Klucze

Klucze

Kocham go! A ty mi tu z głupotami wyjeżdżasz! Nie chcę w ogóle cię słuchać! Po prostu mi zazdrościsz i dlatego wtykasz nos tam, gdzie nie powinnaś! Daj mi już spokój! Zajmij się swoim życiem!

Martyna nie podnosiła głosu. Ona wrzeszczała tak, że nawet starszy sąsiad, pan Władysław, który od rana grzebał coś przy swoim garażu, aż się odwrócił, żeby posłuchać. On z reguły nie był człowiekiem ciekawskim, więc jeśli przyciągnęła jego uwagę, musiała naprawdę krzyczeć bardzo głośno.

Powodów do tego miała…

Miała, przynajmniej w swoim odczuciu.

Bo dla Martyny stan zakochania był stanem duszy. Przerwy, jeśli w ogóle się zdarzały, były tak krótkie, że tylko ci, którzy znali ją od podszewki, byli je w stanie zauważyć. Takie osoby były dwie: matka Martyny oraz jej siostra. Ale mamy już nie było na świecie, a siostra, Iga, nie miała zamiaru Martyny rozumieć.

A przecież, bez tego niezwykłego stanu, Martyna nie żyła, tylko egzystowała. Spoglądała gdzieś w dal bez wyrazu, myśli rozbiegały się na wszystkie strony, nie pozwalając jej się skoncentrować, a jej układ nerwowy zawodził tak bardzo, że koleżanki z pracy zaczynały się jej obawiać i szeptały za jej plecami:

Może powinnaś iść do lekarza, Martynko? Coraz trudniej z tobą wytrzymać

Martynka zaciskała wtedy wargi, cicho zgrzytała zębami i myślała różne niemiłe rzeczy o tych dziwnych babach.

Bo co u nich? Wszystko cacy! Mężowie czekają w domu, dzieciaki biegają po podwórkach A u niej? Ani męża, ani domu! I nie zapowiada się, aby miało się to zmienić! Owszem, syna miała, ale nie była z niego szczególnie dumna. Nawet w porównaniu z kuzynostwem dzieci Igi były bardziej rezolutne i lepiej sobie radziły. Starszy, Kamil, grał w piłkę i miał same piątki, obalając teorię, że „jak nogi pracują, to głowa odpoczywa”. Młodsza, Weronika, śpiewała i tańczyła w zespole, z którym jeździła na konkursy i festiwale. Choć miała niecałe dziesięć lat, widziała już więcej niż ciocia Martyna przez całe życie.

To też bolało! Dlaczego tak? Martyna przecież w dzieciństwie również chodziła do różnych kółek i sekcji, ale nigdy nie doszła tam do szczególnych wyników, bo dosyć szybko się wszystkim nudziła. A co miała robić? Serca się nie oszuka! Jeśli czuła się znudzona, po prostu rezygnowała i szukała czegoś nowego.

I tak chyba trzeba żyć! Słuchać swojego wewnętrznego głosu! Bo przecież innego życia nie będzie. I nikt jej szczęścia na tacy nie poda z napisem: „Bierz, Martynko! Wszystko dla ciebie!”

Martyna to dobrze rozumiała od dawna. Patrzyła, jak Iga ślęczy nad książkami, podczas gdy ona sama szykowała się na dyskotekę:

Uważaj, Iga, wszystkiego się nauczysz i kto cię wtedy weźmie za męża? Babcia zawsze powtarzała, że kobieta nie powinna być mądrzejsza od faceta! Sami faceci na ciebie nie patrzą!

I dobrze! Po co mi taki teraz? A babcia mówiła coś zupełnie innego!

Co? Pamiętam, co mówiła!

Chyba nie do końca. Babcia twierdziła, że mądra kobieta nigdy nie będzie pokazywać swojego wyższości mężczyźnie, jeśli go kocha. To różnica, nie sądzisz?

