Elżbieta spędziła cały dzień przy kuchence. Zadzwonił dzwonek do drzwi. Przyjechali krewni Tadka, zasiedli przy stole.

Alicja spędziła cały dzień przy kuchence. Nagle rozległ się dzwonek do drzwi. Rodzina Pawła przyjechała, usadzili się przy stole.

A gdzie mięso? pyta ciotka.

Przecież tu jest faszerowana gęś odpowiedziała uprzejmie Alicja.

Ciotka demonstracyjnie wstała od stołu:

Tego się jeść nie da. Wracamy do domu.

Paweł poderwał się za ciotką:

Ty to Sama sobie żyj, skoro nie umiesz gotować! rzucił, zaczął pakować swoje rzeczy do torby.

Halo, Grażyna? Tu Alicja. Co? Alicja mówię, fatalny zasięg. Dlaczego dzwonię? Wiesz, Grażynko, w tym roku do was nie przyjadę. Nie, na święta też nie. Po co? Będziesz z Januszem, córka z mężem i dziećmi, a ja? Najem się sałatki i taksówką za podwójną stawkę wracać? Przecież wiesz, że nie umiem spać u kogoś obcego. Co będę robić? Po prostu się położę spać i tyle Alicja mówiła do przyjaciółki, pokonując szumy na linii. To u niej od pięciu lat, od rozwodu spędzała większość świąt, Sylwestra i Nowy Rok.

Co? Sama chciałaś zadzwonić? Wyjeżdżacie? Dokąd? Do Krakowa, do ciotki Janusza. Szczęśliwej drogi i udanego nastroju. Jakaś sprawa? Kto przyjeżdża? Szymon? Jaka Szymon? Siostrzeniec? Halo? Co oni robią z tym zasięgiem? Przygarnąć na parę dni? Sama wiesz, nie przepadam za obcymi w domu. Ale dobrze, trudno, skoro trzeba niech przyjeżdża. No ale znowu przerwało, dodała poirytowana Alicja i odłożyła słuchawkę.

Posiedziała chwilę w ciszy. Może i lepiej, że nie będzie sama przez święta? Uświadomiła sobie, że wypadałoby chociaż jakąś sałatkę przygotować. Sama poradziłaby sobie kanapkami, ale dla gościa trzeba coś lepszego. Ustawiła garnek z warzywami, przygotowała zieleninę i zamyśliła się.

Kiedy była żoną Pawła, takich rozterek nie miewała. Już trzydziestego cała jego wiejska rodzina zjeżdżała do nich. I zaczynało się Kuchnia nie do poznania, para, zapachy, nawet otwarte okno nie pomagało. Gotowanie galarety, pieczenie drożdżówek, smażenie kotletów wszystko tłuste, sycące. Alicja biegała tylko, znosząc potrawy: to galaretę na balkon, to obierała warzywa na sałatkę. Gotować jej nie pozwalali, odkąd zrobiła sałatkę z awokado.

Co za paskudztwo orzekła ciotka Pawła, a cała rodzina przytaknęła.

Ale ich jedzenie, myślała później Alicja, wszystko w majonezie, aż kapie z łyżki. Mężczyźni od razu przy stole, wódkę próbują. Do sylwestra dociągali ledwo do północy.

Drugiego dnia wyjeżdżali, po wcześniejszym doprawieniu wszystkiego do końca. Alicji zostawał cały bałagan. Sprzątała potem tydzień. Paweł bawił się wtedy jeszcze w rodzinnej wsi. Wrócił ponury, niewyspany, złowrogi. Nasłuchał się od rodziny o żonie, co gotować nie umie, i zaczynał się awantury. Ciągle wspominał Irenę, którą mu podobno Alicja zabrała. Ona znosiła te uwagi, myśląc, że może rzeczywiście nie umie gotować tych dań, do których był przyzwyczajony od dziecka. Tłuste, pełne skwarków.

Pozostawało jej tylko żalić się przyjaciółce z dzieciństwa, Grażynie, która wreszcie, mając dość narzekań, wymyśliła plan. Kazała jej obdzwonić rodzinę i postawić warunek ona wszystko przygotuje do świąt, a ich prosi, żeby przyjechali już na Nowy Rok. Razem zrobiły przez cały dzień sycące, ale lekkie przekąski. Rodzina przyjechała, usiadła.

