Kropleczki

No i co, że ona jest straszna? Jest śliczna! Maks, powiedz im!

Saszka ściska do siebie wychudzoną, obdrapaną kotkę i płacze tak głośno, że sąsiedzi, zgromadzeni wokół, zatykają uszy.

Głosna, donośna jak wszystkie dzieci w ich dużej rodzinie, Aleksandra potrafiła przekazać swój punkt widzenia może nie zawsze logicznie, za to na pewno głośno. W wieku pięciu lat nie miała sobie równych podwórkowych krzykaczy drżały szyby, kiedy się rozkręcała.

Wszyscy już się przyzwyczaili do Saszki i jej licznego rodzeństwa. Nikt nie zwracał uwagi na ich wybryki dobrze rozumieli, że Tatiana, ich mama, nie zawsze radziła sobie z taką gromadą. Pracowała w takim trybie, że inna kobieta już dawno zwariowałaby i zawisła wyczerpana na płocie.

Ten płot piękny, kuty oddzielał stary dworek, dawno temu zamieniony na kamienicę, od ulicy. Był dumą wszystkich mieszkańców. Tatiana, razem z sąsiadami, każdej wiosny go malowała i miała pełne prawo, żeby na nim odpocząć, jeśli tylko miała ochotę.

Ale póki co z tego przywileju rezygnowała, westchnąwszy tylko:

Każdy z nas to koń roboczy! Piękny, mądry, ale pcha sam wszystko do przodu. Co twoje, tego nikt ci nie weźmie i za ciebie nie zrobi. Wszystko na własnych barkach! A ja, dziewczyny, jestem nieśmiertelnym kucykiem. Biegam w kółko, nawet nie wiedząc dokąd. Po co już dawno zrozumiałam. Ale dokąd Ktoś cię szturchnie, a ty nosem w ogon tej koni, co biegnie przed tobą i marzysz tylko, żeby nadszedł wieczór. Żeby wszyscy leżeli w łóżkach czyści, najedzeni i szczęśliwi. I żeby w zlewie, gdzie zawsze stoi brudne naczynia, była pustka… Bo ktoś już to wszystko umył. I choć to dziwne, ta pustka właśnie znaczy szczęście…

Tatiana była z natury filozofką i wciąż atrakcyjną kobietą, jednak kto spojrzy na matkę szóstki dzieci bez większego wsparcia? O swoim życiu prywatnym postanowiła zapomnieć. Bez miłości problemów miała dosyć.

Bycie matką sześciu dzieci to ciężki orzech do zgryzienia!

Ale nikt jej nie miał za złe. Wszyscy znali przecież historię jej rodziny.

Saszka, jak troje innych z dzieci Tatiany, była przybrana.

Nie, nie była to adopcja z domu dziecka by ratować i dać lepsze życie. Może byłaby do tego zdolna, ale wtedy i w pojedynkę na pewno nie. Miała swoje plany, a zostanie samotną matką takiej gromadki nie mieściło się nawet w najbardziej szalonych snach.

Ale wiadomo, życie lubi stroić sobie żarty i wystawiać ludzi na próbę nie pytając o zdanie, podsuwa ci wyzwania, a potem patrzy, jak sobie radzisz.

No, masz! Zastanów się, kim jesteś i co zrobisz!

No i Tatianie nie pozostało nic innego jak tylko samodzielnie podjąć decyzję. Wiadomo było od początku, co wybierze.

Wszystkie dzieci, które wychowywała, były jej dziedzictwem.

A spadek się albo przyjmuje, albo odrzuca. Tatiana uznała, że odmowa w jej przypadku nie wchodzi w grę. Przecież jej też nie zostawiono! Dlaczego więc miała porzucić tych, których los już pokrzywdził? Zwłaszcza, że byli najbliżsi jej sercu.

I miała ku temu powody. Ważne czy nie nie miało to znaczenia. Dla niej były wystarczające.

Tatianę wychowały lata dziewięćdziesiąte.

Jej mama była miss miasteczka na Mazowszu, powodem zazdrości wszystkich dziewczyn. Nic dziwnego osiemnaście lat, ślub, sukienka jak z bajki inne mogły tylko wzdychać. Mąż biznesmen z kontaktami, których lepiej było nie zgłębiać.

