Kłótnia

Kłótnia

Grażynko, wybaczam ci! Nasza kłótnia była zupełnie niepotrzebna. Starczy już tych foszków! Nie jesteśmy przecież już młodzi! zagadałem, wybierając numer siostry po raz pierwszy od siedmiu lat. Czas wydorośleć, Grażyna! Ileż można

Przepraszam Ale do kogo Pan dzwoni? Nie jestem Grażyną

Głos w słuchawce był zupełnie obcy, młody, lekko niepewny, ale uprzejmy.

Na moment zaniemówiłem, co rzadko mi się zdarzało.

Dziecko, kim ty jesteś? Skąd masz numer mojej siostry?!

To mój numer. Już ponad rok. Przykro mi, ale nie znam Pana ani Grażyny, do której Pan dzwoni. Do widzenia!

Nie zdążyłem odpowiedzieć. W słuchawce zapadła cisza, po której usłyszałem tylko sygnał odrzucenia połączenia. Jakoś dziwnie zrobiło mi się wtedy smutno i pusto

Uznałem, że to musi być pomyłka, więc założyłem okulary i sprawdziłem numer Grażyny w moim starym, czerwonym notatniku, który kiedyś dostałem właśnie od niej. Grażyna miała słabość do ładnych rzeczy i bardzo dobrze wiedziała, że ja także, choć nigdy bym nie wydał złotówki na coś zbytecznego. Często kupowała mi drobiazgi to torebkę, to elegancki długopis, to szalik. Mnie to cieszyło. Ja sam zawsze lubiłem dawać bardziej okazałe prezenty im większe, tym lepiej, żeby każdy widział, jak bardzo siostrę kocham!

Wybrałem więc ten numer jeszcze raz, tym razem ręcznie. Znowu ten sam, obcy głos, cichy, melodyjny, ale mi zupełnie nieznany.

Proszę Pana, już mówiłam, że to mój numer dziewczyna w słuchawce wyraźnie się denerwowała. Proszę już nie dzwonić, jestem w pracy, prowadzę zajęcia.

Zaczekaj! przestraszyłem się, że zaraz znowu się rozłączy. Powiedz mi, kiedy mogę zadzwonić? To bardzo ważne!

Za pół godziny będę miała przerwę.

Odłożyłem telefon i zamyśliłem się.

Dlaczego siostra zmieniła numer telefonu? Dlaczego mi nie powiedziała? Mimo, że byliśmy skłóceni, to przecież rodzina to rodzina!

Wzburzyła się we mnie fala gniewu.

Zawsze byłaś taka nieogarnięta, Grażyna! mruczałem pod nosem, z dziesiąty raz przecierając kuchenny stół i spoglądając na zegar.

Nie potrafiłem usiedzieć bezczynnie. Zawsze musiałem coś robić, mieć zajęcie dla rąk i głowy. Tak miałem od dziecka energiczny, szybki, wygadany i aż zanadto sprawiedliwy. Wielu bliskich się o to ze mną spierało. Ale według mnie jeśli mam rację, to nic nie mam sobie do zarzucenia!

A Grażyna była zupełnie inna. Spokojna, czuła, nieśpieszna. Zawsze powoli jadła kaszę przed szkołą i przez to ciągle musiała potem pędzić, żeby zdążyć na lekcje! To ja prasowałem ubrania, zaplatałem warkoczyki, poprawiałem wstążki, a ona dopiero zaspana wychodziła z łazienki, zamyślona, z pastą do zębów w ręku.

Grażyna, co ty tam robisz?

Myślę

Przestań się mazgaić! Spóźnimy się! irytowałem się. Co ty myślisz!

A nie wolno?

Nie! Niech inni myślą! Ty wyczyść zęby i leć na śniadanie!

Zawsze tak było. Grażyna zostawała w tyle, a ja nie tylko zdążyłem już wejść na górę, ale i wrócić, by znów ją pośpieszyć:

Czemu jesteś taka powolna? Życia w tobie nie ma! Tak nie można!

Jej nie przeszkadzały moje uwagi. Patrzyła mi prosto w oczy i jeszcze uśmiechała się do każdej złośliwości.

Stasiu, nie każdy musi być taki szybki jak ty! Ty jesteś naszą dumą! Na mnie nie zwracaj uwagi ja to wszystko robię po swojemu, powolutku

Cały czas powolutku, powolutku! Życie ci przeleci przez palce, zanim się obejrzysz! Rusz się!

