FIFA: Mistrzostwa Świata w Piłce Nożnej – Emocje, Pasja i Wielkie Gwiazdy na Polskich Stadionach

Fifka

Popatrzcie, jak się wystroiła! Normalni ludzie rano do pracy idą, a ta? W białych spodniach po naszym błocie?!

Ale ona przecież pieszo nie chodzi! Ciągle tylko tą swoją furą wszędzie jeździ! Autobus prawdziwy!

Dobrze, że w ogóle ubrana! Widzieliście, co ona ma na szyi?

Nie. Co?

Tatuaż! No powiedzcie, kto to teraz robi?! Jak po kryminale, na Boga! Taka młoda, a już taka wymalowana! Matka w grobie by się przewróciła! A co ona by powiedziała, gdyby to zobaczyła?! Eh, nikt jej nie przypilnuje przepadła dziewczyna

Na ławce pod blokiem zawrzało, kiedy patrzyły za odjeżdżającą Julią.

A przecież jak się już z siatkami z zakupami przycupnie, to się nie chce wracać do tej domowej monotonii. Trochę poplotkują, odetchną, bo przecież dzieci, obiadki, sprzątanie Gdzie w tym wszystkim miejsce na choćby odrobinę radości? Zwykły człowiek rzadko ma do niej dostęp. Tylko wnuki dają ulgę, kiedy się przytuli te małe ciepłe główki. Choć i tego nie wszystkim dane zaznać. Popatrzcie na Basię – dzieci jej powiedziały, żeby nie liczyła na wnuki, bo dzisiaj to staroświeckie, a ważniejsze są wakacje za granicą i własne wygody. Jak one to potrafią?! Też chyba takie fifki jak ta Julka, córka Natalii.

A przecież była normalną dziewczyną! Do szkoły chodziła, grzeczna, zawsze dzień dobry powie. A odkąd matka odeszła, to już całkiem zdziczała. Całymi dniami snuje się gdzieś po mieście. Nie pracuje. Gdyby jeszcze studiowała, ale nie! Słyszałam, że paskudne rzeczy teraz wyprawia robi tatuaże! Swój salon otwarła, no wyobrażacie sobie?!

Kiedy parę lat temu pojawił się jej ojciec, wszyscy mieli nadzieję, że na dobrą drogę ją naprowadzi. A jak się skończyło? Auto jej kupił paskudne, pół parkingu zajmuje, a potem znowu ruszył w świat zostawiając dziewczynę samej sobie. A ona młoda przecież, ledwie dwudziestka! Jak można tak dziewczynę zostawić? A jak sobie kogoś do domu przyprowadzi? I co wtedy? Mieszkanie po matce, auto to całe wszystko straci!

O, odjechała! Gdzie? Po co? Kto ją tam wie! Nawet się nie obejrzała! Prawdziwa fifka! W białych spodniach

Julia nie miała ani czasu, ani ochoty przejmować się tym, co gadają sąsiedzi. Z jej własnymi problemami ledwo nadążała. Nawet dziś dzień na minuty rozpisany. Tyle do zrobienia, że pragnęła, by choć dwie godziny więcej miała do dyspozycji. Mama zawsze powtarzała, że Julia musi nauczyć się dobrze zarządzać czasem.

Julia, to bardzo ważne! Ludzie szarpią się, narzekają, że nic nie zdążają. Zazdroszczą tym, którym się udało. A to proste wystarczy być w zgodzie ze swoim czasem, szanować go, a wtedy zdąży się zrobić wszystko.

Ale jak, mamo?

Nie marnuj go. Wybierz, co jest dla ciebie najważniejsze i tyle czasu poświęć, ile trzeba. Ale nie zapomnij o odpoczynku. Człowiek nie jest maszyną. Musi czasem odpocząć, pobawić się, bo inaczej sam siebie wykończy. Kiedy się nie odpoczywa, staje się zgorzkniały, zły na wszystko. Roboty nigdy nie zabraknie, ale bez odpoczynku długo się nie pociągnie. Wyznacz sobie czas i trzymaj się tego.

