Klucze

Klucze

Kocham go! A ty mi tu z jakimiś głupstwami! Nie chcę już cię słuchać! Zazdrościsz mi, dlatego się wtrącasz, gdzie cię nikt nie prosi! Zostaw mnie w spokoju, zajmij się sobą!

Zuzanna nie krzyczała. Ona wrzeszczała tak, że nawet niedosłyszący sąsiad, pan Marek, który dłubał coś przy swoim garażu, aż się obejrzał, żeby posłuchać. Nigdy nie należał do ciekawskich ludzi, więc to znaczyło tylko jedno Zuzanna przegięła z głośnością.

Powodów do wybuchu miała…

No, w sumie miała. Tak jej się wydawało.

Bo dla Zuzanny zakochiwanie się, to był stan duszy. Nawet jeśli zdarzały się przerwy, to tak krótkie, że zauważyć je mogły chyba tylko te osoby, które znały Zuzę na wylot. A takich było tylko dwie jej mama i siostra. Ale mama już nie żyła, a siostra, Jadwiga, coraz częściej starała się nie wnikać w rozterki Zuzanny.

Bez tego wyjątkowego uczucia Zuzanna istniała, ale nie żyła. Miała zagubione spojrzenie, myśli jej się rozbiegały, nie mogła się skupić, a nerwy puszczały jej do tego stopnia, że koleżanki w pracy zaczynały ją unikać z żenującym:

Może powinnaś coś wziąć na uspokojenie? Coraz trudniej się z tobą dogadać, Zuzanno.

A Zuzanna robiła obrażoną minę, zgrzytała zębami pod nosem i myślała różne rzeczy o tych dziwnych kobietach.

Bo pewnie u nich wszystko ok! Mężowie w domu, dzieci biegają po podwórku… A co u niej? Ani domu, ani męża i raczej się to nie zanosi! Dziecko co prawda było, ale nie powiedziałbyś, że udane. Niestety, nawet porównując do własnych kuzynów, jej Filip wypadał blado. Dzieci Jadwigi: Wojtek był wybitnie zdolny, grał w piłkę i miał same piątki, a młodsza, Hania, śpiewała i tańczyła w zespole, jeździła na jakieś konkursy i festiwale, i w swoje niecałe dziesięć lat widziała już więcej świata niż jej ciocia przez całe życie.

To też bolało. Dlaczego tak? Przecież Zuzka też w dzieciństwie chodziła na różne kółka i zajęcia, ale nigdzie nie osiągnęła nic szczególnego, bo ciągle zmieniała pasje. Ale co miała zrobić? Serce nie sługa! Jak coś jej się nudziło, to szukała czegoś nowego.

No bo właśnie tak trzeba żyć! Słuchać siebie! Bo drugiego życia nie będzie, a nikt ci na tacy szczęścia nie poda: Bierz, Zuziu, to wszystko dla ciebie, nie żałujemy!

Zuzanna miała to wpojone od dawna. Patrzyła, jak Jadwiga ślęczy nad książkami, sama szykowała się na dyskotekę i dogadywała:

Patrz, Jadzia, wszystko się nauczysz i kto cię potem za żonę weźmie? Pamiętasz, babcia mówiła, że kobieta nie może być mądrzejsza od faceta? Nawet cię chłopaki nie zaczepiają!

I bardzo dobrze! Nie są mi teraz potrzebni. Babcia wcale tego tak nie mówiła!

A jak? Ja dobrze pamiętam!

Coś mylisz. Powiedziała, że mądra kobieta nie będzie się popisywać swoją wiedzą przed mężczyzną, jeśli naprawdę go kocha. To coś zupełnie innego.

Oj, nie zawracaj mi głowy! Pomóż mi lepiej z fryzurą, bo Bartek już na mnie czeka!

Zuzanna biegła na randkę, a Jadwiga urządzała się z kolejną książką na kanapie. Przez dwie godziny w domu panowała cisza jak makiem zasiał prawdziwy luksus.

