Dziękuję za mojego tatę

Dziennik osobisty wpis z 12 października

Co powiedzieli na policji? szepnęła Hania, kiedy mama odłożyła telefon na stół.

Nic pocieszającego westchnęła Teresa Kwiatkowska, sięgając po szklankę wody i sącząc łyk. Powiedzieli, że za wcześnie na alarm. Że musi minąć przynajmniej doba. Ale ja czuję… po prostu czuję, że coś się stało!

*****

Mamuś, hej! Tata jeszcze w domu? zawołała Hania, wpadając do mieszkania z torcikiem w rękach.

Cześć, kochanie. Już pojechał. Mówiłam ci, dziś jego ostatni dzień w pracy: jubileusz i cały zespół go żegna przy przejściu na emeryturę. Wiesz jak to jest, nie mógł nie pojechać.

Szkoda… pomyślałam z rozczarowaniem.

Ale obiecał, że na obiad wróci.

To dobrze. Bo Darek też ma być przed południem. Będziemy wszyscy razem. Zanim tata wróci, pomożemy sobie nakryć do stołu, dobrze?

Jasne. Pomóż mi, bo sama się nie wyrobię, a najpierw napijemy się herbaty. Czajnik właśnie się zagotował. Mam twoje ulubione eklerki. Też się skusisz?

Z przyjemnością.

Siedziałyśmy razem przy stole, popijając herbatę i pałaszując eklerki. Rozmawiałyśmy o pogodzie, naturze, o tacie, który dziś kończył pięćdziesiąt lat.

Wszystko było w porządku, aż…

…zauważyłam, że coś Hanię gryzie. Widać było, że chce coś powiedzieć, ale boi się zacząć.

Matczyne serce od razu poczuło niepokój.

Córciu, wszystko w porządku?

Tak widać po mnie? uśmiechnęła się Hania.

Widać… Coś chcesz mi powiedzieć?

Chcę. Ale się nie martw, mamo. Dobre wieści.

To dawaj, opowiadaj.

Bo wiesz, z Darkiem uznaliśmy, że chcemy dać wam w prezencie naszą działkę, tę co kupiliśmy rok temu.

Oddać?

Tak, od serca. Darek wyremontował domek, jest już wygodnie, można cały sezon mieszkać.

A wy?

A my? Będziemy z wami przyjeżdżać jako goście. I tak nie dźwigniemy teraz wszystkich obowiązków… urwała i tajemniczo się uśmiechnęła.

Czemu?

Bo niedługo zostaniecie dziadkami. Już za osiem miesięcy.

Serio?

Serio!

Jezu kochany! Jak się cieszę, Haniu! Tata też będzie przeszczęśliwy.

Mama aż podskoczyła od radości, mocno mnie uściskała, a potem wycałowała w oba policzki.

Chciałam, żebyście dowiedzieli się razem, ale tata tak wcześnie wybiegł

Nic, zaraz wróci, a ty mu szybko powiesz. Na razie Teresa zerknęła na zegarek idziemy do kuchni.

No to jazda!

Zabrałyśmy się do roboty. Mówią, że dwie gospodynie to za dużo w kuchni, ale my działałyśmy jak jeden organizm. Wszystko wyszło znakomicie: kurczak z patelni, rybne kotleciki, puree ziemniaczane, aż trzy rodzaje sałatek. Stół wyglądał imponująco.

Teresa odsunęła się od stołu, rzuciła okiem na zegarek:

Zrobione i szybciej, niż myślałyśmy!

Bo robiłyśmy we dwie zachichotałam. Może zadzwonisz do taty, zapytasz kiedy wróci?

Zaraz… pokiwała głową mama.

Ja w tym czasie zadzwonię do Darka i podpytam, kiedy dojedzie.

Pobiegłam do korytarza po torbę.

Mama chwyciła telefon, wybrała numer taty.