Ojej, nie mieszaj mi już w głowie! Lepiej pomóż zrobić mi fryzurę! Bartek czeka!

Martyna biegła na randkę, a Iga siadała z książką na kanapie. Dwie godziny spokoju w mieszkaniu były prawdziwym świętem.

Iga oczywiście siostrę kochała, jak tu nie kochać, jeśli to jedyna siostra. I znała ją prawie jak siebie samą. Martyna nie była zła, co to, to nie! Czuła, niezorganizowana, mało pewna siebie, ale na pewno nie zła. Nawet więcej, było w niej o wiele więcej czułości i dobroci niż w Idzie. Martyna znosiła do domu zwierzęta znalezione na ulicy i trzeba jej oddać sprawiedliwość dwa koty i pies, które przyprowadziła, żyły długo dzięki jej opiece. Rodzice, wiedząc, że Martyna nie odpuści, pozwolili zostawić zwierzaki pod warunkiem, że w domu nie zrobi się mini-zoo. I o dziwo Martyna dotrzymała słowa nigdy nie prosiła Igę o pomoc. Sama wszystko ogarniała. Czasem, zdawało się Idze, Martyna bardziej kocha zwierzęta niż ludzi.

Martynka, mama prosiła, żeby pojechać do babci i pomóc jej przy sprzątaniu.

Ty pojedź, dobrze? Mam ważne sprawy.

Jakie znowu?

To bez znaczenia. Bartek kuleje, muszę go zawieźć do weterynarza.

Od tygodnia kuleje!

I co z tego? Myślisz, że babcię można wymienić na kota? Babcia jest jeszcze młoda, poradzi sobie, a Bartek to tylko kot, sam sobą się nie zajmie!

Dziewczyny kłóciły się, rozchodziły do swoich zajęć, Iga jechała do babci, a Martyna wyciągała z szafy najładniejszą bluzkę na randkę. Bartek był tylko pretekstem, by nie psuć sobie dnia nielubianym sprzątaniem.

Z szkoły wyszły inaczej: Iga z czerwonym paskiem, Martyna ot, po prostu. Tak jak większość ludzi.

Wybór zawodu był dla Martyny prosty odkąd pamiętała, chciała być cukierniczką. Z dzieciństwa pamiętała siebie stojącą pod cukierniczą witryną, marudzącą, póki mama lub tata nie kupią jej ciastka. Najbardziej kochała patrzeć na kolorowe kremowe kwiatki na torcie i odwzorowywać je potem z plasteliny zamiast zjadać wypieki.

I znów siostrze drogi się rozeszły.

Iga przeniosła się do babci, której stan zdrowia się pogarszał. Mieszkanie było blisko uczelni, więc wszystkim to pasowało. Babcia dostała potrzebną opiekę, Iga mogła pospać godzinę dłużej. Były ze sobą naprawdę blisko, a swojego wybranka, Tomasza, to właśnie z babcią poznała najpierw.

Miejsca starczy dla wszystkich, dzieci!

Skromne, lecz wesołe wesele odbyło się szybko, a potem Iga z mężem zamieszkali z babcią. Babcia jasno przedstawiła swoje plany co do mieszkania:

Tak będzie dobrze, Iguniu. Martynce pokój po dziadku, ten w starej kamienicy z współlokatorami. A wam z Tomkiem zostanie to mieszkanie. Żałuję, że może nie doczekam waszych dzieci…

I jednak doczekała się pierwszego prawnuka i nawet go trochę ponosiła na rękach. Odeszła, gdy Kamil miał dwa lata. Przez rok dzielnie walczyła po udarze, marząc o tym, aby jeszcze stanąć na nogi i choć trochę sobie przypomnieć mowę, ale serce nie wytrzymało, a Iga bardzo płakała żegnając tę, która dała jej tyle ciepła i troski.

Rodzice nie kłócili się z wolą babci, bo mieli świadomość, że Iga uczciwie zdobyła prawo do tego mieszkania.

