Krewni ze wsi przyjechali na tydzień w pięć osób do naszej kawalerki. Powitałam ich cała w zielonych kropkach – „jakby ospa wietrzna”

Wyobraź sobie, moja droga, co się wydarzyło ostatnio! Siedzimy sobie spokojnie z Tomkiem w naszym maleńkim mieszkaniu na Mokotowie, ledwo trzydzieści parę metrów i nawet miejsca na rozłożenie maty do jogi brakuje, a tu nagle w sobotni poranek, jeszcze zanim zdążyłam zaparzyć kawę, dzwoni telefon. Na ekranie Ciocia Genia. Już wiedziałam, że z tego nic dobrego nie będzie.

Marysiu, szykuj się! ciotka aż krzyczała przez telefon, że aż Tomek podskoczył obok mnie. Już wyjeżdżamy, jutro z rana będziemy! Chcieliśmy wam zrobić niespodziankę: Warszawę powiedziedzieć, no i was odwiedzić. No przecież jesteśmy rodziną!

Zamarłam na łóżku. Najgorsze było to, co usłyszałam dalej: my przyjedziemy. Z miejsca obudziłam Tomka kopniakiem pod kołdrą.

A kto to my, ciociu? zapytałam, już z niepokojem w głosie.
No, jak to kto! Ja z wujkiem Stasiem, Kasia z mężem i nasza mała wnuczka, Helenka. Nie martwcie się, my nie wymagający, tylko byśmy przenocowali. Przez cały dzień będziemy na mieście!

Pięć osób. Plus my dwoje. No przecież w naszym mikroskopijnym M1 nie mam gdzie porządnych butów postawić! Nawet kuchnia to bardziej aneks, a wolna przestrzeń to głównie wycieraczka przy drzwiach.

Wyłączyłam telefon i spojrzałam na Tomka. W oczach miał autentyczną grozę można było z nich wyczytać, że najchętniej uciekłby do Berlina albo choć po bułki na cały tydzień.

Aż mnie zmroziło na wspomnienie ich wizyty sprzed trzech lat. Wtedy byli we troje i już wtedy miałam traumę wujek Staś zakładał, że balkon jest jego palarnią i sypał popiołem do moich pelargonii. Ciocia Genia wykładała mi, jak se powinno robić rosół, a my z Tomkiem spaliśmy na dmuchanym materacu, który do rana był już praktycznie płaski. Na kanapie, a jakże, królowała ciotka z wujkiem.

A teraz Cała ekipa. Kasia z mężem to żywe srebra, a mała Helenka, lat siedem, uważa zakaz za prowokację. Koszmar.

Powinniśmy im powiedzieć, żeby nie przyjeżdżali Tomek próbował być stanowczy. Zerkał tępo w sufit.
Ale jak? westchnęłam. Są już w pociągu. Powiem im, żeby zawrócili? Znasz ciocię Genię, zaraz zacznie mówić o rodzinnych więzach, o tym, jak się mną opiekowała, jak byłam mała, i jakie to z nas warszawskie burżuje. A potem pół wioski będzie mówić, że rodziny nie wpuszczam, a mama padnie z nerwów i zacznie pić melisę.

Siedzieliśmy w kuchni, popijając kawę, i wymyślaliśmy plan ratunku. Wynajęcie im lokum odpada, bo po ostatniej naprawie samochodu nasza kasa świeci pustkami. Uciec do znajomych też bez sensu, nikt nas nie przygarnie na tydzień. Udawać, że nas nie ma? Nie odpuszczą, będą walić do drzwi, aż połowa bloku zleci się na alarm.

I wtedy mnie olśniło. Musimy wymyślić coś, co od razu odstraszy. Coś, przed czym sami będą spieprzać.

Ospa wietrzna! szepnęłam.
Że co? Tomek wywalił na mnie oczy.
Ospa wietrzna, kwarantanna. Dorośli się tego panicznie boją. Gorączka, blizny, powikłania

Tomek się zawahał:
A jeśli już chorowali?
Genia i Staś na bank nie, mama mi kiedyś opowiadała. O Kasi nie wiem, ale z dzieckiem nie zaryzykują.

Nie było czasu do stracenia. Wyciągnęłam z szafki starą butelkę gencjany. Kazałam Tomkowi mazać mnie po twarzy i szyi, a sama przebrałam się w wyciągnięty szlafrok, głupio upięłam włosy i przewiązałam szyję szalikiem. Im bardziej dramatycznie, tym lepiej!

A ja? spytał Tomek.
Ty jesteś po kontakcie, chodząca bomba. Dla nich to już tragedia.

Ustaliśmy wersję: nagła choroba, gorączka pod czterdzieści, byliśmy już u lekarza totalny zakaz kontaktu, wirus mutuje, masakra.

Dzwonek. Punktualnie. Z korytarza aż huczało od głosów, torby się obijały o ściany, Helenka marudziła. Ja z teatralną miną wypełzłam na przedpokój, a Tomek uchylił drzwi tak, żeby blokować wejście.

Tomku, a czemu nam nikt nie pomógł z bagażami?! już się ciocia Genia wciskała do mieszkania.
Stop! zawołał Tomek. Proszę, nie wchodźcie. Mamy dramat!

I wtedy wkroczyłam ja: człapiąc w kapciach, oparta o ścianę, sapiąc jak stary niedźwiedź.

Dzień dobry Przepraszam, mam ospę wietrzną ciężki przypadek lekarz kazał kwarantannę bardzo zakaźne

Nagła cisza. Oczy wszystkich rodzinków spoczęły na moich fioletowych plamach.

Ospa?! Kasia natychmiast zasłoniła Helenkę. W tym wieku?!

No odporność Gorączka komplikacje jęknęłam z trudem.

Widziałam, jak w głowie ciotki Geni ściera się chęć darmowego noclegu i lęk przed zarazą.

Stasiu, chorowałeś kiedyś?
Nie pamiętam chyba nie wujek zaczął się wycofywać do windy.
Ja na pewno nie! krzyknęła Kasia. Mamo, jedziemy do hotelu!

A Tomek? ciotka zawęziła oczy.
Ja już pewnie zaraz też polegnę przyznał mój mąż, bardzo cierpiętniczo.

Tyle im wystarczyło. Wizja dzielenia kawalerki ze źródłem śmiertelnej choroby skutecznie ich przekonała.

Zdrowiejcie mruknął wujek, wciskając przycisk windy. Gościniec sami sobie podarujemy, w hotelu się zużyje.

Pojechali. Ze wszystkimi bagażami, domowymi słoikami i naszym problemem.

Drzwi zamknięte, a my ryknęliśmy śmiechem. Cała ospa zeszła szybciej niż gencjana w zlewie. Okazało się, że i hotel już mieli zaklepany tyle że po co wydawać złotówki, jak można mieszkać u rodziny?

Już dwa dni później dzwoni mama:
Marysiu, czemu nic nie mówisz? Genia opowiada, że leżysz cała fioletowa i umierasz!
Już się podnoszę, mamo odpowiedziałam radośnie. Lekarze cuda potrafią.

Prawdy nie zdradziłam. Lepiej niech myślą, że mam kiepską odporność niż złą duszę.

A my z Tomkiem spędziliśmy resztę weekendu w cudownej ciszy, objadając się pizzą na telefon i ciesząc się każdym kawałkiem naszej maleńkiej, ale własnej, wolnej przestrzeni.