Katarzyna już od dwóch godzin czekała w kolejce do znanej szeptuchy, babci Niny. Ta ludowa uzdrowicielka była jej ostatnią nadzieją. Od kilku lat Kasia bezskutecznie walczy o dziecko – mimo wielu prób, wciąż nie potrafi donosić ciąży, a lekarze nie mogą znaleźć przyczyny.

Katarzyna już od dwóch godzin siedziała w kolejce do pani Wandy. Ta znachorka była dla niej ostatnią deską ratunku. Od kilku lat bezskutecznie starała się donosić ciążę, ale z niewiadomych przyczyn nic z tego nie wychodziło.

Nawet nie wiem, co pani powiedzieć Wyniki świetne, żadnych nieprawidłowości rozłożyła ręce lekarka.
Ale to przecież niemożliwe, żeby nie było żadnego powodu! Skoro jestem zdrowa, to czemu nie mogę mieć dziecka? dopytywała się Katarzyna.
Nie wiem Tu medycyna już nic nie poradzi. Może niech pani do kościoła pójdzie odpowiedziała lekarka, patrząc na nią z lekkim zażenowaniem.

***

Katarzyna i Michał byli małżeństwem od pięciu lat. Pieniądze się zgadzały, własne mieszkanie na warszawskim osiedlu już dawno było, miłość, zrozumienie, same ideały. Jednego brakowało dziecięcych śmiechów niosących się po przestronnym, nowocześnie urządzonym mieszkaniu.

Od jakiegoś czasu Katarzyna podejrzewała, że ciąży na nich klątwa, a po słowach ginekolożki utwierdziła się w przekonaniu, że jest gorzej niż myślała.

Kościół kościołem, lecz w twoim przypadku tylko szeptunka może pomóc! powiedziała jej koleżanka Jola, zapisując adresik na skrawku papieru. Jedź, nie zastanawiaj się. Im szybciej, tym lepiej!

Wreszcie nadeszła jej kolej. Katarzyna niepewnie przekroczyła próg małej chatki pod Warszawą. Zamiast jakiejś strasznej wiedźmy z kłem i czarnym kotem na ramieniu, zobaczyła drobną, sympatyczną staruszkę w białej chustce i kolorowej kiecce. Uśmiechnęła się mimowolnie. Uznała, że to łatwiej niż się spodziewała.

No chodź, dziecko, usiądź tutaj pod obrazem Matki Bożej powiedziała miłym, ciepłym głosem pani Wanda.

Katarzyna, zamiast się przedstawić, rozpłakała się jak bóbr.
Wszystko wiem, kochanie. Pomogę, jak będę mogła odparła spokojnie staruszka.

Wykonała rytuały: modlitwa, świeczka, pokręciła się wokół Kasi dwadzieścia minut, aż w końcu przysiadła naprzeciw niej z poważną miną, łapiąc ją za rękę.

Nie urodzisz dziecka, póki nie zdejmiesz klątwy, która ciągnie się za tobą od dzieciństwa oznajmiła łagodnie.
Jakiej klątwy? Przecież niczego złego nie zrobiłam
Ty nie, ale twoja matka na sumieniu ma grzech, za który ty teraz płacisz oznajmiła pani Wanda, kiwając głową.
Ale przecież to niesprawiedliwe! Mamy już długo nie ma Czemu ja mam ponosić konsekwencje?
Takie prawo wszechświata, dziecino. Tu my, śmiertelnicy, niewiele zdziałamy.
Pomoże mi pani? zapytała z nadzieją.
Nie, kochanie, nie tędy droga. Zazdrosne spojrzenie czy urok mogłabym usunąć ale klątwy rodzinnej nie zdejmę. Musisz sama odkryć, komu twoja matka zaszła za skórę i spróbować odkupić winy. Pamiętaj módl się za siebie i swoich wrogów.

Kasia tylko przytaknęła i wyszła trochę rozbita. Od razu zadzwoniła do Michała:
Michał? Wpadnę do ciotki do wsi. Potem wszystko ci opowiem. Pa!

Rzuciła się do samochodu i pojechała do rodzinnej wsi pod Radomiem.

Kasieńka! Co ty tak bez zapowiedzi? Ugotowałabym ci barszczyku, zrobiłabym pranie ucieszyła się ciotka Stefania.
Ciociu, do rzeczy. Musisz powiedzieć mi prawdę. Co zrobiła mama? Za jakie grzechy płacę?!
Skąd ci się to wzięło? ciotka się speszyła.

Katarzyna opowiedziała o wizycie u znachorki, a ciotka szybciutko zbladła.

No dobrze, posłuchaj
Mama Kasi, Stefania, była najpiękniejszą panną w okolicy. Miała wielu adoratorów, ale zakochała się w żonatym mężczyźnie, Zenonie. Bez skrupułów odebrała go jego żonie. Porzucona pani Helena została sama z malutkim synkiem. Płakała, błagała, nawet przyszła na kolanach do twojej matki, żeby oddała jej męża. A Stefania? Pośmiała się, wyrzuciła za drzwi.

Helena odchodząc, rzuciła przekleństwo na życie Stefanii i jej jeszcze nienarodzonych dzieci

I co dalej? szeptała przerażona Kasia.
Wyszli za mąż, urodziłaś się ty, ale długo szczęścia nie było. Najpierw Zenon, potem twoja mama oboje umarli w krótkich odstępach. Magia jakaś. Klątwa Heleny chyba zadziałała. No i teraz ty nie możesz mieć dzieci ciotka aż westchnęła i zaszlochała.

