Dziękuję, mamo. Teraz mam was dwie.

– No cóż, młoda mamo, niedługo będzie pani miała nie jedno dziecko, tylko dwójkę naraz, – lekarka spojrzała na mnie znad okularów.

Wyszłam z gabinetu trochę wstrząśnięta, ale jednak szczęśliwa – będziemy mieli bliźnięta. Ale jak mam to powiedzieć mężowi?

Wiedziałam, że on się nie ucieszy. I tak ledwo wiązaliśmy koniec z końcem, mój mąż nie miał stałej pracy. Wiadomość o mojej ciąży raczej go zmartwiła niż ucieszyła, a do tego jeszcze to…

– Nie wiem, Natalia, nie wiem, – jak się spodziewałam, nie okazał entuzjazmu. – Co my teraz zrobimy? Jak się wszyscy pomieścimy się w tej wynajętej kawalerce?

Wiktor podrapał się w tył głowy.

– Niedługo wrócę, – powiedział i wyszedł z mieszkania.

Czekałam na niego do północy, ale nie przyszedł.

„Zostawił mnie w ciąży, bo się przestraszył,” – płakałam.

Około szóstej rano drzwi się otworzyły.

Wiktor zdjął kurtkę i położył się obok mnie na naszym wąskim pojedynczym tapczanie. Bałam się nawet zapytać, gdzie był przez całą noc, najważniejsze, że wrócił. Ale mąż chyba czytał w moich myślach i odpowiedział na moje niewypowiedziane pytanie:

– Rozwiązałem nasz problem.

– Jak? – przyjrzałam mu się uważnie.

– Pamiętasz Jacka, mojego szefa z poprzedniej pracy?

– No.

– No. Poszedłem do niego. On i jego żona nie mogą mieć dzieci. Chcieli adoptować z domu dziecka, ale to za dużo papierkowej roboty. Więc zaproponowałem im jedno z naszych dzieci.

Włosy stanęły mi dęba.

– Co? Chcesz oddać nasze dziecko obcym ludziom? Tak po prostu?

– Ale słuchaj, nie krzycz, obudzisz sąsiadów. Przede wszystkim, Jacek i jego żona nie są biednymi ludźmi i naszemu dziecku niczego nie będzie brakowało, będzie mu lepiej niż żyć z nami w tej biedzie. A po drugie, dadzą nam przyzwoitą sumę pieniędzy, za którą będziemy mogli nakarmić nasze drugie dziecko.

Płakałam cicho. Wiktor mnie przytulił.

– Uwierz mi kochanie, ta decyzja też nie była dla mnie łatwa, ale nie widzę innego wyjścia. Nie uda nam się utrzymać obojga dzieci, a urodzić je po to, żeby żyły w nędzy – to chyba nieodpowiedzialne? A więc zapewnimy obojgu naszym dzieciom wszystko, czego potrzebują, w końcu to i tak lepsze niż aborcja.

Po długich rozmowach jednak zgodziłam się na propozycję męża.

A potem były długie miesiące oczekiwania, którym towarzyszyły wyrzuty sumienia, bo dla żadnej mamy oddanie dziecka nie jest łatwą decyzją.

Jacek i jego żona Marta często do nas przyjeżdżali, przywozili owoce, mięso i inne przysmaki, na które mój mąż i ja nie mogliśmy sobie pozwolić. Czasami chodzili ze mną na rutynową kontrolę do lekarza.

– No, mamy tu parkę, chłopca i dziewczynkę, – lekarka spojrzała znad okularów, ale tym razem nie tylko na mnie, ale także na żonę Jacka, która chciała być obecna podczas badania.

– Cudownie, – krzyknęła radośnie Marta. – W takim razie my bierzemy dziewczynkę.

Więc wszystko rozwiązało się samo. Wiedziałam już, że córka, którą wciąż nosiłam pod sercem, nie jest już moja.

Potem był poród. Przebiegał ciężko, a po wszystkim położono mi na piersi tylko chłopca, dziewczynki nie było. Jej przybrani rodzice przenieśli dziecko na inny oddział, żebym nie zmieniła zdania.

Trzy dni później ze szpitala odebrał mnie mąż, w dłoni trzymał ogromny bukiet róż. Nigdy wcześniej nie widziałam go takiego szczęśliwego. Biorąc syna na ręce, z dumą powiedział:

– Będzie miał na imię Jacek. Na cześć naszego „zbawiciela”.