Siostrę Zuzanna oczywiście kochała. Jak mogłoby być inaczej? Nikogo innego nie miała. Zresztą znała ją lepiej niż siebie samą. Złośliwa Zuza nie była nigdy. Trochę roztargniona, niezorganizowana, niepewna siebie, ale na pewno nie zła. Przeciwnie, miała w sobie więcej łagodności i dobroci niż Jadwiga. Zuzanna znosiła do domu zwierzaki z ulicy i trzeba jej oddać oba koty i pies, które przyprowadziła, rycząc i błagając o ratunek, przeżyły długie lata dzięki jej opiece. Rodzice, wiedząc, że Zuza i tak nie odpuści, zgodzili się na warunek, że więcej stworzeń w domu nie będzie. I dotrzymała tego. Nigdy nawet nie poprosiła Jadzi o pomoc w wyprowadzaniu psa czy sprzątaniu po kotach. Sama wszystkim się zajmowała. Czasem tylko Jadwidze wydawało się, że Zuza bardziej kocha zwierzęta niż ludzi.

Zuzka, mama prosi, żeby pojechać dziś do babci. Trzeba pomóc posprzątać.

Jedź sama, dobra? Mam sprawę!

Jaką znowu?

Jaka różnica? Ważną! Burek kuleje. Muszę zawieźć go do weterynarza.

Od tygodnia kuleje.

No i co?! Myślisz, że to powód, żeby wymienić go na babcine problemy? Babcia jeszcze nie taka stara, sama sobie poradzi! A Burek to kot! On za siebie nie odpowiada.

Dziewczyny się kłóciły, szły w swoją stronę, Jadzia pomagała babci, a Zuza wyciągała z szafy swoją najładniejszą bluzkę. Bartek już czekał pod blokiem, a Burek był tylko wymówką, żeby nie marnować dnia na paskudne sprzątanie.

Szkołę skończyły zupełnie inaczej. Jadzia z paskiem, Zuzanna… Zwyczajnie, jak wielu innych.

Z wyboru zawodu rezygnować nie musiała Zuza od zawsze marzyła, żeby być cukierniczką. Już od dzieciństwa wlepiała nos w witryny z ciasteczkami i tortami, wymuszała zakupy na rodzicach. Ale nie żeby zjeść ona wpatrywała się w te kremowe różyczki, potem dzieliła się łakociami z siostrą i z modeliny lepiła swoje własne ciasteczka.

Znowu ich drogi się rozeszły.

Jadwiga przeniosła się do babci, bo ta potrzebowała pomocy, a jej mieszkanie było blisko uczelni Jadzi, więc wszyscy byli zadowoleni. Babcia miała opiekę, a Jadzia komfort, że może rano pospać dłużej i spokój… To z babcią najbardziej lubiła rozmawiać o wszystkich sprawach, z nią pierwszą poznała swojego chłopaka, Marka.

Mieszkajcie, dzieci! Na wszystkich starczy miejsca!

Niedługo potem była skromna, ale wesoła uroczystość, po której zamieszkali razem u babci. Ta nie ukrywała planów co do mieszkania.

Tak będzie najlepiej, Jadziu. Zuzce damy pokój dziadka ten w kamienicy z kwaterunkiem. A wam z Markiem mieszkanie po mnie. Tylko żałuję, że pewnie prawnuków już nie zobaczę… Bardzo bym chciała!

Jednak swojego pierwszego prawnuka babcia Jadwigi nie tylko zobaczyła, ale i zdążyła wziąć na ręce. Odeszła, kiedy Wojtek miał dwa lata, po ciężkim roku walki z następstwami udaru. Ciało nie wytrzymało i Jadwiga ze łzami żegnała tę, która dała jej tyle ciepła.

Rodzice nie sprzeciwiali się decyzji babci uznali, że córka zasłużyła.

Zuza nie protestowała. Była wtedy zapatrzona po uszy w nową miłość, więc mieszkanie mniej ją interesowało. Miała swoje uczucie!

Choć nawet uczuć tego nazwać nie można było. Zuza szalała z namiętności, a jej wybranek traktował ją raczej jak pomoc domową przyjeżdżała, sprzątała, gotowała, ale na noc nigdy nie mogła zostać.

Jestem starym kawalerem, Zuzanko. Ze mną ciężko.

Szlag ją trafiał, ale jak patrzyła na ten niedokończony portret jej osoby stojący w kącie pracowni uspokajała się. Nikt jej wcześniej nie malował, a portret był dowodem, że jest choć odrobinę wyjątkowa.

Portret dostała w prezencie na pamiątkę, kiedy przyszła do niego z wiadomością o dziecku.

