Druga teściowa

Druga teściowa

Kobieta w niebieskim fartuchu ostrożnie zajrzała do gabinetu właściciela warszawskiej kliniki chirurgii estetycznej Aurora. Nazywała się Janina, a teraz postarała się mówić tak cicho, jak to możliwe, żeby nie drażnić szefa.

Słyszałam, że jest wolne miejsce na młodszą masażystkę…

Tymoteusz Grodzicki podniósł wzrok znad dokumentów i rzucił jej ostre spojrzenie. Był teraz wyjątkowo podenerwowany dopiero co dotarła do niego informacja, że ważne rozmowy z inwestorami zakończyły się fiaskiem, a głowa pulsowała bólem.

I co? Pani, z mopem w ręku, będzie klientom masaż robić?

Nie… Ale skończyłam kursy online. Nawet mam napisane CV odpowiedziała cicho Janina i podała mu pogniecioną kartkę, wyciągniętą z kieszeni fartucha.

W tej samej chwili do gabinetu wszedł zastępca Grodzickiego Leon Sadowski. Tymoteusz, masując skronie, wybuchnął:

Leoś, dlaczego tu się panoszą sprzątaczki? Wywal ją z mojego gabinetu. Myśli, że jest jakąś wielką masażystką! Wynocha i przekaż, żeby przestała wymyślać głupoty!

Nie czekając na reakcję, rozerwał kartkę na strzępy i rzucił pod nogi Janiny.

Janina, zacinając wargi, kucnęła, by pozbierać świstki papieru. Łzy zasłaniały jej oczy. Leon Sadowski bezceremonialnie chwycił ją za łokieć i wyprowadził na korytarz, przeciągając przed gośćmi i personelem, po czym zamknął w komórce na miotły.

Tam, przy starym żelaznym pojemniku na piasek, który stał zapewne od czasów PRL, Janina usiadła bezsilnie i rozpłakała się.

W Aurorze pracowała od niedawna. Nie marzyła o szorowaniu podłóg, ale tu płacili lepiej niż gdzie indziej. A i sam Tymoteusz Grodzicki uchodził za człowieka poważanego sam się dorobił, wybudował klinikę własnymi rękami, ciężko pracował.

To prawda Grodzicki wychował się w domu dziecka. Matki nie znał, ojca też nie, całe dorosłe życie szukał jakiegokolwiek śladu rodziny i nic nie znalazł. Zdołał za to najpierw zostać chirurgiem, a potem mistrzem medycyny estetycznej. Przychodziły do niego warszawskie aktorki i elegantki, płacąc niemałe pieniądze. Co roku podwyższał stawki i nie odmawiał sobie niczego.

Właśnie z tego powodu Janina odważyła się: dowiedziała się o wakacie i postanowiła spróbować.

Jej marzeniem było zostać masażystką. Przeczytała podręczniki, sama zaliczyła materiał medycznej szkoły tyle, ile zdołała. Ale nie miała dyplomu, więc zgodnie z prawem nie mogła pracować w zawodzie. Odkładała powoli na naukę, ale mąż uciekł, zabierając wszystkie pieniądze, zostawił ją z małą córką bez grosza.

Potem wyszło na jaw, że Szymon miał za sobą wyroki za drobne wykroczenia i był zwykłym oszustem z wydumaną przeszłością. Rozwód przeciągał się mąż nie stawiał się do sądu. Dla córeczki Jasi wszystko znosiła i wtedy zaczęły się jej wędrówki.

Z dzieckiem niechętnie ją zatrudniano. Były we trzy Janina, Jasia i mama, Danuta w dwupokojowym mieszkaniu. Nie żyły wystawnie, a bywało, że musiały przeżyć z emerytury mamy. Danuta była niepoprawną optymistką, dawną gimnastyczką, twardą i upartą. Przejęła opiekę nad wnuczką i tylko wtedy Janina mogła podjąć jakąkolwiek pracę.

