Kolorowe skarpetki – modne, wygodne i niezbędne w każdej polskiej garderobie

Skarpetki

– No, mój słodziaczku! Ty mój kochany! Boże, dlaczego te dzieci są takie słodkie, co? Helena Marciniak rozczulała się nad wnuczkiem, dumnie pozując do aparatu.

Świętowaliśmy pół roku Stasia z rozmachem. Animatorzy, balony, ogromny, piękny tort. Dziadkowie przeszli samych siebie. Ja, Agnieszka, nie byłam zwolenniczką takich imprez. Jasne, miło, że rodzice tak chcą cieszyć się wnukiem i wnuczką, ale jak za dzieciaka, tak i dziś szybko męczyłam się hałasem. Najwyraźniej Staś jest cały we mnie, bo już po pół godzinie imprezy rozpłakał się na dobre i musiałam zabrać go do domu. Zamknęłam szczelnie okna, usiadłam z synem w fotelu i po kilku minutach już spał.

Wymęczył się, moje szczęście. Za wcześnie na takie zabawy.

Helena przyszła do pokoju dziecięcego, zabierając ze stolika w przedpokoju swój prezent.

Śpi?

Jest zmęczony. Mamo, mówiłam Ci, że to dla niego za wiele.

Nie przesadzaj, powinien się przyzwyczajać. Córeczko, możemy sobie pozwolić na takie przyjęcie dla ukochanego wnuka. Tyle na niego czekaliśmy! Zobacz, co mu kupiłam! Cudeńko!

Szelest papieru obudził małego i ten niespokojnie się poruszył.

Mamo, może później, dobrze? wstałam i zaczęłam chodzić z synem po pokoju, delikatnie go kołysząc.

No właśnie! Tyle się starałam z prezentem, wybierałam, a nawet nie chcesz zobaczyć! Helena ze złością postawiła pudełko na szafce.

Ależ mamo, bardzo mnie interesuje! Jestem pewna, że jest wspaniały! Uśmiechnęłam się pojednawczo. Mogłabyś mi przynieść coś do picia? Strasznie chce mi się pić!

To połóż dziecko i zejdź.

Obudzi się.

No i co z tego! Idziemy się dalej bawić!

Mamo, jak go obudzę, to będzie płakał długo i głośno. Sama przyznasz, niezbyt dobry pomysł?

Agnieszko, dziecko trzeba wychowywać od najmłodszych lat. Co znaczy będzie płakać? Wychowane dzieci nie płaczą!

Zadrżałam, zatrzymałam się na chwilę, ale zaraz kontynuowałam swój powolny taniec po pokoju. Delikatne ruchy przechodziły jeden w drugi tak płynnie, jakbym ćwiczyła je całe życie. Wychowane dzieci mają nie przeszkadzać dorosłym. A grzeczne dziewczynki powinny być idealne w każdym calu. Plecy proste, broda do góry, pierwsza pozycja! I żadnych sprzeciwów!

Idę do gości. Połóż dziecko i zejdź. To nie wypada wieczór bez gospodyni.

Zastąp mnie, proszę, mamo.

Helena wyszła, a ja ponownie opadłam z synem w miękki fotel. Ileż ja przeszłam, zanim Staś pojawił się na świecie!

Urodziłam się w bardzo porządnej rodzinie. Dziadek profesor, babcia znana chirurg w jednej z najlepszych klinik w kraju. Ojciec też został lekarzem – nie chciał łamać rodzinnych tradycji. Nigdy nie zrozumiałam, jak taki mądry, pewny siebie człowiek stał się nagle plastyczną masą w rękach mojej mamy. Helena nie miała do nauki serca. Z trudem skończyła studia, dyplom schowała na dnie szuflady i zajęła się… szukaniem męża. A właściwie to babcia szukała męża dla córki. Jadwiga Nowakowska poradziła sobie z tym świetnie. Poznanie rodziców odbyło się na jej jubileuszu, a dalej wszystko potoczyło się gładko. Uroda i żywiołowość Helenki szybko zaczarowały Andrzeja i niedługo była huczna ślubna ceremonia. Po ślubie rodzice zamieszkali w mieszkaniu spółdzielczym, które zapewniły im dziadkowie. Ja przyszłam na świat dwa lata później i natychmiast przeszłam pod komendę babci. Jadwiga trzymała pieczę nie tylko nad nianią, ale i osobiście decydowała o dodatkowych zajęciach, które jej zdaniem były odpowiednie dla dziewczynki. Dwa języki, szkoła baletowa i prywatna nauczycielka muzyki.

