— „Jak mogłaś się tak stoczyć? Córeczko, nie wstyd ci? Masz ręce i nogi zdrowe, dlaczego nie pracujesz?” — mówili do żebraczki z dzieckiem

Jak można się tak stoczyć? Dziewczyno, nie wstyd ci? Ręce i nogi masz zdrowe, dlaczego nie pracujesz? gderały ludzie do żebraczki z dzieckiem.

Teodora Kowalska powoli przemierzała alejki ogromnego supermarketu, z zainteresowaniem gapiąc się na kolorowe opakowania i bajecznie pstrokaty asortyment. Przychodziła tu codziennie, jak do pracy na etat. Wcale nie musiała kupować jedzenia na wielką rodzinę bo żadnej nie miała. Co wieczór wymykała się ze swojego samotnego mieszkania prosto w światło i szmer marketowych sal.

Latem było jej lżej sąsiadki i ławka pod klatką ratowały z opresji. Ale zima nie zostawiała wyboru, więc Teodora pokochała te spacery między regałami.

Tu było mnóstwo ludzi, kusił zapach świeżo parzonej kawy, a z głośników sączyła się delikatna muzyka. Kolorowe produkty przypominały zabawki, wywołując mimowolny uśmiech.

Staruszka powertowała w dłoni kubeczek truskawkowego jogurtu, zmrużyła oczy, próbując rozczytać skład, po czym odłożyła go z powrotem na miejsce. Takie przysmaki były poza jej zasięgiem, ale przecież popatrzeć nie zabronią.

Wpatrując się w obfitość na półkach, odpłynęła myślami w przeszłość.

Przypomniała sobie kilometrowe kolejki do mięsnego, gdzie ekspedientki jak lwice walczyły o kaszankę. Przypomniała sobie szare papierowe siatki, w które pakowało się każdą zdobycz.

Uśmiechnęła się pod nosem, jak wtedy, gdy stawała dla swojej córki w tych kolejkach. Dla niej mogłaby stać całą noc. Na wspomnienie córki serce zaczęło bić szybciej. Zatrzymała się przy chłodziarce z mrożonym karpiem, ciężko oparta o rant.

Oczami wyobraźni zobaczyła śmiejące się oblicze swojej Irminy, z kędzierzawymi rudymi włosami, ogromnymi szarymi oczami, piegami na nosie i wesołymi dołeczkami w policzkach.

Jaką ona była piękną dziewczyną! pomyślała ze smutkiem.

Nie zważając na krzywe spojrzenie ekspedientki, podeszła do pieczywa.

Irmina była jej jedyną życiową radością. Mądra, zaradna No i zdecydowała się na surogację. Jak Teodora ostrzegała to nie skończyło się dobrze.

Bo czy dwudziestoletnia dziewczyna słucha matki? Gdyby ojciec żył, wszystko byłoby inaczej! Ale jak ci cwaniacy śmieli w to wszystko wciągnąć jej córkę?

Irmina tylko się śmiała, głaskała swój brzuch, a matka bezradnie kręciła głową. Jak oddać dziecko? Przecież nosiło się je pod sercem tyle miesięcy!

A Irmina tylko machała ręką: To nie dziecko, to niezłe pieniądze.

W porodzie poszło źle. Irminy nie uratowali. Zaraz po narodzinach córeczki, odeszła.

Maleństwo zabrali zamawiający. Teodora nie dostała ani grosza bo przecież umowa była z jej córką.

Kiedy Teodora pochowała Irminę, została sama. Nikogo z rodziny. Jakby wpadła w pustkę i nie chciała z niej wyjść. Tak było łatwiej.

Teraz szła do działu pieczywa, żeby coś kupić. Trzeba było pokazać, że nie jest tu dla sportu. Wygrzebała z kieszeni garść drobniaków, podeszła do kasy, zapłaciła odliczoną sumę, resztę ścisnęła w pięści. Wrażeń na dziś wystarczyło, można do domu.

Młodą żebraczkę Teodora wypatrzyła już drugiego dnia po otwarciu supermarketu, prawie miesiąc temu. Wtedy jeszcze wszystko oglądała z ciekawością. Co ją zainteresowało? Może młodość, może ta duma i bezruch, a może to, jak mocno trzymała dziecko na rękach

Jak tak można upaść? myślała, podchodząc bliżej. Wrzuciła do plastikowego kubka przygotowane połcie i odezwała się:
Dziewczynko, to ci nie wstyd? Dłonie i nogi zdrowe, przecież możesz pracować!

Zmarszczyła się, bo parę osób przechodziło bez reakcji przez to, że ją zagrodziła.