Martynie to zresztą nie przeszkadzało. Była wtedy zakochana i nie interesowało jej, kto i co dziedziczy. Miała swoją miłość!

Miłością ciężko to jednak nazwać. Martyna płonęła uczuciem, a jej wybranek patrzył raczej w bok niż na nią. Pasowało mu, że przyjeżdżała posprzątać, ugotować, wyprać, ale nigdy nie zapraszał jej, aby została na noc.

Jestem starym kawalerem, Martynko. To trudne…

Robił rozmarzoną minę i prosił, by poukładała mu w pracowni, po czym wypraszał ją, mówiąc:

Sztuka wymaga od ofiar, Martynko! A ty wiesz, że nie mogę! Tyle obowiązków, odpowiedzialności, spraw Jestem zmęczony!

Martyna ze zrozumieniem kiwała głową, pamiętając o swoim portrecie pierwszym i jedynym, jaki ktoś dla niej namalował. Stał zakurzony w kącie jego pracowni i to była jej jedyne potwierdzenie, że była kimś na tyle ważnym, aby mężczyzna chciał ją uwiecznić.

Ten portret otrzymała po tym, jak przyszła do ukochanego z wiadomością, że będzie miała dziecko.

Tamtego dnia świeciło słońce i Martyna niemal unosząc się nad ziemią czuła, że zaczyna jej się nowy, wspaniały etap życia. Nowe życie, tak niespodziewane, wydawało jej się cudem.

Ale cud prysł, gdy wybranek nagle zmarszczył brwi i przerwał jej rozemocjonowany wywód słowami:

Jakie dziecko? Oszalałaś?!

Zakończenie tej historii było tak zwykłe i puste, jak przepaść, w jaką wpadła jej dusza po tej rozmowie. Marzenia rozsypały się w drobny mak, nie do sklejenia nawet przez najlepszych restauratorów. Dumy nawet nie próbowała odzyskać. Po prostu poprosiła jeszcze o portret „na pamiątkę”.

Dostała pozwolenie i tego wieczoru pocięła swoje wyobrażenia na kawałki, powtarzając:

Jeszcze mnie wszystko czeka! U ciebie już nigdy!

Jak potoczyło się życie byłego wybranka? Martyna nie wiedziała ani nie chciała wiedzieć. Miała swoje sprawy. Syn, o którym tak marzyła, się urodził, ale nie przyniósł jej szczególnej radości. Szukała w Pawle (tak mu dała na imię) cech ojca, jego geniuszu, ale nic nie znajdowała. Paweł był spokojnym, wycofanym chłopcem; zamiast talentu do sztuki przejawiał smykałkę do piłki i… szachów. Sam zapisał się na kółko i lubił tam chodzić nie rozumiał tylko pytań mamy:

Co ci się tam podoba, synku? Przecież to nuda!

Dla Pawła nuda to nie była. Skomplikowana gra przypominała mu taniec logicznych figur, piękny w swej prostocie, i często tańczył po pokoju swoje własne układy do muzyki, którą słyszał tylko w głowie. Robił to jednak, gdy nikogo nie było. Martyna nie pochwalała takich tańców, trochę się ich bała:

Taniec to nie zajęcie dla chłopaka! Przestań!

Jedyną osobą, która naprawdę Pawła rozumiała, była kuzynka Weronika. Skomplikowane relacje mamy z ciocią były dla niego zagadką, ale babcia powtarzała:

Rodzina jest najważniejsza, nigdy jej nie odtrącaj.

Nie rozumiał wtedy, czemu mama nie ceni tego daru jakim jest ciocia. Z Kamilem miał dobre relacje, ale to z Weroniką odnajdywał nić porozumienia. Dziewczynka słuchała uważnie, gdy opowiadał jej o muzyce, o partiach szachowych i o marzeniach.

Słyszysz ją? pytała z fascynacją.

