Kochana Mamusiu

No cześć, kitku! Czyj ty jesteś? Zofia stanęła jak wryta, patrząc na ogromnego rudego kocura siedzącego pod jej drzwiami.

Kocur oczywiście nic nie odpowiedział. W ogóle nie zareagował na pojawienie się Zofii. Nawet nie drgnął. Tylko poszarpane ucho lekko mu się ruszyło, jakby chciał powiedzieć: No słyszę cię, słyszę! Ale odzywać się, wybacz, nie będę!

I bardzo dobrze! Zosia się naburmuszyła i zaczęła grzebać w torebce za kluczami.

Kot, jakby wiedział, co Zofia robi, przesunął się kawałek na wycieraczce, ale nie uciekł. Nadal bacznie ją obserwował.

Klucze w końcu się znalazły, Zofia zaczęła rozpracowywać zamek, rzucając ukradkowe spojrzenia na nieproszonego gościa.

To mieszkanie, małe, dwupokojowe, z mężem kupili zaledwie dwa miesiące temu. Marzyli o nim długo. Ktoś mógłby powiedzieć, że stara kamienica, pięć pięter bez windy i dwupokojowe cztery kąty to żaden wyczyn i że warto mieć większe ambicje. Ale ona razem z Michałem parsknęliby tylko śmiechem. Jeszcze pół roku temu nie mogli nawet marzyć o własnym kącie. Koczowali w pokoju dzielonym z dziadkiem na osiedlu i byli szczęśliwi, że mogą w ogóle mieszkać samodzielnie.

Zosiu, tylko nie spierajcie się z sąsiadami! powtarzała jej teściowa, Jadwiga, pomagając ogarnąć pokój przed ślubem. Ludzie są dobrzy Chociaż, niestety, popijają.

No właśnie, co dobrego w sąsiadach, którzy piją? Zosia przewróciła oczami, wyżmuciła ścierkę i odgarnęła z twarzy kosmyk kręconych włosów.

Ta burza loków, która tak podobała się Michałowi, czasem wprawiała Zofię w szał, zwłaszcza przy sprzątaniu. Bez względu na ilość wsuwek i spinek, i tak w końcu wyglądała, jak rozczochrany dmuchawiec.

To nie jest takie proste Jadwiga pokręciła głową. Dużo ich w życiu przeszło, a nie każdy umie się potem pozbierać.

Zofia znała to uczucie. Jako sierota, wychowana w rodzinie zastępczej, której szybko się jej pozbyto, jak tylko skończyła osiemnaście lat, wiedziała, jak ludzie potrafią się żalić, zapominając, ile innych od nich zależy.

Matka zostawiła ją, gdy miała zaledwie trzy latka. Porzuciła na dworcu w Poznaniu, zostawiając kartkę w kieszeni kurteczki i pluszowego królika z jednym uchem. Zosia siedziała na ławeczce na peronie, jak kazała jej mama, czekała grzecznie i ciszę szlochała, tuląc do siebie swojego uszatego Stefka. Strasznie jej się chciało siusiu, ale wiedziała, że jak odejdzie, mama się zezłości. Więc siedziała, patrząc wyczekująco na ludzi.

Mama nie wróciła. Za to pojawił się policjant w granatowym mundurze. Coś ją zapytał, ale Zosia tylko potrząsnęła głową. Nie płakała już, była lodowata, głodna i przerażona. Dopiero gdy ten pan dotknął ucha jej królika i spytał:
A jak się ten długouchy nazywa?
Zosia drgnęła. Spojrzała na niego i wyszeptała:
Stefuś…

Policjant pogładził po głowie najpierw królika, potem ją, i zapytał:
Mama długo nie wracała?
I wtedy już nie wytrzymała i rozpłakała się na cały dworzec.

Czemu matka ją zostawiła, dowiedziała się dopiero wiele lat później. Jakaś dziwna kobieta podeszła pod szkołę tuż przed maturą, rozczulała się, wyciągała ręce:
Córciu, odnalazłam cię! Przytul mamę! Tak tęskniłam!

Wtedy Zofia już mieszkała w rodzinie zastępczej w Poznaniu, gdzie oprócz niej było jeszcze sześcioro dzieci. Rodzice dbali, ale nigdy nie okazali ciepła. Każde z dzieci wiedziało: kiedy skończą osiemnaście lat, muszą się wyprowadzić, przyjdą następni.

