Kiedy Ania po raz pierwszy poprosiła swojego tatę o pieniądze, mężczyzna był bardzo zaskoczony. Jednak jeszcze bardziej zdziwił się, gdy dowiedział się, na co córka potrzebuje tych pieniędzy.

Weronika wychowała się w zamożnej rodzinie. Jej ojciec spełniał każdą jej zachciankę, kupując wszystko, czego zapragnęła. Mimo to ojciec poświęcał córce bardzo mało czasu. Prowadził własną firmę i całymi dniami pracował. Gdy zdarzało mu się wracać do domu, robił to jedynie, by spotkać się z kochankami. Mówiono, że miał kobietę zaledwie kilka lat starszą od Weroniki. Weronika dostała się na pedagogikę, mimo że ojciec marzył, by jego córka została dentystką. Ona jednak uparła się przy swoim wyborze.

Dorastając, dziewczyna nie chciała przyjmować pieniędzy od ojca i utrzymywała się z własnego stypendium. Latem zaś pojechała na praktyki do kolonii letnich, chociaż ojciec proponował jej wakacje za granicą. Weronika odmówiła wolała opiekować się dziećmi, bo bardzo je kochała. Wieczorem do ośrodka przyjechał autobus z dziećmi z domu dziecka. Wszystkie szybko zajęły swoje miejsca w pokojach, lecz ostatnia wysiadła wątła dziewczynka. Była szczupła, blada i miała bardzo poważne, jak na dziecko, spojrzenie. Niedługo później dzieci zaczęły narzekać, że w pokoju okropnie pachnie.

Okazało się, że winna jest jedna z dziewczynek. Weronika weszła do pokoju, żeby przekonać się, co się dzieje. Zobaczyła, że dziewczynka schowała pod poduszką kotlety z kolacji, które już się popsuły.

Dziecko spojrzało na Weronikę z poczuciem winy i powiedziało cicho:

To dla mojego brata.

A gdzie jest twój brat?

W innym domu dziecka.

Po tych słowach Weronika od razu zadzwoniła do ojca i poprosiła go o pieniądze.

W końcu moja córka prosi mnie o pomoc, już myślałem, że się na mnie gniewa przemknęło ojcu przez myśl.

Córko, po co ci tyle pieniędzy? Chcesz sobie kupić samochód?

Nie, tato. Chcę kupić jedzenie dla dzieci z domu dziecka.

Jesteś naprawdę dobrym człowiekiem, Weroniko powiedział ojciec z uśmiechem.