Ta Helena jeszcze tu mieszka?
Z tą Heleną to długa historia. Po jakimś czasie kobieta straciła rozum. Najpierw była spokojna, potem zaczęła atakować ludzi, w końcu wylądowała w szpitalu psychiatrycznym, a jej syn, Adaś, trafił do domu dziecka.

Adaś, to on już dorosły, nie? Jest parę lat starszy ode mnie Czyli to mój brat po ojcu? domyśliła się Kasia.
Tak. Tyle że i jemu się w życiu nie ułożyło. Po powrocie z domu dziecka, chlapał i łobuzował. Raz zaginął zimą w lesie ledwo go odratowali. Ale nóg nie dało się uratować. Teraz żyje na wózku

To matka nie dość, że rozbiła rodzinę, to jeszcze ludziom niewinnym życie złamała.
No tak to wygląda, córeczko

Ciociu, prowadź mnie do tego brata. Muszę z nim porozmawiać.
Zwariowałaś? Chleje, nie wiadomo czy drzwi nie zamknie przed nosem!
Jak nie ty, to sama go znajdę!

Ciotka w końcu się poddała. Po śnieżnej ścieżce podreptały do chałupy Adama. Licho ją wiedziało, że to dom płot przeżarty przez czas, wszystko waliło się na głowę, jedyne światło blask lampy naftowej zza zafajdanego okienka. Katarzyna niepewnie zapukała.

Otworzone! warknął jakiś głos ze środka.

Katarzyno, jakby co wołaj! szepnęła ciotka.

Kasia weszła do środka. Uderzył ją smród papierosów i taniego wina. Na stole, obok sterty niedopałków i pustych butelek spała śnieżnobiała kotka. Adam, rozmiażdżony życiem, siedział w wózku.

Pani kot śpi na stole bąknęła niepewnie.
Bela robi co chce. Tu ona jest szefem, nie ja bełkotał Adam, mierząc ją podejrzliwym wzrokiem. Po co przyszłaś? Socjal? Nie jadę nigdzie!
Nie. Jestem twoją siostrą po tacie, Katarzyna.
Aaaa, rodzeństwo się znalazło! Przyszłaś po spadek? Nic tu nie ma, dom matki!

Nie przyszłam po nic, chcę cię przeprosić. Pomóc, jeśli mogę.
Adam wybuchnął śmiechem, patrząc na nią z bólem i jakimś gorzkim wyrzutem.
Dasz stówę? zapytał nagle.
Katarzyna, bez słowa, wyciągnęła pięć stówek i położyła na stole.
Dzięki, już ci wybaczyłem. Jakby co wpadnij, to podziękuję jeszcze raz!

Może lekarza pomogę znaleźć? Leki jakie? próbowała jeszcze.
Wystarczy, idź już. Spać mi się chce.

Katarzyna wyszła załamana. Łzy lały się jej po policzkach. Widok Adama, zrujnowanego i samotnego, bardziej ją poruszył niż jakakolwiek klątwa.

No, i jak tam? dopytywała się ciotka.
Pogadaliśmy. Wybaczył odparła krótko. Wracam do domu.

To zostań chociaż na noc, późno już
Nie, muszę wracać do Warszawy skłamała.

Chciała być sama. Musiała przetrawić cały ten dzień, pełen nowych, bolesnych informacji.

Przez kolejne dni chodziła jak cień. Myśl o bracie nie dawała jej spokoju. Była jego jedyną rodziną. Kompletnie zdezorientowana poszła do kościoła. Po mszy uklękła i szczerze pomodliła się za swoich wrogów, jak radziła pani Wanda.

Ciężko ci, dziecko? zagadnął znajomy proboszcz.
Przepraszam, już wychodzę
Może się wyspowiadasz?
Katarzyna wybuchnęła płaczem i opowiedziała mu całą historię.

Co ja tu mogę poradzić zamyślił się ksiądz. Szeptunka przesadziła. Dzieci nie są odpowiedzialne za grzechy rodziców za to z modlitwą miała rację. Zawsze warto się modlić, nie tylko o rodzinę, ale i o tych, co nam zawinili.
Ale co z Adamem? Chciałabym mu pomóc, ale boję się, że Michał mnie nie zrozumie.
Zrób to, co nakazuje ci sumienie.

Następnego dnia Katarzyna wróciła do brata.
Po co przyszłaś? Druga stówa?
Adam był trzeźwy, ale naburmuszony.
Nie dam. Za to się pakujesz, zabieram cię stąd! Jesteś moim jedynym bratem i nie będę patrzeć, jak się staczasz.
Gdzie mam jechać?
Najpierw do lekarza, potem do mnie, do domu. Mam duży dom, ogród dla wszystkich się miejsce znajdzie.

Jedno mam warunek: kotka Bela jedzie ze mną!
Oczywiście, zawsze chciałam mieć kota! zaśmiała się Katarzyna.

***

Minęły trzy miesiące. Adam zadomowił się u siostry. Okazał się duszą towarzystwa i do komputera miał smykałkę postanowił nawet zostać programistą.

Adam, jutro przychodzą do ciebie protezy z Niemiec. Za parę miesięcy stanąłeś na nogi! dumnie poklepał go po ramieniu Michał.
Dzięki Nie wierzyłem, że będzie mi to dane.

To nie moja zasługa, tylko Kasi uśmiechnął się Michał.
Pół roku później stali z Adamem pod oknem porodówki. Szczęśliwa Katarzyna pokazywała im przez szybę nowonarodzone bliźniaki.
Wesoło będzie! śmiał się Michał.
Gotowy na dwie siostrzenice, wujku?
Oczywiście! Damy radę! roześmiał się Adam, a kotka Bela przeciągnęła się na parapecie, mrucząc z aprobatą.