Jestem przy Tobie

Pawełku, ja już nie wiem, co robić! Ona nikogo słuchać nie chce! Uparła się, że urodzi! Jakie dziecko, Pawle? No jakie? Przecież ona dopiero dziewiętnaście lat ma! Całe życie przed nią! Zaraz rzuci studia i co? Pójdzie pracować do sprzątania? Jakoś trzeba to rozwiązać! Ty musisz mi pomóc!

Ale czym, mamo?

Ton Pawła był tak zimny, że Irena niemal wypuściła telefon z rąk. Syn nigdy z nią tak nie rozmawiał! Zawsze był jej dobrym, ciepłym chłopakiem A teraz? Co zrobiła źle? Przecież to nie jej wina, tylko Leny! Zakochała się i proszę! Głupia dziewczyna! Mogła posłuchać matki! Ale cóż teraz żałować? Sama dbała, rozpieszczała, przyjaciółką chciała być I oto ma, czego chciała! Wszystkie Twoje wychowanie, Ireno Nowak, wydało owoce! Ale czemu tak? Przecież Paweł to cudowny syn! Mądry, wychowany, posłuszny! Zawsze pomoże i wesprze! Choć teraz mieszka osobno, dorosły już, samodzielny, tylko nieżonaty. Ile razy mówiła mu, że czas już rodzinę założyć, a on nic A tak by się już chciało pobawić wnuki! Ile można czekać? Kiedy Lena była mała, było przy niej tyle zamieszania, że nie było czasu na refleksje nad wiekiem. Wszystkie sekcje sportowe, zawody Ale teraz? Córka już samodzielna. Choć sport rzuciła, to w domu niemal nie bywa. Zajęcia, znajomi, grupa poszukiwawcza, a teraz pojawił się ten jego! Matko Boska, gdzie ona go wynalazła, to niepojęte! Przecież to taka ameba! Irena od razu go przejrzała na wylot, a Lenka się zakochała! Z ludźmi nigdy rozeznania nie miała! Dla niej wszyscy byli dobrzy. Jak jej tłumaczyła: tych dobrych jest na świecie jak na lekarstwo, a ona dalej swoje. I do czego to doprowadziło? I co z tym zrobić? Święta za pasem, a u niej w głowie tylko ból. I ten Paweł się jeszcze do tego dorzuca! Co to za ton? Czemu tak do mnie mówi?

Paweł, dlaczego tak się do mnie odzywasz?

Gdzie ona jest, mamo? Paweł skręcił w boczną ulicę i zaparkował. Spokój, zwykle tak mu bliski, skończył się na słowie dziecko. Ręce mu zadrżały na kierownicy, pociemniało w oczach. Chciał krzyknąć, jak wtedy Ale po co, skoro i tak nic tym nie zmieni, tak jak wtedy. Trzeba się opanować i zrobić cokolwiek, by jeśli nie jego syn czy córka bo Paweł nigdy się nie dowiedział, kogo spodziewała się Sylwia to chociaż to dziecko Leny mogło żyć. Ach, mamo! Co ty robisz! Zawsze Lenę kochałaś bardziej. Dziewczynka, późne dziecko jak się tu nie rozczulać? Złotowłose cudo o niebieskich oczach, Lenka zawsze była piękna od pierwszego dnia. Paweł przez rodzinę, liczną, z mnóstwem cioć, kuzynów i kuzynów, naoglądał się dzieci co niemiara. Wszystkie Nowakowe, do siebie podobne niebieskoszare oczy, krępa budowa, grube rączki i nóżki, którymi rodzina lubiła się chwalić. Im grubsze, tym lepiej. A Lenka wszystkich zaskoczyła. Oczy po rodzinie, ale ta łabędzia szyja, marmurowe wręcz dłonie, nogi wyrzeźbione jak przez artystę. Mama początkowo jakby wstydziła się własnego dziecka, potem z dumą patrzyła na Lenę, gdy fruwała na rodzinnych uroczystościach. Różniła się od wszystkich i przyciągała spojrzenia dorosłych.