W dziecku wszystko ma być idealne!

Weekendy spędzałam w muzeach i teatrach pod surowym okiem babci. Rodziców widywałam rzadko. Ojciec dużo pracował, a mamie starczało energii tylko na pocałunek i szybkie oddalenie się na kolejne spotkanie towarzyskie.

Babcia osiągnęła, co chciała: najpierw trafiłam do szkoły baletowej, potem do znanego teatru. Kariera szła całkiem nieźle do dnia, gdy poznałam mojego przyszłego męża. Sebastian nie przypadł do gustu nikomu, poza ojcem.

O Boże! Jaki mezalians! Jadwiga Nowakowska leżała na kanapie, przykładając szczupłe palce do skroni. Pomyśl, dziecko! Po co ci to? Co ty z takim prymitywem zrobisz? Nawet dwóch zdań nie skleci!

Babciu, obok ciebie mało kto w ogóle się odzywa mówiłam, siedząc w fotelu, podwijając nogi (co w innym wypadku byłoby powodem do reprymendy).

Co ty sugerujesz?! Jadwiga była w szoku, patrząc na wnuczkę.

Że niewielu ludzi potrafiłoby dorównać twojemu intelektowi.

Babcia patrzyła na mnie z niedowierzaniem.

Poza tym chcę powiedzieć, że Sebastian nie tylko mi się podoba. Kocham go, babciu. I czyż nie to właśnie miłość jest siłą napędową sztuki?

Daj spokój tej sztuce! Jak ty z nim zamierzasz żyć?!

Długo. I szczęśliwie, jeśli się da.

Wywalczyłam wtedy swoje szczęście, nie bez trudu i przy ciągłych pretensjach i nawoływaniach do opamiętania. Spojrzałam Sebastianowi prosto w oczy i powiedziałam tak, nie pozwalając już na żadne dyskusje. Dla niego byłam zjawiskiem, które nagle zeszło do niego z piedestału. Krucha, delikatna, ale z charakterem. Sebastian od początku wyczuł we mnie siłę i bezbronność jednocześnie. Chciał mnie objąć i schować przed całym światem.

Nie mam ci jeszcze zbyt wiele do zaoferowania. Ale zrobię wszystko, żebyś była szczęśliwa. To, co umiem, to kochać cię.

Tyle wystarczyło. Pojawił się ktoś, kto akceptował mnie taką, jaka jestem, kto niczego nie wymagał. Koniec z dopasowaniami.

Nie mieliśmy łatwej drogi. Sebastian nie miał ani wpływowych znajomych, ani bogatej rodziny. Ojca stracił wcześnie, wychowywała go tylko matka. Pani Bożena była nauczycielką w szkole podstawowej, potem została wicedyrektorką. Uwielbiały ją dzieci i doceniał własny syn. Dzięki jej wsparciu Sebastian dostał się na renomowane studia i skończył je z wyróżnieniem. Bożena, zawsze silnie w niego wierząca, oddała mu resztę z mieszkania, gdy przeniosła się do mniejszego to pozwoliło mu ruszyć z własną działalnością. Był zaradny i już po paru latach miał dochodową firmę, a po dziesięciu latach jedną z najlepszych w branży. Nawet Jadwiga Nowakowska, choć ciężko jej to przychodziło, zaczęła doceniać Sebastiana. Gdy na świat przyszedł prawnuk, ostatecznie zmiękła.