A mięso gdzie? rozczarowana pytała ciotka.

O tu, faszerowana gęś odpowiedziała Alicja.

A gdzie puree? nie dawała za wygraną.

Ciotka demonstracyjnie wstała:

Nawarzyłaś jakieś siano. Staszek, do domu!

Wszyscy podnieśli się, ubierali, zatrzasnęły się drzwi.

No proszę cię westchnął Paweł i zamachnął się. Zaczekajcie, idę z wami! zawołał do rodziny.

Rzeczy nie zapomnij powiedziała Alicja, sięgając po torbę.

Żyj sobie sama, marudo. Ja sam nie zostanę, a ty? wrzucił rzeczy do torby i wyszedł.

Gdy z garnka zaczęło kipieć, Alicja się otrząsnęła. Uchyliła pokrywkę i znów usłyszała dzwonek do drzwi. Pewnie Szymon pomyślała i otworzyła.

A Szymon gdzie? zapytała zdezorientowana.

Mężczyzna po czterdziestce uśmiechnął się:

To ja. Pozwól się przedstawić, Aleksander Milewski, siostrzeniec Janusza. Przyjechałem w gości niespodziewanie, a oni pojechali do Krakowa. Pani musi być Alicja?

Alicja kiwnęła głową i palnęła:

Ale Grażyna mówiła o siostrzenicy.

Aleksander się uśmiechnął:

Może się pani przesłyszała?

Alicja przypomniała sobie szumy na linii i skinęła:

Możliwe. No cóż, skoro pan już jest, proszę wejść.

Proszę się nie martwić. Mam bilet na pierwszy wieczór, wcześniej nie było miejsca. Więc nie będę pani długo przeszkadzał.

Alicja poszła do kuchni, odcedziła warzywa i odstawiła je do ostygnięcia.

Aleksander z przekąsem zapytał:

Czy to jednym sałatkiem zamierza pani świętować?

Alicja, sama nie wiedząc czemu, odburknęła:

A oczekuje pan pełnej zastawy? Żeby miska sałatki jarzynowej była obowiązkowo?

On się roześmiał:

Wolne żarty! Ja wolę ryby.

Alicja wzruszyła ramionami:

Ryb nie mam. I szczerze mówiąc, nie umiem ich dobrze zrobić.

Aleksander zakładając kurtkę oznajmił:

O to proszę się nie martwić. Zaraz wszystko będzie i zanim Alicja zdążyła cokolwiek odpowiedzieć, zamknął za sobą drzwi.

Alicja roześmiała się z absurdalności sytuacji. Spodziewała się starszej pani, a tu pojawił się energiczny facet.

Nie było go ponad godzinę. Alicja zaczęła się niepokoić w końcu obcy w mieście. Gdy zadzwonił wreszcie dzwonek, pobiegła do drzwi.

Gdzie się pan podział? Już się bałam zaczęła z wyrzutem i nagle zamilkła. W otworze drzwi mignęła puszysta jodła, za nią Aleksander z pełnymi siatkami.

Ale po co to wszystko? tylko tyle zdołała zapytać.

Aleksander odstawił jodłę pod ścianę i z uśmiechem powiedział:

To jakże tu Nowy Rok bez choinki?

Alicja wciągnęła żywiczny zapach igieł i zachichotała:

Jeszcze tylko mandarynek brak.

Aleksander zawołał:

No coś pan(i)! Mandarynki i wino musujące to podstawa! Kupiłem wszystko. A teraz proszę pomóc przenieść zakupy do kuchni, zaczynamy przygotowania!

Potem przez śmiech i żarty ubierali choinkę i wspólnie szykowali jedzenie. Alicja pod nadzorem Aleksandra, śmiejąc się, czyściła krewetki i ryby. Patrzyła, jak piecze karpia.

O północy wszystko było gotowe. Odkręcili wino musujące bąbelki w kieliszkach. Po dwunastej stuknęli się:

W Nowy Rok, z nowym szczęściem! i wypili do dna.

