Jestem z Tobą

Ja z Tobą

Paweł, ja już nie wiem, co robić! Ona nie chce nikogo słuchać! Uparła się, że będzie rodzić! Jakie dziecko, Pawle? No, jakie? Przecież ona ma dopiero dziewiętnaście lat! Całe życie przed nią! Rzuci teraz studia i co dalej? Pójdzie sprzątać ulice? Trzeba coś z tym zrobić! Musisz mi pomóc!

Czym, mamo?

Głos Pawła był tak chłodny, że Irena prawie upuściła telefon. Syn nigdy tak z nią nie rozmawiał! Zawsze był jej ukochanym, ciepłym chłopcem A teraz co? Co zrobiła źle? Przecież ona nie jest winna tej sytuacji, to Lidia! Zakochała się, ot co! Głupia dziewucha! Mogła by posłuchać matki! Ale cóż się teraz żalić? Sama jest sobie winna! Rozpieszczała ją, wszystko pozwalała, chciała być jej przyjaciółką No to teraz, Ireno Nowak, podpisuj się pod skutkami swojego wychowania! Ale czemu? Dlaczego tak to wyszło? Przecież Paweł to wspaniały syn! Mądry, wychowany, posłuszny! Zawsze pomaga i wspiera! Nawet jeśli mieszka już osobno. No tak, w końcu to już dorosły facet, samodzielny, tylko żony brakuje. Ile razy mówiła mu, że czas na rodzinę, a on nic A ona już by wolała bawić wnuki! Jak długo można czekać? Dobrze, kiedy Lidia była mała wieczne zabieganie, sekcje sportowe, wyjazdy na zawody. Nie było czasu na rozmyślania o starzeniu się. A teraz? Lidia już dawno dorosła. Choć sport rzuciła, to w domu prawie jej nie ma. Wciąż gdzieś się śpieszy. Zajęcia, znajomi, harcerstwo, a teraz jeszcze „ten” się pojawił! O rety, skąd ona go wytrzasnęła? Przecież to gapowaty chłopak! Irena od razu go rozgryzła, a Lidia się zakochała! Nigdy nie umiała rozpoznawać ludzi! Wszyscy zawsze byli dla niej dobrzy! Jakby próbowała jej tłumaczyć, że tych dobrych to na całym świecie jak na lekarstwo nie rozumie. A teraz co? Do czego to doprowadziło? Jak to wszystko rozplątać? Święta tuż-tuż, a ona tylko ma kłopoty. Teraz jeszcze Paweł! Skąd taki ton? Czemu tak z nią rozmawia?!

Paweł, dlaczego tak do mnie mówisz?

Gdzie ona jest, mamo? Paweł skręcił gwałtownie, zjechał w boczną ulicę i zatrzymał się. On, zwykle tak spokojny, stracił cierpliwość przy słowie „dziecko”. Zacisnął ręce na kierownicy, oczy mu pociemniały, chciał krzyczeć, tak jak wtedy Ale wtedy to nie pomogło, i teraz też nie pomoże. Trzeba się uspokoić i zrobić chociaż coś, żeby ten mały człowiek, Lidiowy, przyszedł na świat. Ach, mamo! Co Ty robisz! Przecież zawsze bardziej kochałaś Lidię niż mnie. Bo dziewczynka i jeszcze późne dziecko! Jak tu się nie rozczulić, jak nie kochać takiego niebieskookiego aniołka? Lidia była piękna od pierwszego dnia. Paweł, który widział już różne niemowlaki w ich licznej rodzinie tylu ciotek, kuzynek! Wszystkie dzieci podobne do Nowaków niebieskoszare oczy, krępe, mocne postury, grube rączki, którymi chwaliło się całą rodziną. Im pulchniejsze, tym lepsze. Tylko Lidia była inna. Oczy odziedziczyła rodzinne, ale cała reszta Skąd ta łabędzia szyja, marmurowe, delikatne dłonie i nogi, rzeźbione jakby przez najlepszego rzeźbiarza? Mama chowała wzrok, jakby wstydziła się takiego cudu. Dopiero potem, gdy Lidia poruszała się jak motyl na rodzinnych spotkaniach, patrzyła na nią z dumą. Dziewczynka tak się wyróżniała, że wszyscy dorośli nie mogli od niej oderwać oczu.

Aż taka uroda się trafiła! wzdychały ciotki, poprawiając kokardy i sukienki swoim córkom.

