Fałszywe piękno

Fałszywe piękno

Żartujesz sobie teraz? Serio się rozstaliście? Nie wierzę! Małgosia spojrzała na swojego przyjaciela z takim niedowierzaniem, że aż zrobiło mu się nieswojo. Jej oczy otworzyły się jak pięciozłotówki, brwi poleciały pod samą grzywkę, a usta mimowolnie się rozchyliły. Przecież ty Karolinę mógłbyś na rękach nosić! Wstawiałam waszą parę wszystkim za wzór Sama marzyłam o takim związku!

Serio, Gosia, naprawdę chłopak ponuro spojrzał przez okno. Za szybą warszawska aura szalała: deszcz lał, jakby ktoś przebił chmurę, wszystko spływało w strumykach, a pojedyncze krople bębniły o parapet. Sceneria idealnie współgrała z nastrojem Maksa. Czuł się jak zdechły gołąb: po pięciu latach związku, w jego życiu nagle zapanowała pustka. Tam, gdzie kiedyś wypełniała go ciepła myśl o wspólnym życiu, teraz rozciągała się dziura wielkości stadionu narodowego. Zacisnął pięści, aż pobielały mu kostki; głos mu zadrżał, gdy dodał: To koniec, rozumiesz? Po wszystkim

Ale dlaczego? Gosia nie dawała za wygraną, pochylając się bliżej, by lepiej widzieć twarz przyjaciela. Przecież Karolina na ciebie tyle czekała, kiedy byłeś pół roku na delegacji! Nie dawała się żadnym podchodom i prezentom!

A ty skąd wiesz? W końcu mieszkasz we Wrocławiu, ona w Warszawie Maks uśmiechnął się gorzko. Czy to ta słynna babina solidarność?

No, mam szerokie kontakty. Mam znajome, które na nią spoglądały ukradkiem. Wiem, że na poważnie wzięła się za siebie ale bez detali, bo to przecież nie serial na TVP. Zmieniła fryzurę, zapisała się na siłownię, wymieniła pół szafy. Wszystko niby jeszcze zanim wróciłeś. Serio się starała, Maks.

Ha! No właśnie dlatego się rozstaliśmy! Maks poleciał do przedpokoju po telefon. Ruszał się jakby mu się ogień pod ogonem palił. Trzęsącymi się rękoma przeszukiwał kieszenie kurtki, aż w końcu znalazł smartfona i wrócił do salonu jakby gonił go kudłaty pies sąsiada. Pamiętasz, jak Karolina wyglądała zanim wyjechałem?

Pewnie, że pamiętam Małgosia przewróciła oczami, ale głos jej lekko zadrżał, jakby próbowała odtwarzać z pamięci film. Słodka dziewczyna: proste, jasne włosy do łopatek, ogromne niebieskie oczy, zadarty nosek Fajna sylwetka, tylko górnej dziewięćdziesiątki trochę brakowało, ale tobie chyba odpowiadało?

Właśnie, wszystko mi pasowało! głos Maksa przeszedł w pisk, po czym znowu się przyciszył. Zacisnął telefon w ręce, patrząc jakby już przegryzł dwie cytryny. Była dla mnie ideałem! Kochałem ją taką, jaka była. Ledwo wyjechałem, a te jej przyjaciółki naprały jej do głowy, że jak się nie zmieni, to ja ją zostawię. No i uwierzyła zamiast posłuchać siebie, poleciała jak za babską radą. Zaczęła się zmieniać nie dlatego, że chciała, tylko bo myślała, że inaczej nie będę jej chciał.

Aż tak źle? Gosia coraz bardziej ściskała podłokietnik fotela, krzywiąc się, jakby oglądała mecz Polaków w rzutach karnych. Próbowała sobie wyobrazić skalę tej przemiany, ale coś jej nie grało.

Sam zobacz! Maks wręcz wcisnął jej telefon pod nos. Na ekranie pojawiła się Karolina która, eufemistycznie mówiąc, nie przypominała tej z dawnych zdjęć.

Te piękne, gęste włosy, z których była dumna, teraz ścięte na chłopaka i przefarbowane na platynowy blond. Zamiast finezji groźna ostrość, jak spod maszynki do golenia. Nad ustami ewidentnie podziałał magik tylko ten magik za bardzo się rozpędził! Usta tak nienaturalnie wielkie, że wyglądały jakby połknęła trzy pontony na raz.