„Zbawiciel” – ależ to cyniczne! A przed kim on nas uratował? Przed naszą córką.

Przez kilka następnych lat nie było takiej nocy, żebym nie płakała. Ale nic nie można było zmienić. Za każdym razem, gdy patrzyłam na mojego syna, moje serce pękało ze świadomości, że ​​gdzieś jest jego siostrzyczka. Gdzieś, ale nie tutaj…

Ale czas potrafi leczyć rany. Przez lata przekonałam się, że w tamtym czasie to była jedyna słuszna decyzja. Oczywiście później mój mąż i ja zaczęliśmy zarabiać lepiej i mogliśmy dać naszemu synowi znacznie więcej, ale wtedy… nie mieliśmy innego wyjścia.

Minęły lata, a mój mały Jacuś stał się już dorosłym mężczyzną.

– Mamo, czy mogę zaprosić moją dziewczynę na urodziny?

Przewróciłam oczami ze zdziwienia. Wcześniej syn mi nie mówił, że ma dziewczynę.

– Oczywiście, synu. Zaproś ją koniecznie, ugotuję coś wyjątkowego.

Wieczorem zabrzmiał dzwonek do drzwi. Na progu stała dziewczyna – niebieskooka, z kręconymi włosami – wyglądała tak samo, jak ja w młodości.

– Dzień dobry, jestem Julia, – wyciągnęła do mnie swoją delikatną dłoń.

– A ja jestem mamą Jacka, możesz mówić do mnie Natalia, – powiedziałam, zapraszając dziewczynę do salonu, gdzie czekał już nakryty stół.

Syn wyszedł ze swojego pokoju.

– Och, mamo, poznałaś już Julię. A przy okazji, to dzisiaj są też jej urodziny.

Spojrzałam na męża, który właśnie wyszedł z kuchni, gdzie kończył przygotowywać mięso. Spojrzał na Julię, jakby zobaczył ducha. Potem popatrzył na obraz wiszący na ścianie. To było zdjęcie z naszego ślubu, na którym widać, że jesteśmy z Julią identyczne.

– Dzień dobry, Julka, – mój mąż podszedł do dziewczyny i wyciągnął rękę. – Jestem tatą Jacka – Wiktor. A jak ma na imię twój ojciec?

– Nie uwierzy pan, – dziewczyna zaśmiała się głośno. – Też Jacek. Myślę, że to przeznaczenie!

– To na pewno, – powiedziałam i usiadłam na kanapie. Ocierając zimny pot z czoła, zwróciłam się do Julii, – czy twoja mama nie ma przypadkiem na imię Marta?

– Marta. Zna ją pani?

– Lepiej niż myślisz, – obok mnie usiadł blady Wiktor.

– To wspaniale, – dziewczyna radośnie klasnęła w dłonie. – Więc oni też będą szczęśliwi, kiedy dowiedzą się, że chcemy się pobrać.

Mój mąż i ja spojrzeliśmy po sobie. Wiktor podrapał się w tył głowy i wstał.

– Wy nie możecie się pobrać…

– Dlaczego, tato? – Jacek spojrzał na ojca z urazą.

– Ponieważ… jesteście rodzeństwem…

Ze łzami w oczach musieliśmy z mężem opowiedzieć dzieciom historię ich narodzin. Wszyscy tego wieczoru płakali. Julia zadzwoniła do rodziców, oni też przyszli i potwierdzili, że mówimy prawdę. W końcu nie było sensu kłamać. Więc całą naszą szóstką siedzieliśmy, płakaliśmy i myśleliśmy – każdy sobie, ale wszyscy o jednym – co dalej?

– Mogę wejść?

– Oczywiście.

Usiadłyśmy na kanapie i nie wiedziałyśmy, o czym mamy rozmawiać.

– Długo myślałam o tym wszystkim, co się wydarzyło, – Julia zaczęła pierwsza. – Na początku miałam żal do was i do moich rodziców, ale potem postawiłam się na waszym miejscu i zdałam sobie sprawę, że to, co się stało, nie było tragedią, tylko darem losu. Kiedyś miałam tylko jednych rodziców, a teraz mam kolejną mamę i tatę. I chociaż nie mam już chłopaka, to mam brata, o którym zawsze marzyłam.

Dziewczyna usiadła bliżej i spojrzała mi w oczy.

– Dziękuję ci, mamo. Teraz mam was dwie.