Kiedy Lidia po raz pierwszy wyszła na planszę w stroju gimnastycznym, od razu było wiadomo, że jest do czegoś większego przeznaczona.

Mama zajęła się Lidią, a Paweł wreszcie odzyskał swoją wolność, choć matka go uwielbiała i była z niego dumna. Wszyscy wiedzieli, jakim jest wspaniałym synem, a jeśli ktoś zapominał, Irena zaraz przypominała:

Pawełek wygrał olimpiadę z fizyki. Tak, największą! O jego przyszłość nie trzeba się martwić. Geniusz nam rośnie! Wyniki z matematyki zaraz ogłoszą, i tam pewnie to samo! Wychowanie? Nic trudnego, trzeba się dziećmi zajmować.

Irena nie zwracała uwagi, jak rozmówczynie marszczą brwi. Żyła w swoim świecie, gdzie wszystko było dobrze. Geniuszne i piękne dzieci, kochający mąż, zajmowała się tym, co lubiła. Nauczycielka angielskiego z powołania, przez rok przygotowywała nawet najsłabszych do matury, choć brała za to sporo ponad stawkę innych nauczycieli w Toruniu.

Wszystko zależy, kto co ceni pieniądze czy rezultat. Jak rodzic nie żałuje na dziecko, to może być spokojny, zrobię wszystko, by się dostał, gdzie sobie wymarzył.

Paweł podziwiał, jak matka godzi wszystko Lidię, dom i pracę. Była świetną organizatorką, nauczyła tego także jego, a teraz bardzo mu się to w życiu przydaje.

Dzisiaj miał zaplanowany cały dzień. Dobrze, że już wieczór. Dlatego wiadomość od mamy wybiła go z rytmu, nie mógł zebrać myśli.

Jak dawno było to usłyszałem…

Jestem w ciąży. Nie będę rodzić. Jestem za młoda, nie chcę takiej odpowiedzialności. To Twoja wina. Ty się tym zajmij. Klinikę już znalazłam.

Boże, jak się wtedy pokłócili Przez trzy lata razem nigdy nie było takiej awantury. Krzyczał na Sylwię tak, że szyby drżały. Był zły i nie rozumiał, gdzie zawinił. Przecież wielokrotnie jej się oświadczał, namawiał do wspólnego życia! Miał mieszkanie, auto, małą ale już dochodową działalność. Czego chcieć więcej? Tak, nie był bogaczem, ale ona też nie była księżniczką zwykła dziewczyna z sąsiedniej grupy, przyjechała na studia spod Łodzi. Śmiała się, jak Paweł próbował wymówić nazwę jej miejscowości. Poznali się przypadkiem, gdy po korytarzu biegła spóźniona dziewczyna i wpadła na Pawła, stojącego przy ścianie, kreślącego coś na papierze.

Stoisz tu, nie przejść! Papieru brakuje, to ściany brudzisz? W domu też tak robisz?

Warcząc na niego, Sylwia skakała na jednej nodze, ściągając zepsuty but, po czym boso pomknęła na egzamin, a Paweł, jak zaczarowany, poszedł za nią.

Po wyjściu z egzaminu, podeszła i, chwaląc się piątką, pytała, czym to uczcić.

Spotykali się rok, zanim zamieszkali razem. Wtedy Paweł mieszkał z dziadkiem opiekował się nim. Rok później dziadka zabrakło; rodzice uznali, że mieszkanie, w którym żyli, jest za małe, choć Pawłowi wystarczało. Ale gdy odszedł dziadek, jemu też odechciało się tam mieszkać. Zamieniono mieszkanie na dwa mniejsze. Paweł bardzo tęsknił za dziadkiem, jego głosem rano: Student, śniadanie gotowe! Dziadek był twardy, jak kuter rzeczny na Wiśle, dopóki nie odeszła babcia.

Niedługo i ja odejdę. Co tu beze mnie?

Dziadku, co Ty? A ja? A Lidia?

To dla Was jeszcze trochę pożyję. Chciałbym zobaczyć, co z Was wyrośnie. Potem pójdę do niej, czeka na mnie, gołąbka moja.

Babcię dziadek zawsze nazywał gołąbką. Delikatna była, czuła takich już nie produkują, Pawełku. Głupi byłem, krzywdziłem ją, a ona tylko głową kiwnęła: Coś Ty się, Pawle, rozjuszył. Bez wyrzutów, bez krzyku! Przynajmniej raz by mnie opieprzyła lżej by było potem.