Rodziców Tatiana zupełnie nie pamiętała.

Odwiedzała ich grób z babcią. Na pomniku były zdjęcia, które mała Tania głaskała po cichu, a w szeptach, żeby babcia nie słyszała, opowiadała, jak jej idzie w szkole i o czerwono-białym szaliku, który babcia jej wydziergała.

Gdy skończyła szesnaście lat, dowiedziała się, co się wydarzyło.

Twój ojciec był bandytą, córeczko. Odszedł nie w swoim czasie i zabrał też moją córkę. Źle o nim mówić niby nie można, ale mu tego nie daruję. Jak ja płakałam, jak błagałam, żeby od niego się trzymała z daleka! Nie chciała słuchać, kochała go… On ją też. Koleżanki mówiły, że zasłonił ją własnym ciałem, jak przyszli po niego. Może naprawdę kochał Kto to dziś powie? Ciebie przynajmniej kochali przynajmniej tyle radości po mojej dziewczynie zostało…

Wtedy Tania pojęła, kim były dziwne osoby, które czasem przychodziły do nich z babcią. Siedzieli w milczeniu, pili herbatę, słuchali opowieści o jej szkolnych czy muzycznych sukcesach, zostawiali grube koperty z pieniędzmi i odchodzili nie mówiąc nic.

Babcia pieniędzy nie odmawiała. Ale ich nie wydawała odkładała. Przy maturze kupiła wnuczce przestronne mieszkanie w Warszawie.

Masz, kochanie. Twój spadek. Od mamy I od ojca

Tania nie chciała tam mieszkać. Została z babcią.

Dlaczego, Taniu? Piękne mieszkanie! W centrum! Do liceum dwa kroki. Do pracy żadnych dojazdów. Pięć minut piechotą! Uparciuch z ciebie!

Nie chcę bez ciebie! Albo ty przeprowadzasz się ze mną, albo zostajemy tutaj!

Babcia długo nie chciała opuścić swojego maleńkiego mieszkania, w którym wszystko jej córkę przypominało. Zgodziła się, dopiero gdy pojawiła się ich krewna, Halina.

Tania, pozwól, żebyśmy zamieszkali w twoim mieszkaniu. Proszę! Mam dzieci, a ty przecież tam nie mieszkasz, stoi puste. Będę płacić czynsz, chociaż trochę wam pomożemy. I załatwisz zameldowanie dla dzieci bez tego do przedszkola ich nie przyjmą!

Halina była przedsiębiorczą, zadziorną kobietą, i babcia Tani dobrze wiedziała, że to typ, który potrafi wszystkim wejść pod skórę.

Nie słuchaj jej, Tania! To cwaniara, chociaż rodzina. Wyrzuć ją!

Babi, ale ona ma dzieci

No i co z tego? Matka czy nie? Niech się sama dziećmi zajmuje! Ja muszę pomyśleć o tobie!

Tania słuchała babci, ale odtrącić dzieci Haliny Maksa i Lizę nie mogła. Garnęły się do niej, czuły, że są kochane, i złościły się, gdy matka je zabierała:

No już, wytarły nosy! Tania nie jest waszą niańką!

Tania przytulała dzieci i myślała, jakie to niesprawiedliwe, że jej puste, duże mieszkanie stoi niezagospodarowane, a inni tułają się po kątach. Halina bez przerwy powtarzała, że rodziny nie zostawia się bez pomocy.

To wyrażenie prześladowało Tatianę od dziecka. Zawsze słyszała od babci, że gdyby jej ojciec żył jak człowiek, matka by nie zginęła.

Dotknęło to ją głęboko i całe życie starała się postępować tak, żeby usłyszeć od babci jedno słowo:

Dobrze, Taniu! Po ludzku, jak się kiedyś mówiło. Mogę być dumna. Rośniesz na porządnego człowieka!

Nie było dla niej lepszej pochwały. I wydawało się jej, że w sprawie Haliny, powinna postąpić podobnie. Ale wtedy babcia ją zaskoczyła.

Nie tak, Tania. To nie to!

Dlaczego? Czy sprawiedliwe jest, że Hala z dziećmi tuła się po wynajmowanych mieszkaniach, a mnie stoi wielkie puste?

Tak! Bo ona nie Hala! I ty zapomniałaś bajki o chytrej lisicy i lodowej chacie. Ja ją pamiętam!