Żeby taką urodę mieć! wzdychały ciotki, poprawiając kokardy własnym córkom.

Gdy Lena po raz pierwszy wyszła na matę, w pięknym stroju, widać było od razu, że czeka ją coś więcej niż tylko to, by cieszyć oko.

Irena zajęła się karierą Lenki w gimnastyce, a Paweł zaczął układać sobie życie, wolny wreszcie od rodzicielskiej troski. Oczywiście, matka go kochała i była z niego ogromnie dumna.
Pawcio wygrał olimpiadę z fizyki. Tak, tę największą! Nie mamy się o przyszłość martwić. Geniusz rośnie! Wyniki z matematyki zaraz ogłoszą, na pewno będzie tak samo! Wychowanie? Nic trudnego. Trzeba się dziećmi zająć.

Irena nie zauważała niezadowolenia rozmówczyń. Żyła w swoim świecie genialne i piękne dzieci, kochający mąż, ona robi to, co lubi. Pracowała tylko, gdy chciała, a jako nauczycielka angielskiego szybko umiała przygotować ucznia do egzaminu, nawet od zera. Była w tym dobra, więc płaciło się jej dobrze nawet dwa razy tyle, co innym w Krakowie.

Kto chce wynik, nie szczędzi na dziecko grosza mówiła.

Paweł dziwił się, jak matka wszystko godzi treningi Leny, dom, pracę. Była świetnym organizatorem. Zaraziła go tym i teraz bardzo się przydawało.

Dzień był rozplanowany do wieczora. Wiadomość od matki wytrąciła Pawła z równowagi.

Ile czasu upłynęło, od kiedy usłyszał:

Jestem w ciąży. Nie urodzę. Za młoda jestem, nie chcę takiej odpowiedzialności. To twoja wina! Ty to rozwiąż. Klinikę znalazłam, resztę załatw.

Boże, jak się wtedy pokłócili Przez trzy lata razem, nigdy nie kłócili się tak ze Sylwią. Krzyczał do niej, aż drżały szyby. Był wściekły i nie rozumiał, w czym zawinił. Przecież oferował jej dom, rodzinę, wszystko było. Małe mieszkanie, samochód, firma, która coraz lepiej się rozwija. Nie był milionerem, ale i Sylwia nie była księżniczką dziewczyna z sąsiedniej grupy, przyjechała na studia z podkrakowskiej wsi. Zawsze śmiała się, gdy Paweł próbował wymówić nazwę miejscowości.

Zeszli się od razu, gdy po raz pierwszy wpadli na siebie na korytarzu uczelni; ona spieszyła się, on stał przy ścianie i rozwiązywał zadanie, mazając po tynku.

Co ty tu stoisz? Przejść nie można! Papieru brak ściany brudzisz? Ty w domu też tak masz?

Warknęła na niego, walcząc z butem o złamanym obcasie. Zaraz pognała boso dalej, a Paweł zawieszony bez reszty polazł za nią.

Po egzaminie, jakby nic, złapała go pod ramię i potrząsnęła indeks przed jego nosem:

Piątka! Idziemy świętować?

Spotykali się ponad rok, zanim razem zamieszkali. W tym czasie Paweł opiekował się dziadkiem, bo mama ciągle w rozjazdach, a ojciec w pracy. Po śmierci dziadka rodzice uznali, że mieszkanie za małe, czas na wymianę. Paweł zgodził się. Tęsknił strasznie, do końca czekając, że usłyszy głos dziadka:

Wstawaj, student! Śniadanie zrobiłem!

Dziadek był niezłomny, jak ten holownik, którym pływał latami po Wiśle. Tylko po śmierci babci ostygł.

Ja długo nie pożyję Co mam robić bez niej?

Dziadku, co ty? A ja? A Lenka?

Dla was pożyję jeszcze. Chcę zobaczyć, co z was wyrośnie. Potem pójdę do swojej.

Babcię nazywał gołąbeczką odkąd się poznali.

