje dziecko. Nasze!

Z kuchni poniosą się głosy, odpowie jej śmiechem Teresa, potem Zofia, za chwilę usłyszą klakson Marka wracającego na obiad, a Grażyna raz jeszcze uśmiechnie się, kołysząc Sonię.

Teraz wszystko jest na swoim miejscu. Wszyscy są w domu, wszyscy są swoi…

Może tylko kogoś jeszcze brakuje? Czas pokaże.