Długo słuchała sygnału, potem się rozłączyła i spróbowała jeszcze raz. Nic. Tata nie odbierał. Spojrzała na zegarek, a w oczach miała tylko jedno pytanie:

Dlaczego nie odbiera?

I nagle uświadomiła sobie, że tata miał zadzwonić, jak dojdzie do pracy, a nie zadzwonił. Przeszły ją ciarki.

Mamo, Darek będzie za jakieś pół godziny! poinformowałam, wracając do kuchni. A co z tatą?

Nie odbiera…

Rzeczywiście dziwne.

Dziwne, Haniu… Próbowałam już kilka razy, sygnały idą, ale Michał nie odbiera.

Mamo, no przecież dziś taki dzień, pewnie świętują. Nie ma głowy do telefonu.

Nie, Hania. Powinien już wracać do domu. Obiecał być na obiedzie. A jeśli tata coś obieca, to zrobi. Nawet nie zadzwonił, że już jest w pracy. To do niego niepodobne. Czemu nie odbiera…?

Może zadzwonisz do jego kierownika? Może już go wypuścili, a my tu się martwimy.

Spróbuję.

Choć mama była z reguły spokojna, teraz poczuła jakiś niepokój. Michał zawsze odbierał telefon. Zawsze.

Nawet kiedy był zajęty.

Bo powtarzał, że żona jest dla niego najważniejsza, i nie chce, by się martwiła.
Zwłaszcza dzisiaj. Powinien był odebrać. Jak mógł nie rozumieć, że się denerwujemy?

Może rzeczywiście… odchodzenie z pracy po tylu latach nie jest łatwe Teresa próbowała się uspokoić. Ale przecież mógł chociaż napisać wiadomość

Halo! przerwał jej rozmyślania głos mężczyzny.

Dzień dobry, panie Piotrze! Tu Teresa, żona Michała. Dzwonię, bo chciałam zapytać, kiedy puścicie go do domu bo tu już czekamy z rodziną… Córka dojechała, zięć też lada chwila.

Dzień dobry, Pani Tereso. Szczerze mówiąc… nie wiem, co mam powiedzieć.

Nie rozumiem…

Bo my też go wyczekujemy. Też próbowaliśmy zadzwonić, nie odbiera.

Czyli… nie ma go w pracy?! zapytała zszokowana Teresa.

Nie było jeszcze. Nadal na niego czekamy. Jak tylko się odezwie, proszę mu przypomnieć. Musi przyjechać. Formalności trzeba dopilnować, taka tradycja.

Dobrze… Proszę też dać znać, jakby Pan zobaczył Michała.

Gdy mama odłożyła telefon, aż ręce jej się trzęsły.

Haniu, taty nie było w pracy. Nie odbiera też telefonu. Tyle czasu już minęło… Gdzie on może być…?

Mamo, spokojnie. Spróbujmy razem zadzwonić jeszcze raz.

*****

Michał wyszedł z klatki schodowej, uśmiechnął się do jesiennego słońca, pozdrowił sąsiadki na ławce i ruszył w stronę przystanku tramwajowego.

Od dwudziestu pięciu lat zawsze chodził tą samą drogą i ten dzień właściwie niczym się nie różnił.

Tylko dziś szedł odebrać dokumenty z kadr i pożegnać kolegów przed emeryturą, nie do pracy. Sam przez lata żegnał innych, a teraz jego kolej.

Niby nic takiego, a on się denerwował bardziej niż zwykle. W nocy przewracał się z boku na bok i prawie nie spał. Parę razy wstawał napić się kropel na serce, niewiele to pomagało.

Tylko rano, gdy Tonia składała mu życzenia, uśmiechał się szeroko.

Nie przyznał się, że źle się czuje po co denerwować żonę?

Już nie raz tak miał, przechodziło po jakimś czasie. Wyszedł wcześniej, by ukryć zły nastrój.
Nie chciał popsuć święta Pracownicy czekali, a gdyby Teresa przeczuła prawdę, od razu wszystko by odwołała.

