Kiedy Weronika przyszła odebrać synka z przedszkola, ten rzucił jej się na szyję i z przejęciem wyszeptał do ucha:

Kiedy Ewelina przyszła odebrać syna z przedszkola, ten od razu rzucił jej się na szyję i gorączkowo wyszeptał do ucha:
Mamo, mamo, weźmy sobie babcię Tomka!
Co? Jaką babcię? O czym ty mówisz? Ewelina nic nie zrozumiała z wypowiedzi syna. Ubieraj się szybko, tata czeka na nas w samochodzie.
No tę babcię! Staś wskazał palcem starszą panią, która niespiesznie prowadziła jakiegoś chłopca do wyjścia z przedszkola. Babcię Tomka! Przecież mówię!
Nie wygłupiaj się. To nie nasza babcia.
No i co z tego? syn zrobił żałosną minę. Zapytaj ją, może będzie też moją babcią. Proszę…
Przecież masz swoje babcie. I to dwie. Po co nam kolejna? Nie wymyślaj i zakładaj spodnie.
Ale mamo Staś zrobił minę najbardziej nieszczęśliwego chłopca na świecie i zaczął wkładać ciepłe spodnie. Moje babcie są nie takie jak trzeba. A babcia Tomka jest prawdziwa.
Dlaczego uważasz, że twoje babcie nie są prawdziwe? Ewelina niepewnie się uśmiechnęła. Przecież są najbardziej prawdziwe na świecie! Urodziły mnie i tatę, a nie ta Tomka babcia.
I co z tego? Staś spojrzał na nią z żalem. Urodziły, ale babciami i tak nie zostały.
O czym ty mówisz? Staś, przecież jesteś naszym synem, czyli nasze mamy automatycznie są twoimi babciami!
Nie chcę, żeby były automatyczne! Chcę prawdziwe upierał się syn.
I co to znaczy? Jaka ma być taka prawdziwa?
Taka jak babcia Tomka.
A czym ona się różni od twoich? Naprawdę cię, Staś, nie rozumiem.
Bo babcia Tomka pozwala, by ją głośno wołać: Babciu! syn zaczął tłumaczyć. A moja jedna każe mówić do niej tylko Pani Zosia, a druga się złości, kiedy na podwórku krzyczę babciu!.
Jak to się złości?
No tak. Mówi, że nie jest żadną babcią, że jeszcze jest młoda. Nie chce, żebym ją kompromitował przed sąsiadami!
To moja mama tak mówi?
Tak. I jeszcze powiedziała, że ty ją tylko wykorzystywujesz, żeby mi się zajmowała, a babcia Tomka mówi, że Tomek jest dla niej najważniejszy na świecie. Też bym tak chciał być dla kogoś najważniejszy.
Niemożliwe, by moja mama tak mówiła… Ewelina spojrzała na synka zmartwiona i już łagodniej poprosiła: Ubieraj się szybciej, syneczku. Tata już się niecierpliwi. A pani Zosia też cię ochrzania za to, że mówisz do niej babciu?
Ona nawet nie ochrzania Staś pokręcił smutno głową. Po prostu nie odpowiada, kiedy tak wołam. Jak mówię pani Zosiu, to mnie chwali. A powiedz, mamo, czemu moje babcie nie potrafią gotować tak, jak trzeba?
Co takiego? Ewelina spojrzała na synka z niedowierzaniem. Przecież dają ci najlepsze jedzenie!
Serio? Staś skrzywił się lekko. Parówki, pierogi z torebki, gotowe surówki… Czy to jest najlepsze?
A co chcesz jeść?
Racuszki.
Racuszki? powtórzyła zaskoczona mama.
No. Albo naleśniki. Babcia Tomka dziś powiedziała mu, że po powrocie do domu zrobi mu ciepłe racuszki ze śmietaną i konfiturą. I że pamięta, jak razem latem konfiturę smażyli… A Tomek taki szczęśliwy, aż się do niej przytulał. My z moimi babciami nigdy nie robimy konfitur.
Staśku Mama spojrzała na niego z czułością. A może wieczorem wypijemy herbatę z konfiturą? Po drodze wstąpimy do sklepu, kupimy.
E tam… Sklepowa nie jest pyszna.
Skąd wiesz?
Bo pytałem moje babcie… Już kupowały.
A racuszki prosiłeś, żeby robiły?
No prosiłem. Staś z rezygnacją wciągnął kurtkę. Mówią, że za dużo roboty. I zaprowadzają mnie do kawiarni. Tam też są naleśniki, ale zimne i z tandetnym dżemem. A babcia Tomka mówi, że z patelni, gorące racuszki są najlepsze na świecie.
Racja… westchnęła Ewelina, wzięła synka za rękę i wyszli z przedszkola. Najsmaczniejsze na świecie. Też mnie moja babcia racuszkami karmiła…
Idąc na parking, gdzie w samochodzie czekał ich tata, Ewelina wybrała numer do koleżanki.
Sylwio, jesteś w domu? zapytała cichym głosem.
Tak odpowiedziała koleżanka.
Czy mogę cię o coś poprosić? Tylko nie śmiej się…
Co się stało?
Chwaliłaś się kiedyś, że umiesz najlepsze racuszki. Syn mówił, że ile byś nie zrobiła, tyle zje!
No i co?
Daj mi przepis na ciasto Gdy Sylwia zaczęła się śmiać, Ewelina zawołała: Proszę cię, nie śmiej się! To ważne…
Lepiej przyjedź do mnie, nauczę cię robić.
Kiedy?
Najlepiej od razu!
Teraz się nie da zawahała się Ewelina. Odebrałam Stasia z przedszkola, mąż czeka na nas w samochodzie…
To przyjedźcie wszyscy. Twój synek pozna się z moim, a ty się nauczysz. Czekam! I koleżanka się rozłączyła.
Następnego dnia Ewelina poprosiła w pracy o wolne. Pojechała do swojej mamy i zaczęła ją uczyć robić racuszki. Mama próbowała się obrażać, narzekać na swoje nowoczesne życie emerytki, ale Ewelina powiedziała stanowczo:
Mamo, jeśli ci przeszkadzamy, więcej ci nie przyprowadzę Stasia. Wiesz, czym się różni prawdziwa babcia od nieprawdziwej? I dlaczego nie robisz w lecie owoców na zimę? Masz już wnuka!
Mama chciała rzucić jakimś ciętym zdaniem, ale, widząc zacięty wzrok córki, zamilkła. Tak na wszelki wypadek.