Potem Janina ukończyła tanie kursy masażu. Certyfikat z tych kursów został właśnie przedarty na strzępy przez Grodzickiego.

Otarła łzy, podniosła się i wróciła do mycia podłóg. Personel zerkał podejrzliwie, szeptał między sobą. W domu czekała ją lepsza wiadomość Jasia wygrała konkurs rysunkowy w przedszkolu. Miała talent, a Janina, ile mogła, starała się kupować lepsze kredki i farby. Dziewczynka chodziła też do klasy przygotowującej do szkoły plastycznej, co Janinie wydawało się prawdziwym cudem.

Gdy ciągnęła ciężkie wiadro, odciążył ją pan Feliks dozorca, jedyny, kto w klinice nie wywyższał się nad innymi. Siwy, z życzliwym spojrzeniem; do Grodzickiego odnosił się z wyrozumiałością, jakby ironizował nad tym, jak łatwo nowobogackim zapomnieć, skąd wyszli.

Pan Feliks od zawsze wspierał Janinę częstował drożdżówkami, dodawał otuchy. I dzięki niemu Janina zebrała w sobie na tyle odwagi, by złożyć swoje nieporadne CV szefowi kliniki.

Gdy zobaczyła dozorca, znów się rozpłakała.

Nie płacz, córko. Jeszcze się wszystko odmieni.

Lepiej było nie próbować… szlochała Janina tylko pogorszyłam sytuację.

Grodzicki dziś sam nie swój. Spróbuj za jakiś czas.

Powiedzieli, żebym się więcej nie zbliżała odparła przygnębiona. Sama się łudziłam, że i ja podniosę się z dna. Myślałam, że Grodzicki to rozumie… a on tylko się pyszni tym swoim papierem.

Dozorca tylko wzruszył ramionami. Janina odniosła sprzęt do schowka i pojechała do domu, zastanawiając się po drodze, jak przetrwają kolejny miesiąc. Jasia prosiła o drogą zabawkę skąd ją wziąć?

W domu nie było jak zwykle. Danuta siedziała w pokoju, wycierała ukradkiem łzy. Serce Janiny ścisnęło się.

Mamo, co się stało? spytała.

Ach, nic machnęła ręką Danuta.

Mamo, powiedz, proszę nalegała Janina.

Matka rozpłakała się.

Byłam u lekarza. Miałyśmy w przedszkolnym teatrze badania okresowe nawet z garderoby wszystkich pognano. Wyszło, że… trzeba operować. Inaczej rok, może mniej. Kolejka ogromna, prywatnie nie damy rady. Zbadanie w Warszawie tu brak sprzętu. Dojazdy, badania… To mój czas.

Nie mów tak, mamo Janina poderwała się. Coś wymyślimy.

Za twoją sprzątaczkową pensję i moją emeryturę? No jasne. Ale z pustego i Salomon nie naleje.

Całą noc Janina nie spała, rozważając wszystkie opcje. Nad ranem zdecydowała: nie pozostaje nic innego, jak jeszcze raz spróbować rozmowy z Grodzickim.

Tego dnia nie wpuścili jej do kliniki. Powiedziano, że została zwolniona z powodu redukcji etatów. Otrzymała przysługujące odprawy w wysokości trzech najniższych krajowych i kazano wracać do domu.

Pan Feliks wymusił na pożegnanie, by zapisała sobie jego numer. Wstukując cyfry, myślała bezwiednie co teraz? Miesiąc jakoś przetrwa, a potem?

Poddawać się nie umiała. Mamie o zwolnieniu wspomniała mimochodem, jakby sama chciała odejść. Zaczęła szukać ogłoszeń. Bez kwalifikacji wszędzie płacono mało. I wtedy znalazła: poszukiwana opiekunka seniorki. Nie wymagano wykształcenia medycznego, za to trzeba było gotować, sprzątać, pomagać w domu.

