Karaluchy

Karaluchy

W głowie Mani tańczą karaluchy oberka. Wesoło, żywiołowo, aż ogień w oczach! Kręcą czółenkami, stukają rytmicznie raz dwa, raz dwa trzy do coraz głośniejszej muzyki, która buzuje w Mani głowie.

Zwykle karaluchy Mani były spokojne, ciche, dobrze wychowane. A już porządku genetycznego im nie brakowało, bo Mana z ich rasą pracowała długo, z zapałem i humorem. Swoich własnych odchyleń miała zbyt mało, to i selekcjonowała skrupulatnie.

Babcia zawsze powtarzała, że karaluchy w głowie to dobra rzecz. Jeśli człowiek ma je pod sufitem, to znaczy, że jest nietuzinkowy. Taki z żarem w duszy, z fantazją a z takimi ludziom łatwiej i weselej na świecie. W codzienności przecież brakuje trochę emocji.

Ten termin emocje też nie był wymysłem Mani. Babcia była na bieżąco z nowinkami. Co to używała różnych modnych słówek i takie tam. Nawet po osiemdziesiątce trzymała formę, energii jej nie brakowało!

Prawdę mówiąc, babcia była nie tylko babcią, a prababcią. Ale kto by się przejmował tymi przedrostkami, jak babci już dawno nie ma, i prababcia Manię wychowywała od małego. Ot, takie życie. Te wszystkie pra- to tylko zbędne szczegóły.

Mania kochała swoją babcię. Jak miałaby nie kochać? Bliższej osoby nie było. Mama się nie liczy!

Mama Mani była Takich ludzi nie ma! I mądra, i piękna, i dyrektorka! Nie byle czego, bo szkoły. Tylko tej, do której Mania nie chodziła. Całe szczęście dzięki babci. To babcia się uparła, że mama zapisze Manię do innej szkoły.

Po co twoje problemy dziecku?
W sensie?
Nie rób ze swojego dziecka swojej córki! Ona ma być zwyczajnym dzieckiem jak inne. Niech jej nikt nie wytyka, że jest twoją córką. Reputacja jej się przyda, łatwo ją stracić, a odzyskać trudno. No, chyba wiesz!

Babcia zawsze rozmawiała z mamą szczerze i prosto z mostu. Mówiła, jak jest, bo uważała, że tak trzeba. Mania nie wiedziała, jak było naprawdę, ale widziała efekty. Babcia wychowywała mamę od jej piątego roku życia, od chwili śmierci swojej córki, mamy mamy. O tym, co się stało, Mania dowiedziała się dopiero późno, bo do tej historii żadne z nich nie lubiło wracać.

Przypadek, Maniusiu. Głupi przypadek. Sopel Czyjaś niedbałość, nieodsunięty śnieg z dachu, i cena ludzkie życie. Całe szczęście, że tylko jedno! Mama twoja szła z nią ramię w ramię. Nie odciągnęłaby jej Mania, byłabym całkiem sama.

Babciu, a taki przypadek może się zdarzyć każdemu?
Skłamać ci?
Nie!
Każdemu! Tobie, mnie, nawet papieżowi. Nie ma na to rady, ale to nie powód, żeby się bać.
A po co wtedy takie przypadki są?
Po to, żeby docenić każdą chwilę! Żyć tak, jakby każda minuta mogła być ostatnią. Dać sobie i światu to, czego nikt wcześniej nie dał. Tyle, ile zdołasz. I nie żądać nic w zamian. Żeby ten świat był lepszy, uczciwszy, piękniejszy. Jaśniejszy, Maniusiu! Ciemności i tak jest tu dostatek.

Babciu, łatwo powiedzieć, trudniej zrobić. Wiem.
I dobrze, że wiesz. To znaczy, że twoje karaluchy mądre rosną.

Kto rośnie?! Babciu, fuj! Po co te karaluchy?

Mania owadów nie znosiła. Motyle i pszczółki proszę bardzo! Urocze. Ale karaluchy ją obrzydzały.

Aa! Babciu! Karaluch!
Nie rusz go! Może ma dzieci! Babcia z wprawą klepała intruza kapciem i rozglądała się uważnie. Więcej nie widziałaś?
Nie! Ale mówiłaś, że ma dzieci!
No właśnie! Ciekawe, gdzie są!

