Kilka osobliwych przygód rodziny Oleńki Krasawskiej

Kilka dziwactw rodziny Olci Piękniak

– Ola wyszła z psem

– Matko Boska, co ona znowu wymyśliła dla tego biednego zwierzaka? Spójrz, teraz ogon Czapka jest różowy, nie fioletowy! Patrz, jak nim macha!

– A co zrobić, jeśli dziewczyna ma swoje dziwactwa? Ale jest dobra i uczciwa! Znasz teraz wiele takich osób? Jak babcia zachorowała, to Ola niemal nie wychodziła ze szpitala, cały czas była przy niej i własne życie odstawiła na bok.

– Serio? Wczoraj widziałam, jak jakiś bardzo przystojny młody mężczyzna wysadzał ją pod blokiem.

– Może to był taksówkarz!

– Jasne! Od kiedy taksówkarze całują dziewczynom rączki?

– Naprawdę?!

– Naprawdę! Mówię ci, nasza Olcia niedługo wyjdzie za mąż.

– I dobrze! Babcia się ucieszy! Taką dziewczynę wychowała! Mądra, piękna, porządna! Gdyby nie jej zawód, to w ogóle byłaby ideałem!

– A co ci nie pasuje w zawodzie Oli?

– Śledcza?! To praca dla kobiety?

– Nie przesadzaj! Nie ma już wielu takich osób jak jej babcia, co szanują prawo! Do tego Ola jest świetną śledczą! Pisało o niej nawet w gazecie i był program w telewizji, gdzie ją chwalili. A ty gadasz!

– A ja co? Nic! Niech jej się wiedzie! To było wiadomo od dzieciństwa, że jeszcze wszystkim pokaże! Pamiętasz, jaka była?

– Pewnie! Cała babcia ogień z niej był!

Dziewczyna, o której rozmawiały sąsiadki siedzące na ławce pod blokiem, przeszła obok, uprzejmie im się skłaniając, po czym zerwała się i w podskokach pognała za radośnie brykającą po oblodzonych, posypanych piaskiem alejkach suczką z ogonem w kolorze porannego nieba.

– O! Pobiegła! Gdzie ona leci?

– Po siostrę! Katarzyna dziś przylatuje!

– Skąd wiesz?

– Sama Ola mi mówiła. Popatrz, już taksówka podjechała!

Z samochodu wysiadła wysoka, szczupła dziewczyna, nie mówiąc słowa, podeszła do Oli, objęła ją mocno i zagwizdała na wirującą wokół nóg psa.

– Oluśka! Co znowu z tym psem zrobiłaś?!

– A co? Fajnie wygląda! To ulubiony odcień babci!

– Jak ja za tobą tęskniłam, ty moja dziwna!

Ola znów objęła siostrę i roześmiała się.

O tym, że Olcia Piękniak była dziewczyną z lekkim fiołem, wiedział cały blok. Jej dziwactwa zaczęły się już w dzieciństwie. Była uroczą dziewczynką z cienkimi warkoczami, na końcach których widniały ogromne kokardy, szyte przez kochającą babcię. Zawsze się uśmiechała do sąsiadów, dygając grzecznie, pokazując swoje nie całkiem proste, ale szczere ząbki zanim zajął się nimi przybrany dziadek.

Za uśmiechem szło delikatne pytanie:

– A co tam u pani?

Ale nawet ci, którzy nie mieli szkieletów w szafie ani papug skłonnych wyjawiać rodzinne sekrety, szybko przestali odpowiadać Olci.

Wszyscy się jej po prostu bali.

Ta słodka dziewczynka była straszną gadułą.

Niby zwykła rzecz! Ileż to dziecko może nagadać? Prędko się o nim zapomina! Ale Olci nikt nie zapominał: ona mistrzowsko łączyła usłyszane i zobaczone, i od razu przekazywała informację dokładnie tej osobie, której dotyczyła sprawa.

– Ciociu Teresko, jak byłaś w pracy, to twój wujek Stefan do pani Agaty ze 17 przyszedł. Z kwiatami! Takimi samymi, jakie ci na urodziny dawał. Żółciutkie! Tylko bukiet był duży! Poprosiłam powąchać kwiatki, a on powiedział, że nie wolno! I poszedł do pani Agaty. Czemu jej wolno, a mnie nie?

Tereska, która pozwalała mężowi robić, co chce, udając, że wierzy w jego bajki o pracy po godzinach, wzdrygała się, po czym bacznie rozglądała, czy sąsiadki nie słyszały paplaniny Olci, i przyspieszała kroku, zapominając przywitać się z babcią Olci.

