– Kasiu, a poszłabyś do sklepu po chlebek? – zamglone spojrzenie czterdziestopięcioletniej kobiety nie potrafiło już skupić się na drobnej sylwetce siedmioletniej dziewczynki

Basieńko, a ty byś poszła do sklepu po chlebek? zamglone spojrzenie czterdziestopięcioletniej pani już nie potrafiło złapać ostrego konturu drobnego, siedmioletniego dziewczęcia, które nieopatrznie przełknęło ślinę na dźwięk słowa chleb.

Jasne, mamusiu…

Dziewczynka grzecznie czekała na pieniążki, za które sprzedawczyni z lokalnego całodobowego sklepiku, pani Lucyna, wzdychając i cmokając z politowaniem, sprzedawała Basieńce bochenek chleba, a czasem jeszcze wciskała jej w głodny uścisk dłoni mleczną czekoladkę albo garść landrynek.

O rety, jakie biedactwo! Taka słodziutka dziewczynka, a wychowuje się u tych zapijaczonych rodziców rozczulała się Lucyna, popijając rozpuszczalną kawę.

Basia, próbując nie wciągać obłędnie pysznego zapachu świeżej, chrupiącej skórki, goniła do domu, ile sił w nogach. Jeśli tylko była grzeczna, mama zawsze oddzierała jej kawałek piętki, a na chlebku lądowały dwie, może trzy grube szprotki z puszki z olejem, którymi chleb nasiąkał na wskroś. Basia rozkoszowała się tym przysmakiem niespiesznie, powolutku odgryzając i nie mniej powolnie przeżuwając. Sądząc po ilości pustych butelek, dziś znowu zapowiadali się goście więc innej kolacji raczej nie będzie. Najważniejsze jednak niepostrzeżenie wymknąć się z domu i nie wpaść nikomu w oczy, bo inaczej można nieźle oberwać. Ostatnim razem ojciec przywalił jej tak, że aż dwa dni bolała ją głowa i kilka razy poleciała krew z nosa.

Basia wyszła z klatki. Miała jeszcze kawałeczek chlebka i całą rybkę. Ulica była cicha, choć wiosna rozpędziła się na dobre, a w powietrzu unosiło się ciepło. Przechodniów było jak na lekarstwo, gdzieś daleko słychać było wesołą muzyczkę, a w kieszeni dziewczynce czekały na lepszą okazję dwie czekoladowe cukierki. Jak dobrze było żyć! Dziś nie jest zimno, więc można wałęsać się po dzielnicy do woli, a jakby co można odwiedzić panią Lucynę, która poczęstuje kawą z mlekiem i cukrem. Basia spacerowała powoli, podziwiając wieczorne okna bloków, i marzyła tylko o jednym: żeby mieć prawdziwą przyjaciółkę. Ach, gdyby tak Basia miała kogoś, z kim można pogadać o wszystkim, o czym się tylko zamarzy, albo po prostu pochodzić sobie w ciszy, gdy do domu wracać nie wolno… Ale żałosny pisk spod krzaków przy śmietniku wybił ją z rozmyślań. Dziewczynka ostrożnie zajrzała w stertę starych, śmierdzących szmat. W podziurawionym kartonie po butach siedział mały, pręgowany kociak i cichutko miauczał. Basia wyciągnęła rękę, kociak powąchał ją nieufnie. Zapach szprotek podziałał na niego jak magnes: natychmiast zaczął lizać jej palce z ogromną pasją. Dziewczynka zachichotała od łaskotania.

Ty pewnie głodny, co? A popatrz, co mam! Basia uroczyście położyła całą rybkę przed kocim noskiem, resztę chleba zjadając szybciutko sama.

Masz, zajadaj.

Przyszły łowca łakomie rzucił się na przysmak. Mruczał tak zabawnie, połykając szprotki niemal w całości, a gdy Basia próbowała go pogłaskać fukał z zagniewaniem.

Spokojnie, nie śpiesz się, bo ci się brzuszek rozboli a ja już wiem, co to znaczy, uwierz mi na słowo uśmiechnęła się do swojego nowego przyjaciela.

A chcesz, żebyś ze mną zamieszkał? Nazwę cię Pręgus i będę się z tobą dzielić wszystkim, co mam! Basia ostrożnie podniosła leciutkiego jak puch kociaka i wsunęła za sweter.

Latarnie, żółciutkie jak miód z maja, oświetlały chodnik, którym szła dziewczynka, żywo trajkocząc z mruczącą mordką, która wyglądała spod kołnierza.

