Dziękuję za mojego tatę

Dziękuję za tatę

Co powiedzieli na policji? szepnęła Lena, gdy mama odłożyła telefon na stół.

Nic dobrego westchnęła Antonina Szymańska, upiła łyk wody z szklanki. Powiedzieli, że jeszcze za wcześnie na alarm, musi minąć doba. Ale ja czuję… czuję, że coś się stało!

*****

Mamusiu, cześć! Tata jeszcze nie wyjechał? zapytała Lena, wbiegając do mieszkania z tortem w ręku.

Witaj, kochanie. Już wyszedł. Przecież mówiłam ci, dziś ostatni jego dzień w pracy: jubileusz i cała ekipa żegna go na emeryturę. Wiesz sama, nie mógł nie pójść.

Szkoda… pomyślała z żalem Lena.

Ale na obiad obiecał wrócić.

W porządku. Właśnie akurat Darek mój powinien wtedy dojechać. Będziemy wszyscy. A my z tobą naszykujemy stół, co?

Jasne. Pomóż mi, sama nie ogarnę wszystkiego. Ale najpierw wypijmy herbatę. Czajnik już się gotuje. I mam twoje ulubione eklerki. Zjesz?

Z przyjemnością.

Siadły razem przy stole, piły herbatę, jadły eklerki i rozmawiały: o pogodzie, o parku, o tacie, który dziś kończył pięćdziesiąt lat.

Wszystko układało się dobrze, ale…

Antonina zauważyła, że Lenę coś trapi. Jakby chciała o czymś powiedzieć, ale nie miała odwagi.

Od razu na sercu zrobiło się niespokojnie.

Córciu, wszystko u ciebie w porządku?

Aż tak widać? uśmiechnęła się Lena.

Widać Nie chcesz mi czegoś powiedzieć?

Chcę. Tylko mamusiu, nie martw się. Mam dobre wieści.

Tak? No to mów!

Wiesz z Darkiem postanowiliśmy oddać wam naszą działkę pod Warszawą, tę co ją kupiliśmy w zeszłym roku.

Oddać? Jak to?

Z całego serca. Darek właśnie skończył remont domku, więc możecie spokojnie spędzać tam każdy sezon.

A co z wami?

A my? Zawsze możemy do was przyjechać w gości. Poza tym nie mamy czasu teraz zajmować się działką, jak planowaliśmy. Lena zamilkła i uśmiechnęła się tajemniczo.

Dlaczego?

Bo już niedługo zostaniecie dziadkami. Za osiem miesięcy.

Naprawdę?

Naprawdę!

O mój Boże! Jak się cieszę, Lenka! A Mariusz będzie wniebowzięty!

Mama zerwała się od stołu, przytuliła córkę mocno i pocałowała oba jej policzki.

Chciałam wam razem powiedzieć, ale tata tak wcześnie wyszedł

Zaraz wróci, dasz mu znać osobiście. A my… Antonina spojrzała na zegarek idziemy do garów.

No to dawaj!

Na kuchni zaczęły dzwonić garnki, noże stukały po deskach. Mówią, że dwie gospodynie w kuchni to kłopot, ale Antonina i Lena idealnie się uzupełniały. Zrobiły wszystko, zaplanowały suty stół pieczony kurczak, kotleciki rybne, ziemniaczane puree i aż trzy różne sałatki.

Antonina przysiadła i spojrzała na zegarek:

Wcześniej skończyłyśmy niż zakładałyśmy.

Cztery ręce to nie dwoje zaśmiała się Lena. Może zadzwonisz do taty, zapytasz kiedy będzie?

Dobrze, już dzwonię. przytaknęła mama.

To ja jeszcze do Darka zadzwonię, zapytam, kiedy dotrze.

Lena wyszła do przedpokoju po torebkę.

Antonina sięgnęła po swój telefon i wybrała numer męża.

Długo czekała na połączenie, potem rozłączyła i zadzwoniła znowu znów cisza. Trzymając telefon, spojrzała na zegarek z niepokojem.

Dlaczego nie odbiera?

Dopiero teraz uświadomiła sobie, że Mariusz obiecał dać znać, gdy dotrze do pracy, ale nie zadzwonił. Przeszedł ją zimny dreszcz.

Mamo, Darek mówi, że będzie za godzinę! wpadła zadowolona Lena z powrotem do kuchni. I co z tatą?

Nie odbiera

Dziwne.

Dziwne, Lenka… Tyle razy próbowałam, sygnał idzie, a tata nie odbiera.

Przecież sama wiesz, jaki dzisiaj dzień. Może świętują.

Nie, Lena. On powinien już wracać. Obiecał, że będzie na obiedzie. Twój tata zawsze słowa dotrzymuje. Nawet nie zadzwonił z pracy. To do niego niepodobne. Czemu nie odbiera?