Tak. Cicho, ale piękna…

Ja też ją chyba słyszę. Pokażę ci jak…

I zaczynała wirować, chcąc mu pokazać, co czuje w sercu. I Paweł rozumiał, że nie jest sam. Zawsze znajdzie się ktoś, kto go zrozumie i wesprze.

Ale dzieci nie decydują same o tym, z kim się widują. Rodzic, a zwłaszcza Martyna, miała często swoje kaprysy. Wystarczyła kłótnia z siostrą, by zakazać synowi widywania się z kuzynami.

Paweł nie miał na takie decyzje wpływu. Próbował ile mógł: robił sceny, odmawiał jedzenia, wiedząc, że mama w końcu zrezygnuje i powie:

Rób, co chcesz! Mam dość twojego marudzenia!

Nie wiedział jeszcze wtedy, czemu właściwie się kłócą. Nie wiedział, że po jego urodzeniu Iga pomagała, ale została odtrącona, gdy Martyna dowiedziała się jak babcia podzieliła majątek.

To niesprawiedliwe! Przecież jestem taką samą wnuczką jak ty!

Martyna, nigdy o to nie prosiłam! Chcesz, to sprzedamy mieszkanie i podzielimy pieniądze! Nie chcę się z tobą kłócić!

Nie! Nie chcę jałmużny! Babcia zawsze ciebie bardziej kochała! Dała ci wszystko! A ja nigdy nie byłam naprawdę kochana!

To nieprawda, Martyna! A ja? A mama z tatą?

To nie była miłość, skoro mnie nie rozumieliście! Myślicie, że zależy mi na mieszkaniu? Chcę tylko wiedzieć, że jestem kochana…

Między siostrami zamieszkała uraza, plecąc sobie gniazdko z dawnych pretensji i wspomnień.

No tak, Martynko! Pamiętasz, jak Idze kupili lalkę w różowej sukience? Twoja była w zielonej Taka drobnostka, a jak bolała! Pamiętasz? Nie chciała się zamienić! Czego się nie robi dla siostry, prawda? Ale to właśnie z takich drobiazgów składa się życie. Lalki, bluzki, tusz do rzęs, który tak bardzo chciałaś, ale dali go Idze Tomasz, własne mieszkanie, dobra praca, dzieci tak inne od twojego cichego Pawła To wszystko cegiełki, Martynko! Z nich budujesz dom swoich marzeń. Krzywy, nieładny, jakby nieskończony i pusty. Bo wszystko, co mogłoby go wyprostować, dostała nie ty, tylko twoja siostra! Ale czy ona jest lepsza? Oczywiście nie! Bo nie ma w niej najważniejszego! Polotu, marzeń! Pragnienia szaleństwa! Ona nie wie, czym jest prawdziwa miłość! Nie ta wyobrażona, która czyni z Tomasza jedyną życiową drogę do szczęścia, ale ta inna ta, którą tylko ty znasz, Martynko! Miłość jako lot! Miłość to życie! To klucz do szczęścia, który nie każdemu jest dany. Czy Iga kiedykolwiek miała te klucze? Nigdy! To nie jej tajemnica!

Iga czasem też czuła przykrość, ale miała jakby mniej złych wspomnień albo jej dusza była inaczej nastrojona. Jej smutek nie był ciężki, raczej delikatny, przelotny, lekki jak piórko, podczas gdy Martyny zamienił się w solidną fortecę. Ale Iga starała się co jakiś czas dmuchnąć w tę przegrodę, próbując dotrzeć do serca siostry. A Martyna wciąż tylko:

Nie jesteś moją siostrą! Tak się nie postępuje z rodziną!

I wtedy Iga czuła się jak ryba wyciągnięta na brzeg woda jest tak blisko, ale nie sposób do niej wrócić…

Odeszli rodzice, jedno po drugim. W tym samym roku, niemal jakby się umówili. Rozpacz ogarnęła obie siostry.

Iguniu, jak to? Dlaczego? Byli tacy młodzi! Całe życie przed nimi!