Pragnienie dziecka było we mnie ogromne. Wielkich ludzi raczej się nie rodzi a ja nie chciałam być wielka, chciałam być szczęśliwa. Natura chyba miała inne plany lata badań, dwie operacje i nic. Wieczorami płakałam w poduszkę, nie chcąc martwić męża, rozmyślałam, że Sebastian zasługuje, by być ojcem. W końcu powiedziałam mu, że jeśli chce, może mnie zostawić a on tylko się roześmiał.

Przepraszam, Agnieszko przytulił mnie mocno. To śmieszne, co mówisz. Dlaczego myślisz, że wszystko, co dla mnie ważne, to dziecko? Ty jesteś całym moim światem!

Poczułam ulgę, chociaż zaakceptować, że nie zostałam matką, było piekielnie trudno. Uspokoić się nie umiałam matka dorzucała swoje, kokieteryjnie wzdychając, że wszystkie jej koleżanki już są babciami, a ona wciąż młoda i wolna. Koleżanki zapraszały na urodziny dzieci, wybierałam prezenty godzinami, chcąc dogodzić maluchom. Z biegiem czasu pogodziłam się z losem. Przestałam podglądać dzieciaki na placach zabaw, a po przemyśleniu założyłam własną szkołę baletową.

Muszę czymś się zająć, bo zwariuję!

Sebastian nie do końca rozumiał moje pobudki, na szczęście Bożena wytłumaczyła:

Sebastianie, wiesz, jak jej ciężko? Kobieta, która kocha, pragnie podarować dziecko ukochanemu. Wspieraj ją, na co tylko będzie miała ochotę.

Sebastian znalazł idealny lokal, a ja ucieszona tupałam w miejscu ze szczęścia.

Dokładnie o takiej sali marzyłam!

Wyposażenie sali, nabór dzieci, nauka wszystko mnie pochłonęło bez reszty. Pierwsze objawy zignorowałam pomyślałam, że to znów jakieś zaburzenia.

Agnieszko, zapytam, ale jeśli nie chcesz, nie odpowiadaj Bożena zapytała przy jednej z naszych kawiaranych rozmów. Czy Ty jesteś w ciąży?

Ostrzegła mnie, czuła bolesność tematu, a ja już nie miałam sił się buntować. Zamiast odpowiedzieć, prawie się przewróciłam; kawiarnia, gdzie zawsze piliśmy kawę i jadłyśmy serniki, tego dnia była mi zupełnie obca. Kręciło mi się w głowie, obrzydzało jedzenie.

Bożena natychmiast poprosiła o szklankę wody.

Zostań tu chwilę.

Po kilku minutach wróciła z testem.

Po co wróżyć, lepiej sprawdzić.

Kelnerzy z niedowierzaniem patrzyli na dwie kobiety, które tańczyły i śmiały się przez łzy, kiedy prawda wyszła na jaw. Takiej radości dawno tam nie widziano. Wszyscy od razu zrozumieli, co się wydarzyło.

Staś przyszedł na świat silny i zdrowy, chociaż nieco nastraszył lekarzy przy porodzie.

Baletnica? zapytała neonatolog patrząc na mnie.

Taaak.

No, ładnego chłopaka masz.

Zdziwiona?

Trochę. Zwykle jest więcej problemów, a tu taki okaz. Gratulacje, spisałaś się, mama!

Budziłam się codziennie z wrażeniem, że ze szczęścia można pęknąć.

Nie jesteś już sama, kochanie. Dziel to na pół. Jest nas dwoje Sebastian patrzył na maleństwo zatopione w koronkach, w wyprawkowym beciku od Heleny.

Powrót ze szpitala był dla mnie koszmarem. Mimo oporu Sebastiana, Helena postawiła na swoim. Fotografowie latali wokół nas, rodzina i znajomi wrzeszczeli pod szpitalem gratulacje, a w domu już czekał stół pełen smakołyków.

