Ewelina i ja znamy się od wczesnego dzieciństwa. Wśród chłopaków nie miałem tak lojalnych przyjaciół jak ona. Ale prawdę mówiąc, nie ma przyjaźni między mężczyzną a kobietą. Na trzecim roku zdałem sobie sprawę, że lubię Ewelinę nie tylko jako koleżankę, ale jako dziewczynę. Ale ona nie widziała we mnie mężczyzny. Moja niefortunna pomyłka zmieniła naszą znajomość i skierowała ją w zupełnie nieoczekiwaną stronę

Jestem introwertykiem i nigdy nie byłem szczególnie komunikatywny ani towarzyski. Zawsze trudno było mi wyrazić swoje uczucia, otworzyć się na innych. Jedyną osobą, której udało się dotrzeć do prawdziwego mnie, jest Ewelina. Wśród chłopaków nie miałem tak lojalnych przyjaciół jak ona. Nie ma w tym nic zaskakującego, ponieważ znamy się od wczesnego dzieciństwa. Chodziliśmy do tej samej grupy w przedszkolu, a potem do tej samej klasy. Kiedy przyszedł czas na podjęcie decyzji o studiach, nawet przez chwilę się nie wahałem, wybrałem ekonomię. Byłem bardzo zaskoczony i szczęśliwy, że ​Ewelina poszła na tę samą uczelnię co ja, nawet na ten sam kierunek.

Ewelina, w przeciwieństwie do mnie, zawsze była w centrum uwagi. Piękna, wysoka blondynka, przyciągała do siebie ludzi jak magnes. Tam, gdzie była Ewelina, było zabawnie i interesująco. Chłopaki ustawiali się w kolejce, żeby gdzieś ją zaprosić. A ja, jako najbliższy przyjaciel, wiedziałem o każdym jej adoratorze, kto nim był i ile każdy z nich był wart.

To prawda, że ​​nie ma przyjaźni między mężczyzną a kobietą. Na trzecim roku studiów zdałem sobie sprawę, że lubię Ewelinę nie tylko jako koleżankę, ale jako dziewczynę. Tylko, że ona nie widziała we mnie mężczyzny. Gdyby było inaczej, nie opowiadałaby mi o wszystkich swoich randkach.

Pewnego razu, po tym jak przeczytałam kolejną wiadomość z humorystycznym opisem jej ostatniego chłopaka, stwierdziłem, że już wystarczy żyć mrzonkami niemożliwymi do spełnienia. Z listy kontaktów wybrałem dziewczynę, której, jak wiedziałem, się podobałem, a nawet zapraszała mnie kilka razy na randkę. Napisałem wiadomość: „Spotkasz się ze mną?”. Chyba godzinę wahałem się, czy ją wysłać. Odpowiedź, o dziwo, nadeszła natychmiast. „Będę!!!!! Już myślałam, że nigdy mi tego nie zaproponujesz!”, przeczytałem i podskoczyłem prawie pod sufit. Czy to los mną pokierował, czy zadziałała podświadomość, ale pomyliłem adresatkę i wysłałem wiadomość do Eweliny. Piętnaście minut później stała już w progu mojego mieszkania.

– Przyszłam tutaj, żebyś nie zmienił zdania. Teraz nie możesz ode mnie uciec, – powiedziała Ewelina zanim mnie pocałowała.

Moja pomyłka skierowała naszą znajomość w zupełnie inną stronę. Od tego czasu minęło wiele lat. Mamy silną, przyjazną rodzinę, dwójkę dzieci. Czego można chcieć więcej?