Karolina schudła z dziesięć kilo ale zamiast figury modelki, zrobiła się przezroczysta. Kości wystawały, ręce jak patyki, pod oczami cienie, jakby nie spała cały semestr. Najgorsze jednak (szczególnie według Maksa): powiększyła biust! A zawsze wiedziała, że Maks ceni naturalność zawsze się zresztą z takimi zabiegami nabijał.

Wyobraź sobie, widzę ją na lotnisku i zastanawiam się, czy nie przejść koło niej bokiem! Maks aż palnął pięścią w ścianę, zaraz potem skrzywił się i potrząsnął dłonią. Jak można było aż tak się zmasakrować w sześć miesięcy?! Dlaczego nie przyszło jej do głowy, że ja ją kocham taką, jaka jest?! Po co jej to było?

Maks chodził tam i z powrotem jak rozładowana Roomba. Czasem zastygał w miejscu, raz czerwony jak burak, raz blady jak paragon po miesiącu w kieszeni. Wyglądał, jakby za moment mógł jednocześnie śmiać się i płakać.

Gosia rozumiała przyjaciela jak nikt. Odkąd szef-psychopata wysłał Maksa na zagraniczną delegację, to ona wysłuchiwała jego lamentów na temat tęsknoty. On by Karolinę zabrał chętnie na drugi koniec świata, gdyby nie to, że musiała kończyć studia i miała sesję na karku. Widywali się przez telefon, Maks dzwonił codziennie i tęsknił jak pies za panem. A potem wrócił i zobaczył zupełnie obcą dziewczynę. Jakby brali dublera na jej miejsce.

Maks, może ona po prostu chciała ci się przypodobać? Gosia próbowała ratować resztki sytuacji, zbliżając się do niego. Może ktoś jej powiedział, że tak będzie lepiej, że docenisz te zmiany

Maks tylko smutno parsknął.

Przypodobać? Ale przecież już była idealna! Teraz nawet nie wiem, kto stoi przede mną.

Najgorsze, że Karolina przez całe tygodnie, kiedy rozmawiali przez telefon, nie chciała włączyć kamery. Zawsze coś wymyślała, niby niespodzianka, niby szykuje coś ekstra z takim entuzjazmem, że Maksa aż nosiło z niepokoju. Podejrzewał nawet, że Karolina już dawno znalazła kogoś innego, a trzyma go za zapasowy płaszcz. Myśl ta gryzła go jak synogarlica, nie dawała spać.

W końcu Maks nie wytrzymał i poprosił kumpla z Warszawy, żeby dyskretnie wybadał sytuację. Ten niechętnie, ale się zgodził.

Po dwóch dniach zadzwonił z raportem.

Szykuje niespodziankę, nie powiem. Ale nie jestem pewien, czy będziesz zachwycony. Bez obaw nie ma nikogo. Zresztą, ciągle o tobie mówi. Naprawdę czeka na twój powrót.

Maks trochę się uspokoił. Mógł spać spokojniej choć znów żałował, że odrzucił propozycję kolegi, by przesłał mu zdjęcie Karoliny. Uznał, że chce niespodzianki… O, gdyby wiedział, to by pół etatu rzucił, wsiadł w pociąg i od razu próbował ratować, co się da. A te przyjaciółki by chyba własnoręcznie wywiózł na Hel. Ale za późno

Dzień powrotu Maks latał po mieszkaniu jak szalony. W samolocie patrzył na zegarek co trzy sekundy, w taksówce zaciskał sznurki od kurtki. Spociły mu się dłonie, serce waliło w klatce niczym szampan szykowany na Sylwestra. Wyobrażał sobie ten moment: Karolina czeka na niego, uśmiechnięta, rzuca się na szyję, a potem siedzą wieczorem z herbatą, gadając do nocy.

Ale rzeczywistość dokręciła mu śrubę.

Ledwo wyszedł z hali przylotów na Okęciu, Karolina stała jakby nic się nie stało. Ale to już nie była jego Karolina. Przez sekundę miał wrażenie, że podszedł do obcej i zaraz polska policja go stamtąd usunie. Mrugnął parę razy może złudzenie? Nie, koszmar się nie kończył.

Maks! Tak się stęskniłam! Karolina rozłożyła ramiona, ale Maks odskoczył na bok. Uśmiech jej zgasł szybko, a w oczach pojawił się ból i totalne zaskoczenie.

Ej, co tam odwalasz? To tylko ja! Czy mój niespodziankowy look aż tak cię powalił? w jej głosie słychać było nadzieję podszytą lękiem. Przerzuciła blond pasmko za ucho, byleby tylko zwrócić na siebie uwagę.