– Dziecko, po co gadasz z ciocią Tereską? Przecież o nic cię nie pytała! babcia była zła, ale nie wyjaśniała powodów swego niezadowolenia.

Olcia się obrażała.

Nie mogła pojąć, czemu ją ganią. Przecież nie powiedziała nic takiego! A może jednak?

To było niezrozumiałe i niemiłe. Może gdyby babcia jej wyjaśniła, że nie należy mówić cioci Teresce, jakie kwiaty jej mąż daje sąsiadce, Olcia następnym razem zamilkłaby.

Ale po takich incydentach babcia robiła się surowa jak pomnik na placu Piłsudskiego, na którym Olcia lubiła spędzać niedziele. Ściskała wnuczkę za rękę, patrzyła na nią z surową miną i nie mówiła ani słowa jedynie ustami krzywo mlaskała, dając znać, że dziś nikt nie dostanie cukierków po kolacji.

Olcia nie była z tego zadowolona i dąsała się tak długo, aż sobie nie przypomniała, że babcia różni się od pomnika przede wszystkim tym, że na jej fryzurze nie siadały gołębie, które brudziły wszystko dookoła, więc fryzura babci nigdy nie przypominała łysiny wodza.

O wodzu opowiadał Olci przybrany dziadek, który bardzo się dziewczynką interesował.

– A czemu on łysy? Olcia, mrużąc oczy od słońca, patrzyła na monument.

– Dużo się denerwował! dziadek był konkretny i zawsze odpowiadał prosto.

– Czyli się martwił? Miała pewnie trudną pracę, prawda?

– A tak!

– Też był dentystą dziecięcym? Olcia od razu wyobraziła sobie pomnik w gabinecie dziadka.

Zabawna to była wizja pomnik wbity w gabinet, dzieci piszczące z przerażenia, widząc na wpół otwarte drzwi i łysą głowę pod napisem: Następny!

Dziadek patrzył na Olcię dziwnie, a potem wybuchał śmiechem:

– Gdyby tak było, świat byłby inny. Nie, Olcia, on był wodzem!

Kim? Olcia otwierała buzię i była przekonana, że wódz to powinien mieć pióropusz na głowie, a nie łysą czaszkę. Przecież w książeczce miał piórka! A temu gołębie nie dają spokoju. Myślisz, ich piórka pasowałyby do no jak to się nazywa?

– Do ozdoby?

– Właśnie! Ale chyba potrzebne orle! Gołębi szkoda, są niegrzeczne, a babcia mówi, żeby nie brudzić, bo to wstyd!

Dziadek śmiał się tak, że ludzie na placu się oglądali, a Olcia wzruszała ramionami. Co w tym śmiesznego? Dorosły, a śmieje się jak dziecko!

Olcia wtedy marszczyła brwi i mawiała:

– Dziadku, a ty to co, koń pana Wieniawy, że się tak zachowujesz? Grzeczniej trzeba się prowadzić! Babcia mówi: skromność zdobi! Tyle razy tłumaczyła.

Dziadek po wszystkim kupował w ramach przeprosin tajne lody, bo babcia zabraniała jeść słodycze przed obiadem. Ale zasady babci dla dziadka nie istniały, dzięki czemu Olcia od czasu do czasu dostawała loda poza godzinami była to jedyna rzecz, której nigdy nie wygadała. Miała święty sekret.

– Olcia, jeśli powiesz babci, że dałem ci loda, nigdy mi nie wybaczy.

– Będzie awantura?

– I to jaka! Wiesz, że babcia jest temperamentna i przyzwyczajona, że wszyscy jej słuchają.

– Ty się nie słuchasz!

– Bo jestem facetem! Dobry byłbym, gdybym słuchał kobiety!

– To opowiemy jej o lodach?

– Nie, słuchanie to jedno, a drażnienie kobiety to drugie!

– Boisz się?

– Nie, po prostu jestem mądrzejszy i wolę zgodę niż kłótnię.

– To jak to jest?

– Opowiem ci kiedyś! A teraz kupmy kwiaty babci, żeby nie zauważyła twojego uśmiechu!

Olcia potakiwała. Dziadka nie tylko szanowała, ale kochała całym dziecięcym sercem.

Zjawił się w ich życiu na Nowy Rok babcia, która wychowywała Olcię od pieluch, bo jej rodzice byli wciąż w podróżach naukowych, zdecydowała się poślubić dawnego adoratora. Jako kobieta poważna, miała tytuł naukowy z prawa, nie była zbyt sentymentalna prócz dwóch wyjątków: wnuczka i przyjaciela z dawnych lat, z którym los ją złączył po latach.