Może zadzwonić do jego szefa? Może puszczą jubilata wcześniej do domu? Wszyscy na niego czekamy.

Tak, spróbuję.

Antonina nigdy nie była panikara, ale tym razem coś mocno ścisnęło jej serce. Mariusz odbierał jej telefon zawsze. Bez wyjątków.

Mówił, że najważniejsza jest żona, a martwić jej nie chce.

Dziś tym bardziej powinien odebrać. Przecież wie, że czeka.

Chociaż pomyślała Antonina dziś mają pożegnanie, to jest coś wielkiego Oddał ćwierć życia tej robocie, trudno się żegnać.

Halo! rozległ się męski głos.

Dzień dobry, panie Olgierdzie, tu Antonina Szymańska, żona Mariusza. Chciałam zapytać, kiedy wypuścicie męża do domu. Czekamy na niego córka już przyszła, zięć zaraz dojedzie.

Witam, pani Antonino odezwał się szef. Szczerze nie wiem, co pani odpowiedzieć.

Proszę?

Bo my sami czekamy. Dzwoniliśmy kilka razy, nie odbiera.

Ale jak to? Chce pan powiedzieć, że Mariusz nie był w pracy? Antonina zgłupiała.

Nie, jeszcze nie dotarł. Ale czekamy proszę mu przypomnieć, jak się odezwie. Musimy pożegnać go zgodnie z tradycją.

Dobrze Proszę zadzwonić do mnie, gdyby się pojawił.

Antonina, drżącymi rękami, odłożyła telefon, spojrzała na córkę:

Lenka, nie było go w pracy I nadal nie odbiera. Już tyle czasu Gdzie on jest?

Spokojnie, mamo. Nie panikuj jeszcze. Zadzwonimy do niego razem.

*****

Mariusz wyszedł z klatki, uśmiechnął się do słońca, przywitał z sąsiadkami na ławeczce i ruszył na przystanek tramwajowy.

Od ćwierć wieku ta sama trasa. Dziś jednak nie do pracy, tylko po świadectwo pracy i pożegnanie z kolegami. Sam kiedyś żegnał innych emerytów, teraz jego kolej.

Niby nic, a jednak się denerwował. Całą noc się przewracał, spać nie mógł, parę razy pił krople sercowe, ale nie pomogło.

Rano uśmiechał się szeroko do swojej Tosi.

Nie mówił jednak o złym samopoczuciu nie chciał martwić żony.

Zresztą, zdarza się to nie pierwszy raz, przeczeka przejdzie. Ale wyszedł wcześniej, by nie zdradzić się. Przecież Tosia by odwołała cały dzień.

Jakoś wytrzymam powtarzał sobie Mariusz, co chwila przykładając rękę do piersi.

Stał na przystanku, myślał, co powie kolegom i trzymał się za serce. Gdy zobaczył zapchany tramwaj, zrezygnował.

Bał się, że zasłabnie w takim ścisku.

Spojrzał na zegarek, postanowił się przejść pogoda dobra, czasu mnóstwo, na świeżym powietrzu może mu ulży.

Nie zadzwonił do żony, miał to zrobić z pracy, zgodnie z umową.

Ale do pracy nie dotarł. Nie doszedł

Przechodził przez mały miejski skwer zwykle pusty, zwłaszcza w tygodniu to właśnie tam poczuł się źle.

Usiadł na ławce, rozpiął koszulę pod szyją, poluzował krawat, chłonął chłodne powietrze. Nie wiedział, ile tak siedział.

Czuł tylko, że coraz gorzej. I nie chciał dzwonić do Antoniny. Ale w końcu, gdy zrozumiał, że to poważne, sięgnął po telefon.

Najpierw żona, potem pogotowie pomyślał. Ale zadzwonić się nie udało.

Dłonie się trzęsły, telefon wypadł na asfalt i potoczył się pod ławkę.

Próbował wstać, żeby go podnieść, ale nie dał rady. Ból w piersi odebrał dech, ciemność zasłoniła oczy.

Jedynie zdołał się położyć.

Piękny jubileusz, piękna emerytura… z ironią pomyślał Mariusz.

Najgorzej było, że nie pożegna się z żoną i córką…

*****

Antonina wzięła kolejne krople na serce, sięgnęła po telefon i spróbowała jeszcze raz. Znów tylko sygnał. Lena też dzwoniła wielokrotnie bez skutku.

Przyjechał Darek. Usiedli we troje przy stole, patrzyli na siebie i czekali.

Czego my właściwie czekamy? ocknęła się Antonina. Trzeba dzwonić na policję! Może pomogą znaleźć?

Lena i Darek przytaknęli. Wiedzieli, że z Mariuszem musiało stać się coś poważnego.

