Kamienna kobieta

Kamienna kobieta

Dziennik 11 lutego, Warszawa

Przywieźli mnie dziś do szpitala na sygnale karetką. Podobno znaleźli mnie na Chmielnej leżałam w ponurej, zimnej brei, a sił na wstanie już nie miałam. Dwóch rosłych sanitariuszy ledwo mnie podniosło i wsadzili do karetki, a potem zawieźli na izbę przyjęć.

Siedziałam wyprostowana na wózku, w moim granatowym garniturze i wysokich lakierowanych butach na obcasiku, skromnie pomalowana, z wyraźnie podkreślonymi oczami i ustami, masywną torbą skórzaną na kolanach. Na uszach miałam ciężkie, bursztynowe kolczyki. Do pozycji leżącej się nie zgodziłam nie ze mną te numery! Kiedy już otrzeźwiałam, ofuknęłam kierowcę, że śmierdzi od niego papierosami, a ratownikowi wytknęłam brak zorganizowania. Praktykanta w ogóle pogoniłam, żeby nie ważył się mnie tknąć.

I dobrze by było, żeby pan się ode mnie odczepił! fuknęłam w końcu do chłopaka, który naburmuszony tylko parsknął.

Usiadłam w kącie izby przyjęć, zerkając spod oka na szpital jak nieoczekiwany, tajny audytor. Ściągnęłam brwi, skupiłam wzrok i przytuliłam torbę do brody. Krem na mojej twarzy zaczął się rolować od potu, przez co bruzdy wokół ust i oczu stały się jeszcze wyraźniejsze.

Przesuńmy się gdzie indziej, tutaj jest przeciąg, nie będę tu czekać! oznajmiłam głośno, wskazując na pełen ludzi korytarz.

Kobieta za ladą spojrzała na mnie srogo, złapała papiery, rzuciła krótkie dalszy los w ich rękach, po czym pogoniła załogę ratowniczą.

Nadciśnienie, straciła przytomność, nie uderzyła się głową Ciśnienie meldował młody ratownik.

Dobra, Romek, idź już! Tu i tak jest za tłoczno! poklepała go pielęgniarka.

Trzeba pomagać rodzinie przemknęło mi przez myśl, cicho i mimowolnie.

Głowa mi pękała, a ręce mdlały i co chwilę lądowały na kolanach. Torba droga, firmowa zsuwała się, więc cały czas ją przytrzymywałam, bo gdyby upadła, nie miałabym potem siły jej podnieść. Czułam się coraz słabsza. Nawet mówić ciężko. Język suchy, przyklejony do podniebienia, chciałam tylko napić się wody.

Poproszę wodę! powiedziałam na tyle głośno, na ile potrafiłam.

Nikt mnie nie usłyszał. Wokół kręcił się tłum, dzieci, chorzy, rodziny, lekarze, pielęgniarki każdy zajęty swoimi sprawami. Miałam wrażenie, że dla nich wszystkich jestem przezroczysta.

Gdzie jest Baranowska? Kto, Baranowska? pytała nagle pielęgniarka.

Tu, jestem! odrzekłam cicho, potem głośniej Tu jestem!

O, proszę, słoiczek dla pani, toaleta tam, potem krew. Niech pani zdejmie czapkę, przecież nie jesteśmy na Syberii rzuciła z lekkim zniecierpliwieniem.

Faktycznie, ciągle miałam na głowie moją futrzaną czapę taką jak w Nie lubię poniedziałku. Pot spływał mi po czole strumieniami.

Niechętnie zdjęłam czapkę i upchnęłam ją do wypchanej dokumentami torby. Nie planowałam długiego pobytu, tylko żeby polepszyło się i do domu ja, Krystyna Baranowska, dyrektorka dużej firmy, nie mogę leżeć bezczynnie. Mam okna, mam terminy!

Pielęgniarka przerzuciła słoiczek na moje kolana.

Krystyna Baranowska. Zawsze duża, masywna, monumentalna. Urodzona z genami po ojcu herszcie, który zmarł wcześnie, gdy miałam osiem lat. Przy matce wyglądałam jak olbrzymka, przez całe dzieciństwo czułam się nie na miejscu. Tylko w sporcie, na atletyce rzut dyskiem, pchnięcie kulą poczułam, że mam swoje miejsce.

Potem życie hartowało mnie dalej. Kiedyś naiwna, zawiedziona przez mężczyznę, szybko wyrosłam i uformowałam się w kobietę, na którą zawsze patrzy się ukradkiem, ze zdziwieniem, z fascynacją. Kamienna kobieta szeptano w moim kierunku.

Zaczęłam w administracji osiedla, potem przebranżowienie transformacja, firmy mnożyły się jak grzyby po deszczu. Z ekipą szłam na budowy, gdzie często brano mnie za faceta. Dla wszystkich byłam swoja. Nie uśmiechałam się, nie chodziłam na kawki. Trzymałam dystans.