Dlaczego? Było za co?

A jakże. Życie jest długie. Ale wiesz, Paweł, gdy się ma co wybaczyć, łatwiej tęsknić

Paweł i to widział. I jak dziadek gasł, i to, czym jest miłość. Taka, której nie zmienia czas, dystans.

O takiej miłości marzył ze Sylwią, ale zrozumiał, że nic z tego nie będzie, gdy zobaczył jej chłodny wzrok, wyciągniętą dłoń po jego kartę do kliniki.

Sama ją wzięła. Po kłótni, na chybcika wrzuciła rzeczy do walizki i bez pytania wyciągnęła z portfela Pawła pieniądze trzasnęła drzwiami i zniknęła. Dopiero powiadomienie z banku, że zdjęto sporą sumę, otrzeźwiło Pawła. Zadzwonił, zastrzegł kartę i pojechał do rodziców.

Matka lamentowała, ojciec uciął krótko i poklepał go po ramieniu: Potrzebna pomoc, mów.

Rodzicom nie opowiedział dokładnie, powiedział tylko, że rozstali się z Sylwią. Wiedział, że mama by się martwiła, może nawet mówiła o niej źle, więc po co drażnić sytuację?

W pokoju długo siedział na starym wersalce. Czuł tylko ciemność i myśli ciągnące się jak miód, lepiące świadomość. I gdzie tu znaleźć światło?

Światło przyszło samo. Lidia weszła do pokoju, chwilę patrzyła na brata, potem usiadła na dywan, podkurszyła się szczudłowatymi rękami i nogami, wytarła mu łzy, potem powiedziała:

Źle ci, Pawle? Co zrobić? Chcę pomóc, ale nie wiem, jak

Po prostu posiedź przy mnie. Żebym nic głupiego nie zrobił.

I została z nim do świtu, aż rozległ się budzik, a matka zauważyła, że Lidii nie ma w swoim łóżku. Myślała, że wstała wcześniej z niepokoju przed zawodami sportowymi. Nie wiedziała, że tam przegadali połowę nocy. Paweł zobaczył w młodszej siostrze nie tylko dziecko ale kogoś czułego, ważnego. Słuchał jej i dziwił się, skąd w tej szesnastolatce tyle ciepła i mądrości. Bo mądrości nie można było nazwać inaczej. Wyciągnęła z brata wszystko, co czuł, a potem prostymi słowami weszła do jego serca. Nie było tam gotowych recept, ale Paweł pojął, że życie się nie skończyło, jeszcze coś przed nim

Lidka, musisz studiować psychologię!

Patrzył, jak Lidia się zarumieniła, zgadł jej marzenie. Ale matka widziała w niej mistrzynię sportu i do tego dążyła wszystkimi siłami.

Wtedy matka wpadła do pokoju, zganiła córkę za brak umycia, pogłaskała syna (co go bardzo irytowało), i pobiegła robić śniadanie.

Lidia tamte zawody wygrała z łatwością. Na planszy wirowała, aż sędziowie nie wierzyli oczom. Skąd w tej dziewczynie tyle zrozumienia muzyki? Habanera brzmiała, a Lidia przekazała wszystko, czego słuchała nocą ból, siłę, nadzieję.

Te zawody mogły być początkiem wielkiej kariery. Planowano już przeniesienie dziewczyny do Warszawy, lecz stał się dramat. W drodze z treningu szła sama. Ojciec miał ją odebrać, lecz utknął w pracy, a dzwonić do brata nie chciała nie była już dzieckiem. Miała do przejścia tylko dziesięć minut.

Proszę pani! Zaczeka pani! A mamy pieska do pokazania! Jaki śliczny!

Niski pomruk za plecami przyspieszył jej krok.

Nie chcesz się poznać? Za dumna? Reks, łap ją!

Lidia panicznie bała się psów. Wiedziała, że nie wolno uciekać, ale nogi poniosły ją szybkim krokiem ku klatce bloku, gdzie świeciło światło. Zapomniała, że schody były oblodzone. Poślizgnęła się i runęła na ziemię.

Ocknęła się w szpitalu. Obok matka blada, nieruchoma. Głowa się kręciła, nogi bolały, jakby po najcięższym treningu.