Babi…

Cicho, nie przerywaj! Hala nie będzie mieszkała w twoim mieszkaniu! Kropka! My zamieszkamy.

Przecież nie chciałaś się przenosić!

Teraz już muszę. Trochę masz racji. Rodziny nie zostawia się bez wsparcia. Ale oddać wszystko na zawołanie to głupota! Hala to obrotna dziewczyna i stanie na nogach, dzieci wychowa, mieszkanie znajdzie. Ale musi mieć wędkę, nie rybę, słyszysz? Dając zbyt hojnie, paradoksalnie nie czynisz dobra.

Dlaczego?

Bo człowiek wtedy nie musi się starać. Po co? Już wszystko dostał na tacy! Daj Hali mieszkanie, nie wyprowadzisz jej nigdy. Bo potem ci będzie żal wyrzucać. Sama przecież zaproponowałaś! A ona to wygra, prędzej czy później. Ma dzieci, chce wygodnie, najlepiej od razu. Rozumiesz?

Chyba A nie jest źle tak myśleć o ludziach?

Nie wiem. Może tak, może nie. Teraz łatwo nam się mówi, ale kiedy przyjdzie co do czego, człowiek myśli źle. I robi się ciemno od tych myśli. Po co nam to? Daj spokój, czas wszystko pokaże. Ty się w to nie mieszaj. Nie warto się kłócić. Ja wszystko załatwię. Niech się na mnie obraża, ile chce. Ty stań z boku, dla dzieci Hali to ważne, żeby miały ciocię, która je kocha. Każda kropelka miłości jest skarbem, pamiętaj.

Czas pokazał, że babcia miała rację.

Hala po babcinym zaproszeniu tylko wzruszyła ramionami.

Wiedziałam, że Tani nie skrzywdzicie!

Miałaś taki zamiar?

Nie! Ale nie mam innej rodziny, tylko wy.

Więc trzymaj się nas, pomożemy, wesprzemy.

Wiem…

Halinka, pojmuję wszystko i dzieci i ciebie. Ale Tania jest sierotą. Sierotę skrzywdzić nie ma zbawienia po śmierci. Córka tam na mnie czeka… Co jej powiem o wnuczce? Muszę postąpić dobrze! Teraz nie będzie ci przykro, ale potem… Co dostanie się za darmo, nie przynosi zysku. Kwaterę ci nie daję, tylko na chwilę odstępuję. Mieszkajcie. Mała, ale fajna. Szkoła pod nosem dla dzieci, przedszkole. Czego chcieć.

Dziękuję… i za prawdę, i za dach nad głową!

Rodzina to rodzina, pamiętaj!

Zamiana mieszkań nastąpiła i Tania z babcią zaczęły urządzać się od nowa.

Tylko czas nie lubi czekać. Pędzi, nie pytając o plany.

Tania chciała, by babcia w końcu poczuła radość spokojnego życia, ale los zdecydował inaczej.

Do przychodni w sąsiedztwie babcia chodziła regularnie.

Prawie jak do pracy! żartowała przewracając recepty. Zdrowie się pogarszało.

Tania się martwiła, chciała jej towarzyszyć, ale babcia zbywała ją machnięciem ręki.

Co ja, niedołężna? Dwa kroki! Zajmij się swoimi sprawami, dam radę!

Jak Tania potem żałowała, że nie postawiła na swoim…

Rzecz zupełnie codzienna zima. Mróz, trochę śniegu, pod spodem lód. Jedno nieostrożne posunięcie i…

Babcia Tani przewróciła się nieopodal przychodni. Uderzyła głową, straciła przytomność. Ludzie przechodzili obok… Spieszyli się gdzieś. Nikt nie zajmował się staruszką przy chodniku.

Taksówkarz, który wysadził pasażerów w pobliżu, wezwał karetkę i zadzwonił do Tani w znalezionej torebce babci był adres i numery telefonów. Ale już było za późno…

Babcia zmarła dobę później. Tania spędziła ten czas na szpitalnym korytarzu z Haliną, która zostawiła dzieci u sąsiadki i przyjechała, jak tylko się dowiedziała.

Jak ja żyć bez niej, Hala?

Przestań, nie szalej! Musisz mieć nadzieję! Hala starała się ją pocieszyć, lecz widziała, że nie ma szans.