Grażyna nie obrażała się na mnie. Wiedziała, że ta energia, którą we mnie natura zakodowała, musi gdzieś znaleźć ujście. Czekała, aż nauczę się jej doceniać. Myślała, że z czasem złagodnieję.

Ale jak uciszyć wulkan? Tylko morze potrafi. Tak i z miłością. Pali duszę, wszystko burzy, ale potem przychodzi cisza, spokojniej się robi, coś nowego się zaczyna. Tam, gdzie dawniej był ogień, pojawia się wyspa pełna palem i otoczona morzem.

Tyle że ta opowieść nie była o mnie. Moja miłość była również ognista. Niszczyła wszystko, co się do mnie zbliżało i śmiało stać się naprawdę ważne.

Żon miałem cztery. Z trzema rozwiodłem się zanim minął rok.

Nie zgraliśmy się! zawsze tak mówiłem.

Z czwartą wytrzymałem trzy lata. Ale i tak zostawiłem ją, choć na rękach miałem naszą malutką córeczkę, a przed sobą tylko obraz smutku i rozczarowania rodziną.

Co to za mężczyźni teraz?! Niczego nie chcą, nic ich nie interesuje! Rodziny są im obojętne! Żona i dzieci jak przedmioty! wykrzyczałem, przyjeżdżając w odwiedziny do siostry. A jak ty możesz żyć z tym swoim Mietkiem? Z nudy można zdechnąć!

Mąż Grażyny, Mieczysław, bez słowa postawił herbatę na stole i wziął na ręce moją córkę.

Porozmawiajcie. Ja Zuzkę położę spać.

Śpiąca Zuzanna już zasypiała, ale ja nawet tego nie zauważyłem.

Całe życie się wali! Znowu zaczynać od nowa

No! Widzisz sama! Ani ryba, ani mięso! uderzyłem dłonią o stół, jak tylko zamknęły się drzwi za Mieczysławem. Jak możesz z nim żyć! Nuda do potęgi!

Ale mi dobrze, Stasiek! Grażyna uśmiechnęła się do mnie, przesuwając w moją stronę koszyczek z ciastkami. Weź, na pewno jesteś głodny.

Cały dzień nic nie jadłem! przyznałem, rzucając się na herbatę i ciastka. No i znowu jestem sam!

Staśku, może pora trochę spokornieć? Po co tyle walczyć? Warto? Życie biegnie! Zuzia urośnie, wyjdzie za mąż, wyjedzie Założy rodzinę, to dobrze. A ty? Znów sam?

Oj, jaka ty naiwna, Grażynko! Nie w tym rzecz!

A w czym?

W tym, że nie można nikomu ufać! Wszyscy kłamią!

Nawet ja?

Nawet ty! Opowiadasz mi o tym, jak kochasz Mieczka, ale dziecka nie chcesz mieć! Co to znaczy? Nie ma tej twojej miłości! To fikcja! Jeśli kobieta nie chce mieć dziecka z ukochanym facetem, to znaczy, że go nigdy nie kochała! Ot, co!

Grażyna nie od razu odpowiedziała. Wstała, dotknęła dłonią czajnika, otarła łzy i powiedziała szeptem, tak cichym, że ledwo ją usłyszałem:

Czasem to nie chęci, tylko możliwości. Chcę, Staśku Tak bardzo chcę! Ale nie mogę Nie będę matką

Zerwałem się i objąłem ją, głaszcząc po plecach:

Kto tak powiedział? Lekarze? Nie słuchaj ich! Znajdę ci najlepszych specjalistów! Uda się! Zobaczysz, będzie szczęście!

Samo chcenie i upór nie wystarczyły jednak. Los miał inne plany.

Matką Grażyna została, ale nie tak, jak marzyła na początku. Swoich dzieci nie doczekała. Przyjęła jednak pod swój dach sierotę i sierotkę po dalszej rodzinie Mieczysława, kiedy ich rodzice zginęli. Nigdy nie pozwoliła, by ktoś nazywał je obcymi. Nawet ze mną się o to poważnie pokłóciła.

Po co ci cudze dzieci, Grażynka? Swoje będą!

Mam prawie czterdziestkę, Staśku! Gdyby miało się zdarzyć, już dawno by się zdarzyło. A te dzieci? Co z nimi? Do domu dziecka mam oddać?!

A co się martwisz? Mieciu ma ogromną rodzinę niech ktoś inny się nimi zajmie!

Ale ja chcę! Słyszysz?! Ja!

Oj, Grażynko! W kogo ty taka uparta i naiwna?

Jaka?

Ta twoja wytrwałość i naiwność! Przecież to ciężar!

