– Jak to – osłabł? W jakim jest stanie? – wyjąka teściowa. – Śpi. Nic poważnego, temperatura niewielka, wszystko w porządku, zima się zaczęła. – Ale to nie zwykła zima! To wina twojej pracy, więc przynosisz z kasy różne rzeczy do domu! Ile razy ci mówię – zmień pracę!

Jak to przeziębiony? W jakim jest stanie? wykrzyknęła teściowa. W spoczynku. Nic poważnego, temperatura lekka, zimowa pora dopiero się zaczęła. To nie zwykła zima! To twoja praca, więc przynosisz z kasjera różne rzeczy do domu! Ile razy ci mówię zmień zawód!

Zofia spała, gdy nagle rozległ się głośny odgłos: ktoś otworzył drzwi wejściowe! Przetarła oczy i spojrzała na zegarek dopiero ósma rano.

Olek, kochanie, to ty? zapytała zdziwiona, nasłuchując szelest w mieszkaniu.

Nie było odpowiedzi. Usłyszała jedynie szelest otwierającej się łazienkowych drzwi i ciszę

Zofia szybko założyła szlafrok i pobiegła bosą do łazienki. Otworzyła drzwi i zaniemówiła z zaskoczenia. Przy lustrze stał jej Olek, wyciągając język i uśmiechając się.

Zosiu, czy to prawda, że przy przeziębieniu język staje się biały? zapytał.

Ty też przeziębiony? mruknęła zaspana Zofia.

Chyba tak odparł Olek, dotykając czoła. Potrzebny mi termometr. Gdzie go mamy? Położę się. Z pracy zwolnili mnie. Pewnie lekarza trzeba wezwać.

Zofia wyciągnęła termometr. 37,2°C. Zima dopiero nadeszła, Olek położył się. Po godzinie przybyła lekarka, wystawiła zwolnienie lekarskie.

Zofia zadzwoniła do matki:

Czy mogłabyś odebrać Szymona z przedszkola? Nie może przyjść do domu Olek jest przeziębiony.

Matka, sama mieszkająca, z radością przyjęła wnuka, bo był jej małym skarbem.

Co z Olkiem? Czy to poważne?

Nie, nic szczególnego. Lekarka przybyła, dała zwolnienie, przepisano leczenie, odpoczywamy.

A jak się czujesz? zatroskana pytała.

Wszystko w porządku! Muszę potem iść na drugą zmianę, poproszę teściową, żeby wieczorem zajrzała i sprawdziła Olka. Tak będzie cały tydzień w drugiej zmianie. Dziękuję, mamo, ustaliliśmy.

Co zrobić? Trzeba ugotować lekki rosół na bulionie drobiowym, więc trzeba jeszcze w sklepie, oprócz apteki, wziąć zamrożone udka, marchew i ziemniaki.

W aptece Zofia wzięła wszystko potrzebne. Po południu obudziła męża.

Olek, wstawaj, jedz rosół potrząsnęła go po ramieniu.

Rozbudzony Olek usiadł na łóżku.

Oj, mdli mnie! Czy mogę dostać rosół w łóżku? Nie mogę dojść do kuchni.

Naprawdę tak źle? Dobrze, przyniosę. Potem zmierzysz temperaturę

Zjadł rosół, zmierzył nadal 37,2°C. Zofia podała tabletki. Olek odwrócił twarz w stronę ściany i znowu zasnął. Dzięki Bogu. By nie zachorował, mężczyźnie płacą pełne zwolnienie, a Zofii w sklepie trudno o dodatkowy przychód. Kredyty w rodzinie nie dają, by mogła zwolnić się z pracy.

Zadzwoniła do teściowej:

Pani Genowefa, Olek przeziębiony. Proszę wieczorem go kontrolować. Wieczorem mamy wielu klientów, nie mogę go już dzwonić.

Jak to przeziębiony? W jakim jest stanie? zapytała zaskoczona teściowa.

