Kiełbasiany złodziejaszek

KIEŁBASIANI ZŁODZIEJE
Nie sposób było nie zauważyć tego kota. Przede wszystkim dlatego, że regularnie podkradał jedzenie w jego małym sklepie spożywczym. Jednak czynił to w sposób tak rozczulający, że właścicielowi nawet przez myśl nie przeszło, żeby się na niego złościć. Wręcz przeciwnie z niecierpliwością czekał na ten codzienny spektakl. Wszystko nagrywał telefonem, by wieczorem puścić żonie. Oboje pękali ze śmiechu, patrząc na te scenki.

Kotek siadał długo przed otwartymi drzwiami sklepu i udawał, że ot, tylko sobie przysiadł i nawet mu do głowy nie przyszło, by coś ukraść. Rozglądał się dyskretnie na boki, sprawdzał, czy teren czysty. Sam właściciel, pan Radosław Makowski, krył się za wielką lodówką, skąd miał najlepszy widok na akcję.

Kotuś wchodził niby mimochodem, prosto do regału z kiełbasami. Tam przyspieszał i w sekundę zgarniał parówkę albo frankfurterkę, po czym od razu czmychał do wyjścia. Głód nie pozwalał mu jednak uciec daleko w odległości dwóch metrów od sklepu przysiadał i zabierał się do pałaszowania łupu.

Wtedy Radosław wychodził przed sklep, z bezpiecznej odległości rzucał:
Smacznego, koteczku!
Kot podnosił głowę, odpowiadał wymownym miauknięciem.
I całe szczęście mruczał Radek. Wpadaj częściej!

Można by się zastanawiać: co na kiełbasianym stoisku robią parówki, nie w chłodni i nie na widoku, w dodatku porozkładane osobno jak na tacy? Ot, zagadka z pozoru trudniejsza niż matura z matmy.

Sekret był bardzo prosty: Radosław miał po prostu złote serce. Chciał dokarmiać kota, który pewnego dnia pojawił się pod sklepem chudy jak szczapa i zarośnięty na dziko. Problem w tym, że kocur uparcie omijał ludzi z daleka i żadnej karmy prosto z ręki nie przyjąłby, choćby ją obsypać złotym piaskiem.

Radek miał więc niezły łamigłów. I wpadł na pomysł: najpierw położył parówkę tuż przy wyjściu. Kocurka nazwał Feluś bo, jak sam mówił, co z tego, że złodziej, jak taki farciarz. Feluś mógł się więc poczuć jak prawdziwy włamywacz: sam zdobył łup, to i duma większa.

A potem było już tylko ciekawiej: kiełbaski codziennie wędrowały coraz dalej w głąb sklepu, aż w końcu stanęły na dolnej półeczce, tuż przy podłodze. Stanęło na tym, że tam Feluś mógł się częstować, ile dusza zapragnie. Ale nawet wtedy, robił wokół tego całą szopkę: włamanie, skradanie i sprint z parówką w zębach.

Radek postawił też miseczkę z wodą, wielką miskę najlepszych kocich chrupek i plastikową kuwetę obok. Żeby nie było smutno, to jeszcze przy drzwiach do sklepu ustawił małą budkę z kocykiem. Feluś nadal nie dał się dotknąć, ale rozmowy prowadził chętnie. Po każdej złodziejskiej akcji Radek wychodził za nim, zagadywał, kot coś czasem miauknął, czasem tylko spojrzał startym spojrzeniem zawodowca.

Jedna rzecz jednak zaczęła spędzać Radkowi sen z powiek. Feluś był już tłusty jak klops, futro błyszczało, ewidentnie nie musiał już kraść kiełbasek. Tymczasem z uporem maniaka codziennie dokonywał włamania stulecia, zgarniał dwie parówki i zmykał za róg.

Zaintrygowany Radek kupił sobie małą kamerkę, która wszystko nagrywała i przekazywała obraz na laptop pod ladą. No i któregoś dnia odkrył całą tajemnicę Fela! Z piwnicznego okienka sąsiedniej kamienicy wskoczył rudy kociak i rzucił się na zdobycz Felka, tak jakby nie widział kiełbasy od czasów Gierka.

Od jutra przynosisz te koty do domu! zawyrokowała tego wieczoru żona Radosława, pani Bożenka, ocierając wzruszone łzy. Takie polecenie to jednak misja niemożliwa. Feluś już spał spokojnie na środku sklepu, ale do rudego brzdąca nie było nawet jak podejść.

Dzień za dniem Radek obserwował przez kamerkę, jak Ognik bo tak nazwał rudasa pije wodę z miski Felka i czasem przysypia w budce. Wystarczyło jednak, że ktoś podszedł na krok za blisko, a rudzielczyk w nogi, że aż ślad po nim znikał.

Aż pewnego dnia do Radka dobiegł ze sklepu przedziwny wrzask. Klientów brak, więc poszedł zobaczyć, co się dzieje. Na progu wrzeszczał na cały regulator Ognik, w panice biegał od drzwi do drzwi.
Co się stało, maluszku?
Kociak złapał Radka za nogawkę i pędem pobiegł za róg. Tam Feluś leżał i wył żałośnie pogryziona przez psa tylna łapa, rana aż po kość.

Bez wahania Radek wrzucił Felka do swojej kurtki, rudaska wetknął do kieszeni marynarki i polecieli jak na złamanie karku do weterynarza.

Pięć godzinek w lecznicy i rana Felka załatana. Za ten czas Radek i Ognik zostali najlepszymi kumplami. Okazało się, że malec to mały wulkan energii.

Wieczorem wrócili już we troje do mieszkania: Radek, półprzytomny Feluś i rozbrykany Ognik. Bożenka szczęśliwa jak dziecko. A co robi polska żona, gdy jest naprawdę szczęśliwa?
Ano dzwoni do wszystkich koleżanek i każda musi dostać pełen nadać i instrukcje, ile komu kotów w życiu potrzeba.

Kiedy Bożenka już się nagadała, w domu panował spokój. Radek spał rozwalony na łóżku, Feluś pod pachą, Ognik przy nogach.
No pięknie stwierdziła żona. A dla mnie to już miejsca brakło?
Na szczęście Ognik się przesunął i poturlał do niej, powciskał się pod rękę i zaczął ugniatać łapkami jakby mama była miękką bułą.

I tak wszyscy znaleźli swój dom. Teraz Feluś i Ognik wyglądają bardziej jak lordowie niż podwórkowe włóczykije. Czasem Feluś, z sentymentu, liże Ognika po uszach, na co ten pozwala z grożącym błyskiem w oku.

A naprzeciwko, pod sklepem obuwniczym, zamieszkała mała szara kotka. Sprzedawczyni ciągle biega do Radka po puszki i chrupki. Może ją też kiedyś przygarnie?

Może doczekamy czasów, że koty w Polsce będą towarem deficytowym i obywatelowi przydzielą jednego kota dopiero po ukończeniu specjalnych kursów i odstaniu w kolejce?
Jak sądzicie? Uda się, czy nie bardzo?

Radek Makowski
Zdjęcie z internetu.