Janina westchnęła i pomyślała: i tak to nie wstydliwsze niż sprzątanie w klinice. Zostawiła zgłoszenie. Zadzwonili po godzinie okazało się, że przez agencję, a zatrudnia zamożna starsza kobieta.

Poproszono ją o przyjazd z książeczką zdrowia i świadectwami pracy. Wkrótce siedziała naprzeciwko Tamary, szefowej działu kadr.

Powiem wprost, bez złudzeń wycedziła Tamara. Klientka jest wymagająca. Będzie pani dziesiątą opiekunką. Nikt nie wytrzymuje.

Janina spięła się, ale milczała.

Nazwisko pani pewnie zna. Emilia Dąbrowska. Oczywiście pseudonim. Największa diva dawnej Opery Warszawskiej. Trudna, ale bogata pani. Mówią, że hojni wielbiciele zostawili jej majątek.

Szczerze mówiąc, niewiele mnie to obchodzi powiedziała cicho Janina. Nie wybieram, muszę pracować.

Jeżeli ma pani dziecko, miej na uwadze: Dąbrowska nie znosi dzieci ani zwierząt. W domu porusza się z chodzikiem, przy opiekunce woli być wożona w wózku inwalidzkim. Okres próbny trzy miesiące. Jak się sprawdzisz, jest kontrakt i podwójna pensja.

Janina skinęła głową. Nawet zwykła stawka była wyższa niż wszystko, co dotąd znała. Wyciągnąć mamę z kłopotów oto szansa, której nie wolno zmarnować.

Wyjść do pracy miała od następnego rana. Zaczynała o siódmej.

Wieczorem Janina wpisała do wyszukiwarki nazwisko Dąbrowskiej. Znalazła parę starych wywiadów sprzed lat. Na zdjęciach korpulentna dama o kruczoczarnych włosach i orlim spojrzeniu. Ale rzeczywistość ją zaskoczyła.

Drzwi otworzył ochroniarz. Okazało się, że Dąbrowska posiada cały zabytkowy dom w centrum Warszawy. Janina krępowała się przekroczyć próg, gdy widziała marmur, stylowe meble, obrazy…

Co się gapisz? Chcesz coś gwizdnąć? odezwał się ochrypły głos.

Do środka wjechał drogi elektryczny wózek. Siedziała w nim całkiem siwa, drobna kobieta, sucha i przenikliwie patrząca.

Dzień dobry, pani Emilio wymamrotała Janina.

Głośniej. Nie mam czasu na mruczanki. Ręce na widoku. I nie zapomnij ochraniaczy na buty tu jest dębowy parkiet! Tam są kapcie. Zakładaj i prowadź mnie do śniadania.

Janina narzuciła miękkie ochraniacze, podobne do chirurgicznych czepków, po czym pospieszyła za właścicielką.

Przeczesz mi włosy, ale ostrożnie… Nie tym! O Boże, ale z ciebie niemota. Zdejmij siateczkę, najpierw peruka, ją rozczesz!

Przepraszam, źle zrozumiałam… zawstydziła się Janina.

Znowu nieudacznica! Gdzie was produkują? Przynieś mi herbaty, teraz! Tylko nie przestudzaj!

Janina ruszyła do kuchni.

Nie tup! wydarła się Dąbrowska. Podłoga przez ciebie się trzęsie, idź ciszej, działa mi to na nerwy!

Herbatę właścicielka długo oglądała pod światło, jakby szukała trucizny. W końcu się skrzywiła i chlusnęła zawartością filiżanki prosto w twarz Janinie.

Samaś winna, popchnęłaś mnie pod łokieć.

Janina głęboko odetchnęła.

Rozumiem. Gdzie mogę się umyć?

Łazienka dla personelu na parterze, po lewej rzuciła Dąbrowska i spojrzała podejrzliwie. Nawet mi nie odpyskujesz?

A po co? odparła spokojnie Janina. Zaczynam już być ciekawa, ile jeszcze sztuczek kryje pani zestaw.

