JAK WADZIO PRZEDSTAWIŁ SWOJĄ DZIEWCZYNĘ MAMIE…

Mamo, to jest moja dziewczyna, Bronisława próbował powiedzieć Władek, niby od niechcenia, ale głos miał drżący jak firanka w przeciągu. I my no chcielibyśmy to tego no w sumie sami wiecie
Aha Ja już dawno wiem, czego ty chcesz Mama z uwagą przyglądała się wybrance syna, jakby oceniała, czy ptak usiądzie na śliwie przed domem. Ale czy tego samego chce panna Bronisławo? Bronisławko, dobrze znasz mojego Władka?
Lepszego poznałam niż jabłko ze spiżarki odpowiedziała bez krępacji przyszła narzeczona. Znam go na wylot.
Co powiedziałaś? Mama aż na pan zwróciła się przez zaskoczenie. Czy to w ogóle przystoi dziewczynie tak mówić?
Czemu by nie? U nas w polszczyźnie takie powiedzenie: znać kogoś na wylot. Ale może nie gadajmy tyle o Władku. Trzeba się sobie przyjrzeć bliżej. Bo co, jeśli się nie spasujemy?
Jak to? zagubiła się mama w myślach.
W tym sensie, że będziemy musiały razem wyczekiwać Władka po nocach, kiedy będzie się szwendał po tych swoich bibach. I jeszcze razem będziemy słuchać, jak chrapie na pół osiedla, wracając pijany.
Ale co ja mam do tego? mama już nie wiedziała, gdzie podziała się jej przewaga. Przecież będziecie spać osobno Chyba?
Ale pani będzie podsłuchiwać pod drzwiami, jak każda matka w Polsce.
Ej zdziwiony podsłuchiwał rozmowę Władek. A czemu wy tu takie rzeczy o mnie wygadujecie?
Cicho bądź! przyszła rodzina odpowiedziała zgodnym chórem.
Więc, Zofio Stanisławowno, powiedz mi pani szczerze, czy się czasem nie bijecie? Bo Władek jakoś tego wątku zawsze unika.
Co znaczy bijemy się? Mama rozdziawiła oczy jak dwie bańki mydlane. Kobiety przecież się nie biją!
Jeszcze jak się biją, zaśmiała się Bronisława. Są takie, co mężów tłuką, że lepiej nie mówić!
O, Matko Przenajświętsza Mama złapała się za głowę. Co za powiedzonka… Jakie sceny…
Oj już bez przesady Bronisława spojrzała na Zofię Stanisławownę konspiracyjnie. Przyzna się pani, że czasem miała ochotę pstryknąć swojego? Męża albo synka?
No Mama już, już chciała coś wyznać, ale się powstrzymała. Wcale nie.
Cenię pani starania za bycie damą, uśmiechnęła się Bronisława, ale nie wierzę. Jak tu być matką takiego chłopaka i ani razu nie chcieć mu przyłożyć? A w dzieciństwie po tyłku pasemek nie dostał?
Ależ skąd, nigdy! Tym razem mama powiedziała prawdę.
Ej… znowu spróbował wtrącić Władek, lecz usłyszał tylko:
Cicho bądź!
Niedobrze, że go pani oszczędzała, Zosiu Stanisławowno Bronisława klepnęła Władka w pośladki. Takiej pupie, wiecznie gotowej na przygody, nie powinno się żałować Należy jej się to, na co czeka. W każdym razie, pani syn to dobry chłopak. Można go jeszcze naprowadzić na odpowiednią ścieżkę. A tak w ogóle, może napijemy się herbaty? Przy herbacie ludzie się lepiej poznają. Przyniosłam nawet sernik z cukierni…
Wieczorem, kiedy wrócił ojciec z fabryki, Zofia przy synu oznajmiła:
Kochanie! Nasz Władek wreszcie się żeni!
Matko Boska! Niemożliwe! wykrzyknął ojciec, aż pierogi w kuchni zadrżały.
Uspokójcie się! Ja jeszcze rozważam próbował sprostować Władek.
Nie, synku, ton mamy nie znosił sprzeciwu. Tym razem na pewno bierzesz ślub. A jak się rozmyślisz, to Bronisławę adoptuję!
Mamo, Ona nie jest sierotą, roześmiał się Władek. Ma rodziców.
Trudno odpowiedziała poważnie mama. Wtedy oddam cię z powrotem do szpitala i powiem, że się podmienili chłopcy… A twój tata mnie poprze!
Przysięgam na Matkę Boską! przytaknął ojciec i pokazał synowi pięść, jakby to była śliwka z podwórka za młodu.