Emerytka Lilia (lub, jak mówili wszyscy, Lila) Dmitrywna, z trudem wzdychając, z wysiłkiem przewróciła się na drugi bok. Bolały ją stawy, nogi były bardzo opuchnięte. Miała już dość chodzenia po przychodniach i była zmęczona leczeniem.

Emerytka Stanisława, przez znajomych zwana Staszka, westchnęła ciężko i z trudem przekręciła się na drugi bok w swoim łóżku. Wszystkie stawy bolały, nogi były opuchnięte niczym napchane watą. Miała już dość chodzenia po przychodniach, miała dość leczenia wszystko w świecie wydawało się szare i dalekie.

Od zawsze mieszkała sama. Mężem nigdy nie była, a syna urodziła dawno, z pierwszej miłości. I wtedy nagle rozległ się dzwonek do drzwi. Z trudem wstała, oparła się o ścianę i powlokła do przedpokoju.

Na wycieraczce stal syn Wojciech z żoną Bogną. Obok nich czteroletni wnuczek Franek, maleńkie dłonie mocno ściskały zielony model traktorka. I ogromny pies.

Mamo, musimy jechać szybciutko. Franek i Klops zostają u ciebie, wrócimy za jakieś pięć dni, obiecuję! wyrzucił Wojtek w pośpiechu.

Ale ja… Powoli chodzę, wszystko mnie boli… wymamrotała Staszka, opierając się plecami o framugę.

Przepraszamy, naprawdę nie mieliśmy wyjścia. Przecież nie zabierzemy ze sobą dziecka i psa do innego miasta, osiem godzin pociągiem… Mojej mamy już nie ma… szepnęła Bogna i rozpłakała się cicho.

Za nią zaszlochał wnuczek, a pies jęknął, spoglądając na Staszkę smutnymi oczami niczym wilk w legendzie. Wtedy zrozumiała: Trzeba działać, nie ma rady!

Pół roku temu choroba wślizgnęła się do jej codzienności jak zły czar. Staszka miała dopiero 60 lat. Ale wokół pełno emerytów z laskami. Zdrowie nagle się kończy, jak mleko w kartonie.

Wiedziała, że teściowa Bogny, pani Urszula, poważnie chorowała. A jej mąż, pan Władysław nie żył już od dawna. Teraz i matka Bogny odeszła po prostu zniknęła, jakby skrzydła zabrały ją gdzieś do innego świata. Była młodsza od niej…

Syn z synową już wyjechali, a Stanisława czuła swój ciężki ból w barku i kolanach, patrząc na dwoje: wnuka i psa.

Malec tulił wielkiego psa ten zaś starannie wylizywał mu twarz, jakby mył jabłko.

Franek On nie gryzie? Dlaczego taki straszny? Moglibyście psa wziąć jamnika chociaż, a nie potwora. Co to w ogóle jest? udało się wydusić Staszce.

Babciu, to buldog angielski. Dobry jest. Nazywa się Klops! I jest łagodny oznajmił wnuczek, głaszcząc ciepły bok psa.

Ale z nim trzeba wychodzić? złapała się za serce Staszka.

Nigdy nie miała psa. Tylko koty dawno temu. Zero doświadczenia.

Serce niemal pękło jej z żalu do zmarłej teściowej synowej. Ale jak poradzi sobie z szybkim chłopcem i tym ogromnym psem, skoro ledwo wstaje?

Babciu, Klops je mięso. I kaszę. O, a teraz chce już na spacer! odparł zdecydowany Franek, sam zaczął zakładać kalosze.

Stanisława nie pamiętała nawet, w czym wyszła na dwór. Chłopiec wcisnął jej smycz, sam chwycił ją za rękę. Tak wyruszyli dziwne, surrelistyczne trio.

Na dworze nie była od tygodnia była zbyt słaba. Teraz jednak szła, przez ból, ze łzami w oczach. Co robić, Boże? szeptała w myślach, by dodał jej sił.

Klops szedł spokojnie. Przez cały spacer nie szarpał smyczy, nie szczekał, ignorował inne psy, twardy jak chłop śląski.

Dziwne odprężenie wypełniło ją, prostowała się dumnie, przechodząc obok ławki, na której siedziały sąsiadki, plotkujące o wszystkim i o niczym.

Gości masz? Chorowałaś przecież! Z dzieckiem i takim psem na karku? Zupełnie zwariowałaś, Staszka! zawołała przez podwórko babka z piątego piętra, pani Genowefa. Pewnie syn z synową odpocząć pojechali, a wszystko na ciebie zwalili!

Staszka poczuła, jak wierci się w niej gniew również pies Klops spojrzał z wyrzutem na staruszkę.

Cicho bądźcie zaczęła. Wam dzieci nie przywożą, to zazdrościcie! Sama Franusia poprosiłam! Nie jestem wcale chora! A pies rasowy, nawet nagrody zdobywa! Jak jeszcze raz usłyszę takie rzeczy przy dziecku… Wszystko tu wiecie najlepiej, a syn z Bogną pojechali żegnać rodzinę, nie urlop robić!

Zebrała się w sobie, pociągnęła wnuka i psa dalej, zapominając o bólu.

Nie przejmuj się, Franku! Babcia zawsze się tobą opiekuje! uśmiechnęła się do wnuka w windzie.