Ha! Idź mruknęła pani domu. W łazience są ręczniki. I weź piżamę z pokoju dla gości. Swoje rzeczy wrzuć do prania.

Janina zrobiła wszystko zgodnie z poleceniem i wróciła. Cały dzień Emilia się nad nią pastwiła krytykowała, droczyła, zastawiała pułapki. Janina szybko pojęła, że to test wytrzymałości. Więc milczała i znosiła, pewna że pomysłów kapryśnej właścicielki nie wystarczy na długo.

Wieczorem rzeczywiście Dąbrowska się uspokoiła. Na noc Janina zrobiła jej delikatny masaż. Upewniwszy się, że klientka śpi, odłożyła perukę i pożegnała ochroniarza.

Rano przywitał ją zmiennik, wesoło pytając:

Co pani zrobiła naszej starej, że śpi jak dziecko? Sprzątaczka Żaneta mówiła.

Nic nadzwyczajnego roześmiała się Janina. Może po prostu się zmęczyła.

Tego dnia Dąbrowska od razu stwierdziła, że Janina ubiera się nijak i dlatego nigdy nie znajdzie faceta nie maluje się i w ogóle nie zna się na gustach. Janina pokornie słuchała, szykując wszystko do porannej toalety. Perukę rozczesywała już po mistrzowsku.

Potem Dąbrowska nakazała zamówić manikiurzystkę, przebrała się w jedwabny szlafrok inspirowany orientem i kazała się zawieźć do swojego buduaru.

Wkrótce okazało się, po co te wszystkie zachody.

Po południu w domu pojawił się elegancki siwowłosy mężczyzna, szczupły, z artystyczną postawą. Dąbrowska przedstawiła go jako przyjaciela z dawnych lat, Oskara i kazała podać kawę.

Janina przygotowywała napój w automacie, dygocząc ze strachu przed pomyłką, ale chyba sprostała zadaniu. Przy gościu Emilia zachowywała się poprawnie.

Wieczorem zapytała niespodziewanie:

Co mi zrobiłaś na noc?

Masaż odparła spokojnie.

Jesteś po szkole?

Sama się uczyłam.

Dobrze. Rób jeszcze łaskawie pozwoliła Dąbrowska.

Kolejny dzień znów zakończył się masażem. Tak upłynęły trzy miesiące próby. Janina miała tylko jeden wolny dzień i ledwo widywała córkę, ale mogła już pozwolić mamie nie pracować Danuta szybko się męczyła, a w teatrze trzeba było nosić ciężkie kostiumy.

Relacje z Dąbrowską powoli się ocieplały. Emilia badała Janinę jej cierpliwość, charakter. Aż któregoś dnia spytała:

Jak twoi bliscy z tym grafikiem sobie radzą?

Mam tylko mamę i córkę, nie mam wyjścia.

Ile ma lat córka? Ma jakieś pasje?

Sześć lat, świetnie rysuje odparła Janina, pamiętając ostrzeżenie Tamary.

Przyprowadź. Niech ją poznam.

Tak Jasia zaczęła bywać z mamą w pracy. Siedziała cicho, rysując. Raz narysowała portret Dąbrowskiej, tak udany, że pani kazała go oprawić i powiesić na ścianie.

Stopniowo zżyły się. Janina przestała drżeć na myśl o utracie pracy.

Emilia cierpiała na chorobę stawów, na którą operacje nie pomagały. Gdy bolało, Janina masowała ją godzinami i czasem było lepiej. Raz Dąbrowska poprosiła, by Janina została z córką na noc i oddała im pokój gościnny.

Zasypiając obok córki, Janina wyobraziła sobie, że mieszka tutaj na stałe. Pokochała ten dom, który miał w sobie coś szczególnego, atmosferę minionych lat.

Następnego dnia Dąbrowska poczuła się lepiej. Śniadanie jadły razem z Jasią w jadalni, a Janinę wysłała do gabinetu, mówiąc, że sprzątaczce nie powierzy tak odpowiedzialnego zadania.