Dobra była, łagodna Już takich nie produkują. Zły bywałem, a ona tylko uśmiechnie się, pokręci głową: Oj Pawle, ale cię wzięło. I tyle! Ani razu nie krzyczała, nigdy nie zrobiła rabanu. Może byłoby mi dziś łatwiej

Czemu? Było za co?

Było. Życie długie. Jak jest co wybaczać, łatwiej tęsknić. Tak… Dusi mnie, brakuje jej

Paweł to wszystko widział. I to, jak dziadek gasł. Wtedy zrozumiał, czym jest ta prawdziwa, głęboka miłość nieprzemijająca, której nie pokona ani czas, ani odległość.

Czegoś takiego pragnął ze Sylwią, lecz gdy spojrzała na niego, prosząc zimno o kartę do opłacenia kliniki, wiedział, że nigdy tak nie będzie.

Po awanturze spakowała rzeczy, bez słowa zajrzała do jego portfela, zabrała kartę, trzasnęła drzwiami. Ocknął się dopiero, gdy dostał powiadomienie o sporym przelewie. Zablokował kartę i pojechał do rodziców.

Matka lamentowała, ale ojciec uciął to szybko, poklepał Pawła po ramieniu:

Jak pomoc będzie potrzebna jesteśmy blisko.

Nie mówił rodzicom, co się stało, tylko, że się rozstali. Matce wystarczało wyobrażenie i skazałaby Sylwię na wieczne potępienie. Zostawił, że to on zerwał łatwiej.

Po powrocie do swojego pokoju długo siedział na starym tapczanie. W głowie ciemno, myśli sunęły jak smoła. Gdzie tu znaleźć światło?

Przyszło samo. Lenka zajrzała do pokoju, a potem usiadła obok na dywaniku, powyginana, otarła łzy z jego policzka i powiedziała:

Źle ci Pawciu, jak mogę pomóc? Bardzo bym chciała

Po prostu posiedź ze mną. Żebym nic głupiego nie zrobił.

I została. Siedzieli tak do świtu, aż matka, nie znajdując Leny w pokoju, uznała, że wstała wcześniej przez stres przed zawodami. Nie wiedziała, że całą noc rozmawiali. Lenka z dziewczynki zamieniła się w kogoś, kto głęboko i mądrze czuł. Wyciągnęła z brata wszystko, a potem tłumaczyła słowami prostymi i potrzebnymi. Nie dawała gotowych rozwiązań, ale Paweł zrozumiał, że życie się nie kończy. Może będzie jeszcze lepiej

Lena, ty musisz być psychologiem!

Gdy zobaczył, jak się rumieni, wiedział, że trafił w marzenie. Ale matka chciała z niej mistrzynię sportową. Tego dnia poranek był w biegu, matka narzekała, potrąciła Pawła po głowie, choć wiedziała, że tego nie znosi, a potem popędziła szykować śniadanie.

Lenka zawody wygrała. Latała na macie, aż sędziowie się dziwili, skąd w niej tyle wyczucia muzyki? Habanera grała, a Lena pokazywała wszystko, czego się dowiedziała tej nocy ból, niezrozumienie i siłę, która powraca.

To mogło być początkiem jej kariery, już nawet rozmawiano o przeprowadzce do Warszawy. Lecz wtedy, wracając z treningu, nie zauważyła śledzących ją dwóch chłopaków. Tego dnia szła piechotą, bo ojciec się spóźnił, a bratu nie chciała zawracać głowy.

Dziewczyno, zaczekaj! Chodź zobacz psa! Taki ładny!

Warknięcie za plecami przyspieszyło jej kroki.

Nie chcesz? Dumna? Rick, bierz ją!

Lenka od zawsze bała się psów. Wiedziała, by nie uciekać. Klatka schodowa wieżowca tuż obok, w środku byli ludzie. Szybkim krokiem ruszyła do wejścia, zapominając, że zaszronione schody były śliskie. Nie zdążyła się złapać poręczy poleciała w dół i straciła przytomność.

Obudziła się w szpitalu. Przy niej siedziała matka, blada i zapłakana. Głowa wirowała, nogi bolały okropnie.