To właśnie sprawiło, że byli nietypową parą poważna i krągła babcia Olci, oraz niski, krępy, lecz pogodny przybrany dziadek.

Łączyło ich coś więcej niż tylko spokój dziadka w najbardziej kryzysowych sytuacjach bo tego wymagał temperament babci i jego praca. Najważniejsze jednak babcia, pod całym pragmatyzmem, była beznadziejnie romantyczna. Marzyła, by ktoś czytał jej wiersze, śpiewał serenady i obsypywał okno bzem. Ale nikt nie spełniał jej marzeń, bo wszyscy myśleli, że to nie jest jej potrzebne.

Pierwszy mąż kochał jej osiągnięcia i rozum, a kwiaty dawał tylko w święta, lirycznie cytując czasem Gałczyńskiego.

Babcia Olci cierpiała na tym duchowo, a gdy cierpiała, cierpieli i wszyscy wokół. Dlatego pierwszy mąż odszedł, nie rozumiejąc kobiety, która była przy nim tyle lat.

W życiu babci zapanował długi czas bez miłości. Wychowywała syna, robiła karierę i nie śniła, że to, czego pragnie, jest za ścianą. Z czasem jej serce stwardniało.

Światło powróciło do jej życia wraz z narodzinami Olci. Trzymając ją pierwszy raz na rękach, babcia rozkwitła. Było w tej dziewczynce coś, co ogrzało duszę, zmiękczyło serce i dało nadzieję.

Olcię od razu oddano babci pod opiekę. Mama była znakomitą archeolożką, tata również. Ich praca była tak ważna, że nie starczało czasu na dziecko. Wysłali Olcię do babci, pewni, że nic jej nie grozi. Wkrótce ruszyli w kolejną wyprawę po jakieś skarby zapominając o własnym.

A ich prawdziwy skarb dmuchał policzki, patrzył na babcię, krzyczał tak, że sąsiedzi musieli oddać jamnika krewnym pies wtórował Olci tak głośno, że cała kamienica nie mogła wytrzymać kakofonii.

Sąsiadki wyposażyły babcię w wagon rad o wychowywaniu młodego pokolenia. Niektóre babcia uznała za warte wdrożenia i w końcu wszystko się unormowało.

Olcia rosła, ciesząc babcię i nianię, a w wieku roku pojawił się przybrany dziadek bo babcia uważała, że więcej rodziny to dla dziecka tylko lepiej. Miała kontakt z byłym mężem, dla wnuczki. Żeby się nie tłumaczyć, uznała, że jedno to dziadek zwykły, jak mają wszyscy, drugie przybrany, unikalny, tylko dla Olci, przekonana, że dziewczynka sama zdecyduje, kto jej bliższy.

I tak się stało choć odwiedzała rodziców taty, to prawdziwie kochała tego, który był gotów poświęcić wszystko dla babci i niej.

Historię, jak los ulitował się nad jej babcią i dorzucił kilka kilo szczęścia na stare lata, Olcia znała na pamięć. Tym bardziej, że to jej własny ząb był przyczyną połączenia drogi babci i dziadka na nowo.

Olcia wyła po nocach tak, że babcia, sąsiedzi i pół dzielnicy cierpieli, nim ktoś nie polecił jej dobrego dentysty.

– Luba, idź z małą do Piotra Wacławowicza! Doskonały lekarz! Dzieci się go nie boją. Może on coś poradzi! Bo tego się nie da wytrzymać szkoda dziecka i na panią patrzeć nie można bez łez!

– Mało powiedziane! babcia prawie pobiegła z wózkiem do gabinetu.

Akcja była szybka wnuczka miała sztywny plan dnia, a dentysta miał gabinet w sąsiednim bloku.

– Lubka! uśmiechnął się Piotr, a babcia wiedziała, że zaraz wydarzy się coś ważnego w jej życiu.

Ta właśnie uśmiech nie dawał jej spać w liceum. Wychowanie i duma nie pozwoliły wyznać uczuć, a Piotr był zbyt nieśmiały, by się otworzyć.

Teraz nie miał już nic do stracenia, więc działał szybko. Nim babcia się obejrzała, była już jego żoną, a Olcia miała przybranego dziadka.

Syn babci przyjął zmiany spokojnie, pogratulował mamie i nowemu ojczymowi, i zapytał tylko, czy nadal będą mogli liczyć na babciną opiekę. Uspokoiwszy się, że dla Olci nic się nie zmieni, sprawa była załatwiona ku radości wszystkich.

