Jak Wadzik Przedstawił Swoją Dziewczynę Mamie…

– Mamo, to moja dziewczyna, Wiola… Piotr próbował powiedzieć to niby między wierszami, ale nie sposób było nie wyczuć drżenia w jego głosie. I my to znaczy my chcielibyśmy no w sumie tego
– No tak… Czego ty chcesz, to ja doskonale wiem Mama z uwagą przyglądała się wybrance swojego syna. Ale czy Wiola tego samego chce? Wiolu, dobrze znasz mojego Piotrka?
– Przecież znam, jak własną kieszeń odparła przyszła panna młoda, nic a nic się nie pesząc.
– Jak powiedziałaś? Ze zdziwienia mama przeszła na pan/pani. Czy tak się rozmawia wśród dobrze wychowanych dziewcząt?
– A co w tym niby złego? Takie powiedzenie mamy w Polsce znać jak własną kieszeń. Ale po co gadać tu o Piotrze? To nam trzeba się lepiej poznać. A jak się okaże, że nie pasujemy do siebie, co?
– Ale jak to? mama zgubiła wątek.
– No bo my będziemy razem siedzieć w kuchni i czekać na Piotrka, aż skończy te swoje nocne wypady. Razem będziemy słuchać jak chrapie po imprezie.
– Ale jaka ja mam w tym udział? mama próbowała złapać za stery rozmowy. Przecież będziecie osobno spać Mam nadzieję
– Ale pani będzie czuwać przy drzwiach. Każda mama tak robi.
– Hola, hola Piotrek patrzył na oba kobiety i nie mógł uwierzyć w tok rozmowy. O czym wy tak opowiadacie?
– Cicho bądź! zawołały jednym głosem przyszłe krewne.
– Pani Barbaro, chciałam zapytać, czy nie kłócicie się w domu ostro? Piotrek o tym nic nie chce mówić.
– Że co? Mama wytrzeszczyła oczy. To kobiety potrafią się bić?
– No jasne parsknęła Wiola Niektóre to po mężu jak po bębnie walą, mama nie płacz.
– O matko jedyna mama zakryła twarz dłońmi. Co za teksty co za nerwy
– Co takiego? Wiola porozumiewawczo spojrzała na mamę Piotrka. Proszę przyznać nieraz miała pani chęć przejechać mężowi łapką po karku? Albo synkowi?
– Noo… Mama już, już, miała się przyznać, ale natychmiast się poprawiła. Nie. Nigdy.
– Doceniam chęć zachowania klasy uśmiechnęła się Wiola lecz nie wierzę. Jak można być mamą takiego chłopaka i ani razu nie mieć ochoty trzepnąć go w łydkę? A w dzieciństwie pasem po pupie go pani lała może?
– Oczywiście, że nie! Tym razem mama powiedziała prawdę.
– Oho znów próbował coś powiedzieć Piotrek, ale
– Cicho bądź! powtórzyły kobiety.
– Szkoda, że go pani oszczędzała, pani Barbaro Wiola poklepała Piotrka po tyłku. Takie siedzenie, co samo włazi w tarapaty, nie należy głaskać. Trzeba czasem mu dać, o co się prosi. Ale generalnie, wasz Piotrek to dobry chłopak. Można go jeszcze na prostą wyprowadzić. Pani Barbaro, może herbaty się napijemy? Przy herbacie pogadamy szczerzej. Ja nawet ciasto upiekłam, specjalnie na tę okazję
Wieczorem, gdy z pracy wrócił pan Andrzej, Barbara przy synu mu oznajmiła:
– Kochany! Naszego Piotrka czeka wesele!
– Święty Krzysztofie na niebie! zachwycił się ojciec.
– Spokojnie, mamo, tato ja jeszcze się zastanawiam próbował zaprotestować Piotr.
– Synku powiedziała mama z poważną miną tym razem wymigasz się, to ja Wiolę przygarnę jak własną córkę.
– Mamo, ona przecież ma swoich rodziców Piotrek zachichotał.
– Trudno mama spojrzała surowo to oddam cię z powrotem do szpitala położniczego i powiem, że ktoś nie tego syna mi podał. Tata poprze mnie.
– Jak trzeba będzie, przysięgnę! potwierdził Tata i groźnie pokazał synowi pięść.