Mamo

Obudziłaś się? Irena, całkiem zapłakana, patrzyła w ścianę. Jak to możliwe, Lenko, jak

Lenka do dziś nie wie, czego bardziej żałowała matka że złamania skomplikowane, że jej kariera skończona, czy po prostu, że wszystko poszło nie tak? Nie doczekała się współczucia, może nawet go nie chciała. Ale potrzebowała, by matka choć na chwilę wzięła ją w ramiona i powiedziała:

Mała, wytrzymaj! Będzie dobrze, przestanie boleć!

Tylko, że od Ireny tego nie usłyszała. Dostała to od Pawła.

Mała, trzymaj się! Chcesz, przyniosę ci wielki tort? Teraz możesz jeść! Albo poniosę cię na spacer? Ulepię śnieżki i będziesz we mnie rzucać z ławki! Nie załamuj się! Kupimy ci kolorowe kule i będziemy przygotowywać cię do studiów. Nadal chcesz być psychologiem?

Brał ją w ramiona, a ona chowała się w nich jak w kokonie. Robiło się lżej, a ból odsuwał na bok.

Rehabilitacja trwała, lecz pod koniec pierwszego roku Lena już prawie normalnie chodziła. Chód miała inny, czasem czuła się, jak syrenka, lecz kule i laskę mogła odstawić. Paweł, chcąc ją rozweselić, przemalował kule na różowo-perłowe. Lena chciała je zostawić na pamiątkę. Potem jednak, poznając w grupie poszukiwawczej innych ludzi z większymi problemami, oddała je jednej z koordynatorek, Lenie, od dziecka niepełnosprawnej. Leni głos był ciepły i przejmujący, świetnie organizowała pracę całej grupy, zamieniając mieszkanie w sztab.

Lena, czy mi to potrzebne spokój, cisza? warzyła kolejny dzbanek herbaty i kroiła nie-wiadomo która już kiełbasę na kanapki dla tych w terenie. Zaraz ktoś wpadnie, trzeba przygotować termosy. Kto szuka zaginionego chłopca, musi mieć co zjeść i iść dalej.

Co by mi to dało, Lena? Spokój? Lepiej siedzieć samej jak puchacz w dziupli, bez tego wszystkiego? Jestem potrzebna. Żyję. To chyba ważne, prawda?

W grupie poszukiwawczej Lena poznała Maksymiliana.

Tu mama miała sporo racji. Chłopak niewyróżniający się z tłumu, niemal przezroczysty, robił jednak robotę za kilku. Lena znała jego historię, mamie jej nie przedstawiała. Wiedziała, że nie zrozumie, nie wybaczy, nie uzna za odpowiedniego.

Do grupy Maks dołączył z powodu zaginionego ojczyma. Sam szukał całą dobę, gdy policja nie chciała przyjąć zgłoszenia.

Ma cukrzycę! To niebezpieczne! Tak sam nie odszedłby! krzyczał niemal do słuchawki.

Gienek, ojczym, był trzecim mężem matki i jedynym, którego Maks uważał za ojca. Biologiczny ojciec zostawił Zofię, matkę Maksa, zaraz po tym, jak dowiedział się o ciąży. Dziadkowie zabrali Maksa do siebie z porodówki.

Damy radę! Nasz!

Matka kilka lat opiekowała się synem, potem wyjechała za pracą. Maksa wychowywali dziadkowie. Matka raz na jakiś czas przesyłała pieniądze i dzwoniła, aż w końcu zapomniał jak wygląda. Gdy miał dziesięć lat, wróciła z nowym mężem. Rodzina się nie udała Witek, ojczym, był szorstki, zły. Pierwszy poważny konflikt, zbita szyba w szkole, skończył się ucieczką Maksa z domu.

Z nami zamieszkasz, nie oddam cię tam.

Matka na drugi dzień przyszła, ale Maks nie dał się namówić.

Witek odszedł, matka została sama.

Nie dogadaliśmy się, synku. Z trudem przytuliła milczącego chłopca.