Olcia rosła w miłości i spokoju, będąc pewną, że inne dzieci mają tak samo. Do przedszkola nie chodziła, bo za często chorowała. Babcia próbowała ją uspołeczniać, ale po każdej wizycie w żłobku Olcia rozchorowywała się na długie tygodnie. Po konsultacji z mężem babcia machnęła ręką.

– Niech przepadnie ten żłobek! Zdrowie ważniejsze! Z resztą sobie poradzimy!

Socjalizacją była działka, na którą jeździli od wiosny do późnej jesieni.

Osiedle działkowe było stare, gdzie domki przechodziły z pokolenia na pokolenie, dzieci biegały po sąsiednich ogrodach, potem wnuki i prawnuki. Dzieci zawsze nie brakowało i Olcia szybko znalazła przyjaciół, a co ciekawe na działce nie chorowała, była szczęśliwa, biegała i całe dnie spędzała na powietrzu w altance, którą zbudował dziadek Piotr. Tam się bawiła, jadła, uczyła i przyjmowała gości.

Gości zawsze było pełno jej najlepsza przyjaciółka Świetka, bliźniacy Michał i Grzegorz, Zosieńka, która marzyła być baleriną. To byli ci, którzy spędzali całe lato na działce z rodzicami i dziadkami.

A gdy Olcia skończyła sześć lat, w jej życiu pojawiła się Kasia.

Kasia była inna niż wszystkie dziewczyny poznane dotąd przez Olcię. Trochę bezczelna, brudna, zadziorna i bardzo uparta zawsze wiedziała, czego chce.

Pierwsze spotkanie nastąpiło w ciepły letni dzień. Olcia siedziała w altance, czytała nową książkę przywiezioną przez dziadka, podjadała pierwsze truskawki starannie umyte przez babcię. Nie spodziewała się nikogo sąsiadka Świeta uczyła się francuskiego, bliźniacy byli w mieście na zakupach do szkoły, Zosia trenowała z babcią, która chciała z niej zrobić primabalerinę.

Nagle spod stołu zamajaczyła brudna ręka, a Olcia z przerażenia wrzasnęła tak, że babcia o mało nie wylała garnka z konfiturą.

– Olu, co?! babcia wyskoczyła z łyżką w ręku, a wszystkie koty sąsiadów zwiały z dachu.

Normalnie babcia kochała zwierzęta, ale porządek ceniła bardziej, a tu panował chaos. Wnuczka krzyczała, dżem kipiał, a przyczyny zamieszania długo nie było widać.

Olcia, podkurczając nogi, wskoczyła na ławkę i patrzyła na śmiejącą się spod stołu dziewczynkę, która bez cienia strachu wyjadała kolejne truskawki i nie zamierzała uciekać.

– Czego wrzeszczysz? Nie ciekawi cię, po co przyszłam?

Nie przejmując się, pociągnęła całą miskę pod stół.

– Pycha! Schodź, bo ci nic nie zostawię!

Olcia wtedy przerwała krzyk na wysokiej nucie, zerknęła na babcię, zdezorientowana, po czym sama znalazła się pod stołem.

– Masz Kasia podała jej największą truskawkę.

– Masz brudne ręce

– No i co? Przecież tu zawsze ręce brudne!

Babcia, nie widząc wnuczki, pobiegła do altanki. Uspokoiła się, widząc z kim jest Olcia.

– Kasiu, czemu tak straszysz?! A gdzie dziadek?

– Odpoczywa. Znów się trochę zmęczył.

Z wyrazu twarzy babci Olcia domyśliła się, że wie, kim jest Kasia i o co chodzi z tym zmęczeniem.

– Dziewczyny, bawcie się! Cukierki są na stole w kuchni! Zaraz wrócę! rzuciła babcia, zrzuciła fartuch i pognała do furtki, zapominając, że cukierki przed obiadem są zabronione.

W połowie drogi wróciła jednak, by wyłączyć kuchenkę, i znów wybiegła, lekko szturchając po drodze słodko śpiącego na werandzie Piotra. Jemu nic nie zakłóciło snu, bo dziadek spał wszędzie i w każdych warunkach czy to pod babcinym O mój rozmarynie, czy pod IX symfonią Beethovena, którą kochał, czy wrzaskiem wnuczki. Lubił jej krzyki bardziej niż muzykę klasyczną.

– Popilnuj dzieci! Babcia pocałowała Piotra w czubek głowy i pobiegła, a on wychylił się do ogródka.