A potem rozmawiali.

Wie pan, kiedy się pobieraliśmy, był inny. Lepszy człowiek Albo mi się tylko wydawało? Zakochany nie widzi wad śmiechnęła się smutno. Potem przyszła tylko szorstkość, żal. Wszystko robię źle. Ale dosyć, ciągle tylko o mnie. Pan jest żonaty? zapytała.

Aleksander westchnął:

Już nie. Klasyka, wyjazd w trasę, ona już z kimś innym. Po powrocie od razu biorę rozwód. Ale zostawmy smutki i powspominajmy dzieciństwo.

A ja się zamówiłam z chłopakami, że wejdę na wysokie drzewo, a zejść nie mogłam. Siedziałam i płakałam, dopóki wujek Stefan z sąsiedztwa mnie nie ściągnął. A w domu cały wieczór stałam za karę w kącie, zaśmiała się Alicja.

Ja w szkole przykleiłem dyrektorowi krzesło do podłogi. Ojciec paskiem mnie wtedy uraczył roześmiał się Aleksander.

Do rana śmiali się i wspominali zabawne historie. Wreszcie Alicja ziewnęła, a Aleksander powiedział:

Przegadaliśmy pół nocy. Proszę już iść spać.

Jak spać, trzeba jeszcze posprzątać mruknęła, rozcierając oczy.

Zostaw to. Ja wszystko sam posprzątam! zdecydował Aleksander.

Alicja posłusznie poszła do pokoju i momentalnie zasnęła.

Obudził ją Aleksander:

Alicjo, wstawaj. Już pora, zamknij za mną drzwi.

Alicja zerwała się:

Już wieczór? Czemu wcześniej nie obudziłeś?

Poprawił jej kosmyk włosów:

Tak słodko spałaś, że nie chciałem budzić. Ale naprawdę muszę już iść. Póki na dworzec dotrę

Alicja odprowadziła go do drzwi:

Dziękuję za święta, Aleksandrze powiedziała smutno.

Aleksander chwilę się wahał, po czym zdecydowanie zapytał:

Mogę przyjechać kiedyś jeszcze? Gdy będę wolny?

Alicja rozpromieniła się:

Przyjeżdżaj, będę cze

Nie dając jej dokończyć, pochylił się, pocałował ją i wyszeptał:

No to Do widzenia!

A Alicja jeszcze długo stała przy zamkniętych drzwiach, dotykając z uśmiechem swoich ust. Bo tak czasem już jest można kogoś znać latami i się zawieść, a są tacy, których zna się dzień, a wydaje się, że całe życie.

Cóż, na Nowy Rok cuda się zdarzają. Przypadek i nagle nowe uczucie, razem z nowym życiemNa stole zostały resztki mandarynek i przewrócony kieliszek, a w filiżance po kawie ostygły życzenia na Nowy Rok. Alicja wróciła do kuchni. Przemknęła dłonią po obrusie, roześmiała się cicho i westchnęła tym razem lekko, z ulgą. Za oknem, po świątecznym zmierzchu, ktoś strzelał zimne ognie, a ona mogła sobie wyobrazić, że to dla niej.

Zadzwonił telefon. Krótka wiadomość: „Szczęśliwego Nowego Roku, Alicjo. Do zobaczenia. A.”

Usiadła, objęła kolana i przytuliła policzek do ramienia. W tym wszystkim, w całej niespodziewanej układance, jej własne, spokojne życie po raz pierwszy wydawało się czymś możliwym do polubienia. I zamiast tęsknić za tym, co było, poczuła w sercu miejsce na coś całkiem nowego.

Chciało jej się śmiać i płakać naraz więc zrobiła to, co ona: poszła do kuchni i nastawiła czajnik. Bo nigdy nie wiadomo, kto jeszcze zadzwoni do drzwi, kiedy już wszystko zdawało się rozstrzygnięte.

Zaśpiewała cicho pod nosem, wsypywała herbatę do czajnika i pomyślała, że w przyszłym roku kupi dużo za dużo mandarynek.