Czuł się tu u siebie.

Gienek pojawił się, gdy Maks miał dwanaście lat. Warto, Zośka, ważny, dobry, sprawdzony radziły koleżanki. I miały rację. Starszy, wdowiec, niepijący. Maks początkowo nie czuł nic poza dystansem. Zmieniło się, gdy Gienek zaprosił go na ryby. Bez rozmów, po prostu wspólne świty, wpatrzeni w Wisłę i słońce. Ten czas był ich. Zbliżyli się. Później, coraz częściej, Maks pytał o radę właśnie Gienka, zwłaszcza gdy dziadek coraz bardziej się gubił.

Śmierć babci, potem dziadka. Marek musiał zamieszkać z mamą i Gienkiem, ale nie bał się już. Gienek niebawem został oficjalnie jego ojcem, kiedy ciężko chora matka umarła na raka.

Jeśli nie masz nic przeciw, Maks wyciągnął rękę i przytulił chłopca.

Pod wieczór, gdy Gienek nie wrócił, Maks wszczął alarm. Odnalazł go przypadkiem kierowca autobusu, któremu mężczyzna wydał się znajomy z wyglądu. Nie zwrócił wcześniej uwagi, a potem Maks dowiedział się od wolontariuszy, gdzie szukać. Gienka już nie dało się uratować zmarzł kilka kroków od ścieżki w parku. Do dziś nie wiedzą, dlaczego wysiadł przystanek wcześniej i poszedł przez park

Pożegnał ojca i na drugi dzień był u Lenki:

Co mam robić? Chcę pomóc.

Pawłowi przedstawiła go niemal od razu.

Podoba mi się, Paweł. Może nawet więcej, niż mi się podoba

I dobrze!

Jest dobry

Poznawszy Maksa bliżej, Paweł przyznał siostrze rację. Różnili się, nie stanowili idealnej pary z obrazka wysoka, piękna Lenka i cichy Maksymilian. Paweł widział, jaką minę robią rodzice, lecz poparł siostrę.

Najważniejsze, żeby był dobrym człowiekiem! Prawda?

Irena prychła, ojciec w okularach spojrzał uważnie i po chwili mruknął:

Zobaczymy.

No i zobaczyliśmy

Paweł odpalił silnik i ostrożnie wjechał na ulicę. Musiał znaleźć Lenę. Nie wierzył, by po awanturze z matką zrobiła sobie krzywdę, ale Matka jej nawet nie wysłuchała, był tego pewien. Nawet nie wie, że Maksa już nie ma. A jego dziecko w drodze…

Bezsensowny, okrutny przypadek zabrał tego cichego, jasnego chłopaka. Wracał późno, rozmawiając z Leną przez telefon, wszedł na jezdnię obok przejścia, zapominając, że zamiast jasnej kurtki, miał ciemną zimową. Kierowcy nie sposób było zauważyć go na słabo oświetlonej ulicy. Paweł sam jeździł tą trasą i wiedział, jak łatwo można przeoczyć człowieka w czerni.

To stało się dwa dni temu. Jutro pogrzeb, a Lena nic nie powiedziała rodzicom. Była jakby zamrożona, nie mogła płakać, nie chciała rozmawiać.

Łzy nie lecą, Pawełku. Nie ma ich. Skulałam się tylko i cicho szlocham w poduszkę, żeby rodzice nie słyszeli

Powiedziałaś im?

Nie dam rady. Mama zacznie Znasz ją A ja tego nie zniosę teraz

Dlaczego Lena nie powiedziała o dziecku, Paweł nie wiedział. Może sama nie była pewna? A jak się dowiedziała czemu nie zadzwoniła?

Pytań było za dużo, odpowiedzi żadnej.

Drzwi mieszkania Lenki, jak zwykle, były niezamknięte. Paweł postukał cicho w próg kuchni.

Lena u ciebie, Lenko?

W moim pokoju. Idź, czekała na ciebie.

W pokoju panował półmrok. Paweł nie zapalał światła. Jeśli Lena płakała, nie chciał jej razić.