Jakoś się rozruszam po drodze powtarzał Michał, coraz częściej łapiąc się za pierś.

Stał na przystanku, rozmyślał jak pożegna się z kolegami i… czuł coraz większy dyskomfort w piersiach. Zobaczył zatłoczony tramwaj nie był w stanie do niego wsiąść.

Bał się, że w dusznym wagonie zasłabnie.

Popatrzył na zegarek: miał sporo czasu, pogoda była piękna. Zdecydował, że pójdzie piechotą przez park. Łatwiej łapało mu się oddech na świeżym powietrzu.

Nie zadzwonił do Teresy, żeby jej nie martwić. Uznał, że zadzwoni po dotarciu do pracy.

Ale do pracy nie dotarł

W małym parku miejskim zrobiło mu się nagle słabo. Usiadł na ławce, rozpiął kołnierzyk, poluzował krawat, głęboko wdychając chłodne jesienne powietrze. Nie wie, ile tak siedział. Było tylko coraz gorzej.

Nie chciał dzwonić do żony, ale nagle zrozumiał, że tym razem jest poważnie. Chciał sięgnąć po telefon, lecz ręce mu się trzęsły. Telefon wypadł na asfalt i sturlał się pod ławkę.

Próbował wstać nie zdołał. Czuł ból, a potem zrobiło mu się ciemno przed oczami.

Jedyne, co mógł, to położyć się i cicho pomyśleć: A to prezent na jubileusz, a to emerytura…

Najbardziej jednak bolało, że nie zobaczy już Tosi i Hani…

Nie zdąży się pożegnać.

*****

Teresa łyknęła krople nasercowe, wzięła telefon i znowu próbowała dodzwonić się do męża. Sygnał, nic poza tym… Hania też dzwoniła po kilkanaście razy, bez skutku.

Niedługo potem przyszedł Darek. Wszyscy zasiedli przy stole, patrzyli po sobie i czekali.

Na co my właściwie czekamy? ocknęła się Teresa po chwili. Trzeba dzwonić na policję. Może zaczną szukać.

Wszyscy się zgodzili nikt nie miał złudzeń, że ojciec tak po prostu przepadł.

Szczególnie, że całe życie pracował w straży pożarnej i miał doświadczenie w sytuacjach kryzysowych. Gdyby mógł, sam by zadzwonił. Jeśli jest cisza musiało się stać coś poważnego.

Co powiedzieli na komisariacie? zapytała cicho Hania, gdy mama odłożyła słuchawkę.

Nic dobrego odparła Teresa, znów pijąc wodę. Powiedzieli tylko, że musi minąć doba. Ale ja wiem, czuję… Stało się coś złego!

Musimy zacząć szukać sami! powiedziała już zdecydowanym głosem Hania.

Masz rację, córko. Szukajmy. Przecież on miał jechać tramwajem to tylko kawałek od domu. Muszę iść na przystanek, popytać ludzi. Może ktoś go widział, kierowców też muszę zapytać.

Mamo, my z Darkiem to załatwimy, a ty zostań może tata wróci. I dzwoń po szpitalach, na wszelki wypadek.

Tak zrobię…

Hania i Darek w pośpiechu włożyli kurtki i wybiegli z mieszkania, szukać Michała.

Teresa, zamykając drzwi, ponownie zaczęła obdwaniać szpitale.

Oby mu nic złego się nie stało powtarzała cicho pod nosem i czyniła znak krzyża.

*****

Michał był jeszcze przytomny, ale z każdą minutą czuł się coraz gorzej. Ledwo ruszał ręką, a mówić nie mógł prawie wcale język się plątał.

Po…mo…cy… próbował zawołać, wyciągając rękę w stronę dwóch przechodzących kobiet.

Te spojrzały na niego z niechęcią i odwróciły wzrok:

Kolejny pijak! mruknęła jedna, krzywiąc się.