Słońce świeciło, a Zuza szła ulicą z unoszonym sercem, szczęśliwa jak nigdy nowe życie miało się zacząć!

Ale bajka skończyła się natychmiast, gdy przyniosła mu wiadomość o ciąży, a on zbladł i przerwał jej z entuzjazmem wygłaszane plany:

Jakie dziecko?! Zwariowałaś?

Rozwiązanie było przyziemne i puste, jak pustka, do której wpadła jej dusza po tej rozmowie. Wszystko się rozsypało. Zuza nawet nie próbowała ratować dumy. Spojrzała tylko, poprosiła o portret i…

Na pamiątkę…

Zgodził się. Wieczorem portret został podarty na kawałki, gdy Zuza szeptała ze złością:

Ja jeszcze będę szczęśliwa! A ty… wątpię!

Co się stało z tamtym facetem, Zuza już nigdy się nie dowiedziała i nie zależało jej na tym. Miała inne troski. Dziecko, o którym tak marzyła, przyszło na świat, ale nie przynosiło jej wielkiej radości szukała w synu ojca, genialności, a nie znajdowała nic. Filip był spokojnym, grzecznym chłopcem, bez pasji do rysowania czy innych talentów. Lubił grać w piłkę i w szachy. Sam zapisał się do kółka, a na pytania mamy odpowiadał z rozbawieniem:

Co cię tam tak ciekawi? Przecież to nudne!

Wcale mu nie było nudno. Skomplikowana gra była dla niego jak taniec piękny i prosty zarazem. Czasami, analizując ciekawą partię, zaczynał tańczyć po pokoju, w rytm muzyki, którą słyszał tylko on. Ale tylko wtedy, gdy nie było mamy Zuzanna takich tanecznych wygłupów nie pochwalała.

Taniec jest dla dziewczyn! Przestań!

Jedyną osobą, która rozumiała Filipa, była siostra cioteczna, Hania. Konflikt mamy z ciotką był dla niego kompletnie niezrozumiały, ale babcia powtarzała, że rodziny się nie wybiera. I nie rozumiał, dlaczego mama nie ceni tego daru Jadzi.

Z Wojtkiem było spokojnie, ale Hanię naprawdę kochał. Potrafiła znaleźć nitkę do jego duszy i słuchała o muzyce logicznych konstrukcji.

Ty ją słyszysz? Hania z zapartym tchem patrzyła na brata.

Tak. Cichutką, ale piękną…

Ja też coś słyszę. Chyba… Patrz!

Dziewczynka tańczyła po pokoju, próbując pokazać, co czuje, a Filip wiedział nie jest sam. Jest ktoś, kto go rozumie.

Ale dziecko nie może samo decydować, z kim się widuje, a z kim nie. To zależało od kaprysów dorosłych, a Zuzannę kaprysy nachodziły często. Kłótnia z siostrą zakaz widywania się z kuzynostwem.

Filip na taki dyktat był bezsilny protestował, jak umiał: robił awantury, strajkował i odmawiał jedzenia. Doskonale wiedział, że mama w końcu powie:

Rób, co chcesz! Mam już dość twojego marudzenia!

Powodów, przez które mama kłóciła się z siostrą, Filip długo nie znał. Nie wiedział, że po jego urodzeniu Jadwiga bardzo jej pomagała, ale została właściwie wyrzucona, gdy kolejny romans Zuzki się rozpadł i wyszła na jaw babcina decyzja o mieszkaniu.

To niesprawiedliwe! Jestem taką samą wnuczką jak ty!

Zuzka, ja tego nie wymusiłam! Chodź, sprzedamy mieszkanie, podzielmy pieniądze na pół! Nie chcę się z tobą kłócić!

Nie! Nie chcę twoich ochłapów! Babcia zawsze ciebie kochała bardziej! Dlatego wszystko ci zapisała! A mnie… mnie nikt nigdy nie kochał naprawdę!

Zuzka, nie masz racji! A ja? A rodzice?

Co to za miłość, jak mnie nie rozumiecie? Myślisz, że mi chodzi o mieszkanie? Nie! Chcę tylko wiedzieć, że ktoś w tej rodzinie mnie kocha!

Zuzka…

Dosyć! Nie chcę już nic słuchać!

Między siostrami zamieszkała uraza, plotąc zła sieć z małych i dużych żalów.