Próbuję zrozumieć, gdzie się podziała moja dziewczyna Wyglądasz jakbyś przeszła przez 12 sezonów jakiegoś reality show. Wszystko sztuczne, sztywne, nie moje Maks nawet nie próbował ukryć rozczarowania, a w jego głosie zabrzmiała nuta ironii. Chora jesteś? Czy postanowiłaś wystąpić w Top Model? Gdzie twoje beautiful włosy? Gdzie figurka, którą kochałem? Zawsze byłaś taka naturalna.

No świetnie, chcesz powiedzieć, że byłam gruba?! Karolina zrobiła obrażoną minę z podkówką na ustach, oczy jej posmutniały, a powieki chyliły się ku dołowi. Przyjaciółki chichrały się z boku jakby podglądały serial paradokumentalny, a ona rzuciła im wściekłego focha.

Nie żałuj mi słów, wiem, że się zapuściłam. Ale teraz nie będzie ci wstyd się ze mną pokazać na ulicy! Zobacz, jaka jestem glamour, modna! Czy to nie lepsze?

Kto mówi, że chcę gdzieś z tobą iść? w głosie Maksa było tyle cierpkiej nuty, że nawet cytryna z reklamy herbaty by się skrzywiła. Byłaś odlotowa, taka prawdziwa, a teraz nawet nie wiem, z kim rozmawiam. Zawsze ustalaliśmy wszystko razem Przecież wystarczyło zapytać.

Maks, ty nie rozumiesz. Karolinę teraz można na Vogue Polska wysłać! wtrąciła jedna z koleżanek, ta co głównie doradzała Karolinie radykalne zmiany. Zrobiła ruch, jakby wręczała trofeum. Ilu chłopaków po niej się ogląda? Masz się z czego cieszyć tylko dzięki temu w ogóle jest singlem!

Maks obrócił się do niej z miną, jakby zobaczył rachunek za prąd.

Nie! To nie dla mnie, tylko dla samej siebie! i znowu spojrzał na Karolinę, w oczach miał ból i złość na raz. Nie róbcie ze mnie kozła ofiarnego.

Zbliżył się, ton znacznie złagodniał, a u Gosia aż ścisnęło się w sercu.

Karolina Znałaś moje podejście. Kochałem cię naturalną. To, co ze sobą zrobiłaś To już nie jest to, w czym się zakochałem.

Zaciął się, przejechał dłonią po włosach, i spokojniej (ale stanowczo):

Cały ostatni miesiąc myślałem, że po powrocie się oświadczę. Kupiłem nawet pierścionek. Ale Przepraszam. Nie jestem w stanie być z lalką.

Karolina zbladła, oczy załzawiły się, łzy rozmazały świeżutki make-up. Próbowała coś powiedzieć, ale poczuła się jak na casting do Mam Talent, tylko nikt jej nie chciał słuchać.

Maks, poczekaj! wyrwała się z gardła Ja myślałam że będziesz dumny! Że zrobiłam to dla nas

Maks już się odwrócił i szedł przed siebie, oburzony, zawiedziony, zraniony.

Karolina rzuciła się za nim, ale koleżanki przytrzymały ją, by nie zrobiła sceny na cały terminal.

Daj spokój! jedna podtrzymała ją za ramiona. Odchoruje i przeprosi.

Jasne, wróci na kolanach i poprosi o drugą szansę. Z taką figurą jeszcze przejdziesz przez pół Warszawy, a faceci się będą przewracać!

Karolina słyszała ich słowa jak przez szybę. Patrzyła, jak Maks się oddala, a z jej oczu płynęły łzy wymieszane z eko-tuszem. Czuła smutną pustkę próbując być lepszą, straciła to, co najcenniejsze

Naprawdę chciałem się oświadczyć zakończył swą opowieść Maks, chowając twarz w dłoniach. Drżał cały, próbując nie poddać się emocjom. Widziałem to oczami wyobraźni: ona się cieszy, przytula, śmiejemy się, robimy kakao, oglądamy głupie filmy A zobaczyłem obcą. Obcą głos mu się załamał.

Zamilkł na chwilę i westchnął, patrząc przez okno, gdzie deszcz powoli ustępował miejsca bladej pomarańczowej łunie zachodu.

Dlaczego wy, dziewczyny, nigdy nie możecie być zadowolone z siebie? Przecież mówiłem jej tysiąc razy komplementy Kochałem ją całą jej śmiech, miny, to, że podczas deszczu rysowała buźki na szybach palcem. A ona wszystko to przekreśliła, by być nie-sobą…

Nagle Maks odsunął dłonie, a w oczach miał łzy, które natychmiast otarł rękawem.