Paweł

Jestem.

Dobrze

Westchnienie było ciche i pełne bólu. Paweł podszedł do łóżka, objął siostrę z całych sił.

Nie bój się, maleńka, jestem z tobą! Przetrwamy! Wiem, teraz wydaje ci się, że nic dobrego nie będzie, ale to nieprawda! Będzie dziecko i będzie nowe życie! Będzie wspaniałe, bo ma taką mamę i miałby takiego tatę, lepszego nie znajdziesz!

Lenka zapłakała pierwszy raz, ściskając brata.

Ty też powinieneś być psychologiem, Pawełku Udałoby ci się Tak mi źle, nawet nie wiesz, jak mi źle

Tą noc Lena spędziła u Pawła. Rodzicom powiedział, że Lena będzie mieszkać u niego. Jeśli nie chcą stracić obojga dzieci, będą musieli zaakceptować, że Lena sama będzie decydować o sobie.

To był bardzo trudny rok. I ciąża Leny, z wykańczającymi mdłościami niemal do końca, i negocjacje z rodzicami, którzy z trudem pogodzili się, że dzieci dorosły. Negocjacje prowadziła głównie Irena, ojciec zaś ukradkiem przyjeżdżał, pomagał Lenie szykować wyprawkę, znalazł świetnego lekarza.

Mała Wiktoria przyszła na świat wcześnie rano, wykańczając mamę, a pierwszym krzykiem rozbawiła całą porodówkę:

Ależ ona głośna! Mama zgrabniutka, a córka z takim basem! Po kim?

Po tacie Lena patrzyła na czerwone, niezadowolone lico Wiktorii i się uśmiechała. To nowe życie I Maksymilian w niej będzie żył dalej, bo ta dziewczynka nie ma nowakowych oczu. Rozpoczyna jego ród, jej zapisał się w Pawle. A Wika to przedłużenie Maksa

Trzy lata później.

Wikuś! Chodź tu! Co ci przywiozłem!

Pawełku! Znowu? Lena spojrzała z kuchni, wycierając mąką umazane ręce. Przecież to Nowy Rok, nie urodziny, nie rozpieszczaj mi jej tak!

Mam prawo! Po to są wujkowie i chrzestni! To był od rodziny, a ten od chrzestnego!

Wika przestała szarpać ogon kota, rozciągniętego na podłodze. W tej kawalerce był równy gospodarzom. Paweł sprzedał swoje mieszkanie i dokładając trochę, kupił dwa takie same M w nowym bloku, by być blisko siostry i siostrzenicy.

Bystre, bardzo podobne do Maksa oczy, patrzyły na pudełko w rękach Pawła. Gdy je otworzył, rozbłysły jak lampki na choince.

Podoba ci się?

Wika delikatnie dotykała szklanych bombek.

Mogę?

Pewnie! Są dla ciebie. Zawiesimy je razem na choince!

Lena, wycierając ręce o fartuch, weszła gdy Paweł, podnosząc Wikę, pomagał jej zawiesić Dziadka do Orzechów.

Ale piękne! Prawdziwa bajka! Szkoda rozbijać, bo szkło

Nie szkodzi, wiem gdzie kupić nowe. Zobacz tylko, jak Wice się podoba!

Mała dziewczynka, przytulając kota, szeptała mu coś szybko do ucha. Miała długą opowieść, tak długą, że bała się, czy kot wytrzyma słuchania do końca. Bajka już była jej znana ledwie wczoraj byli z Pawłem w teatrze, dzień cały próbowała tańców baletnic.

Jesteśmy już niepotrzebni! Widzisz, a mówiłaś, że jej się nie spodoba!

Mówiłam, że jest za mała i nie wysiedzi. Myliłam się. Skąd miałam wiedzieć, że mam tak spokojne dziecko?

Paweł spojrzał na siostrę i zaśmiał się.

Zobaczymy wieczorem, jak będziesz ją kładła spać! Nakarmisz mnie? Do pracy lecę wieczorem!

Nie zostaniesz? Rodzice mają zaraz przyjechać!

