Emerytka Lila (a właściwie, jak wszyscy ją nazywali, Lilka) z trudem westchnęła i z wysiłkiem przewróciła się na drugi bok. Bolały ją stawy, nogi były mocno opuchnięte. Miała już dość ciągłych wizyt u lekarzy i była zmęczona leczeniem.

Emerytka Bożena (choć znajomi mówili na nią po prostu Bożka) westchnęła ciężko i z ledwością obróciła się na drugi bok. Stawów bolały ją jak diabli, nogi puchły jak balony. Miała już serdecznie dość łażenia po lekarzach i tych wszystkich specyfików, na które wydawała połowę emerytury.

Mieszkała sama, za mąż nigdy nie wyszła ot, tak wyszło. Syn, Paweł, urodził się lata świetlne temu z wielkiej młodzieńczej miłości, która niestety odfrunęła szybciej niż zdążyła się zacząć. I właśnie wtedy rozległ się dzwonek do drzwi. Bożka, mamrocząc pod nosem, doczłapała się i otworzyła.

Na progu stali syn z żoną. Obok nich czteroletni wnuczek Julek, który kurczowo ściskał w łapce resoraka. I ogromny pies.

Mamo, my tylko na chwilkę. Musimy jechać z powrotem. Julek i Klops zostają u ciebie. Najwyżej pięć dni i ich odbierzemy! odczytał z kartki Paweł, jakby ćwiczył to całą drogę.

Ale przecież ja jestem chora, prawie nie chodzę, nie mam siły zdołała wykrztusić Bożka, opierając się o framugę.

Teściowa, wiesz, że byśmy ci nie zawracali głowy. Ale przecież nie będziemy ciągnąć dziecka i psa osiem godzin do Wrocławia Moja mama Jej już nie ma, załkała synowa Ewelina, ocierając łzy.

Za matką zaraz popłakał też wnuk, pies westchnął jak człowiek, a Bożka zrozumiała: No cóż, trzeba działać!

Choroba dopadła ją pół roku temu.

Bożenie minęła dopiero sześćdziesiątka, a i tak na każdym rogu pełno ludzi z laskami. Zdrowie raz jest, raz go nie ma.

Bożka pomyślała jeszcze o byłej szwagierce, Irenie, która poważnie chorowała. Taty Eweliny, pana Zygmunta, od dawna już nie było. A teraz i teściowa Zgasła momentalnie, choć młodsza była od niej o dwa lata.

Syn i synowa odjechali. Została Bożka, z obolałym barkiem i nogami, zamiast serialu wnuk i pies.

Dzieciak przytulał się do ogromnego psa, a ten leniwie lizał mu włoski.

Julku A on nie gryzie? Czemu taki straszny? Nie mogliście mieć jakiegoś pudla? Co to w ogóle za rasa? wydusiła Bożka.

Babciu, to buldog angielski. I jest super! Nazywa się Klops. On nie gryzie, lubi się przytulać, objaśnił wnuk, gładząc sierść.

A z nim trzeba przecież wychodzić! Bożka ścisnęła serce.

Oprócz kota (nawiasem mówiąc, od dawna już nieżyjącego) żadnego zwierza nie miała. Na psach się nie znała wcale.

Serce krajało jej się, kiedy pomyślała o świętej pamięci Ewie teściowej synowej.

A ona sama? Jak ona z bólem i tym żywym sreberkiem, plus psem – gigantem?

Trzeba! I go nakarmić. Je mięso, kaszę, i tak w ogóle. Chodź babciu, już czas na spacer! Julek westchnął, samodzielnie wsuwając kalosze.

Bożka nie pamiętała nawet, w czym wyszła z domu. Wnuk wepchnął jej smycz do ręki, chwycił ją za dłoń. I poszli.

Na dworze nie była od tygodnia, słaba była jak barszcz. Ale szła. Przez ból i łzy. Co robić, Boże? W myślach modliła się o siły. Nikogo poza nią! Przecież to wnuk! I pies

Klops szedł statecznie. Przez cały spacer nie szarpnął smyczy, nie zwrócił uwagi na ujadające psy osiedlowe.

Bożka nawet się trochę zaimponowała. I z dumą wyprostowała plecy, gdy mijały ją sąsiadki na ławce mistrzynie w plotkach.

Ty masz gości? Przecież mówiłaś, że chora jesteś! E, z dzieckiem i takim wielkim psem, to już się do reszty rozłożysz! Chłopcze, czemu do babci przyjechałeś? Ona ledwo żywa! A jeszcze psa ci tu przywieźli. Ot, sumienia twoi rodzice nie mają, wyjechali na urlop a dzieci babci wrzucili! wrzasnęła przez pół podwórka Zdzisława.

Bożka poczuła, jak dłoń wnuka zesztywniała. Nawet sam Klops spojrzał karcąco na sąsiadkę, ruszając łbem.

Dość tego! Zazdrościcie, że wnuki do was nie przyjeżdżają! Sama chciałam, żeby Julek wpadł! I wcale nie jestem taka chora. A pies rasowy, wystawowy, ot co! A mój syn pojechał żonę wesprzeć po śmierci matki, a nie na wakacje, jak was to tak bardzo interesuje! palnęła Bożka i ruszyła do przodu, zapominając, że nogi bolały.