Rady mamy Juli dobrze znała, ale wprowadzać w życie szło jej ciężko. Kalendarz, notes z planami wszystko to nie zawsze pomagało. Bo wszystkie sprawy ważne i każda pogania. I dziś trzy wykłady, a zdąży tylko na jeden, bo dwóch klientów zamówiło wizytę właśnie u niej, do Kasi jeszcze ma podjechać, a Kasia to i Saszka. Potem do Arka i pomóc się pakować Nowych ludzi poznać, bo wyjazd wkrótce, a imion jeszcze nawet nie zna. Zdąży ze wszystkim?

W korku, w którym Julia utknęła, samochód powoli ruszył do przodu. Wcisnęła gaz. Auto zareagowało łagodnie, jakby mówiło: Damy radę, zawsze zdążymy! Przecież po to właśnie tata mi cię dał żeby oszczędzić czas, którego zawsze za mało.

Pogłaskała delikatnie kierownicę.

Dziękuję, tato

Jeszcze nie tak dawno pomysł, że podziękuje ojcu, wydawałby się Julii niedorzeczny.

Mama nigdy nie mówiła o nim złego słowa. Przeciwnie, powtarzała, jaki był mądry i że Julia jest cała do niego podobna.

A ona nigdy nie mogła zrozumieć, jak człowiek taki miałby zostawić własne dziecko i zniknąć na lata bez słowa.

Przez lata ta złość w Julii narastała, zatruwając jej serce.

W przedszkolu siedziała na brzegu sali, obserwowała jak inne dziewczynki tańczą ze swoimi ojcami. Jej nikt za rękę nie złapał. Była tylko sucha, paląca zazdrość.

W szkole, gdy ktoś jej dokuczał, ściskała zęby i nie dawała po sobie nic poznać, chociaż marzyła o tym, by mieć ojca, na którego można by było się powołać: Powiem tacie!.

Przed maturą pokłóciła się ostatecznie z przyjaciółką Kingą, gdy ta od niechcenia rzuciła: Tata powiedział, że wybiorę każdą uczelnię, jak się nie dostanę, to zapłaci, a jak się dostanę, to mi auto kupi za zaoszczędzone pieniądze.

To nie była typowa zazdrość. Raczej palący żal. Kinga wiedziała o Julii wszystko, a mimo to nie omieszkała wbijać jej tych szpilek.

Mimo to, Julia nigdy nie zazdrościła. Po co? Z mamą im nic nie brakowało. Wyjazdy za granicę były, modne ubrania też, a na szesnaste urodziny otrzymała wymarzony telefon.

Ten prezent nie był najważniejszy. Gdy trzymała jeszcze w rękach piękne opakowanie, w drzwiach stanął on ktoś, kogo chciała choć raz w życiu zobaczyć.

Wybuchnęła wtedy straszną awanturą, płakała, krzyczała. Nie rozumiała mamy, która próbowała ją uspokoić. Odrzucała jej ręce i wykrzykiwała:

Jesteś zdrajczynią! Po co go tu sprowadziłaś?! Nie chcę go widzieć!

Nie wiedziała, że mama miała już wyniki badań w torebce i ich życie za chwilę zatrzyma się na wysokim, ostrym szczycie bólu i rozpaczy, a potem runie w dół, porywając wszystkie fundamenty z pozornego bezpieczeństwa. Wszystko, co wydawało się mocne, zamieni się w błoto to samo, które Julia w dzieciństwie tak bardzo znielubiła. A to błoto będzie ją wciągać coraz szybciej

Ale tego dnia mama w końcu zabrała Julię i powiedziała prawdę.

To ja jestem winna, Julio! To ja odgoniłam twojego ojca. To ja mu zabroniłam spotkań z tobą. Win mnie, a nie jego!

Ale dlaczego, mamo? Dlaczego mnie tego pozbawiłaś

Ja byłam zraniona To wszystko było tak trudne Narodziłaś się, gdy byliśmy bardzo młodzi. Dwie rodziny się na nas gniewały, bo nie tak miało być. Twój ojciec musiał rzucić studia, by nas utrzymywać. Ja miałam przerwę na uczelni i już do niej nie wróciłam. Wszyscy obarczali się winą wzajemnie, żal narastał. A potem bo kobieta, a nie chłopiec. I tak wyjechałam z tobą do ciotki. On nawet nie wiedział, że cię więcej nie zobaczy

Julia siedziała przy oknie i słuchała. Potem przyniosła ścierkę i wytarła parapet zabrudzony ziemią z doniczki swojego kaktusa prezentu od Kingi. I każda drobinka tej ziemi była dla niej słowami matki tak łatwo zabrudzić, ale posprzątać już trudniej.