Racja! Najwidoczniej od rana już zalany, nie potrafi wrócić do domu. Tylko ławkę zajął! odparła druga.

Michał słyszał te słowa. Po policzkach popłynęły mu łzy. Najgorsze było to, że zupełnie nie miał siły nic zrobić. Ani sam sobie pomóc, ani poprosić o ratunek.

Dlaczego właśnie dzisiaj?

Kiedy zniknął dźwięk obcasów, zamknął oczy i pogodził się z losem nikogo nie będzie, kto poda mu pomocną dłoń. I wtedy…

…usłyszał nagle głośne szczekanie tuż obok ucha.

Potem poczuł łapy na klatce piersiowej, a ktoś zaczął lizać mu podbródek.

Pies! Pies! pomyślał z nadzieją. Jak jest pies, muszą być i jacyś ludzie w pobliżu.

Z trudem rozchylił powieki i dostrzegł koło siebie niewielką, starszą już psinę. I nagle… Michał poznał tego psa! Tylko skąd…?

Wspomnienia wróciły nagle, jak błyski światła.

Widział dom prywatny ogarnięty ogniem, widział kolegów wynoszących ludzi, a potem usłyszał szczekanie z rozbitego okna.

W domu jest pies?! wrzasnął do rannego.

Tak, tam jeszcze pies! wysapał mężczyzna. Nie zdołaliśmy go zabrać…

Czemu nie powiedzieliście tego wcześniej?! zawołał Michał, a potem bez namysłu wbiegł w płomienie.

Próbowali go zatrzymać tam było naprawdę niebezpiecznie. Michał nikogo nie słuchał.

Po dziesięciu minutach wyniósł psa na rękach, ledwo mógł złapać oddech.

Pies spojrzał mu w oczy, a Michał wyraźnie zobaczył w tym wzroku ogromne, ludzkie DZIĘKUJĘ. Taka psia wdzięczność zostaje pod powiekami do końca życia.

Wizje nagle zgasły zrobiło się ciemno i zimno.

Hau, hau! szczekał pies, liżąc mu twarz.

Rozpoznał swojego bohatera. Teraz…

…chciał się odwdzięczyć.

Jeśli możesz… Michał wyszeptał przyprowadź ludzi. Proszę.

Potem odpłynął w nieprzytomność.

A pies? Usłyszał. Każde jego słowo. I pobiegł, ile sił w łapach, w stronę wyjścia z parku.

Najpierw podbiegł do studenta obok budki z kebabem, potem do kobiety z dzieckiem na przejściu, potem do mężczyzny kupującego gazetę.

Ale nikt… nikt nie zrozumiał, że pies prosi o pomoc. Każdy go odganiał, sądząc, że może być groźny. Ten pies tylko błagał o ratunek.

*****

Na przystanku Hania i Darek nie dowiedzieli się niczego: nikt nie widział mężczyzny z fotografii. Hania zabrała nawet zdjęcie taty z rodzinnego albumu, mając nadzieję, że to przyśpieszy poszukiwania.

Nadzieja była płonna.

Rozumiała, że każda minuta się liczy i nie ma sensu dłużej stać.

Z Darkiem biegli więc od sklepu do sklepu, z klatki do klatki, przez wszystkie podwórka w okolicy.

Ojca nie było nigdzie, nie odbierał też telefonu. Tatusiu, gdzie jesteś?!

Gdy mijali park, Hania usłyszała głośne szczekanie. Odwróciła się gwałtownie i zobaczyła starego psa, który zaczepiał ludzi, odskakiwał, gdy ci straszyli go ręką.

Wynocha! krzyknął starszy pan, grożąc laską. Zwierzaki już całkiem się rozpanoszyły!

Haniu, co robisz? spytał zdziwiony Darek, widząc, że się zatrzymałam.