Tym bardziej, że pracował w straży pożarnej, nie raz miał ekstremalne sytuacje. Gdy nie odbiera tak długo, to już nie żart. Trzeba się martwić.

Co powiedzieli na policji? spytała Lena, gdy mama odłożyła telefon.

Nic dobrego Antonina upiła łyk wody. Za wcześnie na alarm, musi minąć dzień. Ale ja to czuję coś się stało!

To musimy sami go szukać! zadecydowała Lena głośno.

Masz rację, córciu. On miał jechać tramwajem. Najbliższy przystanek jest niedaleko, trzeba pytać ludzi, może ktoś go widział. I motorniczych zapytać może któryś go pamięta z rana.

Mamo, my z Darkiem pójdziemy, a ty zostań w domu w razie gdyby wrócił. I zadzwoń do szpitali, na wszelki wypadek.

Dobrze

Lena i Darek szybko się ubrali i ruszyli na poszukiwania Mariusza.

Antonina zamknęła drzwi, chwyciła telefon i kolejno dzwoniła po warszawskich szpitalach.

Niech mu się nic nie stanie szeptała niemal bezgłośnie, żegnając się kilkakrotnie.

*****

Mariusz był jeszcze przytomny, choć siły opuszczały go z minuty na minutę. Ledwo mógł już ruszać ręką. Mówić też nie mógł: język mu się plątał.

Po…mo…cy… bełkotał, wyciągając rękę do dwóch przechodzących kobiet.

One tylko spojrzały na niego pogardliwie i odwróciły wzrok.

Znów jakiś pijaczek prychnęła jedna.

Pewnie od rana chlali, teraz ledwo do domu wraca, na ławce zaległ Szkoda gadać!

Mariusz usłyszał, łzy popłynęły mu po policzkach. Bolała go ta bezradność nie był w stanie sam sobie pomóc, ani nikogo poprosić.

I właśnie dziś

Gdy odgłos obcasów ucichł, zamknął oczy, pogodził się, że nikt już mu nie pomoże.

I wtedy usłyszał głośne szczekanie. Bardzo blisko, tuż przy uchu.

Poczuł, jak ktoś położył mu łapy na kolanach i zaczął lizać podbródek.

Pies! ucieszył się Mariusz. Skoro jest pies, są i właściciele.

Z trudem otworzył oczy. Rzeczywiście nieduży, starszy pies. I nagle Mariusz poznaje go. Tylko skąd?

Wtedy w głowie rozbłysły obrazy.

Dom w płomieniach. Ludzie, wynoszeni przez strażaków mężczyzna i kobieta, ale potem w rozbitym oknie głośno szczeka pies.

Czy w domu został pies?! pytał wtedy Mariusz rannych w karetce.

Tak, nasz pies Nie zdążyliśmy go zabrać. Sami rozumiecie…

Czemu nie powiedzieliście wcześniej?! wrzasnął Mariusz i wbiegł do płonącego domu.

Próbowali go zatrzymać, bo groziło to zawaleniem, ale nie słuchał. Nawet dowódcy.

Po dziesięciu minutach, dusząc się dymem, wybiegł z psem na rękach.

Oddał zwierzaka właścicielom, sam długo patrzył psu prosto w oczy.

W tych oczach widział wielkie, ludzkie dziękuję. Pies dziękował za uratowanie życia.

Zamigotały wspomnienia, znowu ciemność, zimno.

Hau! Hau! szczekał pies, liżąc Mariusza, leżącego na ławce.

Poznał swojego wybawcę. Teraz…

…chciał się odwdzięczyć.

Jak możesz wyszeptał Mariusz. Przyprowadź tu kogoś…

I stracił przytomność.

A pies… pies słyszał. Wszystko zrozumiał, więc pobiegł w stronę wyjścia ze skweru, by szukać ludzi.

Najpierw podbiegł do studenta przy budce z kebabem, potem do kobiety z dzieckiem przy przejściu, później do mężczyzny kupującego gazetę.

Ale nikt

…Nikt nie zrozumiał, o co mu chodziło. Przeganiano go, uznając, że jest groźny. A przecież on prosił tylko o pomoc.

*****

Na przystanku Lena i Darek niewiele się dowiedzieli: nikt nie rozpoznał ojca ze zdjęcia, które Lena wzięła z albumu. Czas naglił, więc ruszyli do okolicznych sklepów, podwórek.

Mariusza nigdzie nie było. Nie odbierał telefonu. Gdzie jesteś, tatusiu?! Gdzie?

Gdy przebiegali obok skweru, Lena usłyszała szczekanie. Zatrzymała się gwałtownie, zobaczyła małego, starszego psa, który szczekał na przechodniów i odskakiwał, gdy ktoś nim straszył.