Mimo wszystko Zofia marzyła o mamie. Pragnęła tej miłości, zwłaszcza w nocnej ciszy, kiedy poduszka pachniała jeszcze jej starym królikiem. To przecież nienormalne, że jedyną rodziną staje się pluszak. Ale gdy mama zjawiła się nagle na szkolnym boisku, nie uwierzyła jej łzom.

Któraś z sióstr zastępczych, Natalia, stanęła wtedy obok Zofii:
Zoska, kto to?
Nie wiem
Proszę pani, pomyłka! Idziemy Zoska! Natalia pociągnęła ją za rękę, a Zosia była jej wdzięczna, choć na co dzień nie przepadały za sobą.

Po tamtym dniu były już jak siostry. Natalia też dorastała bez rodziców zostawił ją pijący ojciec. Okazało się, że ona też bardzo chciała mieć kogoś bliskiego, choćby nie rodzonego.

Z matką Zofia spotkała się tydzień później. Tamta codziennie czekała pod szkołą, prosząc:
Porozmawiaj ze mną, córeczko!
To słowo ją bolało, ale Natalia tylko machała ręką:
Słowo jak słowo. Spotkaj się i tak! doradziła.

Podczas rozmowy Zofia wykrzyczała:
Zostawiłaś mnie!
Wybacz mi, dziecko!
Nie mów do mnie tak! Denerwuje mnie to!
Dobrze, dobrze. Tylko się nie gniewaj.
Czemu to zrobiłaś?
Było mi ciężko. Bez pomocy, bez wsparcia. Twój ojciec mnie wyrzucił.
Czemu?
Bo powiedziałam, że nie jesteś jego.
A to prawda?
Nie.
To po co?
Pokłóciliśmy się, młodzi byliśmy. Rozeszliśmy się. Potem z mamą miałam na pieńku, chciałam uciec, ale z dzieckiem nie wiedziałam gdzie… Zostawiłam ci kartkę, że wrócę
I myślałaś, że kartka wszystko załatwi? Nie chcę cię znać!
Nie możesz mnie wybaczyć?
Nie wiem Ale nie zapomnę nigdy! Rozumiesz?!

Po tej rozmowie Zosia zdecydowała, że już nigdy nie pozwoli nikomu decydować za siebie.

Natalia zrozumiała ją wtedy bez słów.
Masz prawo. Rób jak czujesz. Najważniejsze, żebyś już nie musiała myśleć, że to przez ciebie
Skąd wiesz, że tak myślałam?
Nie jesteś wyjątkiem, Zoska. Ja też tak myślałam.

Potem śmiały się już z tego wszystkiego. Kiedy Natalia została mamą, powiedziała Zofii:
Nikt nie wie, jak żyć. Po prostu życie idzie, byleby swoim było dobrze i cieplutko, a obcym nie chciało się patrzeć z zazdrością.
Ty to potrafisz.
Staram się śmiała się, przewijając córkę.

Z czasem Zosia nauczyła się łagodniej patrzeć na trudy. No bo co? Pokój w komunałce, ale blisko do pracy! Trochę remontu, i żyje się całkiem przyjemnie. A Jadwiga miała rację sąsiedzi ludzcy. Z synem im się nie udało i próbują utopić smutek w wódce, ale nikogo nie sprowadzają, nie przeszkadzają. Trzeba umieć współczuć.

To pojęcie długo nie mieściło się Zofii w głowie. Nauczyła się go dopiero od teściowej Jadwigi i dziadka.

Jadwiga była kobietą energiczną, upartą, ale ciepłą, nawet gdy nie prosiła o pomoc. Jednym z jej małych życiowych wyczynów było to, że przyjęła Zofię jak swoją.
Nic szczególnego nie obiecuj sobie, Zoska ostrzegała Natalia przed pierwszym rodzinowym obiadem. Nie jesteś dla nich wymarzoną synową. Sierotka bez własnego gniazda
Ale przecież czekam na mieszkanie
No właśnie! Będziesz miała swoje, to się pochwalisz. Póki co, lepiej nie licz za bardzo na cudzą pomoc!
Przecież wiem, Nata.