Dziękuję za złotówkę, ale proszę iść. Muszę nazbierać więcej, bo inaczej bida.

Staruszka tylko pokręciła głową i odeszła, nie chcąc być nachalna i moralizować. Pomagała na swój sposób i umiała być dyskretna. Nikogo to nie obchodziło policji, opieki. Tak przyzwyczaili się do żebrzących, że stali się jak powietrze.

Całą drogę do domu Teodora nie mogła wyrzucić z głowy tej dziewczyny z dzieckiem. Jej szare oczy, młody głos Skądś je znała! Próbowała sobie przypomnieć.

Zamknęła drzwi, zdjęła niskie ciepłe trapery, zapaliła światło i poszła do kuchni z chlebem. Po kwadransie piła już gorącą słodką herbatę w ulubionym kubku i jadła kawałek chleba razowego z plasterkiem salcesonu.

Ona chyba głodna. Na takim mrozie! Co to za życie? zanotowała w myślach.

Wyjrzała przez okno, chcąc zobaczyć dziewczynę, i stanęła jak wryta. Dwóch podejrzanych typów pchało ją brutalnie do samochodu.

Złapała za telefon, żeby dzwonić na policję, ale spanikowała, że pogorszy tylko sprawę. Zawahała się, popatrzyła przez okno na pustą ławkę przed sklepem. Postanowiła poczekać do rana i tak numeru rejestracyjnego by nie zobaczyła.

Przez całą noc nie zmrużyła oka, myśląc o dziewczynie i maleństwie. Nad ranem przyśnił się jej dziwny sen: jej Irmina stała pod supermarketem z dzieckiem na rękach. Dziewczynka była cała sina z zimna, Teodora tuliła ją, próbując ogrzać. Ale Irmina nic nie czuła.

Mamo, nie jest mi zimno powiedziała spokojnie.

Teodora zabrała dziecko z rąk córki i odchylając kocyk zobaczyła wielką lalkę z zawieszką na szyi

Z tym samym medalikiem mruknęła przebudzona.

Spojrzała na zegar. Już dziewiąta! Zerwała się do okna. Dziewczyna z dzieckiem była tam co zawsze. Uff przeżegnała się.

Był sylwestrowy poranek, arktyczny mróz. Dziewczyna od godziny na mrozie mogła zamarznąć.

Teodora wyjęła chleb, zrobiła kanapki z szynką, nalała do termosu herbaty i zaczęła się ubierać.

Widząc, jak staruszka się zbliża, dziewczyna nerwowo zasłoniła siniaka na skroni szalem.

Spokojnie, kochanie powiedziała Teodora, podając jej śniadanie. Nie mogę patrzeć, jak głodujesz.

Dziewczyna uśmiechnęła się oczami i pożarła kanapkę. Jadła łapczywie, niemal stukając się chlebem o podniebienie. Gdy dziecko zaczęło płakać, połknęła ostatni kęs, popiła herbatą i szybko odgarnęła okruchy.

Dobrzy ludzie, wytrzymamy do siódmej, potem nas zabiorą mruknęła do staruszki.

Teodora cały dzień zerkała na termometr i za okno mróz dokuczał coraz bardziej. O piątej nalała do słoika barszcza i ruszyła na zakupy.

Przechodząc obok dziewczyny, zostawiła przy niej słoik i wcisnęła drobne do kieszeni, puszczając jej oczko.

Nie zamierzała długo się kręcić. Trzeba kupić polędwicę i kiszone ogórki do sałatki jarzynowej. Na luksusy nie było jej stać, ale głodować nie zamierzała. Kiedy wracała do domu, dziewczyny nie było w miejscu. I barszcz zniknął też. Pewnie zajada gdzieś z maluchem, uśmiechnęła się pod nosem i ruszyła do siebie.

Za chwilę miała kroić przystawki, piec karpia i szykować stół. Może jakaś samotna sąsiadka wpadnie?

Dochodziła dziesiąta, gdy znów wyjrzała przez okno. Ciekawiło ją, czy dziewczyna wróciła do ciepła. Spojrzała na migoczące lampki pod sklepem a tam, na ławce, siedziała dobrze jej znana sylwetka. Z drżących ramion zrozumiała, że dziewczyna płacze.

Teodora zaczęła kręcić się po mieszkaniu. Za dwie godziny Nowy Rok, a tu ktoś pod oknem umiera z zimna. Narzuciła na plecy wełniany szal i, w domowych kapciach, zbiegała na dół. Podeszła do żebraczki i z trudem uspokoiwszy serce, usiadła obok niej.

Nie mam gdzie pójść wyszeptała dziewczyna.