Nie słuchaj ich, Julku! Babcia jest zawsze dla ciebie! przytuliła wnuka w windzie.

Babciu A ty nie pójdziesz do nieba jak babcia Irenka? Mama mi powiedziała, że ona tam jest na zawsze. A ja mam tylko ciebie, babciu. Proszę, nie odlatuj, nie zostawiaj mnie! przytulony do kolan, Julek płakał.

Oj ty gapciu! Jeszcze ci się babcia znudzi! Do szkoły cię zaprowadzę, na studia wyślę, i z wojska odprodzę! Babcia będzie zawsze, Julku! ścisnęła go Bożka bardziej, choć ręce miała już do niczego.

Wieczorem poszła do sklepu, potem z Klopsem na spacer. Po wszystkim wypiła leki, bo czuła się jakby przeorała metr kwadratowy ogródka motyką. Ale wiedziała: na kogo innego tu liczyć? I ciągle w uszach miała słowa Julka. Jak płakał. Jak bardzo się bał zostać sam

Boże, pomóż, niech trochę odpuści. Dla wnuczka, nie dla mnie szeptała Bożka.

Następnego dnia układali autka, gotowali kaszę, a potem kąpali Klopsa, który wytarzał się w wiosennym błocie.

Nagle Bożka pocałowała psa w wilgotny nos.

I kto by pomyślał, że ja się go bałam! Przecież cudny z niego pies! śmiała się głośno, wycierając go ręcznikiem.

Julku, a czemu Klops? zapytała wnuka.

Babciu, bo on kocha klopsy! A tak w ogóle to ma jakieś mądre imię na K, ale Klops to najlepsze na świecie! zaśmiał się Julek.

Czas leciał jak szalony. Po południu byli bajki, literki, Julek już nawet pisać próbował. Klops spał w fotelu i wyżerał ser.

Mamo! Jak wy tam? Przepraszam, nie było wyjścia. Musimy zostać jeszcze kilka dni. Nie wiem, jak sobie radzisz jesteś chora, masz dziecko i psa martwił się Paweł przez telefon.

Daj spokój! Radzę sobie! Jestem babcią, nie zapomnij. Zostańcie ile trzeba. Ewelinie bądź przy niej, teraz jest jej najtrudniej. A o mnie się nie martw jakoś dam radę! powiedziała z energią Bożka.

Paweł i Ewelina, kiedy podjeżdżali pod blok, wyobrażali sobie dantejskie sceny. Chora Bożka, Julek, pies, wszyscy płaczą

Paweł, to nie twoja mama tam biegnie? wyszeptała Ewelina, zaniemówiła ze zdziwienia.

O rany! To ona wydukał Paweł.

Po podwórku, trochę niezgrabnie, ale z werwą, biegła Bożka za piłeczką, a za nią, z wrzaskiem, Julek i Klops. Dawno tak nie biegała. Jeszcze niedawno ledwo ruszała nogami!

Gdy przyszło się żegnać, wnuk złapał się babci i szlochał.

Julku, przecież za dwa tygodnie babcia do ciebie przyjedzie! Do kawiarni pójdziemy! Na karuzelach się pokręcimy! Czekaj na mnie! Bożka wzięła wnuka na ręce, chociaż ostatnio przy czajniku dostawała zadyszki.

Mamo! Przecież on ciężki, oszalałaś? oburzył się Paweł.

Nic mi nie będzie! Czekaj na mnie, Julku! Wszystko się ułoży! Trzymaj się Klops! Do zobaczenia na spacerze! zaśmiała się Bożka.

Jest moją sąsiadką. Sama mi to opowiedziała. Naprawdę miała problem z chodzeniem, chorowała poważnie. A potem nagle i zaczęła się ruszać. Do dziś cała klatka się dziwi!

Julka i Klops mnie wyleczyli. Bolączki jakieś tam zostały, ale to pestka. Nie wolno leżeć i się nad sobą użalać! Inaczej nigdy się nie wygrzebiesz.

Czasem ani lekarze, ani lekarstwa nie potrafią zrobić cudu. A miłość tak! Pomyślałam, co by było bez mnie? Kto wnukowi bajkę opowie, kto Klopsa nakarmi? I wstałam! Bo przecież jestem im potrzebna!

Mam dla kogo żyć! Dlatego, nawet jeśli boli, nawet jeśli masz wszystkiego dość wstawajcie! Ruszajcie się! Dla tych małych rączek wnuków, co ci ufnie spoczywają na dłoni. Bo to najpiękniejsze i najbardziej magiczne w życiu!

Dla naszych dzieci, mężów. Dla psów i kotów, które też nas potrzebują!

Pomódlcie się, weźcie się w garść. Nie ma rzeczy niemożliwych dla człowieka! W trudnych momentach potrafimy naprawdę działać cuda!

No i cieszcie się każdym dniem, bo życie jest tylko jedno! tak powiedziała Bożka każdemu, kto ma uszy do słuchania.

Przyjaciele, jeśli chcecie jeszcze poczytać naszych historii zostawcie komentarz i nie zapomnijcie kliknąć lubię to! To najlepsza motywacja do tworzenia kolejnych opowieści!