W spoczynku. Temperatura mała, zimowa pora dopiero się zaczęła.

To nie zwykła zima! To twoja praca, więc przynosisz z kasjera różne rzeczy do domu! Ile razy ci mówię zmień zawód!

Pani Genowefa, ja nie jestem słaba! Sam mówiłaś, że Olek w dzieciństwie mógł od razu położyć się. Zima zaczęła się, więc nie mam nic przeciwko temu

Zofia przerwała rozmowę. Genowefa lubi wywijać słonia z muchy, więc zapewne za godzinę będzie u nich. Niech przyjdzie, Zofia i tak musi iść do pracy.

Tak rzeczywiście teściowa przyjechała z pudełkami ziół dla syna, mówiąc, że nie zaszkodzi. Zmieniła mu koszulkę na suchą, krzycząc:

Patrz, leży w mokrej koszulce, jeszcze bardziej mu dolega. Dlaczego tego nie zauważyłaś?

Pani Genowefa, on już spał, co mogłam zrobić?

Zofia poszła do pracy. Po kilku godzinach poczuła słabość. I ona jest słaba! Ale nie może tego pokazać, musi dokończyć zmianę. Wieczorem zmierzyła temperaturę wyższa niż u męża. Chciała narzekać, ale Olek był zajęty sobą.

Coś mi drży i wiatr w kościach. Mama dała mi herbatę z malinami i miodem, trochę pomogło, ale do nocy znów źle. Co mam wziąć?

Wiesz, i ja nie czuję się najlepiej

No weź coś, odparł Olek, patrząc w lustro na swój biały język. Wciąż biały.

Tak, nie może zachorować! Nie może się skarżyć, bo gdyby powiedziała matce, ta dzwoniłaby co pięć minut z radami, a teściowa ją oskarżała, a mąż wciąż w swoim świecie.

Postanowiono milczeć, przyjmować tabletki i iść do pracy. Kredyty nie znikną same.

Cały tydzień Olek rozpowiadał o swojej słabości, a wydawało się, że nie ma nieszczęśliwszego człowieka choć termometr wskazywał 37, nadal narzekał, że jest bardzo źle.

Teściowa przychodziła z naparami i ziołami. Zofia najmniej chciała z nią rozmawiać, bo nie wyglądała przyjemnie.

Mąż nic nie zauważał spał przy telewizorze albo przy telefonie. Gdy wracała do domu, Zofia mierzyła temperaturę, i dopiero czwartego dnia wszystko wróciło do normy.

Słabość była, ale dało radę. Olek leżał dłużej, wymagał jedzenia w łóżku, pomiaru temperatury i przynoszenia lekarstw.

Teściowa twierdziła, że od dziecka był słaby, a teraz po raz pierwszy w pięcioletnim małżeństwie zachorował to było nie do zniesienia!

Niewielka słabość, ale on radził sobie, ciągle narzekając na niedyspozycję.

Następnego tygodnia wypisano go ze szpitala. Szymona zabrano do domu. Olek wraca jutro do pracy.

Siedząc przy wieczornej herbacie, opowiadał:

Kiedyś w dzieciństwie wszystko było łatwiejsze, a teraz przeżyłem coś, czego nie wyobrażasz sobie!

Co w tym szczególnego? Dlaczego tak nie wytrzymałeś?

Gdybyś była na moim miejscu, zrozumiałabyś! Łatwo mówić, kiedy sam jest zdrowy.

A ja też byłam! Przeszłam to samo, ale ty po prostu nie zauważyłeś.

Olek spojrzał nieufnie, po czym chytrze się uśmiechnął, jakby odkrył sekret Zofii:

Żartujesz? Dobrze, idźmy spać!

Zofia westchnęła smutno tak, on nic nie zauważył

I tak wnioskiem z tej opowieści jest: w trudnych chwilach nie liczy się tylko zdrowie, ale i umiejętność wspólnego wsparcia, bo razem łatwiej przetrwać każdą zimę.