Kiedy stworzyłam własną firmę Okno na Świat żelazną ręką wprowadzałam porządek. Ze mną wszyscy czuli się bezpieczni. Wysyłałam ludzi do lekarza, zamawiałam produkty, wręczałam prezenty, ale nigdy nie przebierałam się za Mikołajkę. Śmiałabym się sama z siebie!

Wiedziałam wszystko o kłótniach rodzinnych, egzaminach dzieci, nagłych przyjazdach krewnych. Wszystkim pomagałam, załatwiałam, ściągałam znajomości. Sama musiałam się obronić, potem innych też chciałam bronić szczególnie tych, których życie też upokorzyło.

Nie miałam przyjaciółek. Prościej tak. Żadna nie nazwie mnie za plecami wielkoludą

Nie byłam tyranem. Raczej parowozem wiozącym pociąg ku przyszłości, a w wagoniku za mną syn, Kacper. Dla niego się starałam

Nie wytrzymywali słabeusze. Większość trzymała się mnie kurczowo dla nich byłam ostoją.

Tylko teraz przerażało mnie, że gdy leżę tu, świat się walczy o utrzymanie kursu firmy.

Co to ma być?! wyrzuciłam nagle słoiczek na podłogę. Ja mam nadciśnienie, muszę leżeć! Nie umiecie czytać dokumentacji!?

Cicho, królewno! uśmiechnął się szczerbaty mężczyzna z ławką przy ścianie, w brudnej opasce na głowie. Chcesz, to zrobię za ciebie! Ale czapkę dawaj!

Pomóż sobie lepiej! warknęłam, odpychając się nogami, odepchnęłam wózek do drugiej ściany i zostawiłam ślad na świeżo pomalowanym tynku.

Proszę pani! Co pani wyprawia! Ledwo skończyli remont, a pani niszczy! syknęła jakaś pracowniczka szpitala. Kto to? Gdzie ją?

Nikt odparłam. Tylko przejazdem jestem. Dobrze, jaki to adres? Muszę wezwać taksówkę

Dokąd się pani spieszy? Siedzieć, czekać na lekarza! próbowała mnie zatrzymać.

Ale ja już dzwoniłam.

Kacper? Daj mi syna powiedziałam chłodno do słuchawki. Wiem, że masz coś do roboty, ale to ważne. Jestem w szpitalu, jutro mam kluczowe spotkania. Potrzebuję Kacpra.

Nie lubiłam narzucać się komukolwiek, umiałam jednak ustawić priorytety tak, by każdy zrozumiał, że nie żartuję.

Jego żona, Agnieszka, poszła do łazienki. Kacper siedział pod prysznicem, udawał, że nie słyszy: Mamo dzwoni, jest w szpitalu. Poczeka dziesięć minut! zamknął się jeszcze bardziej. Znałam go jakby co, dałby radę, ale póki matka żyje i ma głos nic się nie stanie.

Czekał kiedyś na mnie całe dnie, aż wrócę z pracy. Zajęta byłam zawsze, praca, potem już firma, nowe mieszkanie dzięki oknom, które zakładałam w szkole Kacpra niby na pokaz dla sponsorów. Dbałam o wszystkich domy, znajomych, ekipę remontową tylko on był zawsze w innym stawie.

Nie krzyczałam nigdy, nie biłam. Po prostu robiłam, co trzeba odrabiałam z nim lekcje, poprawiałam błędy, tłumaczyłam, dlaczego warto być najlepszym. Ale o miłości ani słowa.

Doszedł do wniosku, że nie kocham go wcale. Przecież to mój obowiązek, żeby go wykształcić, postawić na nogi, skoro już go mam. Szpital to nie dramat, to przecież codzienność!

Agnieszka zapytała czy czegoś potrzebuję?, ale nawet nie usiłowałam odpowiedzieć. Teraz administracja powinna zapisać: Brak rodziny. Sama sobie.

Jeszcze raz próbowałam się podnieść, oparłam o ścianę, ale wózek odsunął się: nogi się ugięły, upadłam. Słoik się poturlał. Torba z karygodną nonszalancją wywaliła całą zawartość na podłogę, przy policzku legła futrzana czapka.

No nie jęknął ten menel, podniósł mnie i przy okazji zwinął mój portfel i pierścionek z bursztynem.

Przypominał mi kogoś ale nie mogłam go rozpoznać.

Nic już nie czułam, a w uszach dźwięczało Proszę trzymać się prawej strony, proszę trzymać się prawej

Na co dzień do biura jeżdżę z szoferem, Romanem. Samochód przyjeżdża pod dom punkt siódma trzydzieści, Rysiek zawsze otwiera mi drzwi, poprawia płaszcz. Klasyczna muzyka w tle. Słuchał uważnie moich poleceń, czerpał profity: recepty dla chorej żony, lepsze produkty, premie świąteczne Czasem musiał w środku nocy zrywać się na lotnisko, jeśli akurat w fabryce okien w Piotrkowie coś się działo. Ja zaś nieprzystępna, lakoniczna rozumieliśmy się doskonale.