Wycierając kurze z bibelotów, Janina trafiła na stary, pożółkły album. Po skończeniu wróciła z nim do salonu.

Pani Emilio, można zobaczyć?

Ech, kiedyś człowiek miał czasy… i sławę westchnęła Dąbrowska. Pokaż, dawno nie oglądałam.

Usiadły we trójkę przy okrągłym stole. Najpierw zdjęcia z dzieciństwa Emilii. Potem nagle Jasia zawołała:

Mamo, patrz babcia! Mamy takie samo zdjęcie!

Janina spojrzała i nie wierzyła oczom na stronie rzeczywiście była młoda Danuta.

Skąd pani to ma? wydusiła Janina.

Dąbrowska długo przyglądała się Janinie.

Ty… jesteś córką Danki? No to ja głupia. Cały czas się zastanawiałam, dlaczego jesteś mi znajoma. Teraz jasne.

A czemu zdjęcie mojej mamy w pani albumie? Znałyście się? nie ustępowała Janina.

Pewnie! Przyjaciółki na śmierć i życie. Ona uciekała z treningów, ja z konserwatorium, razem na tańce, z jednego podwórka. Nawet gimnastykę zaczynałyśmy razem, ale ona była lepsza. Ja nie chciałam być wiecznie druga.

Czemu już się nie spotykacie? spytała prosto Jasia.

Potem dorosłyśmy westchnęła Dąbrowska. Twoja babcia miała wtedy młodego trenera, Igora. I właśnie przez niego się pokłóciłyśmy. Igor został ze mną, a twoja babcia po tej nieszczęśliwej miłości straciła miejsce w kadrze.

Niesamowite… Nie wiedziałam szepnęła Janina. Ale miała pani tę samą nazwę?

Ale skąd! Byłam Sadowska. A Igor Dąbrowski. Został moim pierwszym mężem. Rozwód po trzech miesiącach, ale nazwisko mi się spodobało i już zostało.

Od tej chwili Janina myślała tylko o spotkaniu dwóch dawnych przyjaciółek. Okazja nadarzyła się sama.

Dąbrowska znowu poprosiła o nocowanie. Następnego dnia Jasia miała wycieczkę przedszkolną, więc Janina poprosiła, by mama ją odebrała.

Danuta przyszła do Emilii w starym, pocerowanym płaszczu. Emilia przygotowywała się już do snu, ale wyjechała na korytarz, gdzie Janina zbierała przybory córki.

Kto tam? Nie czekam nikogo rzuciła oschle Dąbrowska.

Cześć, Emiluś powiedziała chłodno Danuta. Nie powiem, żebym się cieszyła na widok.

Nawzajem prychnęła Dąbrowska. Widzę, życie cię nie rozpieściło.

Nie bardziej niż innych odpowiedziała Danuta. Mam przynajmniej córkę i wnuczkę, a tobie obcy muszą pieluchy zmieniać. Kilka małżeństw ci nie pomogło?

A tobie nawet tego nie było dane zarechotała Dąbrowska. Myślisz, że nie wiem, że żyjesz pod panieńskim nazwiskiem?

Danuta niespodziewanie rozpromieniła się.

Emilko… Zupełnie nic nie rozumiesz. Też obserwowałam twoje triumfy, nawet byłam dumna, że dziewczyna z naszej kamienicy została diwą. Nigdy nie robiłam ci podłości. Pamiętasz telefon pięć lat temu?

Dąbrowska pobladła.

Gdy naciągał cię pewien aktor z naszego przedszkolnego teatrzyku… Chciałaś mu zapisać mieszkanie, a ja słyszałam, jak chwalił się za kulisami, że cię wyśle do domu opieki i zamieszka w twoim lokum z młodziutką kochanką. Zadzwoniłam, zmieniłam głos… To wszystko.