Martynko, los nie pyta. Zdrowie to jedyna rzecz, której nie zawsze zdołasz ocalić. Zrobiłyśmy, co mogłyśmy. Reszta nie była w naszych rękach Iga mocno przytulała zapłakaną siostrę.

To niesprawiedliwe!

Życie wcale nie jest sprawiedliwe. Tylko się ludziom wydaje, że wszystko powinno być sprawiedliwie. A tak naprawdę…

Tak. Masz rację. W rzeczywistości wszystko jest inaczej

Iga, zrzekając się spadku na rzecz siostry, dała jej chwilę spokoju. Martyna uspokoiła się i zaczęła załatwiać papiery po rodzicach.

Myślałam, że i ten dom weźmiesz dla siebie rzuciła Martyna, nie patrząc na siostrę, poprawiając kaptur płaszcza.

Dlaczego tak mówisz, Martyna? Przecież jesteśmy rodziną.

Nie wiem, Iguniu. Może i tak. Ale ty mnie nigdy nie rozumiałaś.

A ty mnie… Ale czy to takie ważne?

Jak to nie? Jeśli się nie rozumie nawzajem, po co być razem?

Może żeby spróbować zrozumieć? Bo nic w tej życiu nie jest za darmo! Ty to powinnaś wiedzieć!

Oczywiście! Wiem to lepiej od ciebie! U ciebie wszystko proste: mąż, dom, dzieci… A ja jestem sama! Zawsze sama!

Martyna, mylisz się… No dobrze, a co z Pawłem?

Co z Pawłem? Paweł już dorasta! Rzadko go widuję. Pracuję dzień i noc, a on sam się wychowuje… U ciebie spędza więcej czasu niż w domu!

Bo mu dobrze u nas. Spokój ma…

No właśnie! O to chodzi! Iga, jesteś nie do wytrzymania! Nazywasz mnie złą matką?!

Martyna, nie krzycz! Kiedy tak powiedziałam? Wymyślasz!

Cały czas! Ty jesteś idealna! Dzieci też! A ja… nie taka. I mój Paweł nie taki! Zamiast siedzieć w domu, ciebie mu się nudzi!

Na miłość boską, co ty opowiadasz? Słyszysz samą siebie?!

Gdy Tomasz przyjechał po żonę, znalazł ją samą i we łzach.

Dlaczego ona tak ze mną? Za co?

Otulając ją ramieniem, rzucił krótko:

Koszmarny charakter. Życie jej jeszcze nie dało w kość…

Po tych słowach Iga aż przestała płakać:

Nie mów tak! Nie wolno! Co jeśli naprawdę się jej coś stanie? Tomek, żal mi jej…

No to dobrze!

Co dobrze?

Że ją ci żal. Ona nie rozumie, kto ją naprawdę kocha. Może nigdy nie zrozumie.

Może tak… Ale to wciąż moja siostra i będę ją kochać! Iga otarła łzy ze złością. Bo nikogo innego nie ma! A Paweł jeszcze młody.

Zgniły pokój lepszy niż wojna. I Iga zrobiła wszystko, by się z siostrą pogodzić. Cienka nitka, która jeszcze łączyła je, była prawie niewidoczna, postrzępiona, bez koloru ale była! I Iga nie pozwoliła, by się przerwała.

Mężczyźni w życiu Martyny pojawiali się i znikali, zostawiając tylko rozczarowanie i niezrozumienie. Co z nią jest nie tak, że wszyscy, którym chciała oddać serce, reagowali tylko:

Martynko, nie zawracaj sobie głowy! Przecież mamy układ Przypominasz sobie?

To prawda. Każdy kandydat ostrzegał na samym początku:

Nie jestem gotów na poważny związek. To skomplikowane. Rozumiesz mnie?

