Kiełbasiany Złodziej

ZŁODZIEJ KIEŁBAS

Nie dało się nie zauważyć tego kota. Bo przecież kradł w moim niewielkim sklepie spożywczym na rogu ulicy, w samym sercu starego Krakowa. I robił to w taki sposób, że nie sposób było się na niego złościć. Wręcz przeciwnie.

Czekałem z niecierpliwością, aż znów zacznie swój spektakl. Zawsze nagrywałem cały ten teatrzyk telefonem, a potem wieczorem pokazywałem to żonie i razem śmialiśmy się do łez. Ale do rzeczy

Kot długo i cierpliwie siedział przed otwartymi drzwiami sklepu, udając, że przypadkiem odpoczywa, a w rzeczywistości tylko czekał na odpowiedni moment. Oglądał się na boki, sprawdzał, czy nikogo w pobliżu nie ma. Ja zaś ukrywałem się za dużą lodówką i stamtąd wszystko filmowałem.

W końcu kocur cichutko wkraczał do wnętrza sklepu i kierował się prosto do półki z kiełbasami. Tam przyspieszał nagle, łapał parówkę albo kawałek krakowskiej i zmykał z nią w zębach, ale

Głód nie pozwalał mu odbiec daleko. Już kilka metrów od wejścia zatrzymywał się i zaczynał ucztę.

Wychodziłem wtedy na zewnątrz i z daleka pytałem:
Smakuje?
Kot podnosił głowę i miauczał potakująco.
No i dobrze odpowiadałem z uśmiechem. Wpadaj częściej!

Pewnie zastanawiacie się, jak to możliwe? Parówki leżały sobie ot tak, poza lodówką, w mało widocznym miejscu, osobno ułożone, byle jak? Wszystko było bardzo proste.

Miałem po prostu miękkie serce. Zdecydowałem dokarmiać kota w ten nietypowy sposób. Kiedyś przyszedł do sklepiku, chudy jak patyk, wycieńczony, choć

Zupełnie nie chciał podejść do człowieka ani wziąć kawałka jedzenia z ręki. Więc wymyśliłem takie rozwiązanie.

Najpierw położyłem parówki tuż koło drzwi, żeby Szczepcio tak go nazwałem mógł samodzielnie zdobyć jedzenie. Uczciwie ukraść, zapracować sobie na posiłek.

To się sprawdziło. Potem wykładałem kiełbaski coraz dalej i dalej, aż przeniosłem je aż na półkę z innymi produktami, na sam dół, niemal przy ziemi. Tam urządziłem mu punkt żywienia.

Już dawno Szczepcio mógł po prostu wejść, zabrać co chciał i wyjść, lecz widocznie ważny był dla niego sam proces. To, co zdobyte podstępem, smakowało o niebo lepiej.

Później przed sklepem postawiłem mu miseczkę z wodą, drugą, pełną najlepszego kociego żarcia, i plastikowe pudełko z piaskiem. Tuż obok zorganizowałem legendarną psią budę z ciepłym kocem w środku.

Szczepcio był wciąż ostrożny i na ręce się nie dawał złapać. Ale bardzo lubił sobie pogadać. Szliśmy razem przed sklepem, ja zadawałem pytania, a on przerywał kolację, zerkał na mnie i odpowiadał po kociemu.

Jedno pytanie jednak od pewnego czasu nie dawało mi spokoju. Szczepcio przecież wyraźnie się zaokrąglił, futro mu się poprawiło nie wyglądał już, jakby musiał kraść parówki. Mimo to

Wciąż regularnie, dwa razy dziennie, porywał kilka kiełbasek i znikał z nimi za rogiem.

Ile razy próbowałem się dowiedzieć, dokąd ucieka, tyle razy mi umykał.

W końcu kupiłem niewielką kamerę z szerokim polem widzenia, która przesyłała obraz na komputer w moim zapleczu. I kiedyś udało mi się odkryć tajemnicę Szczepcia.

Z okienka piwnicznego kamienicy, tuż za rogiem, wyskoczył rudzielec. Mały kociak, który od razu rzucił się na przyniesioną przez Szczepcia parówkę.

Jutro! Słyszysz? Jutro masz je przynieść do domu! krzyczała wieczorem moja żona, ocierając łzy ze wzruszenia.

Ale to okazało się wcale nie takie proste. Samego Szczepcia już można było łatwo złapać spał nawet na środku sklepu, ale małego złapać zupełnie się nie dało.

Mijały dni. Przez kamerę widziałem, jak mały rudy Amorek pije wodę z miseczki Szczepcia albo przysypia w psiarni. Przy próbie podejścia, unosił malutki ogonek i ginął za rogiem niczym ruda błyskawica.

Wszystko odmieniło się pewnego dnia. Usłyszałem dziwny hałas dochodzący od drzwi wejściowych. Klientów akurat nie było.

Wyszedłem zza lady i skierowałem się w stronę drzwi. Na progu sklepu siedział Amorek i rozpaczliwie miauczał.

Co się stało, maluchu? zapytałem zaskoczony.

Kociaczek podbiegł do mnie, spojrzał prosto w oczy i pobiegł w kierunku wyjścia. Bez wahania poszedłem za nim. Za rogiem, w cieniu kamienicy, leżał Szczepcio i żałośnie jęczał. Okazało się, że pogryzł go pies w tylną prawą łapę. Udało mu się uwolnić, ale rana była głęboka.

Rudy maluch otarł się główką o bok Szczepcia i głośno lamentował.

O rety mruknąłem przejęty.

Zdjąłem kurtkę, wsadziłem w nią cierpiącego Szczepcia, a cichutkiego Amorka wcisnąłem do kieszeni marynarki.

Zatrzasnąłem drzwi sklepu i ruszyliśmy prosto do weterynarza.

Spędziliśmy tam pięć godzin. Weterynarz czyścił ranę Szczepcia i zszywał ją starannie. W tym czasie ja zaprzyjaźniłem się z Amorkiem.

Tak go nazwałem Amorek, bo był taki radosny i towarzyski.

Wieczorem wróciliśmy do domu ja, jeszcze śpiący od znieczulenia Szczepcio i rozbrykany Amorek. Żona była przeszczęśliwa. Wiadomo Jak kobieta jest szczęśliwa?

Zgadliście: Dzwoni do wszystkich przyjaciółek. Tłumaczy, opowiada, radzi się przez pół wieczoru.

Gdy w końcu skończyła, wszyscy ja, Szczepcio i Amorek spaliśmy rozciągnięci jak długie na łóżku.

No pięknie westchnęła żona. A ja niby gdzie mam się położyć?

Na szczęście Amorek chętnie się przesunął, po czym przytulił się do niej i zaczął ugniatać łapkami.

I tak znaleźliśmy nowy dom.

Dziś dwóch tłustych i zadowolonych kotów wcale nie przypomina tych dawnych miejskich rozrabiaków.

Czasem Szczepcio, z sentymentu, liże Amorka po karku, a ten nie ma nic przeciwko.

A naprzeciwko, po drugiej stronie ulicy, przy sklepie obuwniczym, zadomowiła się mała szara kotka. Sprzedawczyni stamtąd codziennie biega do mojego sklepu po jedzenie dla niej.

Może ją kiedyś przygarnie? Może kiedyś znajdą dom wszystkie koty z okolicy? I zrobi się tak, że koty będą prawdziwym rarytasem, na którego trzeba będzie czekać w kolejce i zdawać na nie specjalny egzamin?

Kto wie Może tak właśnie kiedyś będzie?