Lekarze unikali wzroku, Hala szybko pojęła, że nie ma ratunku.

Tania, ona by tego nie chciała!

Czego?

Tego twojego płaczu! Była silna. I ciebie tak wychowała. Prawda?

Tak…

To strzep łzy! Dasz radę! Dla niej…

Postaram się…

Dzień później Tania zrozumiała, że jej życie znów się zmieniło. Wszystko teraz zależało od niej.

Potem w ich życiu pojawił się Olek, z którym Tania była prawie pięć lat i rozstali się w miarę spokojnie, zostając przyjaciółmi. Olek był szczery aż do bólu. Kiedy zakochał się w innej, po prostu powiedział, że dłużej z Tanią nie może, ale będzie wspierać ją i dzieci.

Jesteśmy przecież przyjaciółmi, Tania? zapytał, pakując rzeczy.

Jasne… Olek, ty siebie słyszysz? Tania poczuła się wtedy równie bezsilna jak tamtego dnia, gdy zadzwonił taksówkarz.

Ale nie miała do niego żalu. Za szczerość nie można się obrażać. Życie toczy się dalej. Dzieci kochają ojca…

Nie wiedziała, co robić dalej. Pomogła Olkowi się spakować, zamknęła za nim drzwi.

Potem poszła do dzieci, zadzwoniła do Haliny i poprosiła:

Przyjedź…

Hala wciąż mieszkała w mieszkaniu babci Tani, pracowała jako oddziałowa w szpitalu, dopiero co ogarnęła zadanie córki do szkoły. Już chciała zirytować się na kuzynkę, ale zerknęła na zegarek, usłyszała szept w proszącym tonie i powiedziała tylko:

Już jadę.

Pół godziny później tuliła szlochającą Tanię, klnąc pod nosem na rodzinę Olka do siódmego pokolenia.

Nie płacz! Nie ma po kim! Tania! I tak by cię zostawił, prędzej czy później!

Dlaczego? Za co?!

Ech… Tacy oni są. Typowy pies na baby! Sorki za szczerość, ale prawda? Czy ty, czy inna i tak by odszedł. Od tej nowej też jeszcze odejdzie, zobaczysz. Przynajmniej nie zrzekł się dzieci! Czas pokaże, ale coś czuję, że słowa dotrzyma. Tobie to nie ulży, ale to już coś! Ja swojego widuję tylko na wyciąg alimentów. I dzieciom nie dzwoni nawet na święta. Zostałam i mamą, i tatą… To nie jest życie. Dla Lizi to pół biedy, ale Maks potrzebuje ojca…

Hala, co ja robić mam?

Nie kłócić się! To jedyna rada. Reszta się poukłada. Czas wszystko przesia.

Powiesz, że czas leczy rany?

Nie powiem! Nie leczy. Kłamią. Przyjdzie coś nowego i przykryje tę ranę. Nie uleczy, tylko zasłoni, żebyś myślała o innych sprawach.

Skąd ty tyle mądrości masz?

Babci twojej zawdzięczam! Potrafiła wytłumaczyć życie tak, że nie było pytań. To jej mądrość, nie moja! Mówiłam, że nie odejdzie od nas póki ją pamiętamy, żyje. Mówię do ciebie, a ją czuję obok…

Dziękuję, babciu… Tania sięgnęła po ścierkę, odrzucając przemokniętą. Czemu to takie bolesne?

Bo jesteś człowiekiem! Hala wytarła jej nos z uśmiechem. Gdybyś nie czuła, byłoby źle!

I Hala miała rację. Z czasem Tania się uspokoiła. Nie miała nawet czasu na rozpacz.

Olek zabierał dzieci na weekendy, starał się, by nie czuły strat.

Więc gdy powiedział Tani, że będzie miał jeszcze jedno dziecko, nie zabolało już tak bardzo.

Dobrze…

Dzięki, Tania!

Za co?

Za reakcję. Jesteś niesamowita!

Wiem! Tania zdobyła się na uśmiech.

Wkrótce przyszła kolejna nowina.

Hala! Jak to?

No jak, jak… Byłaś zamężna, masz dzieci, to wiesz! Chcesz szczegóły? śmiała się, choć w oczach czaił się lęk.