Dosyć już, Stach! Idź już! rzuciła Grażyna, nie patrząc na mnie i hamując łzy. Idź. Zuzia czeka.

Zuza na obozie. Wróci za tydzień. I nie licz, że mnie zobaczysz! I o pomoc nie proś, skoro mnie nie chcesz słuchać!

Czemu tyle w tobie złości, Staśku? wyszeptała mi w plecy, gdy niemal zbiegłem ze schodów, wciąż wściekły.

Nie odpowiedziałem. Serio się obraziłem. Zerwałem kontakt nie przyjeżdżałem, nie dzwoniłem, nawet Zuzannie zabroniłem odwiedzać ciocię. Córka zrobiła jednak po swojemu. Uwielbiała Grażynę, od razu pokochała też adoptowaną kuzynkę i kuzyna, więc odwiedzała ich potajemnie mieszkaliśmy w tym samym mieście.

Potem Mieczysław dostał nową pracę, przeprowadzili się na Pomorze. Zostawili Zuzannie adres i radzili, by w razie kłopotów nie oglądała się na zgodę matki.

Różnie w życiu bywa, Zuziu żegnała ją Grażyna na dworcu. Pamiętaj, że masz rodzinę. Zawsze możesz na nas liczyć! I pamiętaj o mamie. Ciężko jej. Wiesz, że nikogo innego nie macie

Słuchała mnie moja córka. Starała się trzymać, choć matka była dla niej trudna. A potem wyrosła i chciała wyjść za mąż. Ja wyboru nie akceptowałem.

Co to za cherlak?! Nie życzę sobie takich w domu! warknąłem, widząc chudego okularnika u progu, ściskającego dłoń Zuzi. Nie mogłaś znaleźć normalnego?!

Nie tłumaczyła się. Spojrzała porozumiewawczo na narzeczonego, odwróciła się i wyszła, nie słuchając nawet mojego krzyku.

Cherlak, czyli Filip, wcale nie był taki nieudaczny, jak sądziłem. Był programistą, miał dobrą pracę, a po przemyśleniu spraw złożył Zuzannie propozycję: ślub i wyjazd na północ, do miasta, gdzie mieszkała jej ciocia Grażyna.

Zuza, tam mamy większe szanse. Sprzedam mieszkanie, coś znajdziemy. Tu już nie mamy nic

Już nie zanosiła się płaczem Zuza, przypominając sobie moją twarz i krzyk. Grażyna zrozumie. Jest dobra.

Filip kochał Zuzannę do szaleństwa. Gotów był porzucić wszystko, byleby nigdy więcej nie widzieć łez na jej twarzy. Nie miał już rodziców, żadnej rodziny, więc wszystko, co miał, oddałby tej swojej zapłakanej dziewczynie marzącej o własnym domu, rodzinie, dwóch synach i wspólnym, szczęśliwym życiu.

Tak się właśnie stało.

Grażyna próbowała przemówić mi do rozumu, gdy usłyszała o moich kolejnych ekscesach, ale nie chciałem nawet słuchać.

Do ciebie uciekli?! Świetnie! Nie dzwoń! Nie chcę was znać! wykrzyczałem do słuchawki.

Staś, opanuj się! złościła się na mnie wtedy Grażyna. Łamać łatwiej niż budować! Zastanów się! Wygnałeś własną córkę, bo nie poparłeś jej wyboru? Nie ty będziesz żył z Filipem! To życie Zuzi! Twoja rola to wspierać dziecko! A jak się pogubi, do obcych pójdzie? Bo matka serca nie miała?

Ale ty próbowałem wejść w słowo, ale nawet nie pozwoliła mi dokończyć.

Dość, Stach! Kiedy zrozumiesz i chcesz się pogodzić, dzwoń. Ale na naszych warunkach. Dla twoich awantur i charakterku już starczy. My będziemy czekać. I tyle!

Obraziłem się jeszcze bardziej. Zakazałem sobie nawet myśleć, by w ogóle dzwonić do córki czy siostry. Skoro takie mądre niech żyją po swojemu!

Zaproszenie na ślub Zuzi i Filipa podarłem w drobny mak. Przestałem odbierać telefony od Grażyny. Nawet zdjęć, które przysłała mi pocztą, nie otworzyłem wrzuciłem w końcu do śmietnika. W sobie tylko pielęgnowałem urazę tak skutecznie, że już nie byłem w stanie nawet rozważyć pojednania.

Czas leciał, a rodzina żyła swoim życiem, nie starając się już łagodzić konfliktu. Grażyna wychowywała dzieciaki, pomagała Zuzannie przy pierwszym dziecku, a Filip z Mieczysławem budowali dom dla młodej rodziny.

