Karaluchy

Karaluchy

Karaluchy w głowie Mani tańczyły oberka. Żwawego, rubasznego, z mnóstwem podskoków.

Wywijały nóżkami światełka i klaskały raz, dwa, trzy w rytm muzyki, która w głowie Mani grała coraz głośniej.

Ale tak w ogóle to jej karaluchy były raczej spokojne. Ciche, wstydliwie polskie, na pewno dobrze wychowane. O ich geny Mania dbała, jak umiała. Tych własnych jej ciągle było jednak trochę za mało.

Babcia zawsze powtarzała Mani, że karaluchy w głowie są świetne. Jeśli ktoś je ma, to na pewno nie jest nudny. Wie jak życie przeżywać z iskrą, a wtedy wszędzie weselej i nikt się wokół nie nudzi. Przygody same się robią.

O tej iskrze to nie Mania wymyśliła. To babcia była taka nowoczesna znała modne słowa i lubiła żartować. Nawet w swoich ponad osiemdziesięciu latach miała w sobie energię i bystrość.

Prawdę mówiąc, Mania mówiła na nią babcia, chociaż to była prababcia. Ale kto by się przejmował pra-, skoro babci od dawna już nie było, a prababcia całą rodzinę trzymała w ryzach. Tak to już bywa i całe to pra- nieważne. Zbędne szczegóły.

Mania kochała babcię jak nikogo innego. No bo kogo miała bliżej? Mama się nie liczyła!

Jej mama Ech, takich to się nie spotyka! I mądra, i piękna, i kierowniczka! Dyrektorka szkoły choć nie tej, do której chodziła Mania, i dobrze! To też zasługa babci, która uparła się, żeby Mania do mamy do szkoły nie trafiła.

Dziecku niepotrzebne są Twoje problemy! mówiła babcia.

Jak to niepotrzebne?

A jak! W swojej szkole będzie zwykłą uczennicą. U ciebie? Córką pani dyrektor! Nie psuj jej opinii, przyda się w życiu. Stracić łatwo, zdobyć trudno. Ale Ty to wiesz, prawda?

Z babcią mama rozmawiała zawsze szczerze. Babcia nie owijała w bawełnę, bo uważała to za sprawiedliwe. Czy faktycznie była sprawiedliwa, Mania nie wiedziała, ale działanie było widoczne. Babcia wychowywała jej mamę od piątego roku życia, odkąd nie było jej matki, czyli córki prababci. Dlaczego? Tego Mania dowiedziała się dużo później. O tym w domu nie mówiono ani babcia, ani mama nie wracały do tragedii.

Przypadek, Maniusiu. Głupi przypadek. Sopel spadł z dachu… Czyjaś niefrasobliwość. Nieodśnieżony dach i jedna ludzka strata. Dobrze, że tylko jedna… Twoja mama szła obok, gdyby nie została odepchnięta przez Manieczkę, byłabym zupełnie sama…

Babciu, czy taki przypadek może spotkać każdego?

Mam Ci skłamać?

Lepiej nie.

Każdego, Maniusiu. Ciebie, mnie, nawet papieża. Ale to nie powód, żeby się bać.

To po co nam takie historie?

Po to, żeby żyć! Każdy dzień przeżywaj tak, jakby mógł być ostatni. Daj z siebie światu coś wyjątkowego. Coś, czego nikt inny nie potrafił. I to bez oczekiwania czegokolwiek w zamian. Tylko dla zasady, by świat był lepszy, uczciwszy, piękniejszy. Bardziej pełen światła, Maniusiu. Bo ciemności jest i tak za dużo.

Babciu, łatwo powiedzieć, trudniej zrobić.

I dobrze, że to wiesz. Właśnie przez to Twoje karaluchy rosną mądre.

Co rośnie?! Babciu, fu, nie lubię karaluchów!

Owady Mania omijała szerokim łukiem. Motylki? Pszczółki? Proszę bardzo, lecz karaluch obrzydlistwo!

Babciu! Karaluch! piszczała Mania.

Nie ruszaj go. Może ma dzieci! babcia z rozmachem zabiła karalucha kapciem i zdołała jeszcze uważnie się rozejrzeć. Nie widziałaś więcej?

Nie! Przecież powiedziałaś, że miał dzieci!

No właśnie. Ciekawe, gdzie?

Zaczynało się generalne sprzątanie i Mania wiedziała, że rodzinie nieszczęsnego karalucha się nie poszczęści.