Zgrywuska… A ojciec?

Nieważne! Jak się dowiedział, że dziecko zniknął. Tam mu droga! Ledwo zdążyłam go przestraszyć!

Jak?

Tym, że to bliźniaki! A teraz co robić? Medycznie wiem, ale… Z dziećmi jak? Dwójka już jest, dwójka w drodze, mieszkania nie mam.

Hala wstała, zacisnęła dłonie na ustach i uciekła do łazienki, a Tania patrzyła jak dzieci podjadają ostatnie cukierki.

Hej, maluchy! zawołał Maks. Po równo wszystkim! Tania, czemu taka smutna? Weź cukierka, pomaga…

Patrząc w czarne oczy chłopca, Tania podjęła decyzję, którą wielu uznałoby za szaleństwo.

Zwariowałaś! Hala trzymała w rękach akt darowizny. Nie mogę przyjąć…

Dasz radę! Tania uśmiechnęła się do notariusza. Tak trzeba. Babcia byłaby dumna. Twoje dzieci są wspaniałe. Niech mają dom. Potem zobaczymy.

Mieszkanie babci przeszło na Halinę. I cała ta niezwykła rodzina czekała na bliźniaczki.

Saszka i Maszka przyszły na świat w terminie. Malutkie jak lalki, od razu pokazały, że z nimi trzeba się liczyć.

Hałaśliwe pannice! I dobrze! Jak imię, mamusiu?

Jedną po mamie Aleksandra, drugą po cioci Maria.

Dobra kobieta ta ciocia, skoro imię nadałaś?

Wspaniała była! Bez niej nie byłoby tych dzieci!

Pod szpitalem Hali czekały dzieci i Tania.

No to nas przybyło! szepnęła Tania. Jakie piękne!

Oby były szczęśliwe… Hala tuliła dzieci, a w środku coś ją ściskało.

Gdyby powiedziała Tani o swoich obawach, zgłosiła się wcześniej do lekarza mogło być inaczej.

Ale która matka myśli o sobie, gdy ma noworodka?

Źle poczuła się tydzień po powrocie. Poprosiła Maksa by dojrzał bliźniaczki.

Patrz na nie. Wezwałam karetkę, zadzwoń do Tani. Ale nie płacz! Nie strasz Lizy! Jeszcze nie teraz…

Hali nie udało się uratować.

Serce, na które się nie skarżyła, nagle wysiadło.

I Tania znów stanęła przed trudną decyzją. Ale czy miała wybór?

Jest pani jedyną rodziną, fakt pracownica opieki kiwała głową. Ale czworo dzieci! A swoich dwójka! To poważna odpowiedzialność. Musimy się zastanowić.

Tatiana nie protestowała.

Nie było o co. Nigdy nie mierzyła się z trudniejszą sprawą. Ale oddać Maksa, Lizę i bliźniaki do domu dziecka lub innej rodziny? Niemożliwe. Czuła, że za każdą decyzję i każde słowo trzeba odpowiadać. Tego nauczyła ją babcia. Tak wychowywała swoje dzieci.

Skoro to słuszne, nie ma czego rozważać. Dzieci muszą być razem, kropka!

Pomógł Olek znalazł dobrego prawnika, pomógł w dokumentach, pilnował dzieci, kiedy Tania latała po urzędach.

Żona się nie sprzeciwia?

Nie. Też jest matką. Poza tym wie jedno.

Co?

Już mnie nie przyjmiesz z powrotem. Prawda?

Prawda.

To nie ma się czym martwić! Olek wzruszał ramionami. Słuchaj, Tania… jesteś pewna?

W niczym nie jestem pewna, Olek. Boję się! Jestem przerażona! Ale nie umiem inaczej. Są wszystkie moje. Jak je podzielić? Jak oddać obcym?

Czego się boisz? Że nie dasz rady? Przecież nie jesteś sama.

Poza tym… a jak nie dam rady? Przecież jestem sama…

Nie jesteś. Jeśli pozwolisz będę pomagał, mam dług wobec ciebie! Nie płacz, razem damy radę! Wiesz co, Tania?

Co?

Nie spotkałem lepszej kobiety. Nie ma takich ludzi jak ty. Dasz radę! Inna nie wiem. Ty na pewno!

Twoje słowa niechby usłyszał Bóg.