Zaczynało się wielkie sprzątanie, a Mania wiedziała, że potomstwo karalucha długo nie pożyje.

Z biegiem lat Mania zrozumiała, że babcia jej po prostu żałowała. Dobrze wiedziała, że Mania umie krzyczeć, ale z działaniem u niej gorzej. Zanim coś zrobi, karaluch zdąży wnuki mieć.

O tej typowej cesze Mani wiedzieli wszyscy od babci po trenerki gimnastyki sportowej.

Wasza córka ma potencjał, jest zwinna, ale myśli za wolno. To może być niebezpieczne. Proszę to przemyśleć.
Przemyślę! odpowiedziała babcia i zaprowadziła Manię do koła szachowego.

W kółku nikt Mancie nie poganiał. Mogła myśleć do woli, i jeszcze ją za to chwalili. Marzenie! Nic dziwnego, że szachy stały się jej miłością na lata.

Babcia była dumna z sukcesów Mani. Każdy nowy puchar przynosiła do domu i pokazywała sąsiadom.

Maniusiu, jesteś moją gwiazdą!
Babciu, straszysz mnie!
Dlaczego?!
Bo mówiłaś, że gwiazdom szczęście nie pisane. Ja więc gwiazdą być nie chcę! Nie! Nie chcę takiej przyjemności!

Wszystko nie tak zrozumiałaś!
To wytłumacz mi! Przecież jestem dzieckiem!

Babcia zawsze odpowiadała na pytania Mani, z uczuciem i jasno. Czasem trochę ku niezadowoleniu mamy Mani.

Babciu, po co opowiadasz Mania takie rzeczy? Zapytala, co znaczy w poduszce przyniosła. Po co dziecku ta informacja? Ma trzynaście lat, babciu!

A czemu nie? Dzieci teraz szybko dorastają. Spytaj Mani, co się dzieje w jej klasie! Romansów i dramatów tyle, że czuję się, jakbym była z internatu. A byłam trzy razy mężatką. I mam wrażenie, że nic nie wiem o życiu.

Mania mi nic nie mówiła…
A pytałaś ją o to? Musisz z nią rozmawiać. My, Śmiałkowskie, od zawsze tak mieliśmy… Spokojnie i cicho idziemy przez życie, a w głowie kan-kan tańczą karaluchy! Pogadaj z dzieckiem i nie przejmuj się. Ja Mani nie mówię bzdur, tylko to, co trzeba. Ma pamięć świetną!

Mama martwiła się, co robić z takim umysłem córki.

Co mam robić z jej mądrością? Czasem takie pytania zadaje, że nie wiem jak z nią rozmawiać.
Tak jak ja z tobą kiedyś rozmawiałam, pamiętasz?
Niczego nigdy nie ukrywałaś. Czemu?
Bo lepiej wcześniej dowiedzieć się wszystkiego od rodziny, niż od świata dostać policzek. No i patrz, ty przecież byłaś przygotowana, a jednak Manię urodziłaś w wieku dziewiętnastu lat, bez męża.

Babciu!
Nie denerwuj się! Wszystko rozumiem. I miłość, i to, że nie znałaś rodziny Mani ojca. Ale masz Manię! Najgorzej, że jesteś sama, Lidziu.

Babciu, już nie zaczynaj!
Nie będę, jeśli się ogarniesz. Jedna pomyłka to nie powód, żeby się przekreślać.
Nie przekreślam się! Mania też nie błąd!
Wiem! Mówię o tamtym twoich młodzieńczych szaleństwach. Pamiętasz, jak zwiałaś z domu? Szukałam cię po całej Warszawie dwa tygodnie!

Pamiętam… A jak mnie w końcu znalazłaś, za to cię najbardziej kocham. Upiekłaś ciasto z kapustą, rozmawiałyśmy jakby nigdy nic. Babciu, ja cię kocham…
Wiem! To nie przeszkadzaj mi wychowywać naszej Mani!
Nie będę…

Mama Mani swoje szczęście w końcu znalazła. Mania miała wtedy szesnaście lat. Prawie rok Lidia spotykała się z nowym partnerem, zanim odważyła się przyznać przed rodziną.

Zdemaskowała ją Mania przypadkiem zobaczyła ją w kawiarni trzymającą za rękę nieznajomego, rozpromienioną jak nigdy dotąd. Dziewczyny z jej klasy nie rozumiały, skąd nagle pośpiech i wyjście Mani.