No patrz, Zuzanno, pamiętasz, jak Jadzi dali lalkę w różowej sukience? A ty miałaś w zielonej? Tylko, że ty chciałaś tę różową, pamiętasz? A Jadzia nie chciała się zamienić! Takich rzeczy się nie zapomina… A potem te lalki, ciuchy, tusz do rzęs, o którym marzyłaś, a dziwnym trafem dostała go Jadwiga… Odrębne mieszkanie, praca, dzieci tak różne od twojego cichego Filipka, który wiecznie chodzi swoimi drogami… To wszystko są cegiełki! Z nich zbudowany jest dom twoich nadziei i marzeń. Krzywy, nieładny, niedokończony i pusty. Bo wszystko, co mogłoby go naprawić, dostało się nie tobie, a twojej siostrze! Czy ona jest lepsza? Oczywiście, że nie! Ona nie zna tego, co ty lotu, marzeń, życia na pełnej petardzie! Dla niej prawdziwa miłość nie istnieje. A przecież ty wiesz, czym jest miłość! Miłość to lot! Miłość to życie! To ona trzyma klucze do szczęścia i daje je nielicznym! Myślisz, że Jadwiga zna te klucze? Skąd, nigdy się o nich nie dowie!

Jadwiga czasem też czuła ukłucie żalu, ale to jej dom uraz był jakby zrobiony na pół gwizdka. Zuzi szczelny, solidny, jej byle jak poskładany. Zuzka nie raz powtarzała:

Nie jesteś mi siostrą! Kto tak robi?! Z rodziną się nie postępuje tak!

Jadwidze serce się krajało, czuła się jak ryba wyciągnięta z wody. Oto woda, a nie może się do niej dostać… Trzeba tyle siły, by raz jeszcze podskoczyć i dotknąć tego dobrego, co je kiedyś łączyło. Bo przerwać tę nić łatwo, a naprawić…

Rodzice odeszli jeden po drugim w jednym roku, jakby się zmówili. Siostry dopadł rozpacz.

Jadzia, jak to możliwe?! Przecież byli jeszcze tacy młodzi! Żyć im było trzeba!

Zuza, życie nie pyta. Zdrowia nie zawsze da się uratować, zrobiłyśmy, co się dało. Reszta… to już nie w naszych rękach Jadwiga tuliła Zuzę, która rozpaczała.

To nie fair! To nie jest sprawiedliwe!

W życiu nie ma sprawiedliwości. Tylko się tak wydaje, że każdy dostaje, na co zasłużył. A w praktyce…

Masz rację! W praktyce to wygląda inaczej…

Zrzeczenie się spadku na rzecz siostry dało Jadwidze chwilę spokoju. Zuzanna była zajęta formalnościami.

Myślałam, że i to mieszkanie sobie weźmiesz.

Zuzka rzuciła to, poprawiając kaptur i patrząc gdzieś w bok.

Stały pod kancelarią notarialną, czekały na Marka, który miał je odebrać samochodem.

Czemu tak myślisz, Zuza? Czy my jesteśmy sobie obce?

Tylko niby nie, a jednak. Nigdy mnie nie rozumiałaś.

A ty mnie… Ale czy to aż takie ważne?

Jak najbardziej! Skoro się nie rozumiemy, to po co być razem?

Może po to, żeby próbować się jednak zrozumieć? Nic nie przychodzi za darmo! Powinnaś wiedzieć!

Wiem o wiele lepiej niż ty! U ciebie wszystko prosto: mąż, dom, dzieci. A ja zawsze sama! Sama!

Zuza, mylisz się… A Filip?

Filip… On jest sam dla siebie! Już duży. Prawie nie widuję go. Pracuję całymi dniami, a on więcej czasu spędza u was niż w domu!

Dobrze mu u nas. Ma spokój…

Właśnie! O to chodzi! Jadziu, nie wytrzymam z tobą! Uważasz mnie za złą matkę? Co ci zrobiłam?!

Zuza, nie krzycz! Nigdy cię tak nie nazwałam! Skąd w ogóle takie myśli?!

Przez całą drogę! Ty doskonała! Dzieci najlepsze! A ja… jestem taka sobie! I mój Filip też! Zamiast siedzieć w domu przeszkadzam ci!

Boże, Zuza! Co ty opowiadasz, słyszysz siebie w ogóle?!