Po wszystkim usiadła obok mamy na łóżku i powiedziała stanowczo:

Opowiesz mi. Wszystko, całą prawdę. Już nigdy nie kłam.

Nie będę

I dowiedziała się. Że życie jest dużo bardziej skomplikowane niż schemat, który sobie zbudowała. Dziś jedno wydaje się proste, a jutro pojawią się nowe fakty i cały świat zaczyna pękać. A co z tym zrobić, musi zdecydować sama.

Czy wybaczyła matce? Chyba tak choć pewności nie czuła.

Wiedziała jedno jest wdzięczna matce, że wyznała jej prawdę.

Reszta toczyła się tak, że Julia i ojciec musieli nauczyć się żyć razem. Odmówił wyjazdu, póki nie skończy osiemnastki.

Jak tylko powiesz, wyjadę. Ale najpierw twoje pełnoletnie mówił.

Nie! Już cię tyle lat nie było! Zostań, proszę! Tato

Natalia, mama Julii, choć lekarze dawali jej parę miesięcy, dożyła prawie dwóch lat. Czas był trudny, ale najbardziej szczęśliwy i gorzki zarazem. Julia czuła autentyczną złość, że dane im było tak mało.

To wtedy zaczęła rysować.

Dlaczego nie wcześniej? Sama nie wiedziała. Dłubała coś w zeszytach, ale nigdy poważnie.

No, nieźle! powiedział ojciec, gdy zobaczył jej pełne życia szkice.

Zdjął koszulkę, a Julia aż wciągnęła powietrze. Na jego plecach widniał kolorowy tatuaż, arcydzieło. Jej bazgroły przy tym bledły.

Znajomy mi zrobił. Chcesz? Załatwię lekcje.

Jasne!

Nikt w bloku nawet nie zauważył, że Julia wyjechała. Przez rok uczyła się w Warszawie u taty. Potem zapragnęła wrócić do rodzinnego Krakowa.

Ojciec nie przekonywał, nie zabraniał. Kazał tylko chwilę poczekać, a potem podarował jej klucze do auta i dokumenty od własnego mieszkania, które sprzedał, żeby kupić lokal w centrum.

Twój salon, mała. I pracuj, i ucz się. Sam talent to nie wszystko. Wykształcenie jest ważne.

Julia nie mogła uwierzyć. Kiedy wszystko było gotowe, a ona wykonała pierwszą swoją pracę na nowym stanowisku i usłyszała masę komplementów od brodatego sąsiada Kostka, nadal czekała na jakiś zwrot akcji.

Ojciec urządził wszystko, potem zniknął, bo był potrzebny gdzie indziej.

A ty zostajesz powiedziała mu Julia. Ale chociaż wiem, że jesteś blisko

Po wyjeździe ojca Julia rzuciła się w wir pracy i nauki. Klientów miała tyle, że musiała zatrudnić dwie asystentki.

To właśnie wtedy poznała Kasię.

Wieczorem do salonu weszła elegancko ubrana kobieta.

Przepraszam, mogę porozmawiać z tatuażystą?

To ja odpowiedziała Julia, odrywając się od ekranu laptopa.

Dziewczyno, nie żartuj, tylko zawołaj kogoś dorosłego.

Julia spojrzała uważniej. Choć miała drogie ciuchy i elegancką fryzurę, było w niej coś zmęczonego. Brak makijażu, cienie pod oczami, smutek. Znany dobrze Julii.

Podała jej portfolio ze swoimi pracami.

Tutaj są moje wzory. Spełnię każdą prośbę.

Imię tutaj

Kasia podwinęła rękaw.

Na nadgarstku, żebym zawsze widziała

Chyba więcej już nie dała rady powiedzieć. Julia, widząc, jak kobieta walczy ze łzami, cicho zamknęła drzwi i opuściła żaluzje, mimo że pod salon właśnie zatrzymał się umówiony klient.