Mania po chwili oddechu uświadomiła sobie coś nowego.

Babciu, wiedziałaś?
Że mama kogoś ma? Przeczuwałam.
Nie chcę jej przeszkodzić…
To nie przeszkadzaj! Co za problem?
A jeśli on ją skrzywdzi?

Babcia lepząc pierogi, objęła Manię.

Kto by mu na to pozwolił? Nasza Lidia nie jest sama. Jest komu jej bronić.

Mania nie kłóciła się. Babcia wiedziała, co mówi. Kiedyś była śledczą, i to nie byle jaką. Dwóch seryjnych przestępców namierzyła. Miała znajomości, a i uczniowie wciąż ją pamietali. Mania była pewna, że babcia wie już więcej o wybranku mamy, niż mówi. Jeśli na jej czole nie widać tej charakterystycznej zmarszczki, to znaczy, że wszystko w porządku. Choć niełatwo jest oddać tę, która była dla Mani wszystkim.

Ale oddać musiała. Andrzej Borowicz, bo tak nazywał się wybranek mamy, przyszedł do nich z oświadczynami. Mania musiała dać mamie zielone światło, bo widziała, że Andrzej jest szczery i prawdziwy. Zmarszczka na czole mamy zniknęła, a taka Lidia bardzo Mania się podobała.

Z zazdrością Mania męczyła się długo. Próbowała nie pokazywać niezadowolenia, ale nie zawsze się udawało, zwłaszcza jak pojawił się brat Alek. Mama promieniała, a Mania wyżaliła się babci.

Źle cię wychowałyśmy, dziecko! Paska używałyśmy za rzadko! babcia żartowała, ale z przekąsem.

Babciu, no bez przesady!

Sama mówiłaś, że nie chcesz się przeprowadzić do mamy z nowym mężem. Myślałam, że nie chcesz przeszkadzać. A okazało się, że jesteś po prostu zazdrosna! Alek zajmie mamę, a ty co? Jesteś już dorosła, Mania. Pomyśl, nigdy więcej nie będziesz sama. Ani ja, ani mama nie będziemy wieczne. Dziś masz brata, więc już się nie boisz o samotność.

Próbowałam tak patrzeć, babciu… Ale i tak jest trudno!
Normalne jesteś. Po prostu byłaś przyzwyczajona, że mama cała twoja, i teraz trzeba się dzielić. Ale nie musisz jej dzielić po prostu bądź blisko i pomagaj. To trudniejsze niż brać, ale miłość właśnie na tym polega. Im więcej dasz, tym więcej wróci. Ty myślisz, że mama cię nie kocha?

Nie!
No to ujarzmij te swoje karaluchy! Niedługo sama będziesz mamą i wtedy zobaczysz.

To akurat było nietrafione, bo zajęć Mania miała po kokardę matura tuż-tuż, nauka, życie studenckie i wtedy w jej życiu był już Denis. Jeszcze nie chłopak długo kontakty były raczej burzliwe.

Pierwszy raz spotkali się na uroczystym rozpoczęciu roku szkolnego, kiedy Mania spieszyła po scenariusz, potknęła się na schodach, zwichnęła nogę i usłyszała:
Ostrożniej trochę!
Denis, cichy i niepozorny okularnik, podał jej torbę.
Pomóc?
No, jakbyś pomógł!
Właśnie pomagam. Jesteś nielogiczna.

Mania odepchnęła go, utykając, poszła dalej.

Uzdrowicielką miała zostać od zawsze bo leczenie dzieci to była najwyższa forma służby! Mania trudnych dróg się nie bała i nie lubiła łatwizny. Im większe wyzwanie, tym większa satysfakcja.

A z bratem i mamą było wyzwań sporo. Alek był hałaśliwym, upartym, ale kochanym młodszym bratem. Szybko go pokochała, choć nie chciała się do tego przyznać. Porady babci i delikatne sugestie mamy niewiele tu pomagały.

Problemy się piętrzyły, karaluchy w głowie Mani rosły w siłę. A Mania musiała pracować nad sobą. Dzięki bratu zrozumiała wiele i wtedy zaczęła się zastanawiać, czy naprawdę chce być pediatrą.

Babciu, jeśli nie lubię dzieci, nie powinnam ich leczyć!