Ty mnie wtedy ostrzegłaś? zapytała zaskoczona Dąbrowska.

Nigdy nie potrafiłam cię znienawidzić westchnęła Danuta. Wiedziałam, że artystyczna dusza nie jest dla norm. Ale wtedy nie dałam rady odpuścić.

Dąbrowska spuściła głowę.

Uratowałaś mnie, wiesz? On kompletnie mnie omotał. Po twoim telefonie zatrudniłam detektywa.

No, to dobrze zrobiłaś. Ale czas już nam wracać, Jasia się nudzi wstała Danuta.

Danko, a jak teraz żyjesz? zapytała cicho Dąbrowska.

W bloku po dawnej kamienicy komunalnej. Nie twoje luksusy, ale dla nas wystarcza.

No to postanowione! rzekła nagle stanowczo Emilia. Koniec życia przeszłością. Jutro się przeprowadzacie do mnie. Pokoi aż za dużo. Jasi zrobię wymarzony pokój dziecięcy. I nie dyskutuj. Mamy wiele do obgadania. Kto wie, ile nam jeszcze razem zostało.

Danuta bezsilnie przysiadła.

Około ośmiu miesięcy.

Co masz na myśli? Dąbrowska zbladła. Rak?

Nie. Serce. Ale na operację i tak nie mamy kasy machnęła ręką Danuta. Zdrowie nie na sprzedaż.

Temat zamykamy ucięła Dąbrowska. Przeprowadzacie się, a potem się zobaczy. Pokój dla was gotowy, kierowca po was jutro przyjedzie.

Wieczorem Emilia długo nie mogła zasnąć. Wypytywała Janinę o chorobę matki, wspominała dawne czasy. Chłód w jej sercu stopniał.

Po tygodniu dom trudno było poznać kurierzy nosili próbki farb, katalogi mebli i zasłon. Emilia przygotowywała się do gości z rozmachem.

Wieczorami z Danutą przesiadywały przy dużym stole, popijając herbatę i wspominając życie. Kiedy remont dobiegł końca, Emilia podczas kolacji oświadczyła:

Pokazałam twoje papiery świetnemu lekarzowi. Operacja za dwa tygodnie. Chirurg młody, obiecujący syn profesora. Postaraj się za bardzo mu nie flirtować.

Co… zdobyłaś zgodę z NFZ? zaniemówiła Danuta. Ale po co?

Gdzie tam zgodę machnęła ręką Dąbrowska. Ja to opłaciłam. Nie marudź. Trzeba się poddać operacji i wrócić do zdrowia. Jasi potrzebna babcia, bo druga babcia leży jak warzywo.

Emilia… Niepotrzebnie się narażałaś…

Na co mi teraz pieniądze? W trumnie kieszeni nie ma ucięła. Sprawa zamknięta. Ty jesteś w szpitalu, Janina czuwa, a ja opiekuję się Jasią. Po twoim masażu, powiem szczerze, naprawdę czuję poprawę.

Dwa tygodnie później Danuta leżała w oddzielnej sali najlepszej warszawskiej kliniki. Lekarzem był doktor Walerian Smolarski młody, skromny kardiolog, syn profesora z Warszawy, ale wybrał własną drogę. Był miły i bezpośredni, obserwując troskę Janiny, powiedział kiedyś z uśmiechem:

Rzadko spotykam tak ciepłe rodziny. Pańska mama ma szczęście. Mam wrażenie, że mąż też miałby szczęście. I dzieci.

Mam tylko córeczkę speszyła się Janina ale najlepszą na świecie.

Wierzę. Ja z kolei nie miałem szczęścia. Młodo się ożeniłem, rodzice ostrzegali. Żona wybrała wizję bogatego profesora, a ja trafiłem do bloku komunalnego. Tu zaczęła się nasza miłość kończyć.

Myślę, że jeszcze spotka pan odpowiednią kobietę.

Może już spotkałem szepnął, odwracając się do okna.