Siadaj. Będzie dobrze.

Boli? Wiem

Kasia wyszeptała tylko: Saszka

Julia już nie pytała. Kim jest ta Saszka dowiedziała się dwa dni później, przypadkiem spotykając Kasię w szpitalu.

Pani?

Tak, ja. Dziękuję

Wyszło pięknie.

Saszce też się podoba

A on?

Ona. Moja córka.

Kasia dziwnie na nią spojrzała, potem wyciągnęła dłoń:

Katarzyna Nowak.

Julia Nowicka.

Chce pani poznać Saszę?

Julia nie wahała się ani chwili.

Mała dziewczynka w grubych okularach, z plastrem na szkle, skradła Julii serce od pierwszego słowa. Bez żenady złapała ją za rękę:

Masz orzechy? Lub pestki? Jak nie, to czym nakarmisz wiewiórki?

Jakie wiewiórki?

No tutaj! Całe stado jest w parku! Mama mówi, że przez mnie są już grube jak świnki!

Nie będą, bo cały czas brykają.

Naprawdę? Jesteś mądra!

Nie bardzo, wciąż się uczę.

Aha. To wszystko jasne. O, zapomniałam!

Oficjalnie podała jej dłoń.

Aleksandra Nowak.

Piękne imię Julia uścisnęła rączkę delikatnie. Julia Nowicka.

Teraz jesteśmy koleżankami!

Dziecięcy śmiech zadźwięczał wśród sosen parkowych, a na twarzy Kasi na moment pojawił się cień szczęścia.

Następne spotkania z nowo poznanymi dziewczynkami Julia odbywała już z kieszeniami pełnymi orzechów.

O tym, jak przebiega leczenie Saszy, Kasia opowiedziała dopiero później, w kafejce przy herbacie.

Jest szansa. To już nie wyrok mówiła ogrzewając dłonie o kubek. Ale jak do ciebie przyszłam, powiedziano mi, że jest bardzo źle.

Rozumiem

Ale przyjechał nowy lekarz, pan Artur I pojawiła się nadzieja.

Ale dlaczego płaczesz?

Wczoraj Sasza miała operację. Teraz jest na OIOM-ie, a mnie wyganiają. Nie mogę nawet być obok. Boję się, Julio, jak nigdy w życiu. I nie mam komu o tym powiedzieć.

Jesteś sama? Gdzie ojciec Saszy?

Zniknął, jak byłam jeszcze w ciąży. Ja też nie jestem święta. Saszę urodziłam, bo chciałam. Jego wybrałam, bo wydawał się odpowiedni. Nie było miłości. On to wiedział i odszedł. Dlatego go z nami nie ma.

Rozumiem. Teraz jest Sasza.

Tak. Jest

I będzie! Nie masz prawa się poddać! Julia podniosła głos. Spójrz na ręce! Widzisz? To imię twojej córki. Nie pozwól, by zostało tylko wspomnieniem!

Kasia płakała jak dziecko, a Julia nie przerywała. Ten moment był bardzo ważny.

Następny wieczór spędziły razem. Rozmawiały, milczały, płakały i śmiały się. Rano Julia zawiozła przyjaciółkę do szpitala.

Jadę z tobą.

Masz czas?

Dziwna jesteś Julia podała Kasi grzebień. Uczesz się, bo dziecko się Ciebie przestraszy!

Sasza doszła do siebie, sztuka Artura pomogła.

Kiedy zobaczę wiewiórki? marudziła dziewczynka.

Niedługo, pojedziesz z Julią do Warszawy. Tam pełno wiewiórek!

Po co?

Żeby twoje oczka nauczyły się dobrze widzieć. Dziadek Lech już wszystko załatwił.

To potem zapytam Julię.

Sasza już nie słuchała mamy. Liczyło się, że pojadą razem. Z Julią. Będzie wesoło bo na pewno lepiej niż w szpitalnej sali.

Mamo! A pan Artur pojedzie z nami?

Nie, ma dużo pracy, a do dorosłych nie mów tak po imieniu!

Ale ja mogę!

Dlaczego?