Błysk nadziei zapalił się jej w oczach.

Zajmij się nim, proszę podała Teodorze zawiniątko i powlokła się w stronę ulicy.

Teodora doznała olśnienia przecież dziewczyna chce no nie! Złapała ją za ramię:

No to już dość! Leć ze mną! i zaciągnęła ją do swojego bloku, nie słuchając protestów.

W mieszkaniu zdjęła dzieciaka z chłodnej chusty i położyła przy grzejniku.

Jak masz na imię? zapytała, ale zamarła, widząc medalion z misiem przy szyi dziewczyny.

Dziewczyna zauważyła spojrzenie:
Niech się pani nie martwi, to jedyna pamiątka po mamie.

Staruszce zaparło dech. Ten medalik to jej prezent dla Irminy na szesnaste urodziny starą broszkę przerobił jubilera na medalion, resztę sprzedała na złoto i była na kolację dla córki. Nie da się pomylić.

Dziewczyna rozebrała się z kurtki, zbierając się na odwagę:
Mogę się wykąpać?

Gdy usłyszała zgodę, zniknęła w łazience, a Teodora wzięła kropelki na serce.

To niemożliwe Przecież ta żebraczka to moja wnuczka, pomyślała z przerażeniem.

Nakarmiła chłopca i posadziła dziewczynę przy stole.

Alina! rzuciła niby od niechcenia.

Skąd pani wie? Zdumiona Alina uniosła brwi.

Pewnie słyszałam odpowiedziała wymijająco.

Pot spłynął jej po czole. Nie było wątpliwości przed nią siedziała jej własna wnuczka. Przecież to imię wybrali zamawiający, gdy Irmina nosiła dziecko.

Alina zaczęła jeść, napawając się sałatką i rybą, aż Teodora aż się rozczuliła.

No opowiadaj, Alinko, jak los cię pobił? zagadnęła.

Dziewczyna, jakby czekała na pytanie, wyrzuciła z siebie całą historię, przełykając z trudem słowa.

Mówiła, że do piątego roku życia miała cudowne dzieciństwo, nawet własnego kuca. Zaczęła wspominać rozmarzona.

Potem rodzice się rozwiedli, matka któregoś razu odstawiła ją do domu dziecka i podpisała odmowę. Dlaczego? Nie pojęła do dziś. W jednej chwili z bajki wylądowała jak śmieć.

Dwanaście lat spędziła w domu dziecka. Potem, na dorosłe życie, wypuścili ją do mieszkania po byłym PGR, które miało być wyburzone. Tam poznała Wacka, hydraulika.

Gdy dowiedział się, że Alina jest w ciąży po prostu zniknął. Gdy barak wysiedlili, pozwolili jej zostać do porodu.

Nowego mieszkania już nie dostała ktoś ją ubiegł.

Nie miała siły walczyć. Z małym dzieckiem tułała się po dworcach, prosząc o litość. Tam znalazł ją Igor Siwy, opiekun bezdomnych.

Ładna żebraczka z dzieckiem przyciągnie dużo. I tak trafiła z synkiem do obskurnego podziemia z tłumem nieszczęśników: prawdziwych kalek i teatralnych żebraków.

Teatralni malowali sobie sińce i przyklejali garby, odgrywając swoje role lepiej niż niejedna aktorka. Dla szefa byli jednak cenniejsi od takich jak Alina.

Dni mijały, rano rozwozili ekipę, wieczorem zbierali utarg. Warunki były niezłe, ale i tak narzekali, że Alina za mało zarabia, a dziecko przeszkadza.

A dziś nie przyszli po nią. Porzucona, bezradna, schowała twarz w talerz.

Dziękuję pani, nie wiem, jak przetrwalibyśmy tę noc powiedziała cicho.

Ziewnęła i niemal natychmiast przysnęła z głową opartą na stole.

Teodora obudziła ją i zaprowadziła do łóżka, a chłopca ułożyła w fotelu obok.

Siedziała jeszcze przy noworocznym stole, słuchając orędzia prezydenta i powtarzała sobie w myślach, że nie puści już dziewczyny z wnukiem nigdy. Niech zostaną. W swoim czasie powie im prawdę, pomoże stanąć na nogi i wychować chłopca. Niech odpocznie, nacieszy się normalnością. Tyle przeszła.

Gdy wybiła północ, Teodora nalała sobie kieliszek wiśniówki, upiła łyczek, podeszła do okna i długo patrzyła na rozświetloną lampami ulicę. Zachwycając się padającym śniegiem, myślała: Dziękuję Ci, Boże, za niespodziewane szczęście. Żegnaj samotności, znów mam rodzinę.