Z czasem zrozumiała babcia jej współczuła. Bo doskonale wiedziała: Mani głos był potężny, ale z czynami u niej gorzej. Zanim coś zrobi, karaluch wnuki się doczekają

O tej przypadłości wiedzieli wszyscy od babci po trenerów z gimnastyki sportowej.

Państwa córka powinna wybrać inne zajęcia. Jest giętka, zdolna, ale wolno podejmuje decyzje. To niebezpieczne przy szybkich wyborach. Proszę się nad tym zastanowić.

Zastanowię się! odpowiedziała babcia i zapisała Manię na kółko szachowe.

Klub był świetny nikt jej nie poganiał, mogła myśleć tyle, ile chciała, i jeszcze ją za to chwalili. Czy można chcieć więcej? Wiadomo więc było, że Mania zostanie tam na długo.

Babcia była z niej dumna. Każdy kolejny zdobyty puchar musiał obejrzeć cały blok.

Jesteś moją gwiazdą, Maniusiu!

Babciu, przestań, bo mnie straszysz!

Dlaczego?

Powiedziałaś kiedyś mamie, że gwiazdom nie pisane szczęście. To ja wolę nie być żadną gwiazdą!

Źle mnie zrozumiałaś!

Wytłumacz! Jestem dzieckiem!

No i zawsze tłumaczyła. Cokolwiek Mania pytała, babcia odpowiadała głęboko i szczerze. Tyle tylko, że do gustu mamy te odpowiedzi nie zawsze przypadały.

Babciu, co ty znowu Mani naopowiadałaś?! Przyszła dziś i pyta: co to znaczy w podołku przyniosła? Po co trzynastolatce takie teksty?

A czemu nie? Dzieci teraz szybko dojrzewają. Lepiej nie pytaj, co się dzieje u niej w klasie. Takie z nich Romeo i Julia, że ja przy nich jak pensjonarka! A byłam trzy razy mężatką! I okazuje się, że życia nie znam!

Mania nic mi takiego nie mówiła

Bo nie pytałaś. Takie już z nas Smolińskie… Po cichutku, przez życie spokojnie, a w głowie karaluchy walą kankana. Porozmawiaj z dzieckiem. I nie bój się nic niestosownego nie powiedziałam. Przewinęło się słówko i ten Twój bystrzak od razu je wyłapał.

Babciu, co ja mam robić z jej mądrowaniem? Dziwne pytania czasem zadaje. Jak ją prowadzić?

Tak, jak ja Ciebie prowadziłam. Pamiętasz?

Zawsze wszystko mi wywlekałaś. Nigdy nic nie ukrywałaś. Czemu?

Bo od życia obrywa się mocniej. Niech lepiej Mania ode mnie wszystko usłyszy, niż ma się potem sama na tym przejechać. Wiesz, przygotowana byłaś, a i tak urodziłaś Manię w wieku dziewiętnastu lat. Bez męża… Dobre to?

Babciu!

No co! Miłość wiadomo. O rodzinie Mańki ojca wiedziałaś tyle, co nic. Ale dostaliśmy Mańkę. Szkoda, że jesteś sama, to mnie najbardziej martwi. Taka młoda, mądra, ładna, a prywatnie posucha. Lizo, to mi się nie podoba!

Babciu, proszę!

Dobra, tylko Ty też weź się w garść. Jeden błąd to nie powód przekreślić siebie.

Wiem! I Mania nie jest błędem!

To nie o nią chodzi, a o to Twoje kocham do szaleństwa. Pamiętasz, jak wyprowadziłaś się z domu? Dwa tygodnie Cię wtedy szukałam…

Pamiętam… Ale jak mnie znalazłaś, nawet słowa nie powiedziałaś. Tylko przywiozłaś kapuśniak i udawałaś, że nic się nie stało. Babciu, kocham Cię…

Wiem, wiem! To oddaj mi dziecko do wychowania!

Nie żartuj!

W końcu mama jednak znalazła swoje szczęście. Mania miała wtedy szesnaście lat. Prawie rok pani Elżbieta spotykała się ukradkiem z kimś, z kim chciała zbudować coś więcej, niż tylko niedzielne randki.

Odkryła to Mania, przypadkiem widząc mamę w kawiarni z obcym facetem. Dziewczyny przy stoliku nie mogły zrozumieć, czemu Mania wybiegła tak nagle. Mama jej nie widziała, siedziała zamyślona, uśmiechnięta, z drobną radością na twarzy, jaką Mani trudno było rozpoznać. Dopiero wtedy zrozumiała mama jest jeszcze młoda! Początkowo wstrząśnięta, po drodze do domu zaczęła inne myśli mieć.

