– Kasiu, a poszłabyś do sklepu po chlebek? – rozmyte spojrzenie czterdziestopięcioletniej kobiety nie mogło już skupić się na drobnym sylwetce siedmioletniej dziewczynki

Majeczko, poszłabyś do sklepu po chlebek? zamglone spojrzenie czterdziestopięcioletniej kobiety już nie potrafiło skupić się na drobnej sylwetce siedmioletniej dziewczynki, która aż przełknęła ślinę na dźwięk słowa chleb.
Oczywiście, mamusiu
Dziewczynka cierpliwie czekała na drobne, za które pani Ania znajoma ekspedientka z osiedlowego całodobowego sklepiku, z westchnieniami sprzedawała Mai bochenek chleba. Nieraz wręczała jej też w skrytości kawałek mlecznej czekolady albo garść cukierków.
O, biedne dziecko, takie cudo u tych pijaków się chowa lamentowała Anna, popijając rozpuszczalną kawę.
Maja, starając się nie wciągać zapachu świeżej, chrupiącej skórki, czym prędzej pędziła do domu. Jeżeli była grzeczna, mama zawsze odkrawała jej kawałek chrupiącej piętki, na którą nakładała dwie-trzy tłuste sardynki, z których spływał pyszny olej, wsiąkając w miękisz. Dziewczynka jadła powoli, drobno gryząc i ostrożnie przeżuwając swoje małe święto. Po ilości pustych butelek na stole Maja wiedziała, że rodzice dziś spodziewają się gości, więc na lepszą kolację nie ma co liczyć. Najważniejsze teraz niepostrzeżenie wymknąć się z domu i nie rzucać nikomu w oczy, bo można było i oberwać. Ostatnio tata tak mocno ją spoliczkował, że przez dwa dni bolała ją głowa i co chwilę leciała krew z nosa.
Maja wyszła z klatki. Miała jeszcze ćwiartkę chleba i całą sardynkę. Na dworze było cicho, choć wiosenny wieczór był ciepły. Mało ludzi kręciło się po osiedlu, gdzieś w oddali grała wesoła muzyka, a w kieszeni dziewczynki czekały na swoją chwilę dwie czekoladki. Było jej dobrze. Dziś nie było jej zimno chodzić po ulicach, a jakby co może zajrzeć do pani Ani, która na pewno poczęstuje ją kawą z mlekiem i cukrem.
Maja wędrowała powoli, patrząc w wieczorne okna, marząc, by mieć przyjaciółkę. Wtedy Maja byłaby już naprawdę szczęśliwa mogłaby dzielić się z kimś swoimi marzeniami, myślami, albo czasem po prostu posiedzieć w ciszy, gdy nie wolno wracać do domu. Lecz żałosne miauknięcie, które dobiegło z krzaków przy śmietniku, zatrzymało ją. Ostrożnie zajrzała w stos starych śmierdzących szmat. W podartej pudełku po butach siedział mały, pręgowany kociak i cicho płakał. Maja wyciągnęła rękę, a on obwąchał ją z ufnością. Zapach sardynek podziałał na malucha, bo zaczął łapczywie lizać dziewczęce palce. Gdy język kota łaskotał jej dłoń, Maja zachichotała.
Głodny jesteś, prawda? Patrz, co mam! uroczyście położyła całą sardynkę przed nosem kociaka, sama połykając resztki chleba.
Jedz, no dalej.
Przyszły drapieżnik rzucił się na przysmak, mrucząc z zadowoleniem i połykał kawałki w całości, a kiedy Maja próbowała go pogłaskać syczał z niechęcią.
Spokojnie, nie spiesz się. Trzeba powoli, bo jak zjesz za dużo naraz, to brzuch będzie bolał ja to znam, uśmiechnęła się do nowego przyjaciela.
Chcesz, żebym wzięła cię do siebie? Będziesz się nazywał Pręgusiek i zawsze będę się z tobą dzielić jedzeniem, powiedziała Maja, podnosząc leciutkiego jak puch kociaka i chowając ostrożnie za pazuchę.
Latarnie, żółte jak majowy miód, rozświetlały chodnik, którym dreptał dziewczynka, a z jej kurtki wyglądał malutki pyszczek, mruczący cicho rozmowy z nową właścicielką.
***
W mieszkaniu panował spokój. W kuchni zostały tylko puste butelki, brudne talerze i pełna popielniczka. Kaloryfery mruczały, zegar tykał beztrosko. Maja usiadła na stołku, a kotka postawiła na stole. Zwierzak nieśmiało obwąchał pustą szklankę.
Fuj, Pręgusiek, nie próbuj! To paskudztwo. Jakbyś się przyzwyczaił, to już nie moglibyśmy być przyjaciółmi! powiedziała, przyciągając kotka do twarzy i przytulając mocno, nie chcąc go wypuścić. Kociak zamruczał uspokajająco, kładąc łapki na jej nosie, jakby chciał powiedzieć: Nie martw się, razem damy radę!