Marzyłam tylko, by wziąć prysznic i się położyć.

Mamo, po co to wszystko?

Jak to po co?! Trzeba uczcić! To przecież święto! To największa radość w moim życiu!

Nie miałam siły się kłócić. Z trudem wdrapałam się po schodach do własnego domu i jęknęłam na widok tłumu. Na powitanie nie dojechali wszyscy teraz była reszta.

Córeczko, to najbliżsi ludzie!

Wychwyciłam spojrzenie Bożeny w korytarzu. Coraz trudniej było mi ustać, ale lawina gości nie miała końca.

Pozwólcie, że porwę na chwilę wnuczka i jego cudowną mamę Bożena weszła stanowczo i wyprowadziła mnie pod rękę do sypialni.

Kładź się. Zaraz wszystko przygotuję, potem weźmiesz prysznic. Jesteś głodna?

Kiwałam głową, obserwując, jak Sebastian układa syna do kołyski, ale zaraz się wierciłam.

Muszę zejść na dół.

Po co? Bożena marszczyła brwi. Doskonale dadzą sobie radę. Już wysiedziałaś obowiązkowe dziesięć minut.

Odetchłam z ulgą i zasnęłam, nawet nie widząc, jak Bożena cicho krząta się po pokoju.

Chcesz spać? Bożena zarzuciła na mnie miękki pled. Śpij! Ja popilnuję dzieciaka.

Stasia… powoli zasypiałam i nie widziałam już czułego uśmiechu Bożeny. Staś po ojcu Sebastiana.

Helena, która weszła do pokoju po kilku minutach, była oburzona, że śpię zamiast podejmować gości.

I jak to nazwać?

To się nazywa młoda, karmiąca matka. Potrzebuje spokoju. Inaczej nasze dziecko zostanie bez mleka.

I co z tego! Ja Agnieszki dwie doby nie karmiłam! Dziecko zdrowe jak dąb! Helena ruszyła w moim kierunku, ale Bożena stanowczo ją zatrzymała.

Może uczcijmy w spokoju to, że obie jesteśmy teraz babciami? Czekałyśmy wiele lat!

Sebastian zamknął drzwi i podziękował matce w duchu. Z teściową miał napięte stosunki. Chętnie korzystała z jego pomocy, ale rzadko liczyła się z jego zdaniem. Był spokojny, niekonfliktowy, ale kiedy szło o matkę żony, ciężko mu było się opanować. Z teściem szybko się dogadali. Andrzej docenił przedsiębiorczość zięcia. Co do rodzinnego matriarchatu wolał milczeć.

Nie zmienisz tego, a domowa awantura to zły pomysł.

Obudziłam się po półtorej godziny. Najpierw nie wiedziałam, gdzie jestem, ale dźwięk dziecięcego gaworzenia, śmiech na dole wszystko wróciło. Nakarmiłam małego, zaczekałam na męża i wreszcie, już opanowana, trafiłam pod prysznic. Usiadłam przy oknie, a Bożena podała mi najlepszą zupę na świecie, zapytała o pielęgnację dziecka.

W szpitalu coś tam pokazywali, ale boję się, że zrobię coś nie tak! Odłożyłam łyżkę.

Jedz! Nie martw się! Dzieci są twardsze, niż się wydaje. A ty jesteś mamą. Zaufaj sobie, sama najlepiej wiesz, czego potrzebuje twoje dziecko. Błędy zrobi każdy, Agnieszko, ważne, żeby nie bać się uczyć. Spróbuj.

Życie pokazało, że miała rację. Szybko wszystko ogarnęłam, choć strach całkiem nie zniknął, to jednak było go już o wiele mniej.

Pierwsze pół roku minęło błyskawicznie. Bożena wpadała parę razy w tygodniu, pomagając przy wnuczku, ale najchętniej brała się za porządki i gotowanie.