Mamo

Obudziłaś się? Irena była zapłakana na sine oczy. Jak to się stało, Lidko? Jak to się stało

Lidia do dziś nie wie, czy matka żałowała bardziej skomplikowanego złamania, czy końca sportowej kariery córki. Współczucia nie zobaczyła. Zresztą nigdy go nie oczekiwała, lecz w tamtej chwili pragnęła, by matka po prostu ją przytuliła i powiedziała: Mała, wszystko będzie dobrze!.

Te słowa usłyszała od Pawła.

Mała, trzymaj się! Wiem, że boli. Może chcesz tortu? Teraz już wolno! Albo zabiorę cię na spacer, będziemy lepić śnieżki. Kupimy dla ciebie ładne kuleczki, żebyś się przygotowała na studia. Nadal chcesz być psychologiem?

Pryszczata na brata, czuła się bezpiecznie. Tak było trochę lżej.

Rehabilitacja trwała długo, ale pod koniec pierwszego roku studiów Lidia mogła chodzić swobodnie, choć nie tak lekko jak dawniej. Czasem czuła się jak Syrenka, ale przynajmniej porzuciła kulę inwalidzką, tę różową, perłową, którą brat dla niej kolorował. Miała ją zatrzymać na pamiątkę, ale potem poznała Monikę organizatorkę grupy harcerskiej, która mimo niepełnosprawności prowadziła kuchnię polową i dowodziła w terenie. Lidia oddała jej kulę.

Monika, tu nie ma snu, ani spokoju mówiła, parząc herbatę i przygotowując kanapki dla poszukiwaczy zaginionego chłopca.

Po co mi spokój, Lidko? odpowiadała Monika. Byłoby lepiej, gdybym mieszkała sama, nic nie robiąc? Czuję, że żyję, jestem potrzebna

Właśnie w grupie poznala Maksymiliana.

Tu matka miała trochę racji. Niepozorny, jakby kogoś wymazać z połowy papieru. A jednak pracował za kilku. Lidia znała jego historię, ale nie opowiadała matce wiedziała, że nie zaakceptuje tej relacji. Według niej Maks nie nadawał się na partnera córki.

Do harcerskiej drużyny Maks trafił, gdy zaginął jego przybrany ojciec. Sam szukał go bez skutku, policja nie chciała nawet przyjąć zgłoszenia. Był zdesperowany.

Z przybranym ojcem miał szczególną więź. Pan Edward był trzecim mężem jego matki i stał się dla Maksa tym ojcem, jakiego nigdy nie znał. Pierwszy ojciec porzucił ich przy narodzinach; chłopiec wychował się u dziadków.

Półtora roku później do domu wróciła matka z nowym mężem. Rodzinnego życia nie było. Ojczym nauczał przemocą. Pierwszy konflikt skończył się ucieczką chłopca. Dziadek znalazł go na ulicy.

Z nami będziesz mieszkał. Nie oddam cię im. Chodź do domu.

Po rozstaniu z mężem matka wróciła do rodziców. Potem był Pan Edward, wdowiec, z którym chłopiec zaprzyjaźnił się dopiero na wspólnej wyprawie na ryby. Godziny milczenia na jeziorze zbliżyły ich tak, że odtąd wyjeżdżali razem.

Z czasem Maks pytał o wszystko już tylko ojczyma. Gdy zmarli dziadkowie, został z matką, ale już się nie bał był tam Edward.

Potem zmarła matka, a Edward, sam, formalnie przyjął Maksa za syna.

Edward zaginął, wracając wieczorem z pracy. Autobusowy kierowca wskazał, gdzie wysiadł. Niestety, pomóc już się nie dało. Ciało znalazł patrol w parku. Dlaczego zszedł z drogi, nie wiadomo do dziś.

Następnego dnia Maks przyszedł do Moniki: Co mam robić? Chcę pomagać.

Lidii przedstawiła Maksa Pawłowi bardzo szybko.

Lubię go, Pawle. Chyba nawet więcej niż lubię.

To dobrze?

Chyba tak.

Jaki to człowiek?

Myślę, że dobry

Kiedy Paweł poznał go bliżej, potwierdził: siostra ma rację. Urodą nie przyćmiewał Lidii, była od niego wyższa, eteryczna. Rodzice łypali niechętnie, ojciec popatrzył ponad okularami i powiedział:

Zobaczymy.