Oczywiście, Martyna kiwała głową i była pełna zrozumienia. Lecz potem szybko zapominała o własnych postanowieniach i znów nie rozumiała dlaczego ją zostawiają, często nawet nie dając znać, że związek się kończy.

Jej dusza rwała się i cierpiała. Była gotowa być kimś wyjątkowym dla drugiego człowieka. Dla niego gotowałaby, sprzątała, uczyła się jego pasji jeśli był wędkarzem, kręciła przynęty; jeśli łowcą czytała o myśliwskich psach i pozwoleniach na polowania.

Martyna ze wszystkich sił chciała komuś wręczyć klucz do swojego szczęścia, ale nikt go przyjąć nie chciał…

W czasie kolejnych romansów Paweł niemal cały czas mieszkał u cioci. Tomasz i Iga traktowali go jak własnego syna. W pokoju Kamila stało łóżko piętrowe; na biurku, które Tomasz sam majsterkował, mieściły się dwa komputery. Chłopcy grali wieczorami, głośno wołając:

Werka! Nie da się z tobą grać! Zagrajmy w drużynie, samemu z tobą się nie da!

Iga, opowiadając siostrze o sukcesach Pawła, wzdychała:

On jest taki mądry! Martynko, może przenieść go do klasy matematycznej?

Daj spokój. Ważne, że z Kamilem chodzą do tej samej szkoły. Zawsze mogę się dowiedzieć, co u niego. Zresztą, ty na niego zerkasz.

Ale ma daleko, gdy nocuje w domu, nie wysypia się.

Niech chwilowo mieszka u ciebie. Wiesz, jak u mnie jest. Dopiero zaczyna się coś układać.

Wiem. Dobrze. Niech zostanie.

Dzięki! Kryspin jest cudowny! Pawła zaakceptował, nawet chce, żebyśmy byli jedną rodziną!

Oświadczył ci się?

Nie, jeszcze nie. Ale do tego zmierza! Tylko nie przeszkadzajcie mi! To moja szansa!

Martyna, no chyba żartujesz Oczywiście!

Iga trochę mijała się z prawdą. Kryspin wcale jej się nie podobał. Był zarozumiały, z tego wszystkiego miał dziwne poczucie humoru i nie zawsze było wiadomo, czy żartuje czy obraża. Zresztą, Martyna zdawała się tego nie dostrzegać, oddychając Kryspinem, a Paweł coraz rzadziej bywał w domu, najchętniej przesiadywał u Igi.

Iga bardzo chroniła bratanka i starała się nie kłócić z siostrą, ale wiadomo było od początku Kryspinowi chodzi o coś konkretnego.

O żądaniu sprzedaży mieszkania, które Martyna dostała po rodzicach, Iga dowiedziała się przypadkiem.

Po długim dniu w pracy weszła do domu i zobaczyła stos dziecięcych butów. Buty Kamila leżały zaraz obok Pawła i były tak zabłocone, że Iga aż przeklęła pod nosem.

Chłopaki! Kto w domu?! Co to za bałagan?!

Z pokoju chłopców wychynęła Weronika i od razu zamknęła za sobą drzwi.

Mamo…

Co się stało? spytała zaniepokojona Iga; córka wyglądała na przestraszoną.

Tylko się nie denerwuj, proszę Tam u chłopaków… Podesłaliśmy mu lód, ale nie bardzo pomogło

Dalej nie słuchała. Przytuliła córkę, po czym lekko ją odsunęła.

Gdzie on?

Paweł leżał na górnym łóżku, z twarzą zwróconą do ściany, trzymając przy policzku worek z lodem.

Pawełku! szepnęła Iga. Co się stało?

Nic

Brzmiał żałośnie i Iga wiedziała, że to nieprawda. Paweł nie potrafił się obrażać. Mówił wprost, co go boli, a tajemnice przed ciotką? Niemal nierealne.

Iga weszła na dolne stopnie drabinki, dosięgła jego czoła.

Chodź na dół. Porozmawiamy. Proszę…

Nie chcę!