To bardzo cenny czas. Chwytaj każdy uśmiech, spojrzenie. Nie zmarnuj go. Ja mogę pozmywać i ugotować.

Helena pojawiała się rzadko, ale każdą wizytę zamieniała w show.

Agnieszko! Zobacz, jaką wózeczkę upolowałam! Absolutny hit!

Ale mamy doskonały wózek!

Nie ma porównania! Chowaj dziecko, testujemy nowy pojazd!

Na imię dla wnuka nie mogła się zgodzić długo.

Gdzie wy znaleźliście to imię? Nie można było dać normalnego? Staś nie można prościej!

Mamo, przecież to imię królewskie. Czego się czepiasz?

Będzie mu ciężko w szkole z takim imieniem!

To go zapiszemy do normalnej szkoły. I, mamo, wydaje mi się, że o imieniu decydują jednak rodzice…

Nie. Tobie imię wybierała babcia. Dałabym ci inne.

Na szczęście mogłam sama zdecydować o imieniu syna.

Helena prychała, brała wnuczka pod pachę i szła na spacer. Nowy wózek, śpiące niemowlę i ona młoda, elegancka kobieta, która słyszy: Jaki śliczny bobas i jaka piękna młoda mamusia!. Lubiła, gdy brano ją za matkę dziecka. Uśmiechała się tajemniczo, poprawiając koc. Szybko jednak wieś dowiedziała się, jak jest, i spacery ustały. Zaczęła wpadać na kawę, całowała dziecko i opuszczała dom załatwiać sprawy, chwaląc się kolejną zabawką.

Będę Babcią-Od-Święta! kolejna maskotka lądowała w dziecięcym pokoju.

Każdy miał swoją rolę; wszyscy się uspokoili.

Półroczny jubileusz Stasia, urządzony przez Helenę, prawie skończył się kłótnią.

Uśmiechnęłam się do rozbudzonego synka, sięgnęłam po pudełko od Heleny. Przepiękna srebrna grzechotka zaparła mi dech.

Staś, zobacz, jaka cudowna!

Mały obracał grzechotkę w rączkach, szczerzył się, pokazując pierwsze ząbki.

A co babcia Bożena ci podarowała? Otworzyłam paczuszkę od teściowej.

Biały sweterek, ręcznie robiony przez Bożenę, był tak miękki i delikatny, że przytuliłam go do policzka.

I skarpetki! Popatrz, jakie piękne! Babcia to złota rączka, kochanie!

Do pokoju wpadła właśnie Helena.

Boże! Cudo! Designer uszył?

Nie, to Bożena zrobiła na drutach.

Helena długo obracała sweterek.

Nie mogła się bardziej postarać? Dziecko ma ważną rocznicę. Może by coś kupić? Takie skąpstwo w takich sprawach rozumu nie pojmuję!

Mamo!

Co mamo?! Czy nie mam racji?

Zrobiło mi się bardzo ciężko, kiedy zobaczyłam Bożenę stojącą w drzwiach, słyszącą każde słowo. Uśmiechnęła się ledwie zauważalnie, postawiła na komodzie kompot, który przyniosła, i wyszła cicho z pokoju. Gdy uspokoiłam Stasia, Bożeny już nie było.

Sebastian! Ale mi głupio! Wstyd mi!

To przecież nie twoja wina, nie ty to mówiłaś.

Nie przerwałam jej! Tak nie wolno!

Spokojnie. Mama jest rozsądna, na pewno wszystko zrozumiała.

Minęły miesiące, próbowałam rozmawiać z Bożeną, a ona tylko machała ręką.

Agnieszko, nie zaprzątaj sobie tym głowy. Nie obraziłam się.

A jednak czułam, że coś pękło. Rozpaczliwie szukałam sposobu, żeby to naprawić.