Babciu, wiedziałaś?

Że mama kogoś ma? Przeczuwałam.

Nie chcę jej przeszkadzać.

To nie przeszkadzaj. Co za problem?

A jeśli ją skrzywdzi?

Babcia, wtedy lepiąc pierogi w kuchni, wytarła ręce i przygarnęła wnuczkę.

Nikt mu nie pozwoli. Nasza Ela nie jest sama. Ma za sobą rodzinę.

Mania już nie protestowała, bo wiedziała, że babcia nie takie rzeczy widziała. Teraz była miłą staruszką od pierogów, a niegdyś śledczą z powołania. Dwa seryjniaki sama rozpracowała. Znajomości miała wciąż, więc Mania nie miała wątpliwości, że babcia już sprawdziła kandydata na wylot. Skoro nie było tej charakterystycznej zmarszczki na jej czole, znaczy wszystko jest w porządku.

Ale zaakceptować nowego faceta w rodzinie to już wyzwanie. Po kilku tygodniach pan Andrzej, tak miał na imię wybranek mamy, zjawił się u nich. Nie byle jak przyszedł prosić o rękę. Mani nie wypadało się nie zgodzić, bo w oczach miał miłość bez udawania. Mama nagle odmłodniała, ta zmarszczka zniknęła i Mania pomyślała: Lubię taką mamę.

Z zazdrością jednak Mania długo się zmagała. Udawała, że jest okej, choć mamina uwaga coraz bardziej szła w stronę nowego brata Mani. Mama rozkwitła, Mani nie mogła już tego znieść i zwierzyła się babci.

Chyba źle Cię wychowałam, dziecko! Powinnam częściej lać na klapsy babcia była wściekła.

Babciu, serio?!

Tak! Myślałam, że jesteś dojrzała, kiedy sama nie chciałaś zamieszkać z mamą i jej mężem. Dobrze rozumiałaś, że młodzi powinni być sami. A Ty mi tu z zazdrościami… Wstyd!

Babciu, ja nie przeciwko nim! Po prostu…

Boli Cię, że nie będziesz już jedyną córką? Mania, zrozum! Teraz masz brata. My z mamą wieczne nie będziemy. A Ty już nie jesteś sama. Spróbuj spojrzeć na to inaczej!

Próbuję! Ale to ciężko…

I dobrze, że ciężko! Normalna jesteś, tylko przywykłaś, że mama jest tylko dla Ciebie. A teraz trzeba się nią dzielić. Spróbuj być dalej blisko. Po szkole odwiedź ją, pomóż, przytul brata zobaczysz, miłość wróci. Brać łatwo, oddać trudniej. Miłość to dawanie.

Tylko ja nie chcę z nimi mieszkać.

Nikt Cię do tego nie zmusza. Ale odwiedzać możesz. To już coś.

Może

No! I już nie narzekaj!

Zajęć Mani nie brakowało. Egzamin maturalny, przygotowania na medycynę I Denisa poznała. Ale wtedy byli na dystans, bo Denis był typem cichym, z sąsiedniej klasy, wyraźnie z innej bajki.

Pierwszy raz się spotkali na początku roku, kiedy Mania spieszyła po scenariusz na uroczystość szkolną, potknęła się na schodach, skręciła nogę, a Denis akurat wtedy tam był.

Uważaj! powiedział spokojnie, podając jej torebkę.

No tak, dzięki, zamiast pomóc.

Próbuję. Nie jesteś logiczna powiedział Denis spokojnie.

Manię ta bezemocjonalność rozjuszyła do granic. Odtrąciła jego rękę, powlokła się do pani wicedyrektor i zbyła wszystko słowami, że nic się nie stało.

Denis cały czas szedł za nią, przyniósł jej torbę do sali i zapytał:

Potrzebujesz iść do pielęgniarki?

Idź, dokąd szedłeś! oburzyła się Mania.

Pani wicedyrektor westchnęła:

Mania, czemu tak? Denis to dobry chłopak. Marzy, żeby zostać lekarzem, jak Ty. Co się między wami stało?

Nic mruknęła Mania, ale chyba jednak zapamiętała Denisa.

O zawodzie lekarza Mania nie rozmyślała długo. Leczenie dzieci trudne, a kto, jak nie ona? Im trudniej, tym ciekawiej!