A to było już poważne. Iga westchnęła, zeszła na dół i skinęła do dzieci:

Idźcie do kuchni, wypakujcie zakupy, pochowajcie do lodówki to, co trzeba. Zaraz będę.

Szybko przebrała się z biurowego stroju w wygodne spodnie i wróciła do chłopców.

Przesuń się! wdrapała się na górę, usiadła obok Pawła, objęła go, delikatnie dotykając siniejącego policzka. Kryspin?

Odpowiedź była jasna Paweł rozpłakał się, wtulony w tę, która go rozumiała. W końcu wiedział, że nie ma sprawiedliwości, gdy stajesz w obronie mamy, a dorosły facet cię bije, powtarzając:

Ty mnie jesteś czego uczyć? Wycieraj nos! Nie wtrącaj się, gdy dorośli rozmawiają!

Nigdy do tej pory nie widział go takiego. Wszystko, czym się zasłaniał, opadło. Paweł zrozumiał ten mężczyzna wcale nie kocha jego mamy. To tylko interes. A jak mówiła Werka:

Jak ktoś kocha, to widać. To aż takie trudne?

Bardzo…

Dziwne. Przecież muzykę widzisz, prawda?

Widzisz?

No czujesz ją a miłość ona jak muzyka. Od razu wiesz, gdzie zrobić następny krok w tańcu, jak iść dalej…

Nie dla wszystkich to jest jasne…

Myślisz, że twoja mama nie widzi tej muzyki?

Ani nie widzi, ani nie słyszy. Bardzo tego chce, ale jej nie wychodzi.

Szkoda mi jej…

Mnie też!

Paweł rzucił się na Kryspina, broniąc matki. Odrzucono go szybko, mocno. Potem pamiętał już tylko zmartwione oczy mamy i jej szept:

Pawle, po co tak zrobiłeś?

Więcej nie chciał słuchać. Ostro przeszyła go uraza, jakby tysiąc drobinek szkła wpadło do duszy. Długo siedział sam w pokoju, walcząc ze łzami. Bo chłopakowi przecież płakać nie wolno. Kryspin na każde uczucie chłopca reagował jedynie:

Co, gapa, płaczesz? Sprzątaj tu lepiej!

Trochę uspokojony, Paweł wrzucił do plecaka książki, zeszyty, nową bluzę od ciotki i poszedł do Igi. Tam nikt go nie zawstydzał, rozumiano go i wspierano.

Iga, wysłuchawszy bratanka, natychmiast zadzwoniła do siostry. Próbowała się uspokoić, poskładać myśli. Krzyki nie pomogą, a trzeba ratować relację. Paweł kocha matkę, więc nie wolno, by się od niego odwróciła!

Nie doczekawszy się odpowiedzi, zadzwoniła do męża.

Tomek, gdzie jesteś? Dobrze, nie wchodź do domu, przyjedziesz po mnie. Muszę jechać do Martyny, zaraz schodzę.

Dzieci wysłała do Pawła i nakazała nie zostawiać go samego. Wybiegła z domu, jak stała.

Co się stało? spytał zmartwiony Tomasz, gdy usiadła obok niego.

Po drodze ci opowiem. Jedziemy!

Wizyta u Martyny zaczęła się od kłótni. Martyna zeszła na dół, płacząc Kryspin w pośpiechu się wyprowadził, wyzywając ją od najgorszych.

Nie rozumiesz! Kocham go! krzyczała, nie umiejąc odpowiedzieć na pytania siostry i nie wiedząc, jak się wytłumaczyć.

Kogo, Martyna?! Faceta, który uderzył twojego syna?! Choć raz posłuchaj zdrowego rozsądku! Od lat nie możesz zrozumieć, że szczęście masz pod nosem! Ale Paweł co zawinił? Przecież to twój syn!

Już nie mój, tylko twój! Zabrałaś go! W domu już prawie nie bywa! To przez ciebie mamy same problemy! Wszystko mi zabrałaś!