Marek zastał żonę w łzach w samotności.

Czemu ona mnie tak traktuje? Za co?

Obejmując ją i próbując pocieszyć, Marek rzucił półżartem:

Bo ma trudny charakter. Jeszcze życie jej nie przycięło skrzydeł.

Jadwiga aż przestała płakać:

Nie mów tak! Nie zapeszaj… Co, jak naprawdę coś się stanie? Marku, tak jest mi jej szkoda…

O, i to dobrze!

Co?

Że ci jej szkoda. Ona wciąż nie wie, kto ją prawdziwie kocha. Może nigdy się nie domyśli.

Może… Ale ona to wciąż moja siostra! I nadal ją kocham! Jadwiga starła gniewnie łzy. Nikomu nie zostawię Filip jeszcze za mały.

Zgoda bywa lepsza od kłótni, Jadwiga robiła wszystko, by się z siostrą pogodzić. Nitka, jaka je łączyła, została cienka jak włos, porwana, bezbarwna, ale została! I rozerwać jej Jadwiga nie chciała.

Mężczyźni w życiu Zuzanny pojawiali się i znikali, zostawiali po sobie tylko żal i niezrozumienie. Co z nią nie tak, że każdy na jej oddanie reaguje tylko półuśmiechem i standardową gadką:

Zuzanko, luzuj się! Mamy przecież luźny układ. Ustaliliśmy to, pamiętasz?

To była prawda. Każdy facet na początku ostrzegał:

Nie jestem gotowy na poważne związki. Masz mnie zrozumieć?

oczywiście Zuzka kiwnęła głową i szczerze się starała, ale potem szybko zapominała o regułach gry, i nie rozumiała, czemu ją zostawiają, czasem nawet bez słowa.

Jej dusza krzyczała. Była gotowa być dla kogoś jedyną, dawała wszystko: dostosowywała się, robiła się interesująca, łapała pasje wybranka. Polubił łowiectwo uczyła się strzelać. Kochał wędkowanie Zuzka gotowała zanętę i robiła przynęty.

Oddałaby klucze do swojego szczęścia, choć nikt nie chciał ich wziąć…

Filip podczas romansów mamy mieszkał głównie u ciotki. Ani Marek, ani Jadwiga nie mieli z tym problemu traktowali chłopca jak własnego syna. W pokoju Wojtka była piętrowa łóżko, na biurku dwa komputery, wieczorami chłopaki darli się na całą chatę:

Hania! To nie fair, jesteś za szybka! Gramy drużynowo! Przeciwko tobie nie da się wygrać!

Jadwiga, rozmawiając z siostrą o Filipie, wzdychała:

On jest taki zdolny, Zuzka! Może by go przenieść do matematycznej klasy?

Daj spokój! Wygodniej, że chodzi z Wojtkiem do jednej szkoły. Zawsze wiem, co i jak. I ty go przypilnujesz!

Daleko ma jeździć, jak śpi w domu potem nie dosypia.

To niech u was mieszka trochę. Przecież znasz moją sytuację. Właśnie zaczyna się coś układać.

Dobrze. Niech zostanie.

Dzięki! Tomek jest wspaniały! Filipa zaakceptował i chce, żebyśmy byli rodziną!

Oświadczył ci się?

Jeszcze nie, ale wszystko ku temu zmierza! Teraz tylko nie przeszkadzajcie mi! Wspierajcie! To moja szansa na szczęście!

Zuzka, co ty opowiadasz? Jasne, że tak!

Ale Jadwidze facet nie pasował. Trochę wyniosły, trochę złośliwy, dziwny żartobliwie. Często nie wiedziała, czy żartuje czy obraża. No dobra, ona czy Marek wytrzymają, dorośli są. Ale Filip? A o Zuzie nie wspominając. Ona dosłownie nim oddychała, nie widziała, że syn się od niej oddala i coraz więcej czasu spędza u Jadzi.

Jadwiga chroniła siostrzeńca, unikała kłótni z siostrą, ale finał był nieunikniony. Od pierwszego dnia było wiadomo, że Tomkowi o coś chodzi.

Że Tomek namawia Zuzannę na sprzedaż odziedziczonego mieszkania, Jadwiga dowiedziała się przypadkiem.