Bo on kocha moją Julię! Sasza roześmiała się do łez.

Kasia była w szoku, jak wiele dzieci widzą i wiedzą.

Między Julią a Arturem uczucia aż iskrzyły dostrzegali je wszyscy, ale oni sami udawali, że nic się nie dzieje. Rozmawiali jak dwie znajome osoby, o pogodzie, zdrowiu Saszy potem rozchodzili się w różne strony.

Gdy Kasia z córką wyjechały do Warszawy na rehabilitację, Julia poczuła, że może pomagać innym dzieciom. Lech ją do tego zachęcił, i tak zaczęła kursować między Krakowem a Warszawą z kolejnymi maluchami.

Fajnie ci? Mamie? To jazda!

Dzieci wolały samochód niż pociąg. Julii auto stało się prawdziwym domem na kółkach, zawsze z zapasem chusteczek i bajkami na tablecie.

Artur podziwiał Julię w milczeniu, nie mogąc się otworzyć. Ona też się nie odważyła żadne z nich nie zrobiło pierwszego kroku.

Aż wreszcie Saszka, wróciwszy po leczeniu, wymusiła na matce wyjazd do szpitala.

Po co?

Chcę Arturowi coś powiedzieć.

Artur potraktował Saszkę poważnie.

No to mów.

Czemu nie powiesz Julii, że ci się podoba?

To nie takie proste

Dorośli tacy głupi! Przecież ty jej też się podobasz! Więc?

Nie mam nic do zaoferowania. Pokój wynajmuję, auto nie mam. A Julia ma wszystko.

A miłość to nic? Wystarczy!

Na tym rozmowa została zakończona. Saszka pociągnęła mamę do Julii.

Z Julią przeprowadziła rozmowę w cztery oczy. Efekty przyszły szybko.

Zamykając wieczorem salon, Julia postanowiła, że jeśli nawet dziecko widzi to, czego ona się boi, to nie można dłużej zwlekać.

Zobaczyła czekającego Artura i poczuła, że muzyką świata jest w tym momencie słowo cześć.

Kilka miesięcy później pod blokiem znów aż huczało.

Nowego sobie znalazła! Co za jeden? Znowu rzeczy przywiózł! Może ją ktoś orżnie? Taka sama, młoda!

Chyba porządny chłopak

Ach, pani Halino, ile to już razy widziała pani porządnych, a potem dramaty!

Powinni ojca Julki powiadomić! Niech przyjedzie i zobaczy.

A on tu jest!

Że co!?

Widziałam go ostatnio! Coś się wydarzy, mówię wam!

I wydarzyło się.

Julia w białej, bajkowej sukience, pozwoliła wszystkim wreszcie zobaczyć tatuaż na plecach. Cała ławka aż zaniemówiła.

Artur, prowadząc Julię, posyłał ukradkowo groźne miny śmiejącej się Saszce, która właśnie sprzedała mu Julię i była z siebie niezwykle dumna.

Kasia płakała, poprawiając Julii welon i wszystkim powtarzała:

Pozwólcie mi się popłakać ze szczęścia, dobrze? Przecież to dobre łzy

Przyszli dziwni ludzie z kwiatami, ściskali Julię, jakby była ich najbliższą rodziną.

Nikt nie dowiedział się, kim są.

I nikt nie wiedział, dlaczego Julia, zanim wsiadła do auta, podciągnęła wysoko suknię, zrzuciła szpilki i ogłosiła, że chce zakładać trampki, bo w takich butach dla panien młodych nie da się jeździć autem.

A Artur, szeroko się uśmiechając, najpierw posadził Julię za kierownicą, a potem sam zawiązał jej sznurówki w trampkach, które z otchłani bagażnika wyciągnęła praktyczna Kasia.

Wszystko po swojemu! narzekała ławka, patrząc na odjeżdżające auta.

No, bo ona prawdziwa fifka!

Ale to właśnie te fifki potrafią pokazać innym, że każda historia może się dobrze skończyć, jeśli tylko odważysz się posprzątać przeszłość, przeprosić tych, których kochasz, i żyć po swojemu, niezależnie od tego, co powie ławka pod blokiem. Bo szczęście przychodzi do tych, którzy nie boją się być sobą.