Janina łapała się na tym, że patrzy na chirurga inaczej niż na męża oszusta. Nie był typem modela, ale widać było szlachetność i umiejętność czułego współczucia.

Rehabilitacja Danuty potrwała tydzień. Cały ten czas Emilia próbowała radzić sobie sama i nawet opiekować się Jasią. Dziewczynka już nazywała ją babcią i traktowała jak najbliższą rodzinę.

Emilia udawała, że wszystko gra, chociaż Janina zauważała, jak sztywnieją jej barki, a nawet wózek przesuwał się coraz trudniej.

Pewnego wieczoru Emilia powiedziała:

Czas, żebyś skończyła ze mną jako opiekunka.

Chce pani kogoś innego? zaniepokoiła się Janina.

Oj, głuptasie zaśmiała się Dąbrowska. Po co mi opiekunka, skoro dom pełen ludzi? Ja cię wyślę na porządne kursy masażu z dyplomem. Poradzisz sobie?

Na pewno! ucieszyła się Janina Tylko to dużo kosztuje…

Jestem twoją dobrą wróżką. Poza tym domowy masażysta to inwestycja. Opłacę ci kurs na masażystkęrehabilitantkę i wszelkie inne, jakie chcesz. Tylko nie zawiedź mnie.

Janina przyjęła propozycję. Emilia wzięła jej rodzinę pod opiekę, ale Janina nie miała zamiaru pasożytować. Była pewna inwestycja się zwróci.

Na kursie uczył Szymon Andrzejewicz poważny mężczyzna, mistrz w swoim fachu. Szczególnie wyróżniał Janinę. Po rozdaniu dyplomów spytał:

Znasz spa Vanilla? Wszyscy marzą tam pracować.

Oczywiście, nowe miejsce, najlepsze w mieście.

Jestem właścicielem. Mam własną filozofię rehabilitacja po urazach i operacjach serca. To ciężka, odpowiedzialna praca. Ale widzę w tobie talent. Dołączysz do mojego zespołu?

Janina prawie się popłakała ze szczęścia i zgodziła.

Od tego momentu jeszcze intensywniej się uczyła. Część dalszych kursów Andrzejewicz opłacił jako stypendium. Wkrótce Janina pracowała już w Vanilla Spa. Miała dobre godziny rano praca, po południu czas dla mamy i Emilii, woziła Jasię do szkoły plastycznej.

Po pół roku do spa zapisano się na masaż Janiny, a nie tylko do właściciela.

W tym okresie rozwijała też się znajomość z doktorem Walerianem. Początkowo przyjaźń, później coś więcej. Walerian zamieszkał w Warszawie dla pracy w klinice, a teraz chciał widywać świat poza szpitalem. W weekendy chodzili razem do parku, do kina, na wystawy.

Danuta wróciła do pracy w teatrze, ale Emilia coraz częściej zostawała w łóżku. Ból narastał, leczenie już prawie nie pomagało. Masaż przynosił ulgę tylko na chwilę.

Walerian polecał pacjentów Janinie na rehabilitację. Sama zgłębiała coraz lepiej temat odbudowy mięśni po zawałach. Rozmowy z Walerianem miały teraz konkretny wymiar zawodowy i osobisty.

Walerian coraz częściej bywał w domu Dąbrowskiej, który Janina i Jasia traktowały jak własny. Nawet dostał specyficzne błogosławieństwo od Emilii.

Nawet nie próbuj zrobić moim dziewczynom krzywdy! rzucała w swoim stylu.

Patrząc na minione miesiące, widzę jedno nie warto rezygnować ze swoich marzeń, nawet gdy życie rzuca pod nogi kłody. W trudnych chwilach trzeba próbować dalej, aż znajdzie się właściwych ludzi i miejsce dla siebie. Każda, nawet najbardziej nieoczekiwana zmiana może być początkiem czegoś lepszego, jeśli nie straci się nadziei i wiary w siebie.