To zamęczą ją pytaniami. A ja po pracy wpadnę. Kotowi też trzeba pomóc, bo ta go zaraz zadręczy.

Wiesz, że mama zapisała Wiktorię do szkoły baletowej?

Ojej!

No właśnie. Co robimy?

Pokierujemy energię kochającej babci w pożyteczny sposób.

Jak nie pójdzie?

Ty jesteś matką, ja będę twoim adwokatem. Razem damy radę.

Myślisz?

Pewny jestem! Mogę wreszcie tu jeść?

Możesz! Wredniaku jeden! Kiedy już cię ożenię, żeby żona cię karmiła?

Lena uciekła ze śmiechem, Paweł rzucił tylko:

Zmówiliście się z mamą, czy co? Jeszcze ty zaczynaj! Jak się doczekam siostrzeńców?

O, kobiety!

Figurka Marii zawirowała na choince, Wika coś zamruczała i znów ruszyła tańczyć. Kot ustąpił jej miejsca kto wie, może przed nim przyszła polska PliśeckaPaweł spoglądał przez okno na śnieg kręcący się wokół latarni, jakby świat wirując zapominał na moment o smutku, który tu kiedyś był. Wika bawiła się cicho na dywanie, a kot już zasnął. W mieszkaniu było ciepło, pachniało chlebem i cynamonem.

Lenka przysiadła obok brata. Niby tylko na chwilę, bo zaraz znów zacznie krzątać się przy kolacji, ale Paweł delikatnie położył dłoń na jej ramieniu.

Wiesz, czasem myślę, że gdyby nie wszystko, moglibyśmy być gdzie indziej, inni. Zawahała się. Ale chyba dobrze, że jesteśmy tu.

Paweł skinął głową z uśmiechem.

Jesteśmy gdzie trzeba, Lenko. Każdy dzień to kolejny kawałek układanki. Kiedyś nie wierzyłem, że można się pozbierać. Ale wystarczy jeden mały człowiek i znów jest światło.

Usłyszeli w drzwiach ciche pukanie i znajomy głos mamy:

Wszystko gotowe? Wikuś, pokaż babci, jaką masz sukienkę!

Kiedy drzwi się otworzyły, Irena, z torbą prezentów i świątecznym hałasem, wniosła z sobą wspomnienia dawnych Świąt trochę nieporadnych, trochę wymodzonych na siłę, ale zawsze prawdziwych. Przez ułamek sekundy Lena poczuła w gardle łzę, a potem już tylko śmiech Wiktorii i rozmowy, do których chętnie włączył się tata, zawadiacko mrugający przez okulary.

Był gwar, ciepło, światełka na choince i opowieści snute przez dziadka na starych kasetach, których Paweł nie mógł dziś już słuchać bez wzruszenia. Rodzina choć nieidealna, poplatana historiami i żalem, wyrosła właśnie stąd.

Wika popatrzyła na Lenę poważnie, jakby naprawdę wszystko rozumiała.

Mamusiu spytała cicho a anioły są z nami na Wigilii?

Są, skarbie odpowiedziała Lena, zerkając na Pawła. Zawsze są tu, z nami. Nawet kiedy ich nie widzimy.

Za oknem pojawiła się pierwsza gwiazdka. Paweł objął siostrę ramieniem, Wiktoria przykleiła nos do szyby, a Irena głośno upomniała się o opłatek.

Zanim zaczął się wieczór pełen śmiechu i kolęd, przez chwilę trwała cisza dobra, bezpieczna, taka, o jakiej Paweł myślał dawno temu, kiedy nie widział światła. Teraz miał pewność: w tej ciszy niosło się to, co zostało po tych, którzy odeszli, i to, co dopiero się rodziło.

Nowe życie skrzy się, lśni nawet przez łzy i trwa, póki choć jeden człowiek obok wyciąga rękę, podaje opłatek, przytula, szepcze: Dobrze, że jesteś. Zostań jeszcze Chodź u nas już naprawdę wreszcie jest miejsce na trochę szczęścia.