Dzień dobry, przyjechaliśmy w gości, niespodzianka!

Nie zawsze dobrze jest mieć dużą rodzinę, czasami zdarzają się niezbyt przyjemne sytuacje.

Mam bardzo liczną rodzinę i od dzieciństwa pamiętam wspaniałe uroczystości i spotkania, na których zawsze było bardzo wesoło i głośno. Moi krewni zawsze bezinteresownie sobie nawzajem pomagają, ale czasami zdarzają się niezbyt przyjemne chwile. Chcę się z wami podzielić jedną historią, która mi się ostatnio przydarzyła.

10 lat temu przeprowadziłam się z mężem do Warszawy. Ciężko pracowaliśmy i po 5 latach w końcu udało nam się kupić mieszkanie. Przez kolejny rok robiliśmy remont. Ale wiecie, jak to jest. Jak się mieszka w stolicy, to wszyscy krewni od razu cię kochają i chcą odwiedzić. Ja nie mam nic przeciwko gościom, ale we wszystkim trzeba mieć jakiś umiar. W ciągu pół roku przyjechał jeden krewny, potem następny, prawie nigdy nie byliśmy sami. W pewnym momencie zaczęło mnie to denerwować. Nikt nas nawet nie zapytał, czy nie mamy nic przeciwko temu, po prostu stawiali nas przed faktem: „Dzień dobry, przyjechaliśmy do was, niespodzianka!”

Ale ostatnim razem już nie wytrzymałam takiego podejścia do mojego prywatnego życia.

To był weekend i postanowiliśmy z mężem spędzić we dwoje romantyczny wieczór. Zamówiliśmy kolację, zapaliliśmy świece, nalaliśmy wina do kieliszków, gdy nagle zadzwonił dzwonek. Nikogo się nie spodziewaliśmy. Mój mąż otworzył drzwi, a w progu stali goście – przyjechali bez uprzedzenia. Niespodzianka, bardzo nie w porę, właściwie jak zawsze.

– Cześć, postanowiliśmy wam zrobić niespodziankę, zostaniemy u was przez kilka dni.

– Ale nawet nie uprzedziliście, a co, gdyby mnie nie było w domu, co byście wtedy zrobili?

– Ale jesteś. No co, wpuścisz nas do mieszkania, czy będziemy tak stali w drzwiach?

– Tak, jasne, wejdźcie, właśnie siadaliśmy do kolacji.

O romantycznym wieczorze nie było już mowy. Zjedliśmy kolację wszyscy razem i chcieliśmy iść spać, ale moi krewni przyjechali się trochę rozerwać i nie zamierzali siedzieć w domu, więc ruszyli w miasto. Wrócili około 3. nad ranem, trochę pijani, narobili takiego hałasu, że chyba cały blok postawili na nogi. Rano usuwałam wszystkie skutki ich wczorajszego imprezowania. Byłam strasznie zdenerwowana. Moje mieszkanie zmieniło się w jakiś akademik. W kuchni zobaczyłam potłuczone naczynia, talerzyk i filiżankę z serwisu, który dostaliśmy w prezencie ślubnym. Pomyślałam – dosyć, dłużej nie będę już tego tolerowała.

Zaczekałam, aż wszyscy wstaną, podałam śniadanie, a potem powiedziałam, że mamy z mężem inne plany na dzisiejszy dzień i nasi goście nie będą już mogli u nas zostać. Nie spodziewaliśmy się nikogo na weekend, nikt nas nie uprzedzał, więc muszą sobie poszukać innego noclegu. Wszystkim aż mowę odebrało, najwyraźniej nie spodziewali się takiego obrotu sprawy.

Pół godziny później w mieszkaniu nikogo już nie było. I chociaż teraz krewni uważają mnie za osobę małostkową i niegościnną, to jednak po raz pierwszy w życiu wreszcie obroniłam swoje osobiste granice i muszę przyznać, że mi się to spodobało.

Tak naprawdę nie chodziło o te potłuczone naczynia i głośne zachowanie, po prostu ludzie powinni szanować czyjąś prywatność, granice, a nie bezceremonialnie robić sobie, co chcą. I nawet jeżeli ktoś uważa, że źle zrobiłam, to ja tego dnia byłam z siebie dumna.