Sama nie wiem… Ten pies nie szczeka przypadkiem. Jakby chciał coś powiedzieć… Po prostu to czuję.

Pies spojrzał na mnie. Utkwiłam wzrok w jego oczach i zobaczyłam w nich błaganie, nie tylko prośbę.

Hania, gdzie idziesz? zdumiał się Darek, ale już go nie słyszałam.

Szłam w stronę psa. A on, szczekając głośno, pobiegł przez park. Zrozumiałam, że mam mu zaufać. Pobiegłam za nim, a Darek za mną.

Po chwili byliśmy przy ławce, na której leżał nieprzytomny tata. Ale… oddychał jeszcze!

Był żywy!

Tato! krzyknęłam, klękając i próbując go ocucić. Darek, dzwoń po karetkę!

*****

Pogotowie przyjechało błyskawicznie, Michała zabrano do najbliższego szpitala z oddziałem kardiologii.

Ja z Darkiem i tym cudownym psem popędziliśmy do naszego auta, a potem śpieszyliśmy do szpitala.

Dzwoniłam do mamy, mówiłam o wszystkim pokrótce, obiecałam, że dam znać, jak będę coś wiedzieć.

Ma Pani szczęście do ojca… powiedział lekarz, wychodząc z reanimacji. Gdybyście go nie znaleźli w porę… Nie byłoby już co ratować.

Przeżyje?! spytałam przez łzy.

Przeżyje.

Wyszłam ze szpitala, przytuliłam się do psa.

Dziękuję ci… Dziękuję za mojego tatę.

Jak tam tata? zapytał Darek.

Wszystko dobrze, przeżyje odpowiedziałam zmęczonym głosem. I to dzięki niemu, wskazałam na psa.

Ma obrożę to domowy pies.

Wiem. Ale na razie zabierzemy go do siebie, póki nie znajdziemy właściciela. Gdyby nie on, nie byłoby taty…

Jasne, kochanie.

*****

Teresa, Darek i Barry (imię psa wyryte było na medalionie przy obroży) czekali na szpitalnym dziedzińcu. Po paru minutach drzwi się otworzyły i wyszłam razem z tatą.

Barry natychmiast przybiegł przywitać swojego wybawcę szczekał radośnie i merdał ogonem.

Popatrz tato, to on cię uratował. Dał ci najcenniejszą rzecz, życie.

Dziękuję ci, przyjacielu Michał wyciągnął rękę i pogłaskał psa Powiedz, gdzie są jego właściciele? Wiem, że miał rodzinę.

Szukaliśmy ich w internecie, dzwoniliśmy przez cały czas pobytu w szpitalu nikt się nie zgłosił.

Mama podeszła do taty. Łzy ciekły jej po policzkach, ręce się trzęsły, ale uśmiechała się:

Dobrze, że żyjesz, Michał.

Przepraszam, Tereniu. Nie chciałem ci mówić, że się źle czuję… Myślałem, że przejdzie.

Już dobrze. Wracamy do domu? Świętować twoje drugie narodziny? otarła łzy.

Wracamy.

*****

Co do Barryego Michał próbował jeszcze znaleźć właścicieli, nawet pojechał pod spalony dom, ale tam od dawna już nikt nie mieszkał. Sąsiedzi powiedzieli, że poprzedni gospodarze wyprowadzili się do innego miasta, a psa zostawili.

I tak Barry został naszym nowym domownikiem.

Z Barrym tata pojechał dokończyć formalności w pracy, razem jeździli na działkę. Barry towarzyszył nam, gdy odbierałam ze szpitala córeczkę.

Gratulacje, tato! uśmiechałam się. Masz już dwie wnuczki!

Jestem szczęśliwy, córciu

Hau, hau! dodał Barry, też ciesząc się z naszego szczęścia.

I tak życie Michała nabrało nowego sensu. I do końca swych dni będzie wdzięczny Barryemu, że podarował mu drugą szansę na życie.