– Olcia, gdzie babcia poszła?

– Dziadka obudzić! Kasia wygramoliła się spod stołu i poważnie podała rękę przybranemu dziadkowi. Katarzyna Matejczuk.

– Piotr Wacławowicz. Miło mi! Chwycił rękę nowej koleżanki wnuczki.

Tak zaczęła się ich znajomość.

Olcia później dowiedziała się, że Kasię przyprowadził jej dziadek długoletni przyjaciel babci. To babcia namówiła go, by wynajął domek po sąsiedzku, wiedząc, że jego wnuczka została sama rodzice, oraz babcia zginęli w katastrofie samolotu. Kasia była wtedy przy dziadku.

Babcia wiedziała o wszystkim, znała też rozpoznanie, które postawiono dziadkowi miesiące po tragedii. Zwrócił się do niej po poradę.

– Luba, co robić? Zostanę sam z Kasią, a rodzina tylko czeka na spadek. Jak ją zabezpieczyć? pytał.

– Semo, weź się w garść. Trzeba działać!

I obmyślali plan. Babcia załatwiła, że dziadek ze swoimi kontaktami przywiózł Kasię pod skrzydełka do Piękniakowej.

Dlaczego tak się starała o nie swoje dziecko? Bo gdy zobaczyła Kasię, z drżeniem serca stwierdziła, że dziewczynka wygląda jak Olcia. Jak można było zostawić samotne dziecko?

Dziadek Piotr nie zadawał pytań całował babcię w rękę i mówił: Rób, co uważasz.

– Jak myślisz, czy Olci to wyjdzie na dobre?

– Im więcej bliskich, tym lepiej! Niech nasza dziewczynka ma siostrę!

– A jeśli ich nie pokocham tak samo?

– To w ogóle niemożliwe. Po prostu kochaj je, jak potrafisz. Tam czas wszystko poukłada.

Temat zamknęli.

Dziadek Kasi się leczył, potem trochę zapijał żal, wysyłając wnuczkę do Piękniaków. W końcu przełamał się i przeprowadził ostatnie dni na werandzie babci Luby, patrząc na pędzące dziewczynki. Odszedł spokojny, uśmiechając się do wnuczki: Dziadku! Ola mówi, że jestem jej siostrą! Ekstra, prawda?

Uregulowanie wszystkich formalności trochę trwało, ale babcia załatwiła, żeby Kasia mogła z nimi zostać.

Tak Ola zyskała siostrę najbliższą osobę po babci i dziadku.

Z Kasią były różne, ale to je scaliło i zrodziło czułą przyjaźń. O takim szczęściu babcia Piękniakowa mogła tylko marzyć.

Jej dziecko nie było już samo. Miało siostrę.

I to Kasia stała się tą, która zawsze mówiła Oli prawdę tego jej brakowało pomimo całej otrzymanej miłości.

To Kasia nauczyła Olię, jak i gdzie warto powiedzieć, a gdzie czasem lepiej zamilczeć, i skierowała jej analityczny umysł we właściwą stronę.

– Z ciebie byłby niezły detektyw! Choć dziadek by nie pochwalił zawsze mówił, że to pieska robota, a przez złego śledczego można pogrążyć porządnych ludzi.

– To ja zostanę śledczą.

– Czemu?

– Niech chociaż jeden nie będzie wredny! śmiała się Olcia, nie mając pojęcia, przed jak trudnym zadaniem ją życie postawi.

Może i na początku nikt nie traktował jej poważnie, śmiali się i kręcili palcem przy skroni, nazywając dziwatką. Trudno! Olcia miała cel, a za plecami tych, którzy zawsze ją wspierali, nawet najtrudniejsze było do zrobienia. Bo jak coś może się nie udać, jeśli za tobą stoi miłość?

Stoi, z rękoma na biodrach i groźnie zmarszczonymi brwiami, powtarzając:

– Olcia, jadłaś dziś choćby coś? Jak nie?! Skandal! A ty z czego się śmiejesz, Katarzyno? Sama pewnie też nic od rana! No, obiadować czas! I proszę, żeby talerze były czyste! Piotrze! Tym razem też zaproszenie potrzebne? Puść już Czapkę i umyj ręce! Przemęczyliście biedne zwierzę! Natura wam nie pasuje! Po co psu różowy ogon?! Ot, i argument! Co to znaczy, że to ja tak mówię? Naprawdę? Nie zauważyłam Nie zawracajcie głowy! Zupa stygnie! Marsz do stołu!