A kto ci powiedział, że nie lubisz wszystkich dzieci?

Nie wiem… Może sama.
Oj, Mania.

Babcia wpadła na pomysł. Wysłała Manię na praktyki do rodziny znajomej, do swojej dawnej sprawy. Pani Weronika wychowywała troje swoich i miała już gromadę wnucząt.

Mania szybko odnalazła się pośród dzieci, dzięki czemu upewniła się, że wybrała dobrą drogę. Zabrała się ostro za naukę i przygotowania do matury.

Na uczelnię dostała się bez większych problemów, choć zawsze mogło być lepiej.

Jakież było jej zdziwienie, gdy już pierwszego dnia na uniwersytecie spotkała Denisa.

O, i ty tutaj?
Dziwisz się?
Uczę się tu.
Z tego, że Denis jest małomówny i nie lubi pustych słów, Mania zdała sobie sprawę dużo później. Przez pierwszy rok stroiła na niego fochy, choć spotykali się w kafejce dla studentów.

Zbliżyli się dopiero wtedy, gdy Mania dołączyła do grupy wolontariuszy odwiedzającej dzieci w szpitalu.

Zakładała właśnie pomarańczową perukę klauna, gdy za jej plecami rozległ się leniwy głos Denisa:
Nie sądziłem, że cię tu zobaczę. Zgubiłaś się?

Dzieci pokładały się ze śmiechu, patrząc na ich wygłupy. Denis bez problemu zaskarbił sobie sympatię maluchów, nosząc ich na barana, śmiejąc się i robiąc balonikowe zwierzaki.

Gdy skończyli występ, Denis podarował Mani kwiatka z balonika.
Masz! Dobrze ci poszło.
Dzięki… Pójdziemy na kawę?
Jasne! Ale mam tylko godzinę, potem mam korepetycje.
Pracujesz?
Tak, pomagam mamie.

Z czasem Mania dowiedziała się, że karaluchy Denisa są tej samej rasy, co jej własne i to przesądziło o ich relacji. Babcia zawsze powtarzała:

Szanuj tych, z którymi masz karaluchy tej samej rasy. Tacy ludzie są na wagę złota. Trafisz raz na cały świat łap wszystkimi kończynami, bo drugi taki już się nie znajdzie.

Babciu, tobie tacy się trafiali?
Pewnie, że tak. Moich trzech mężów z moimi karaluchami się zaprzyjaźniło mieli swoje, a jakże.
To czemu się rozstałaś?
Może kiedyś ci opowiem. Ale nie zabrakło mi miłości, ani zaufania. Ze wszystkimi jestem w dobrych kontaktach. Czasem po prostu ścieżki nie zaskoczą. Zrozumiesz, jak dorośniesz.
Chyba tak.

Denis bardzo mi się podoba, dobry chłopak! Prawie jak ty.
Czemu prawie?
Bo może nawet lepszy. Przecież ciebie znosi!
Babciu! Śmieszna jesteś!

Zaręczył się już z tobą?
Jeszcze nie.
To się szykuj! Wydaje mi się, że zaraz to się wydarzy. Mania, a co ty do niego czujesz?
Chyba… kocham…

No to tapki szykuj na wesele!
Babciu!
Cicho już, jeszcze ci wnuki zobaczę, to wtedy się z tego świata wybiorę. Ale nie teraz!

I tak, teraz karaluchy Mani tańczą w jej głowie.

Babcia znów miała rację. Denis oświadczył się Mani. Z pierścionkiem i wszystkimi szczegółami.

Mama szlochała ze szczęścia, babcia klaskała łokciami po artricie, a pani Weronika przyszła na zaręczyny z całą rodziną i też płakała ze wzruszenia.

Na odchodne szepnęła Mani:
Dobrze trafiłaś, Maniusiu. Nie zgub go.
Nie mam szans, ciociu Weroniko. Nawet jeśli bym chciała.

A skąd ta pewność?
Bo mam z nim karaluchy jednej rasy. A babcia mówiła, że takich skarbów się nie wypuszcza. Może drugi raz się nie przytrafi.

Aaaa… Więc mamy nowego w naszej drużynie! Gratuluję, koleżanko! Teraz mogę być spokojna o waszą przyszłość! Idę uściskać twoją babcię. I Denisa! Z takimi ludźmi to na pewno prosta droga!