Myślę, że już słyszy. Twoja babcia tam jest! Jak będą mieli wątpliwości, wyjaśni!

Chyba racja! Tania po raz pierwszy od śmierci Hali się uśmiechnęła.

Potem wszystko… było trudne.

Tania dawała radę, ale czasami w nocy płakała jak dziecko bijąc poduszkę i zagryzając róg, by dzieci nie usłyszały.

Babi, co mam robić? Jak żyć? Zawsze wiedziałaś! Podpowiedz! Co z nimi?

Pamięć podsuwała jej odpowiedzi, choć niepełne i raczej jak wskazówka niż polecenie. Uspokajała się, odnajdywała ścieżkę i szła dalej. Może nie była najprostsza, ale dzieci rosły. Dla nich nie było nikogo ważniejszego niż Tania. Każdy z nich wiedział cokolwiek się stanie, trzeba biec do niej. Rozumie, pogłaszcze, wybaczy i nigdy nie skrzywdzi.

I właśnie teraz Saszka tuli do siebie znalezioną kotkę i zaciska zęby na sąsiedzkie:

Tatiana cię wyrzuci z tą kotką! Popatrz, jaka brudna! Pewnie ma grzybicę! Zostaw!

Nie! Saszka bezradnie szuka wzrokiem starszego brata i patrzy na wejście do klatki.

Tego dnia Tania miała zabrać całą szóstkę do zoo. Wstała wcześniej, zrobiła śniadanie, obudziła dzieci i w godzinę zorganizowała rodzinny zryw. Spóźniła się chwilę wysłała młodszych na podwórko pod opieką Maksa.

Na huśtawki idźcie! Daj mi dwie minuty! Tylko gdzie są te stare adidasy?

Poszukaj w szafie Lizi! Robiła porządki! My na podwórku! Maks przepędził rodzeństwo i rzucił przez ramię. Mamo, popraw oko, bo dziwnie. I nie śpiesz się, przypilnuję.

Tania pognała po mieszkaniu. Znalazła buty, pomalowała nie tylko drugie oko, ale i usta, na co zwykle nie pozwalała sobie w weekendy. Przecież na spacer można wyjść bez makijażu.

Ale tego dnia pomyślała, że już dosyć. Tak, ma gromadę dzieci. Tyle trosk, że nie ogarnie za życia. Ale czemu nie zadbać o siebie, choćby w zoo nie straszyć zwierząt? Spędzić dzień z przyjemnością.

Od jakiegoś czasu już wie, jak to zrobić.

Można chodzić za dziećmi i pomstować, gdy pobrudzą ubranie lodami czekoladowymi.

A można inaczej.

Kupić sobie watę cukrową, dzieciom kolejne lody i rzucić:

A ja idę do słonia! Kto ze mną?

I przypomnieć sobie jak kiedyś chodziła do zoo z babcią piła kompot, wcinała kanapkę na ławce przy słoniach, trzymała ją za rękę i marzyła, żeby dzień się nie kończył.

Dziś kompot sama gotuje, kanapek ma całą torbę dla dzieci. Jej dzieci kiedyś zrobią tak samo. I to jest w porządku.

Tania spojrzała w lustro, chwyciła plecak i wybiegła.

Sąsiadka idąca z naprzeciwka uśmiechnęła się.

Leć, Tania! Czeka cię niespodzianka!

Saszka rzuciła się do niej i pokazuje zdobycz.

Mamo! Spójrz! Prawda, że ładna?

I co mogła odpowiedzieć Tania?

Nic.

Wzięła kotkę, podniosła, obejrzała, westchnęła.

Zoo odwołane. Mamy swojego tygrysa. Maks, gdzie najbliższa lecznica? Chodźcie!

To będzie dobry dzień. Choć do zoo nie pójdą, nie zabraknie zajęć.

A wychudzona, zaniedbana kotka, którą Saszka z dumą, na oczach całego podwórka, przytaszczy do domu, za kilka miesięcy stanie się piękną, zadbaną, mruczącą przyjaciółką, która wniesie w ich dom jeszcze kropelkę radości i cały ocean szczęścia.

Nikt nie będzie zaskoczony. Ani Tania, ani dzieci. Bo jedno już dawno pojęli miłości nigdy za wiele tam, gdzie jest rodzina.