***
W domu panował magiczny porządek na stole tylko puste butelki, brudne talerze i pełna popielniczka. Kocioł wył ważnie, zegar tykał beztrosko. Basia usiadła ciężko na stołku, a kotka postawiła na stole. Pręgus niepewnie obwąchał pustą szklankę.

Fuj! Pręgus, tego się nie pije! To straszny syf, zobaczysz, jeszcze ci się spodoba i już nie będziesz mnie lubić! wyrwała mu szklankę i mocno przytuliła kociaka do policzka. Pręgus zareagował z godną kociej naturze rozwagą zamruczał przyjemnie, przyciskając miękkie łapki do Basiowego nosa, jakby szeptał: Nie martw się, też jestem tu dla ciebie.

Tę noc Basia przespała wyjątkowo spokojnie. Śniły się jej rzeczy niesamowite, o smaku lodów bananowych i drożdżówkach z wiśniami. Pręgus rozłożył się pod bokiem, nucąc jej całą kocią kołysankę.

Rano jednak ojciec zauważył kota i zaczął wrzeszczeć, że tej parszywej bestii więcej w domu widzieć nie chce. Mama, znowu z ręcznikiem na głowie, dymiąc papierosem, chrypiącym głosem poprosiła córkę, żeby wyniosła kota na wszelki wypadek, żeby nie kusiło.

Dziewczynka z trudem powstrzymując łzy żalu, usiadła z Pręgusem pod klatką schodową. Nie wiedziała, gdzie oddać kota, ale zostawić takiego cudownego towarzysza przy śmietniku to przecież przestępstwo! Płacząc, poszła do sklepu do pani Lucyny. Tam, dygocząc, opowiedziała całą historię i błagała, by Pręgus mógł zostać w sklepowym zapleczu. Obiecała przychodzić codziennie, karmić i uczyć kota. Dobre kobiety nie mogły odmówić. Na zapleczu znalazło się miejsce stara sprana bluza i przecięte wiaderko po majonezie zostały kocią rezydencją.

Całą wiosnę i lato Basia biegała do swojego Pręgusa. Odkrawała mu kawałek z każdego bochenka, za co w domu nieraz dostawała lanie. Ale czymże jest parę siniaków, gdy ma się prawdziwego przyjaciela? Basia godzinami rozmawiała z Pręgusem, opowiadając mu wszystko, co leżało jej na sercu. Kotek siadał jej na kolanach i mruczał cichutko, mrużąc swoje fioletowe ślepia. Pani Lucyna, wysypując mu resztki obiadu do miseczki, pewnego razu spojrzała z podziwem:

Ja to jeszcze takiego kota nie widziałam! Co za oczy! Olka, zobacz!

Obie sprzedawczynie do późnej nocy podziwiały kocią urodę; Pręgus tylko chytrze mruczał, syty i zadowolony.

Do jesieni Pręgus wyrósł na rasowego przystojniaka. Okazały, puchaty kocur o bajecznych oczach. Wielu klientów chciało go zabrać, ale kot nawet nie podchodził czekał wyłącznie na swoją Basię.

Pewnego dnia Basia przez kilka dni się nie pojawiała. Nie przyszła po chlebek, nie odwiedziła Pręgusa. Pani Lucyna zaczęła się niepokoić, czy dziecko nie zachorowało. W końcu Basia przyszła. Policzki miała blade i podbite, na dolnej wardze szpeciła się zaschnięta skorupa po rozcięciu. Na pytania sprzedawczyń tylko burknęła:

Przewróciłam się.

Ale za sklepem, wtulona w miękki futerko, coś długo, bardzo cicho szeptała kocurowi. Zmęczona, zasnęła, nie wypuszczając Pręgusa z objęć. Pani Lucyna położyła ją na starym sklepikowym tapczanie, przykryła znoszonym kocem i zadzwoniła po dzielnicowego. Jednak pan Janusz tylko westchnął pobicia będzie ciężko udowodnić, a zresztą nikt z pijakami się zadzierać nie chciał. Pani Lucyna aż się rozpłakała z bezsilności. Widać było, że chciałaby mieć takie dziecko swoje nie wyszło.

Pręgus krążył nerwowo wokół łóżka, obwąchując Basię. I nagle zniknął. Całą noc Basia przespała na sklepie, nikt nawet nie zauważył jej nieobecności. Rano pani Lucyna zrobiła jej kanapki z miodem i dała słodkiej herbaty, a potem zaprowadziła do pani Oli na sklep sama musiała załatwić coś ważnego. Basia chętnie się zgodziła zostać. Ale ledwo dotarła do klatki schodowej, zastąpił jej drogę pan Janusz.