Tyle że dzisiaj Roman utknął pod domem, bo śmieciarka przytarła mu cały tył auta. Taksówkę wezwać? Nie trzeba, dojadę tramwajem. A już rano czułam się słabo. Ale wiedziałam, że każdą życiową komplikację załatwią pieniądze, kontakty, decyzje.

W metrze ściski i przelewające się tłumy, a w przejściu głos przez megafony: Proszę trzymać się prawej strony. Wszyscy szli. Ja też lepiej nie zostać rozdeptaną przez spieszących studentów.

A teraz, po wszystkich badaniach i zastrzykach, leżę w trzyosobowej sali. W palcie, wokół zapach lekarstw, gryczanej kaszy, waniliowych sucharów. Przypomina mi się, jak kupowałam takie dla Kacpra na święta kolorowa girlanda lampek, co nigdy nie chciała zaświecić, a on nawet nie mógł się tym pochwalić w przedszkolu.

Czuję, że tak samo zgasłam jak lampka, którą trzeba naprawić.

Do sali weszła niska pielęgniarka w różowym kitlu.

Proszę nie otwierać oczu, zaraz zmyję pani tusz niech się pani nie rusza.

Przemywała mnie delikatnie, mokrą watą coś tak miłego i miękkiego Od czasu do czasu wracam do wspomnień o mamie. Zmarła dawno, jeżdżę na jej grób, przynoszę niezapominajki, choć nie wiem, czy można już je siać. Mama zawsze przykładała mi do skroni chłodny ręcznik, pachnący czystością.

Naprawdę nie trzeba mruknęłam nieśmiało.

Cisza, trzeba odpocząć, nabrać sił wyszeptała pielęgniarka, poprawiając mi włosy i zbierając spinki.

Sama sięgałam do torby, próbując wyjąć portfel nie było go. Wzruszenie ścisnęło mi gardło.

To drugi raz, kiedy mnie okradli pierwszy w metrze, dawno temu; pamiętam, płakałam na ławce na Placu Konstytucji, poczułam się bezbronna jak dziecko. Żal było nie pieniędzy, a ładnej torebki, pamiętnej monety, zdjęcia syna.

Teraz też było mi żal. Pewnie ten sam facet okradł mnie w izbie.

Nie trzeba mi nic powiedziała pielęgniarka, leżcie spokojnie, zaraz wrócę z ciśnieniomierzem.

Zasnęłam w końcu, tonąc w czymś gęstym i słodkim jak miód.

Kacper, mój syn, wyszedł z łazienki i o mnie zapomniał. Agnieszka parę razy próbowała do mnie dodzwonić, ale nie odbierałam. U matki zawsze wszystko pod kontrolą, nawet respirator pewnie już zarezerwowała! powiedział, odpalając mecz w telewizorze. Ostatni prezent ode mnie nowy, ogromny, z wyśmienitym obrazem.

Agnieszka westchnęła, podreptała znowu do telefonu. Tak, dogadywałyśmy się chłodno, bez bliskości ja lepiej kochałam czynami, nie słowami. Nowe okna do ich mieszkania (no bo syn szefowej nie może mieszkać bez dobrych okien!), auto dla Kacpra, karnet do klubu fitness dla Agnieszki, jedzenie, ubrania. Nie narzucałam się, nie popychałam, po prostu dbałam.

O miłości nie umiałam rozmawiać, nawet z synem nie potrafiłam się przytulić.

Agnieszka próbowała się zbliżyć, dla niej też byłam za bardzo kamienna. Może właśnie dlatego w finale to ona odezwała się, przyszła do szpitala z torbą pełną rzeczy.

Noc minęła. Rankiem oddano mi portfel i pierścionek ten facet, który mnie okradł, zaraz potem zmarł na atak serca. Okazało się, był kiedyś moim kolegą z sekcji najlepszy sportowiec, mówił, że jestem najpiękniejsza. Kłamał wierzyłam. Przeszłość wróciła z ostrym bólem.

Ale teraz? Teraz coś się zmieniło. Znalazła się Agnieszka, znalazły się współlokatorki z sali cicha, serdeczna Wanda zwaniliowymi sucharami, znajoma pielęgniarka, Kasia jedyna, która pamiętała, co mnie kiedyś zraniło. Mam okna do zamontowania, pacjentów do przypilnowania, niezapominajki do posiania na grobie mamy. No i wnuka Kacper nie wie jeszcze, ale wnuk już jest na USG.

Kochaj, mów o tym, bo inaczej staniesz się jak ja kamienna powiedziałam kiedyś Agnieszce. Kobieta musi mieć kogoś, kogo kocha, bo w innym wypadku kamienieje.

I nie jestem już kamienna jestem żywa, krucha, słaba, ale mam serce, które znowu powoli zaczyna bić własnym rytmem.