A trudnych wyzwań w jej życiu było wiele. Szczególnie po pojawieniu się brata. Ten dzieciak pokazał jej, że własne emocje można ogarnąć. Mania dość szybko pokochała malucha, choć ciężko było to przed sobą przyznać. Ani babcine rady, ani mamine pocieszenia nie pomagały.

Problemy narastały jak śnieżna kula a karaluchy w jej głowie tylko się cieszyły, gdy przybywało powodów do dziwactwa. Musiała przepracować to sama. Dzięki bratu Mania zaczęła poważnie zastanawiać się nad swoją przyszłością.

Babciu, jeśli nie będę kochać dzieci, to przecież nie mogę z nimi pracować!

Skąd wiesz, że ich nie kochasz?

Nie wiem Po prostu

Przesadzasz, Marysiu.

Ale to dobry powód do zastanowienia! A jeśli będę złą lekarką?

A to akurat dobrze mnie cieszy. Powinnaś poważnie podejść do tematu. Zły lekarz dzieciom niepotrzebny. Trzeba się rozliczyć z własnymi myślami.

Jak?

Coś wymyślę.

W końcu wpadła na pewien pomysł i wysłała Manię do znajomej, pani Wery, która miała całą gromadkę wnucząt i pomagała córkom. Mania szybko znalazła wspólny język z dziećmi. Przy nich właśnie zrozumiała, że wybrała dobry zawód.

Na egzaminach dostała się na uczelnię medyczną, przy czym i tak miała do siebie pretensje, że mogła lepiej.

Jakież było jej zdziwienie, gdy pierwszego dnia spotkała na wydziale Denisa.

To Ty tutaj?

Jego spokój i dystans irytowały ją jeszcze długo. Przez rok zbywała go w korytarzach, w kawiarniach. Denis po prostu mówił cześć i uśmiechał się i tylko tyle. Dopiero gdy spotkali się przy wolontariacie w szpitalu dziecięcym, coś pękło.

Mania stroiła się do przedstawienia jako klaun i wtedy Denis wyszeptał jej do ucha:

Nie spodziewałem się Ciebie tutaj. Zgubiłaś się?

Dzieciaki w szpitalu śmiały się do łez, gdy dwójka studentów robiła dla nich show. Mania poczuła, że do Denisa już jej nie drażni. Denis wykręcał z balonów figury, nosił dzieciaki na barana i zarażał wszystkich optymizmem. Na koniec oddał Mani balonowego kwiatka.

Jesteś super! Fajnie było z Tobą popracować! powiedział.

Dzięki… Idziesz do domu? Może kawa?

Wtedy Mania dowiedziała się, że Denis mieszka tylko z mamą, dorabia jako korepetytor i jest po prostu porządnym chłopakiem. No i okazało się, że ich karaluchy są tej samej rasy! To przesądziło o ich relacji.

Mania, zapamiętaj mówiła babcia takich ludzi, z tę samą rasą karaluchów, trzeba trzymać. Może innego takiego nie będzie.

A Ty, Babciu, miałaś kogoś takiego?

Pewnie! Wszyscy trzej moi mężowie mieli piękne okazy karaluchów! Ale z jakiegoś powodu nie zadziałało. Pogadamy jeszcze o tym, jak podrośniesz.

A Denis był świetny! twierdziła babcia. Prawie taki, jak Ty. Może ciut lepszy, bo ma cierpliwość.

Babciu!

To fakt! Przecież znosi Ciebie, Mania!

No, dzięki Ci…!

Oświadczył się już?

Jeszcze nie…

To czekaj. Chyba zaraz to zrobi.

I miała rację.

Oświadczyny przyszły po królewsku, z pierścionkiem, porządnie. Mama popłakała się jak dziecko, babcia szalała, zapominając o swoim reumatyzmie. Cała rodzina świętowała.

Pani Wera przyszła całą gromadką dzieciarni i szepnęła Mani:

Dobrze trafiłaś, Marysiu! Nie zgub go!

Nie da się, ciociu. Te karaluchy mamy takie same. Babcia mówi, że takich osób się nie porzuca. Może już innego nie znajdę.

No to teraz już spokojna jestem śmiała się Wera, klasnęła w ręce dokładnie tak, jak Mania wyobrażała sobie tańczące karaluchy. Idę teraz uściskać babcię, a potem Denisa! Tacy ludzie naprawdę są naszymi karaluchy jednej rasy, takie potrzebne w rodzinie…