Lucyna, gdzie idziesz? Mamy tu morderstwo! Lepiej tu nie włazić. Ty mi tylko powiedz, nie widziałaś może tej małej, Basi Aniołek, dziś w nocy?

Basię? Kto zginął? przeraziła się Lucyna, zerkając na okna bloku.

Jej rodziców. Ktoś ich załatwił i teraz szukamy dziewczynki, bo może ją zabrali. Ty zostaw małą u siebie ze dwa dni, zanim papierologię ogarniemy, żeby jej do domu dziecka nie wrzucić, dobra? Potem zawsze znajdzie się jakaś babcia dodał ze smutkiem.

Oczywiście! Lucyna aż cała drżała z radości. Ani trochę nie było jej żal rodziców Basi. Wręcz przeciwnie, odetchnęła z ulgą.

Za niewiele czasu z panią Olą uzgodniły, by nic dziewczynce nie mówić, tylko ogłosić, że mama pozwoliła jej pobyć u pani Lucyny. Basia nie posiadała się z radości, zaraz pytała, czy nauczy się obsługiwać kasę fiskalną.

Od tamtej pory Pręgus już się nie pojawił. Basia długo go wołała, odwiedzała śmietniki nigdy nie wrócił. Jedzenie w miseczce czekało nietknięte.

Pani Lucyna dbała o Basię, drżąc na myśl, że ją kiedyś zabiorą. W końcu poszła do opieki społecznej z papierami o adopcję. Ale jej odmawiano bo samotna, bez męża, praca na zmiany… Czuła się gorsza i za każdym razem wycofywała się i próbowała znów. Minęły dwa miesiące. Basia przyzwyczaiła się do Lucyny, nauczyła robić jajecznicę, czytać na głoski i sprzątać, żeby sprawić radość przybranej mamie po pracy.

Kiedy spadł pierwszy śnieg, akurat 3 listopada, Basia skończyła osiem lat. Zdmuchnęła kolorowe świeczki z miodowego torciku i powiedziała głośno, trzymając Lucynę za rękę:

Chciałabym, żebyśmy zawsze mieszkały razem, i żebyś była moją mamą! rzuciła się jej na szyję.

Ja też, Basieńko wyszeptała Lucyna, ledwo powstrzymując łzy.

Wtedy ktoś zapukał do drzwi. Gości się nie spodziewały, więc kiedy w progu stanął elegancki młody mężczyzna, Lucyna aż szeroko otworzyła oczy.

Dzień dobry, jestem z działu opieki społecznej miasta Krakowa. Dotarły do mnie wasze papiery, więc przyszedłem na osobistą rozmowę przedstawił się i podał rękę.

Proszę, niech pan wejdzie Lucyna zaprosiła gościa do kuchni.

Herbaty? Pani Lucyno, wie pani, jaką pyszną znalazłam! O smaku egzotycznych owoców. Na pewno pan takiej nie pił! Basia postawiła przed panem filiżankę z herbatą.

Częstuj się. To twój tort? zapytał z uśmiechem.

Mój. Mam już osiem lat. W przyszłym roku pójdę do szkoły! kiwnęła poważnie głową.

To świetnie. No, jak ci tu się mieszka, powiedz? zapytał pan, upijając łyk herbaty.

Bardzo dobrze Basia rozpromieniła się…

Siedzieli długo w kuchni, jedli tort, popijając herbatę z torebek Lipton o smaku egzotycznych owoców. Dziewczynka i młody człowiek w garniturze. Lucyna z łokciem opartym o stół czuła się pierwszy raz od dawna błogo.

Niestety, muszę już wracać powiedział mężczyzna, wyjmując z teczki gruby plik papierów. Pani Lucyno, z tymi dokumentami jutro rano pójdzie pani do sądu rejonowego, zgłosi się do sekretariatu i złoży wniosek. Zapewniam, wszystko będzie dobrze. Rozpatrzenie wniosku to formalność. I będzie pani mogła wziąć Basię do siebie.

Naprawdę? Lucyna nie umiała znaleźć słów. Dziewczynka rzuciła się mężczyźnie na szyję i powtarzała tylko:

Dziękuję! Dziękuję! Dziękuję!

Dziękuję… wychrypiała Lucyna, tłumiąc łzy szczęścia.

Proszę ją chronić powiedział mężczyzna na odchodne i spojrzał na Lucynę tymi samymi bezdennie fioletowymi oczami, w których było całe morze ciepła i zrozumienia…