Tamtej nocy Maja spała bardzo spokojnie. Śniło się jej coś pięknego o smaku lodów bananowych i pierogów z wiśniami. Pręgusiek ułożył się pod bokiem, nucąc jej kocie kołysanki.
Rano jednak, gdy ojciec zobaczył kota, rozwrzeszczał się, by tej cholernej bestii więcej w domu nie było. Mama z mokrym ręcznikiem na głowie paliła kolejną papierosa i zachrypniętym głosem poprosiła Maję, żeby wyniosła kota żeby grzechu nie było więcej.
Dziewczynka, przełykając łzy żalu, siedziała z Pręgusiem przed klatką. Nie wiedziała, gdzie go zabrać na śmietniku zostawić takiego cudaka nie chciała. Płacząc, powędrowała do sklepiku do pani Ani. Tam opowiedziała, co się stało, i błagała, by przygarnęła kotka, obiecując odwiedzać go codziennie, karmić i uczyć dobrych manier. Kobiety nie mogły jej odmówić kotek został w sklepowej komórce. Pręgusiek dostał starą spraną bluzę na legowisko i uciętą plastikową wiaderko po majonezie na miskę.
Całą wiosnę i lato Maja biegała do Pręgusia, odłamując mu kawałek kupowanego chleba za co w domu nie raz była bita. Ale cóż to znaczyło, kiedy miała prawdziwego przyjaciela? Dziewczynka prowadziła z nim długie rozmowy, opowiadając wszystko, co się działo. Pręgusiek układał się na jej chudych kolanach i mruczał słodko, mrużąc swoje liliowe oczy. Pewnego dnia pani Ania, czyszcząc miskę, spojrzała na niego i klasnęła w dłonie:
No patrzcie, takiego kota to jeszcze nie widziałam! Ale ten wzrok O, zobacz, Halinko! i obie sprzedawczynie oglądały jego niezwykłe oczy pełne ciepła i zrozumienia, a kot tylko mruczał chytrze syty i szczęśliwy.
Jesienią Pręgusiek zmienił się w pięknego kota. Duży, puchaty z bajkowymi oczami. Wielu klientów próbowało go zabrać, ale do nikogo się nie zbliżał czekał zawsze na swoją małą opiekunkę.
Pewnego razu Mai nie było kilka dni. Nie przychodziła nawet po chleb ani do kotka. Pani Ania zaczęła się martwić może się rozchorowała? Ale dziewczynka przyszła. Na jej bladej twarzy zaczęły żółknąć siniaki. Na wardze pojawił się brzydki strupek. Na pytania sprzedawczyń rzuciła tylko:
Przewróciłam się.
Za sklepem, wtulona w puchaty bok kota, długo coś do niego mówiła, aż zasnęła, przytulając swojego przyjaciela. Pani Ania położyła ją na starym tapczanie w magazynku i przykryła wysłużonym kocem. Potem zadzwoniła po dzielnicowego, pana Jerzego, ale ten tylko westchnął, mówiąc, że pobicia trudno udowodnić i z tymi pijakami lepiej nie zaczynać. Kobieta rozpłakała się serce jej pękało z żalu, bo nie była w stanie pomóc tej dziewczynce. Sama nie miała dzieci i nieraz myślała, że chciałaby mieć taką córeczkę.
Pręgusiek krążył wokół łóżka, obwąchując twarz Mai, aż w końcu zniknął. Dziewczynka przespała całą noc w sklepie nikt nawet nie zauważył jej nieobecności. Rano pani Ania dała jej kanapki i słodką herbatę, i poprosiła, żeby pomogła jej i Halince w sklepie, kiedy ona wyskoczy na chwilę w ważnej sprawie. Maja się ucieszyła, a kobieta, pełna determinacji, poszła do jej rodziców. Już przed wejściem zatrzymał ją Jerzy.
Stop, gdzie się tak pchasz? Mamy tu sprawę zabójstwa, lepiej się nie zbliżać. Powiedz tylko, nie widziałaś nocą tej dziewczynki, co mieszkała w tej klatce?
Majki? A kogo zamordowano? Ania zerknęła nerwowo w okna betonowego bloku.
No właśnie jej rodziców, kogoś zaszlachtowali. Teraz szukamy dziewczynki, może ją zabrali.
Nie spała u mnie w magazynie, wszystko z nią dobrze. Kto to zrobił?
Cholera wie, współpijacy się pozabijali Słuchaj, Aniu, możesz przygarnąć małą parę dni? Zanim znajdziemy rodzinę, nie chcemy dać jej do domu dziecka. Jak tylko papiery skończymy, to zawsze któraś babcia się znajdzie.