Babciu… Ale nie polecisz na niebieskie chmurki jak babcia Ula? Mama i tata mówili, że tam teraz mieszka… I dziadek też już tam… I tylko ty mi zostałaś. Nie polecisz, babciu? chwycił ją chłopiec za kolana, a łzy spadły na jej szlafrok.

Ależ nie! Jeszcze mnie masz dość! Do szkoły cię odprowadzę, i do liceum! Nawet na studniówkę! I doczekam się jak z wojska wrócisz. Zawsze będę z tobą, Franek! przytuliła dziecko.

Przez nie mogę ugotowała kolację. Poszła nawet do sklepu. Wieczorem wyprowadziła Klopsa a ten krok w krok, dostojnie jak biskup na procesji.

Gdy wnuk i pies spali, sięgnęła po leki. Całe ciało bolało, jakby przez noc kopała rów pod balkonem. Ale wiedziała, że nie ma na kogo liczyć. Słyszała we śnie, jak Franek płacze. Jak boi się zostać bez niej.

Panie Boże, daj trochę ulgi, nie dla siebie, dla wnuka! szeptała w poduszkę.

Następnego dnia jeździli samochodzikami, Staszka aż się zdziwiła, że pełza z Frankiem po podłodze, jak za dawnych czasów. Gotowali kaszę. Potem kąpali Klopsa, bo wybrudził się w wiosennych kałużach.

Nie wiadomo czemu, Staszka wycałowała psa w łepek.

Dlaczego myślałam, że taki straszny? Jaki mądry, grzeczny! Niesamowity pies! zamruczała, wycierając sierść.

Franku, a czemu Klops? zapytała wnuczka.

Chłopiec się roześmiał.

Babciu, bo on najbardziej na świecie kocha klopsy! Ale naprawdę nazywa się na K … Klops brzmi lepiej!

Dni leciały czytali bajki, Franek pokazał babci na tablecie, jak oglądać te nowe, ruchome. Nie wiadomo kiedy nauczył babcię literek i zaczął składać pierwsze słowa. Klops spał na fotelu, domagał się lodów albo plastra sera.

Mamo, jak ty sobie radzisz? Przepraszamy, musimy zostać jeszcze kilka dni. Jak ogarniasz Franka i psa, chora? zadzwonił Wojtek, niepokojąc się.

Całkiem dobrze! Przestań mi zawracać głowę. Przecież jestem babcią! Trwajcie tyle, ile trzeba. Wspieraj Bognę trudno jej teraz, bez mamy. A moje zdrowie? Poradzę sobie, ja się nie poddaję! z optymizmem zapewniała Staszka.

Kiedy Wojtek z Bogną wracali, oboje wyobrażali sobie ponure obrazy: chora matka, ledwo chodząca. Franek i pies. Jak przeżyli te dni?

Wojtek, patrz… Czy to twoja mama? Tam biegnie! zdziwiła się Bogna.

To ona! krzyknął Wojtek, aż pies się obudził.

Po podwórku, śmiesznie podskakując, biegła Staszka. Myślała, że nie biegała od stu lat. A tu za nią Franek i Klops, wyjąc i śmiejąc się na całe mieszkanie.

Gdy przyszła pora wyjazdu, chłopiec uczepił się babci i zapłakał jak deszcz za oknem.

Franek! Za dwa tygodnie babcia do ciebie przyjedzie! Do kawiarni pójdziemy, na karuzele! Czekaj na mnie! uścisnęła wnuka na rękach, choć jeszcze niedawno nie mogła nawet czajnika podnieść.

Mamo, przecież jest ciężki! Uważaj! oburzył się Wojtek.

Dam radę! Czekajcie na mnie! Klops, do zobaczenia wkrótce! Pójdziemy razem na spacer! zaśmiała się Staszka.

Jest moją sąsiadką. Sama mi opowiedziała tę dziwną historię. Naprawdę ledwo chodziła, ciężko chorowała. A potem… nagle zaczęła się ruszać. Do dziś wszyscy na podwórku są zdziwieni!

Wyleczyli mnie Franek i Klops. Niektóre dolegliwości zostały, ale to drobiazg. Nie można leżeć, bo wtedy już nigdy się nie wstanie. Nie wolno się użalać wtedy jest jeszcze gorzej.

Szpitale i leki nie zawsze czynią cuda. Miłość może! Pomyślałam: dziecko i pies, jak poradzą sobie beze mnie? I wstałam! Bo jestem im potrzebna!

Mam dla kogo żyć! Więc jakby źle i boleśnie nie było wstawajcie! Idźcie! Dla małych, ufnych rączek wnuków. To najpiękniejsze, co może się zdarzyć!

Dla własnych dzieci, dla mężów, dla zwierząt psów i kotów, które na was czekają!

Pomódlcie się, złapcie siłę. Człowiek jest niesamowity potrafi wszystko! A w trudnych sytuacjach organizm potrafi wyczarować ukryte moce.

I cieszcie się każdym dniem, radując się z życia! poradziła pani Staszka wszystkim.

Przyjaciele, jeśli macie ochotę czytać więcej naszych historii zostawcie komentarz i nie zapomnijcie o polubieniu. To nas napędza do pisania nowych opowieści!