Najgorsze, że to wszystko przez jej psiapsiółę! To ona chciała nas poróżnić. Jestem tego pewien.

Skąd wiesz? Gosia nachyliła się, chcąc go wesprzeć. Maks wyglądał, jakby życie go przejechało walcem drogowym.

Przyjechała do mnie! Twierdziła, że jest bardziej naturalna i w ogóle, że lepsza od Karoliny. O mało jej nie wyrzuciłem ze schodów. Uderzył pięścią w podłokietnik i przejechał dłońmi po głowie.

Maks westchnął i opadł ciężko na kanapę. Wzrok miał rozbity, jakby wrócił świeżo z maratonu M jak Miłość.

Najohydniejsze jest to, że ona myślała, że od razu na nią polecę. Jakby wystarczyło, że inna dziewczyna pomacha mi swoimi naturalnymi rzęsami A ja kochałem Karolinę i tylko ją.

Gosia wyczuła, że jest już na krawędzi nie przerywała mu, tylko ścisnęła go za ramię.

Próbowałeś rozmawiać z Karoliną? Może jeszcze nie wszystko stracone zaczęła ostrożnie, a w jej oczach była troska.

Jej się podoba to, co zrobiła, i nie chce nic zmieniać odparł zrezygnowany. Jeszcze próbowała grać na moich wyrzutach sumienia. Jak możesz zerwać, skoro pół roku na ciebie czekałam! Kocham ją. Naprawdę. Ale tamtej Karoliny już nie ma Został ktoś inny, z pontonami zamiast ust i kośćmi wystającymi spod bluzki!

Gosia ścisnęła jego dłoń w geście wsparcia. Jej dotyk był ciepły, dający do zrozumienia, że nawet w tym całym chaosie, nie jest sam.

Patrzyła, jak Maks walczy ze sobą, jak ramiona mu drżą i wzrok gubi się gdzieś w deszczowej Warszawie.

Wiesz co, Gosia zaczął cicho, patrząc w dal. Kiedyś jesienią chodziliśmy razem po parku, rzucaliśmy liśćmi. Powiedziała: Maks, chcę, żebyśmy zawsze byli razem. Odpowiedziałem: Będziemy, Karolinko, zawsze. I wtedy wierzyłem.

Zamilkł, próbując powstrzymać łzy. Gosia poczuła, jak serce jej pęka, widząc, jak cierpi.

A teraz? kontynuował już ledwo słyszalnie. Patrzy w lustro i widzi piękność, a ja przynajmniej kogoś obcego. Jak to się wszystko w pół roku mogło tak rozwalić?

W końcu łzy popłynęły. Siedział skulony, płakał cicho, z rozczarowaniem w każdym geście, jak dziecko, któremu nie kupiono lizaka.

Gosia objęła przyjaciela, przytuliła mocniej.

Maks, to nie twoja wina. Kochałeś ją, troszczyłeś się o nią, zawsze byłeś przy niej To nie twoja porażka. Czasem czyjeś głupie rady albo cudza zazdrość mogą zniszczyć coś pięknego. Nie miej do siebie pretensji.

Maks podniósł na nią oczy, czerwone i błyszczące.

A jakby to wszystko można było odkręcić Może trzeba było być bardziej cierpliwym, nie odpychać jej? Może po prostu się bała, że przestanę ją kochać?

W jego oczach walka miłości z żalem, rozczarowania z nadzieją. Gdzieś tam w środku cały czas tliło się wspomnienie tej Karoliny przed metamorfozą, tej od kakao, memów i ciepłych skarpetek.

Gosia ścisnęła jego dłoń i spojrzała prosto w oczy.

Masz prawo czuć to, co czujesz. Jeśli chcesz coś ratować spróbuj chociaż jeszcze raz z nią porozmawiać. Powiedz o swoich uczuciach, pozwól jej się wytłumaczyć. Może jest coś, o czym nie wiesz Jeśli nie ze względu na nią, to dla dobra tej miłości, jaka was łączyła.

Maks odetchnął głęboko, otarł łzy rękawem i spojrzał na niebo za oknem. Deszcz ucichł, a zza chmur wyjrzał pierwszy wiosenny promień słońca. I chociaż na razie nie wiedział, jak poukładać wszystko na nowo poczuł, że jeszcze nie wszystko stracone.