No i zobaczyli

Paweł odpalił silnik. Musi znaleźć Lidię. Nie, żeby po awanturze z mamą zrobiła sobie krzywdę, ale Poza tym mama nawet nie słuchała, nie wie, że Maksa już nie ma. A jego dziecko, jest

Głupia, bezsensowna przypadkowość zabrała tego cichego, jasnego chłopaka. Późno wieczorem wracał do domu, rozmawiając z Lidią przez telefon, wszedł na jezdnię tuż przed przejściem dla pieszych. Zapomniał, że zamiast jasno-szarej kurtki ma na sobie ciemną zimową. Nie sposób było kierowcy go zobaczyć. Paweł doskonale znał ten fragment trasy, wiedział, jak słabe jest tam oświetlenie. Tak to się stało dwa dni temu. Jutro pogrzeb. Lidia nikomu nie wspomniała ani słowem. Zatopiła się w sobie, nie płakała.

Nie mogę płakać, Pawle. Łez nie mam. Tylko po cichu skomlę w poduszkę, żeby rodzice nie słyszeli

Mówiliście im?

Nie mogę. Mama zaraz zacznie A ja tego teraz nie zniosę

Dlaczego nie powiedziała mu o ciąży, Paweł nie wiedział. Może sama nie była świadoma? Pytań było zbyt wiele, odpowiedzi żadnych.

Drzwi u Moniki, jak zwykle niezamknięte. Paweł wszedł do kuchni i zapytał:

Lidia gdzie?

U mnie w pokoju. Czekała na Ciebie.

Było ciemno. Paweł nie włączył światła. Jeśli płakała, światło by ją bolało.

Pawle

Jestem.

Dobrze

Tkliwy szloch. Paweł podszedł do łóżka, objął siostrę mocno razem z kocem.

Nie bój się, mała, jestem z Tobą! Damy radę! Wiem, że myślisz teraz, że już nic dobrego Cię nie spotka, ale będziesz miała dziecko, będzie nowe życie! To będzie wspaniałe dziecko, bo ma takich rodziców lepszych nie znajdziesz!

Lidia zapłakała, mocno przytulona do brata.

Ty też powinieneś zostać psychologiem Dobrze by Ci wyszło Tak mi źle, Pawle

Tego wieczoru Paweł zabrał ją do siebie. Rodzicom oświadczył, że Lidia zamieszka z nim, a jeśli nie chcą stracić obojga dzieci muszą zaakceptować, że to ona decyduje o swoim życiu.

Potem było bardzo trudno. Ciąża Lidii z wyczerpującymi mdłościami prawie do końca, utarczki z matką, która z trudem pogodziła się, że dzieci wybrały swoją drogę. Najwięcej z matką walczył Paweł, bo ojciec po kryjomu odwiedzał córkę, pomagał szykować mieszkanie, znalazł dobrego lekarza.

Mała Wiktoria przyszła na świat o świcie, zmęczyła mamę, ale oznajmiła się donośnym krzykiem, który rozbawił położną:

Ależ ma głosik! Mama filigranowa, a córka z basem! Po kim to?

Po ojcu Lidia patrząc na czerwoną, śliczną córeczkę, uśmiechnęła się. Oto nowe życie I Maks będzie dalej żył w tej dziewczynce, bo ona ma inne oczy niż Nowakowie. Jego ród pójdzie w świat przez nią

Trzy lata później.

Wiki! Chodź, mam dla ciebie prezent!

Pawle! Znowu? Lidia zerkła z kuchni, z rękoma w mące. Przecież to Nowy Rok, nie urodziny! Przestań tak rozpieszczać moją córkę!

Wolno mi! Po co są wujkowie i chrzestni? Prezent od rodziny był, teraz od chrzestnego!

Wiktoria przestała bawić się ogonem kota, który leniwie rozciągał się w saloniku jednopokojowego mieszkania, jakie Paweł kupił dla siostry. Swoje sprzedał, dołożył i kupił dwa takie same w nowym bloku żeby być blisko nich, bo czuł się odpowiedzialny za Lidię i jej dziecko.

Uważne, takie jak Maksymiliana, oczy patrzyły na pudełko w rękach Pawła. Gdy otworzył, oczy Wiktorii zaświeciły się bardziej niż lampki na choince.

Podobają się?

Wiktoria delikatnie dotykała szklanych bombek.

Mogę?