Wracając zmęczona z pracy, ujrzała w przedpokoju buty dzieci brudne do granic.

Chłopaki! Kto jest w domu?! Co to ma znaczyć?!

Hania wyszła z pokoju chłopaków, ostrożnie zamknęła drzwi.

Mamo…

Co się stało? Jadwiga już się zaniepokoiła. Córka wyglądała dziwnie winna czy przestraszona, nie wiedziała.

Mamusiu, tylko się nie denerwuj, dobra? Tam…

Co?! Hania! Mów już! Zaraz tu padnę!

Tam jest Filip… Hania zaczęła płakać i złapała mamę za rękę. Tylko się nie bój. Daliśmy mu lód, ale to niewiele…

Jadwiga rzuciła córkę, pobiegła do pokoju. Filipek leżał na górze, odwrócony do ściany, z opuchniętym policzkiem i lodem przyłożonym od siostry.

Filipku! zawołała cicho. Co się stało?

Nic…

Chłopak był cichy i obrażony, co znaczyło stało się coś naprawdę poważnego. Filip nie umiał się obrażać. Z tą ciotką nie miał tajemnic.

Wspięła się na drabinkę, przytuliła chłopca i dotknęła fioletowego sińca.

Zejdź. Porozmawiajmy. Proszę…

Nie chcę!

A to już było poważne. Jadwiga westchnęła.

Wyjdźcie na kuchnię, rozpakujcie zakupy, które przyniosłam, ja zaraz przyjdę.

Pobiegła się przebrać w domowe ubranie i wróciła do pokoju.

Przesuń się! gramoliła się na górę, położyła obok Filipa i przytuliła go, delikatnie dotykając powiększającego się guza. To Tomek?

Odpowiedź była oczywista. Filip się rozpłakał, nie wstydząc się. Wiedział, że ciotka go zrozumie. Bo nie ma sprawiedliwości w tym, że bronisz matki, a dorosły facet uderza cię w twarz i mówi:

Ty mnie będziesz uczyć? Ty? Zetrzyj smarka! I nie wtrącaj się, jak dorośli rozmawiają!

Takiego Tomka Filip nie widział. Skończył się nagle cały pozór, maska spadła i chłopak zrozumiał ten facet w ogóle nie kocha jego matki. Po prostu chce coś ugrać. Jak Hania mówiła:

Jak się kocha to widać. To takie trudne, Filip?

Bardzo.

Dziwne… Widzisz muzykę, wiem przecież.

Wiem?

Nie wiem, jak to powiedzieć! Czujesz ją, słyszysz… A miłość… To jak muzyka. Jak usłyszysz, od razu wiesz, jak się poruszać…

Chyba nie każdy to rozumie…

Myślisz, że twoja mama nie słyszy?

I nie słyszy, i nie widzi. Bardzo chce, ale jej nie wychodzi.

Szkoda mi jej…

I mnie.

Filip spróbował uderzyć Tomka, broniąc mamę. Odepchnęli go brutalnie. Zamroczyło mu się. Usłyszał jedynie szept matki:

Filipku, po co ty tak?

Więcej już do niego nie mówiła. A Filip nawet nie chciał słuchać. Ostre jak tysiąc szkła żale raniły go aż zabrakło mu tchu. Ledwo powłóczył nogami do swojego pokoju i długo siedział w milczeniu, tłumiąc łzy. Bo niby chłopak nie powinien płakać. Tomek na każdy przejaw emocji odpowiadał:

Jesteś facet czy nie? Przestań się cackać! Posprzątaj tu!

Jak się trochę uspokoił, Filip spakował książki, wrzucił ulubioną bluzę prezent od cioci i pojechał do Jadzi. Tam nie musiał niczego się wstydzić. Tam go rozumieli i przyjmowali.

Jadwiga, wysłuchawszy wszystko, natychmiast zadzwoniła do siostry. Gdy nie odbierała, wybrała numer męża.

Marek, gdzie jesteś? Super! Nie wchodź na górę, zjedziemy gdzieś razem, zawieziesz mnie do Zuzy. Zaraz zejdę.

Powiedziała dzieciom, żeby nie zostawiały Filipa samego i wybiegła z domu.

Co się stało? spytał Marek, gdy usiadła w aucie.

Opowiem po drodze. Jedź!