Jadwiga na początku wydała się Zofii zbyt głośna, zbyt obcesowa, za bardzo wszędobylska. Ale z czasem no, złapały się na tej samej fali. Każde wyjście po płaszcz kończyło się torbą zakupów dla Zosi, która nie mogła się połapać, jak to zrobić, żeby odmówić.

Przy tych wszystkich próbach rozmów Zofia była miła, ale na dystans. Jadwiga to rozumiała i nie naciskała. Rozumiała też, że młodzi potrzebują własnego mieszkania i sama zaproponowała przeprowadzkę dziadka.

Dziadek już mało sprawny, trzeba go zabrać do siebie. Wy z Michałem zamieszkacie sami. Młodzi, spróbujcie, na pewno dacie radę.

Dziadek Michała tylko się śmiał pod wąsem. Po przeprowadzce często kończyli herbatę przy stole, rozmawiając o życiu.
No co tak markotniejesz? dziadek przeglądał dokumenty związane ze sprzedażą pokoju.
Nie wiem, jak się nam uda z tą nową sytuacją. Jesteśmy dorośli, coś wymyślimy. Moja pensja nie powala, a Michał właśnie zmienił pracę Jakoś damy radę. Trochę oszczędności mamy śmiała się Zosia.

Dobrze gadasz, dziecko! kiwnął dziadek głową, po czym rozlał herbatę. Wiesz, co jest w życiu najważniejsze? Żeby umieć współczuć z głową. Bo czasem litość tylko szkodzi. Tak samo z psem czy kotem raz nakarmisz, a jutro znów głodny. Lepiej raz dobrze, porządnie, a najlepiej daj dom, jeśli możesz.

To właśnie ten fragment przypomniał się Zofii, patrzącej na rudzielca pod drzwiami już własnego mieszkania, kupionego dzięki pomocy dziadka i Jadwigi.

Kot nie uciekał, pozwolił się pogłaskać, ale do środka sam nie wszedł. Nagle pognał schodami do góry i zniknął.

Chyba się nie spodobałam prychnęła Zofia i już chciała zamknąć drzwi, kiedy na klatce znów pojawił się ten rudy.

I nie był sam.

Trzymał w pysku kociaka maleństwo łudząco podobne do niego.
No proszę! Zosia przyjęła mruczącą kulkę na dłonie, a kotek zasyczał, gdy tata znowu pognał na schody.

Wrócił z drugim kociakiem, nieco większym, bardzo rozbrykanym. Ten opierał się przeprowadzce do nowego domu, śmiesząc Zosię nawet w tym zamieszaniu.

Ale z ciebie mamusia! Zosia śmiała się na głos, a wpuściła całą rodzinkę. No, wchodźcie, ile was tam jeszcze jest?

Kot uważnie patrzył, jak Zosia układa kociaki w kartonie.
Nie bój się, tu wam nikt krzywdy nie zrobi powiedziała i rzuciła spojrzenie w stronę kuchni. Zaraz zobaczę, co mam do jedzenia.

Wieczorem zebrała radę rodzinną.
Jadwigo, jeśli się nie zgodzisz, będę szukać im domu, ale na dwór nie wypuszczę. Szkoda mi maluchów, nie wiem, co z ich mamą. Ciekawe, że opiekuje się nimi kot…
To twoje mieszkanie, Zosiu. Sama decyduj. Dobrze zrobiłaś. Teraz tylko opowiedz, czym ich karmiłaś? Jadwiga śmiała się, głaszcząc najmniejszego kociaka. Przynajmniej nauczysz się być dobrą mamą. W końcu trochę praktyki ci się przyda.

Michał tylko porozumiewawczo się uśmiechnął, a Zosia dokończyła wiadomość, którą chowali przez tydzień na urodziny Jadwigi:
Wyobraź sobie wkrótce będę miała dwóch nauczycieli, jeśli chodzi o macierzyństwo. Ciebie i tego tu rudego nianię.

No i wiesz, nie wytrzymałam wzruszenie zaraz wzięło górę i się popłakałam, jak Jadwiga mnie objęła. Bo czasem szczęście przychodzi tak dziwnie na kocich łapach.