Co ci niby zabrałam?!

Moje życie! Moje klucze!

Jakie klucze?

Iga nagle zrozumiała oto stoją, krzyczą na siebie na środku osiedla. Przecież nie tak chciałaby ich widzieć mama czy babcia! Co zostało z tego, co je łączyło? Czemu czuje, że zaraz ich nitka pęknie już na zawsze? Czy to jest słuszne?

Złagodzonym głosem zapytała:

Jakie klucze, Martyna? O czym ty mówisz?

Klucze do szczęścia Martyna również przestała krzyczeć, ocierając łzy złości. Ty je masz! A ja?

Wtedy Iga poczuła, że wreszcie rozumie. Wzięła głęboki oddech i, podchodząc, objęła Martynę jak kiedyś mama.

No chodź tutaj Oj, Martynka! Co z ciebie za

Głupia? To chciałaś powiedzieć? Martyna próbowała się wyrwać, lecz Iga nie puszczała, tuląc ją mocniej.

Ależ nie! Nie wymyślaj sobie! Chciałam powiedzieć: bardzo wrażliwa, bardzo delikatna I zawsze ci mało miłości To rozumiem. Ale nie każ mi rozumieć, jak można porzucić własne dziecko dla kogoś obcego. To nie jest w porządku, Martynko, sama dobrze wiesz! A klucze Niczego ci nie zabrałam! Sama ze swoimi ledwo sobie radzę! Po co mi twoje? Ale jedna różnica między nami jest.

Jaka? Martyna w końcu się rozluźniła i przytuliła do siostry.

Ty ciągle próbujesz swoje klucze oddać komuś innemu, a ja swoje trzymam przy sobie.

I kto ma rację?

Nie wiem. Życie pokaże.

Życie już mi pokazało Co dalej? Nikomu nie jestem potrzebna…

Mylisz się. Jesteś mi potrzebna. To mało? Pawłowi też! To za mało?

Nie wiem

Zacznij chociaż od tego. Reszta przyjdzie z czasem.

A jeśli nie?

To znaczy, że próbujesz otworzyć nie te drzwi. I ta prawdziwa zostanie dla ciebie zamknięta. Chcesz całe życie spędzić na korytarzu, nie otwierając właściwych drzwi?

Nie!

I dobrze! Jedziesz do syna?

On mi nie wybaczy

Oj, Martyna! Twój Paweł o życiu wie więcej niż mama. Ale łatwo nie będzie. Jest bardzo zraniony.

Przeczuwam

No to zrób coś! Jesteś matką czy tylko obcą ciotką?!

Iga!

No właśnie! Tomasz, podaj jej chusteczki! Są w schowku. Niech się ogarnie i jedziemy! Dzieci czekają!

Ojczym pojawi się w życiu Pawła, ale dopiero znacznie później. Martyna w końcu odnajdzie to, o czym od dawna marzyła. Syn zamieszka u Igi, wybierając jej dom zamiast nowego mieszkania mamy, gdzie będzie płakała jego mała siostrzyczka. Ale Martyna postara się, by Paweł zawsze wiedział, że jest kochany i oczekiwany. Mężczyzna, z którym Martyna zwiąże życie, okaże się mądrzejszy od niej da chłopakowi czas, budując z nim więź mocniejszą od więzów krwi.

I kiedy Paweł będzie żegnał się z rodziną na dworcu przed wyjazdem do wojska, uścisnąwszy ojczyma poprosi go:

Dbaj o mamę!

A wysoki mężczyzna z siwizną powie z powagą:

A ty dbaj o siebie, synu. Czekamy tutaj na ciebie!

Wiem!

Bo klucz do własnego szczęścia trzyma się tylko we własnej kieszeni i tylko samemu można wybrać, do których drzwi pasuje. Czasem wystarczy zaufać, że to, co najważniejsze, jest obok. Nie zmarnuj tej szansy.