Wyganiaj się, psisko! krzyknął starszy pan z laską. Coraz więcej tych zwierząt, życia nie dają!

Lena, co ci? spytał Darek, widząc, że żona stanęła.

Sama nie wiem ten pies jakby chciał coś powiedzieć. Mam takie przeczucie…

Ich wzrok złączył się ze spojrzeniem psa. W tych oczach Lena zobaczyła nie prośbę, ale błaganie o pomoc.

Lena, dokąd? zdziwił się Darek.

Ale ona już go nie słyszała.

Podeszła do psa, a on, szczekając, pobiegł do skweru. Lena pobiegła za nim, Darek za nią.

Po paru minutach byli przy ławce, na której nieprzytomny leżał Mariusz. Oddychał. Był jeszcze żywy!

Tato! krzyknęła Lena, podtrzymując go za głowę. Darek, dzwoń po karetkę!

*****

Pogotowie przyjechało błyskawicznie, Mariusza zabrano do najbliższego warszawskiego szpitala kardiologicznego.

Lena zgarnęła psa i razem z Darkiem popędziła do domu po auto, w drodze do szpitala zadzwoniła do mamy, obiecała zadzwonić z wiadomościami.

Oj, pańskiemu tacie się poszczęściło powiedział lekarz po wyjściu z OIOM-u. Najważniejsze, że państwo go znaleźli. Jeszcze pół godziny i nie moglibyśmy już nic zrobić.

Będzie żyć?! Lena otarła łzy.

Oczywiście.

Lena wyszła, dołączyła do Darka czekającego z psem przy aucie. Przykucnęła i mocno objęła zwierzaka.

Dziękuję ci… Dziękuję za tatę.

I co z ojcem? spytał Darek.

Dobrze, wyzdrowieje. Całe szczęście i wszystko dzięki niemu powiedziała, wskazując na psa.

Ma obrożę z medalikiem. Domowy pies.

Tak, masz rację. Ale wyobraź sobie, że powinniśmy go zabrać do siebie. Przynajmniej na jakiś czas. W końcu uratował mojego tatę. Nie mogę go zostawić na wieczną tułaczkę.

Oczywiście.

*****

Antonina, Darek i Bary (imię psa wyryte na medaliku przy obroży) stali na szpitalnym podwórzu, patrząc w stronę wyjścia.

Minęło dziesięć minut, aż drzwi się otworzyły Lena wyszła prowadząc tatę.

Bary natychmiast zaczął merdać ogonem i podbiegać radośnie do Mariusza, szczekając i patrząc z wdzięcznością.

Tato, to on cię uratował. Najpiękniejszy prezent urodzinowy podarował ci drugie życie.

Dziękuję ci, przyjacielu uśmiechnął się Mariusz, delikatnie głaszcząc psa po głowie. A co z właścicielami psa?

Próbowaliśmy ich znaleźć w sieci ogłoszeń, ale przez cały czas twojego pobytu nikt się nie odezwał.

Wtedy Antonina podeszła do męża. Po policzkach płynęły łzy, ale na twarzy była radość:

Dziękuję, że żyjesz, Mariuszu.

Wybacz mi, Tosiu, że nie mówiłem o złym samopoczuciu. Myślałem, że przejdzie, a tu

Wybaczam. Jedźmy do domu, świętować twoje drugie narodziny? spytała, ocierając łzy.

Jedźmy.

*****

Co do Barego Mariusz sam próbował odnaleźć jego właścicieli. Pojechał nawet pod dom, który rok wcześniej spłonął.

Nikogo już tam dawno nie było. Sąsiedzi powiedzieli, że właściciele wyjechali za granicę, psa zostawili. Może nie mieli czasu, może chęci…

Bary więc został z rodziną Szymańskich. I, nie ma co kryć, był szczęśliwy.

A i Mariusz był szczęśliwy.

Razem z nim zabierał wreszcie swoje papiery z pracy i żegnał się z kolegami, razem jeździł z Barego i Darkiem na działkę. Razem odbierali Lenę i wnuczkę ze szpitala po porodzie.

Gratuluję, tato! uśmiechała się Lena Jesteś już dziadkiem i masz dwie wnuczki!

Ale się cieszę, córciu!

Hau-hau! zaszczekał Bary, też ciesząc się z radości ukochanych ludzi.

Życie Mariusza znów nabrało barw i sensu. I do końca swych dni będzie wdzięczny Bary’emu, że podarował mu tę drugą szansę.

Bo w życiu najważniejsze jest, by w najtrudniejszych momentach nie przechodzić obojętnie wobec czyjegoś cierpienia, czy to człowieka, czy psa bo dobro wraca, wtedy gdy najmniej się tego spodziewamy.