Rozmowa nie układała się od początku. Zuzanna zeszła pod blok, płakała, przeklinając swoje życie po tym, jak Tomek, spakowawszy rzeczy, rzucił ją wyzwiskami.

Nie rozumiesz! Ja go kocham! krzyczała.

Kogo, Zuza?! Kogo ty kochasz? Faceta, który podniósł rękę na twoje dziecko?! Czy rozum zdarza się czasem w twojej głowie? Dość już tego! Powinnaś wiedzieć, że szczęście masz od dawna obok siebie! Ale Filipowi wyrządzasz krzywdę. Dlaczego? Jest twoim synem!

On już dawno jest bardziej twój niż mój! Zabrałaś go! W domu nie bywa! To wszystko przez ciebie! Zabrałaś mi wszystko!

Co ci niby zabrałam?!

Moje życie! Moje klucze!

Jakie klucze?

Jadwiga, nie rozumiejąc, nagle zamilkła i spojrzała na siebie i siostrę z boku. Stoją na osiedlu, krzyczą… Czy tego chcieli rodzice? Czy tego uczyła ich babcia? Czy tak łatwo można wszystko zapomnieć i zerwać?

Jej głos zrobił się spokojniejszy.

Jakie klucze, Zuza? O czym mówisz?

Klucze do szczęścia… Zuzanna ściszyła głos, odgarnęła łzy. Ty je masz. A ja?

Wtedy Jadwiga zaczęła rozumieć, co siostra chce powiedzieć. Wypuściła powietrze, przysunęła się i przytuliła Zuzię, tak jak mama kiedyś.

Chodź tu! O, Zuzanko!…

Głupia jestem, tak? To chciałaś powiedzieć? wyrwała ramiona, ale Jadwiga ścisnęła ją mocniej.

Nie! Wcale nie! Jesteś bardzo wrażliwa. Bardzo delikatna… I zawsze masz za mało miłości To rozumiem. Ale nie oczekuj, że zrozumiem, jak można wybrać kogokolwiek ponad dziecko. To nie tak, Zuzka. A kluczy ci nie zabierałam! Mam dość z własnymi. Po co mi twoje? Ale różnica między nami jest.

Jaka? Zuzanna w końcu się rozluźniła i wtuliła w siostrę.

Ty swoje klucze ciągle próbujesz komuś oddać, a ja pilnuję swoich.

I kto robi dobrze?

Nie wiem. Życie pokaże.

Już pokazało… Zuzanna zaszlochała. Co mam dalej robić? Nikt mnie nie potrzebuje.

Ja potrzebuję. Mało? Filip potrzebuje! Wystarczy?

Nie wiem…

Spróbuj tego. Reszta przyjdzie później, Zuzanno.

A jak nie?

To znaczy, że twoje klucze nie pasują do tych drzwi. Ale w tę właściwą one by pasowały, a ty jej nigdy nie otworzysz. Chcesz całe życie siedzieć na korytarzu?

Nie!

No to dobrze! Jedziesz do syna?

On mi nie wybaczy…

Oj, Zuza! Twój Filip o życiu wie więcej niż matka. Mówię poważnie. Ale łatwo nie będzie. Bardzo ma ci za złe.

Domyślam się…

No to się rusz! Jesteś matką czy obcą ciotką?!

Jadwiga!

No co, Jadwiga?! Marsz do auta! Marek, daj jej chusteczki! Mówiłam, że masz w schowku! Doprowadź się do porządku i jedziemy! Dzieci czekają!

Ojczym w życiu Filipa pojawił się ale dopiero po czasie. A Zuza wreszcie zrozumiała, szczerze przyjęła szczęście. Syn został u Jadwigi, tam mu lepiej, z nową rodziną. U mamy w nowym mieszkaniu czekała na niego młodsza siostra, dużo miłości i świadomość, że jest kochany. Nowy partner Zuzanny okazał się wyjątkowy cierpliwy, dał chłopakowi czas i zbudował więź, która stała się silniejsza niż więzy krwi.

I kiedy Filip żegnał się z rodziną na dworcu przed wyjazdem na studia, przytulił bliskich, podał rękę ojczymowi i poprosił:

Dbaj o mamę!

A wysoki mężczyzna z lekkim siwym pasem powagi, ścisnął mu dłoń i powiedział:

A ty dbaj o siebie, synu! Czekamy na ciebie!

Wiem!