Zasłabłam któregoś dnia, gdy byłam sama z dzieckiem. Staś spał na górze, a telefon do Sebastiana nie przynosił efektu nie odbierał. Ojciec pracował wtedy w szpitalu. Zadzwoniłam więc do mamy; Helena zagadała zaraz:

Cześć, cześć! Jak tam chłopak? Długo się nie widzieliśmy! Od imprezy, co? Ależ się udała! Wszyscy zachwyceni!

Mamo…

Nie dziękuj! Jestem babcią! O, mam drugi telefon! Przerwała rozmowę i potem już była cały czas zajęta.

Ból się nasilał. Zadzwoniłam po pogotowie i do Bożeny.

Agnieszko? usłyszałam jej głos.

Proszę… pokój zamglił mi się przed oczami. Staś…

Bożena jeszcze nigdy się tak nie spieszyła. W kapciach, z torebką pod pachą wybiegła na ulicę i zatrzymała pierwszą taksówkę.

Zwariowała pani?! zirytował się kierowca.

Proszę, córka bardzo źle się czuje, natychmiast musimy jechać!

Wsiadaj!

Bożena ściskała torebkę, samochód pędził przez miasto.

Nie bój się! Jeżdżę od trzydziestu lat, nigdy wypadku nie miałem! Zdążymy!

Pogotowie podjechało pod dom chwilę po taksówce. Bożena od razu poprowadziła ratowników.

Ocknęłam się po kilku minutach.

Zabieramy panią do szpitala.

Gdzie, po co? Nie rozumiałam z bólu.

Tak trzeba, Agnieszko. Spokojnie! Popilnuję Stasia. Sebastian już jedzie.

Operacja się udała i po dwóch tygodniach mogłam wyjść. Najchętniej wróciłabym od razu do domu ojciec stanowczo się sprzeciwił.

To poważna sprawa, póki nie wyzdrowiejesz, musisz odpoczywać!

Po powrocie przytuliłam mocno synka i zadzwoniłam do mamy.

Mamo!

Agnieszko! Jak się czujesz?

Słabo. Potrzebuję pomocy.

Jak mam ci pomóc? głos Heleny wydał się dziwnie zdystansowany.

Musiałabyś u nas zamieszkać. Nie wolno mi dźwigać, przydałaby się pomoc przy Stasiu.

Oczywiście! Tylko… wyjeżdżam na urlop, mam lot za dwa dni, bezzwrotne bilety. Marzyłam o tej podróży…

Zacisnęłam powieki i bez słowa odłożyłam słuchawkę. Trzeba radzić sobie samej. Nakarmiłam synka i opadłam z sił. Kiedy odejdzie ten ból? Lekarze mówili, że po takim czasie już nie powinno boleć, ale szwy dokuczają.

Obudził mnie cichy ruch w pokoju.

Oj, nie chciałam cię budzić! Bożena podniosła Stasia i ucałowała mnie w czoło. Jesteś głodna? Zrobiłam twój ulubiony krupnik i drożdżówki. Sebastian zajmie się małym, a ja ci wszystko przyniosę. Jeśli nie masz nic przeciwko, pomieszkam tu trochę, aż się wzmocnisz.

Spojrzałam na teściową i rozpłakałam się.

Co ty, skarbie? Uśmiechaj się! Lekarz mówił: dużo pozytywów! Dlatego skupiamy się na radości, dobrze? Chodź, coś ci pokażemy.

Położyła Stasia na dywan, a on ku mojej radości samodzielnie przeszedł do mnie kilka kroków. Wysuszyły mi się natychmiast oczy.

No i jak? Dobre emocje? zaśmiała się Bożena. A teraz jedzonko. Musisz szybko nabrać sił, bo, jak ten młody człowiek zacznie biegać, każda chwila ci się przyda.

Dzień, w którym Staś zaczął sam chodzić, przypomniał mi, jak bardzo potrzebuję i doceniam ludzką życzliwość. Najważniejsze to mieć obok siebie ludzi, którzy naprawdę wiedzą, co to znaczy kochać, wspierać i być po prostu… obecnym. Resztę można nadrobić albo odpuścić, jak stare skarpetki.