Oczywiście, z przyjemnością, serce pani Ani zabiło z radości. Nie żałowała Mai rodziców. Szczęśliwa pobiegła do sklepu.
Po cichu z Haliną ustaliły, że Mai jeszcze nie powiedzą o śmierci rodziców powiedzą, że mama pozwoliła jej zostać u pani Ani na kilka dni. Maja bardzo się ucieszyła, pytała, czy nauczą ją obsługiwać kasę.
Od tamtej pory Pręgusiek zniknął. Dziewczynka zawsze go szukała, nawoływała przy śmietnikach, ale kot już nie wrócił. Jedzenie w misce leżało nietknięte.
Pani Ania opiekowała się Mają, bojąc się dnia, w którym ktoś ją zabierze. Kiedyś zdecydowała się iść do opieki społecznej i złożyć wniosek o adopcję. Odpowiadali jej, że nie spełnia warunków samotna, niezamężna, pracująca w nocy. Kobieta cierpiała przez te uwagi i wracała po czasie ponownie próbować. Tak minęły dwa miesiące. Maja przyzwyczaiła się do pani Ani, nauczyła się robić jajecznicę, sylabizować książki i sprzątać, by sprawić radość zmęczonej opiekunce.
Kiedy spadł pierwszy śnieg to było 3 listopada Maja skończyła 8 lat. Zdmuchnęła świeczki na sklepowym torcie miodowym i mocno przytuliła panią Anię.
Chcę, żebyśmy zawsze mieszkały razem, żeby była pani moją mamą! wykrzyczała szczęśliwa.
Ja też, córeczko, szepnęła pani Ania.
Nagle ktoś zapukał do drzwi. Gości się nie spodziewały, więc gdy w progu stanął elegancki, młody mężczyzna, Ania oniemiała.
Dzień dobry, jestem z opieki społecznej w Warszawie. Otrzymałem wasze papiery, przyjechałem więc się przedstawić, podał rękę.
Proszę wejść, nie spodziewałyśmy się nikogo, zaprosiła go do kuchni.
Napije się pan herbaty? Pani Ania kupiła pyszną, tropikalną! Jeszcze takiej nie piłam, Maja postawiła kubek przed gościem.
Dziękuję. A to twój tort? uśmiechnął się.
Tak! Mam już 8 lat. Za rok pójdę do szkoły! odparła poważnie.
Szkoła to ważna rzecz. Powiedz, jak ci się tu mieszka? zapytał, popijając napój.
Świetnie, rozpromieniła się Maja
Rozmawiali długo w niewielkiej kuchni, jedli miodownik, popijając herbatę o smaku tropików. Dziewczynka i uprzejmy mężczyzna w eleganckim garniturze. Pani Ania patrzyła na nich z czułością, z policzkiem wspartym na dłoni, czuła się spokojnie.
Niestety, muszę już iść, wstał mężczyzna. Wyciągnął z aktówki grubą teczkę.
Proszę, pani Anno, jutro pójdzie pani z tymi dokumentami do sądu rejonowego, zgłosi się do sekretariatu i napisze wniosek. Niech się pani nie martwi, wszystko wytłumaczą. Sąd to już formalność będzie mogła pani zabrać Majkę do siebie.
Zabrać? Ania oniemiała. Nie umiała znaleźć słów dla tego dobrego człowieka. A dziewczynka rzuciła mu się na szyję i powtarzała:
Dziękuję! Dziękuję! Dziękuję!
Dziękuję, wyszeptała Ania, ukrywając łzy szczęścia.
Proszę ją kochać, spojrzał na Anię mężczyzna. Zamarła spojrzały na nią głębokie, liliowe oczy, pełne ciepła i zrozumieniaMaja spojrzała przez zaparowane szybki na osiedle, na którym mrugały już pierwsze świąteczne światełka. Wśród nich, pod jedną z latarni, mignął jej znajomy, pręgowany ogon i antylilowe oczy. Pręgusiek stał przez chwilę, jakby się żegnał, a potem zaszył się w mroku już spokojny, już niepotrzebny.

Dziewczynka uśmiechnęła się do siebie. Po raz pierwszy poczuła w środku ciepło, którego nie umiała nazwać. Przypomniały jej się sny o pierogach i lodach waniliowych czuła, jakby w końcu budziła się do życia, które będzie jej własne.

Nad kuchennym stołem zakręciła się złocista smuga słońca. Pani Ania postawiła na parapecie parujący kubek mleka.

Wiesz zaczęła cicho, jesteś moim największym skarbem, Majeczko.

Dziewczynka spoglądała na nią poważnie, z okruchami z tortu na policzku.

Ja panią też, na zawsze. Już nigdy nie będę sama.

W ten dzień, gdy ulice cichły pod pierwszym śniegiem, Maja była pewna, że naprawdę zaczyna nowe życie. A pod sufitem, po starych rurach, wiatr zakołysał kocią wstążeczkę pamiątkę po pierwszej miłości i pierwszym cudzie.