Okazało się, że cherlak już wcale nie był taki chudy i blady żona karmiła go zdrowo i z miłością. Mieczysław nie mógł się Filipa nachwalić:

Ależ z ciebie chłopak! Skąd ty to wszystko wiesz?

Książki, wujku Mietku. I internet. Chcieć to móc!

Kiedy robili parapetówkę, Zuzia była już w drugiej ciąży. Grażyna spytała ją wtedy nieśmiało, czy nie czas zaprosić na święto mamę. Zuzia westchnęła:

Dzwonię do niej, ciociu, cały czas. Nie odbiera. A jeśli już, to się rozłącza. Nie chce ze mną rozmawiać.

Nie płacz już! pocieszała ją Grażyna. Nie możesz się teraz denerwować.

Nie będę Zuzia sMarkała nos i żałowała, że nie ma wtedy mamy przy sobie.

A ja nawet nie zamierzałem zmienić zdania. Czas? Jeszcze nadejdzie taki, kiedy przyjdą po wybaczenie, zrozumieją, jak bardzo mnie skrzywdzili. I wtedy się zastanowię: od razu im wybaczyć, czy jeszcze poczekać.

Ale w końcu i moja cierpliwość się wyczerpała. Może to kwestia wieku, może samotnych świąt. I znowu wybrałem numer siostry.

Słucham?

Nie, to ja słucham! znów byłem szefem twardym i zdecydowanym. Jak to się stało, że ten numer jest u pani?

Kupiłam nowy telefon, dostałam kartę SIM. Tak bywa, jeśli ktoś długo nie używa numeru, jest potem przekazywany dalej.

Co za bzdura A moja siostra?

Skąd mam wiedzieć? tym razem w słuchawce odezwał się stanowczy głos. Odetchnąłem. Trzeba będzie zmienić ton, jeśli chcę coś osiągnąć.

To dla mnie bardzo ważne. Czy mogłaby pani się dowiedzieć czegoś o mojej siostrze w waszym mieście? Mogę podać jej adres. Wszystkie koszty zwracam.

Dziewczyna milczała dłuższą chwilę, ale w końcu odpowiedziała.

Przemyślę to. Proszę podać adres.

Przekazałem jej wszystko i zacząłem czekać na odpowiedź, która przyszła zupełnie inna, niż się spodziewałem.

Pańskiej siostry już nie ma. Odeszła półtora roku temu. Chorowała, dwa lata walczyła, ale organizm nie wytrzymał. Jej mąż mówi, że chętnie Pana ugości, jeśli Pan zechce przyjechać. I jeszcze

Co? mój głos stał się chrapliwy i zupełnie obcy.

Córka też na Pana czeka. I wnuki ma Pan dwójkę. Przekazała słowa od cioci Grażyny. Chciała sama ale uznała, że tak będzie lepiej. Przecież Pan nie chciał słuchać

Mów, proszę!

Staśku, nie wygłupiaj się. Cały Twój świat jest tutaj. Dojrzej wreszcie. Nadal Cię kochają.

Zamilkło. A ja zaszlochałem, rozumiejąc chyba po raz pierwszy ile straciłem.

To już wszystko?

Tak.

Dziękuję

Nie ma za co. Proszę przyjechać. Ma Pan cudowną rodzinę i śliczne wnuki.

Znów uderzał mnie sygnał zakończenia rozmowy, a ja płakałem jak dziecko. Bolało mnie tak, jak nigdy wcześniej. Nic już nie mogłem naprawić. Może nawet nie chciałem karałem się za to, że kiedyś, wydawało mi się, racja i siła znaczą więcej niż miłość, którą odtrąciłem.

Przepłakałem całą noc. Nad ranem, zebrałem się w sobie i wykręciłem numer, który znałem na pamięć.

Zuziu

Tato! Cześć! Czekamy na Ciebie!

Córko, ja

Nie mów nic! Po prostu przyjedź! Odbierzemy Cię!

Coś w głosie Zuzanny wydało mi się inne i dopiero pakując walizkę odkryłem, co to było.

W jej głosie było wszystko i moja siła, i łagodność Grażyny, a jeszcze coś, czego nigdy mi nie starczyło.

Miłość. Bezwarunkowa, nieznająca ani zła, ani żalu. Ta sama, którą tak dobrze znała Grażyna. Ta, której mi wciąż brakowało.

I chociaż nie wiedziałem, jak będzie, miałem ogromną nadzieję, że i ja się jej wreszcie nauczę.