Oczywiście! Przywiozłem ci je. Ozdóbmy razem choinkę!

Lidia, ocierając ręce o fartuch, weszła, gdy Paweł podnosił siostrzenicę, żeby zawiesiła Dziadka do Orzechów.

Ale bajka! Paweł, jakie śliczne! Ale To szkło Jeśli spadną?

Nic nie szkodzi! Teraz wiem, gdzie można kupić takie same. Popatrz, jak Wiki się cieszy!

Mała siedziała przy choince, tuląc kota i półgłosem opowiadała mu bajkę, tak zawiłą, że Paweł myślał, że zwierzak nie doczeka końca fabuły. Wiki znała tę historię, bo wczoraj byli w teatrze, a dziś cały dzień tańczyła, chcąc powtarzać ruchy baletnic.

Chyba jesteśmy już niepotrzebni! zaśmiał się Paweł. Mówiłaś, że jej się nie spodoba!

Mówiłam, że jest za mała i nie wysiedzi. A to była pomyłka. Skąd mam wiedzieć, że moja córka taka spokojna?

Paweł radośnie spojrzał na siostrę.

Przypomnę ci te słowa, kiedy będziesz ją kładła spać! Wtedy zobaczymy, kto tu spokojny! Nakarmisz mnie? Muszę jeszcze wrócić do pracy przed wieczorem.

Nie zostaniesz? Rodzice mają zaraz przyjechać!

To niech się nacieszą wnuczką. Ja wrócę wieczorem. Trzeba kota od niej uratować!

Wiesz, że mama znalazła już dla Wiki szkołę tańca?

Ojej!

No właśnie. Co teraz?

Damy radę! Wykorzystamy energię babci w dobrym celu.

A jeśli nie?

To przypomnisz, że jesteś matką, a ja będę przedstawiał twoje interesy. Z nami nie wygra!

Myślisz?

Pewny jestem! A w tym domu, to już coś zjem?

Dla Ciebie zawsze! Kiedy ja Cię w końcu „ustawię”? Żeby żona ci obiad gotowała?

Lidia kucnęła, uciekając przed bratem, śmiejąc się.

Spiknęliście się z mamą? Jeszcze ty zacznij naciskać!

Taki skarb marnuje się, a ja milczeć mam? Wnuków się nigdy nie doczekam!

O, kobiety!

Figurka Klary zakołysała się na choince od dotknięcia malutkiego palca. Wiki zamruczała pod nosem i zaczęła tańczyć jak baletnica. Nawet kot się przesunął, robiąc miejsce, kto wie może przyszłej polskiej baletnicyPaweł patrzył na roztańczoną siostrzenicę, na siostrę z rozbawioną miną, i poczuł w piersi miękkie, nowe ciepło. Kiedyś wydawało mu się, że życie jest jak równanie, które trzeba rozwiązać; teraz rozumiał, że nie każdy błąd to porażka, nie każda strata jest końcem. Czasem historia zaczyna się od nowa w śmiechu dziecka, w pocałunku siostry w czubek głowy, w tym, że kot z zadowoleniem owinie się wokół nóg, a światło choinkowych lampek zatańczy na ścianach.

Pawle, patrz! zawołała Wiki. Zrobiłam gwiazdkę dla Maksa! Może ją powiesimy najwyżej?

Serce ścisnęło mu się tak, że musiał mrugnąć i przytrzymać dziewczynkę za ramię, jakby chciał powiedzieć: jestem tu, jesteście tu wszyscy, nawet jeśli nie widać każdego przy stole.

Spojrzeli na siebie: Lidia z cicho drżącym uśmiechem, on z oczami wypełnionymi troską i wdzięcznością. Choinka lśniła kolorowo, a za oknem ktoś odpalił pierwszą rakietę na powitanie Nowego Roku. Cień wczorajszych lęków ustąpił miejsca ufności: to będzie dobry rok.

Paweł objął siostrę. Wiktoria usadowiła się pomiędzy nimi z kotem na ramieniu, tuląc swoją papierową gwiazdkę.

Zawsze z tobą, mała mruknął Paweł i spojrzał na Lidię. Zawsze.

Byli razem. I to wystarczyło, by wszystko zaczęło się jeszcze raz lepiej, mocniej, prawdziwiej.

A bombki mogły nawet spaść bo dopóki byli obok siebie, zawsze potrafili je podnieść i zawiesić jeszcze piękniej.