Droga przyjemność

Kosztowna przyjemność

Kinga, znowu? Ile razy jeszcze? Pracuję już chyba tylko na twojego kota!

Kocur, którego Kinga próbowała umieścić w transporterze, zwinnie wyślizgnął się z jej rąk, pacnął na parkiet, po czym schował się w kąt przedsionka, zawodząc przeraźliwie i żałośnie. Wyglądał, jakby chciał stoczyć starą, ale honorową walkę o swoje, w przekonaniu Waldemara, zupełnie niewarte życia.

Dawno już, bo Bazyl tak pieszczotliwie nazywała go Kinga, choć naprawdę miał imię Balzak, nadane przez Kingę w nieco romantycznym uniesieniu mieszkał z nimi od dziesięciu lat. Ile miał lat naprawdę, Kinga nie mogła być pewna. Pojawił się znikąd, zabrany z ulicy. I raczej nie jako kociak. Nawet wtedy był już dorosły, choć wciąż młody, co potwierdziła weterynarz mamie Kingi Helenie.

To właśnie tam, do lecznicy na Żoliborzu, matka Kingi przybiegła razem z córką, tuląc do siebie kota zawiniętego w ciepły, dziecięcy kocyk.

Ratujcie go!

Skąd wzięłyście to stworzenie? spytała lekarka, z wyraźną niechęcią przyjmując futrzaka do gabinetu. Przecież to zwykły dachowiec!

Co za różnica, jaki jest? To MÓJ kot! Proszę mu pomóc! Przecież widać, jak mu źle! Na co czekacie? Mam inne złotówki w portfelu niż właściciele persów i syjamów?

Helena była wtedy tak wzburzona, że weterynarz nawet nie próbowała dyskutować. I dobrze zrobiła.

Pani Helena Nowak miała temperament charakterystyczny dla kobiet, które musiały radzić sobie same niemal przez całe życie. A jakże inaczej? Spróbujcie wychować dziecko bez męża, z opieką nad starszymi rodzicami, i to wszystko za pensję opiekunki w przedszkolu. To nie dziwota, że umiała się postawić!

Nie dawała sobie w kaszę dmuchać nikomu ani sąsiadkom na klatce, ani rodzicom swoich podopiecznych, ani nieznajomym, którzy uznawali, że mądra, samotna kobieta to łatwa ofiara.

Ale Helena miała też w sobie wielkie ciepło. Kochała dzieci, kochała koty, a czasem, choć się ich bała od dziecka, nawet psy.

Potrafiła rozwiązać konflikt jednym zręcznym argumentem. Nie musiała podnosić głosu, a jednak po chwili każdy, nawet ten, kto był jej przeciwny, zaczynał żalić się ze swych trosk i bied, a ona kiwała głową, współczuła i słuchała cierpliwie. Po czym już nie raz dostała podziękowania i przeprosiny od tych, którzy jeszcze chwilę wcześniej wymachiwali rękami.

Dlaczego tak potrafiła? Sama nie wiedziała. Po prostu czuła ludzi. Słuchała ich, a nie siebie.

Jedno tylko jej nie wychodziło porozumienie z najbliższymi.

Ojciec Kingi odszedł od Heleny tydzień po ślubie. Babka Kingi później wygłaszała gorzkie żarty, że i tak długo wytrzymał.

Było to bolesne, ale Helena musiała przyznać matce rację. Z taką niezdarą rodziny porządnej nie zbuduje. Gdy mąż opuszczał ją, rzucił na pożegnanie śmiejąc się jej w twarz:

Z ciebie kobieta jak ze mnie baletnica!

Helenie było przykro.

Ale po kilku miesiącach dowiedziała się, że jest w ciąży. Uspokoiła się. Kobieta to jednak kobieta! Mężczyźni dzieci nie rodzą!

Gdy urodziła się Kinga, Helena czekała na to wydarzenie, jak na największe święto. W jej szarej codzienności tak wzniosłych chwil było niewiele. Tym bardziej pielęgnowała ten moment w sercu.

Matka nie wsparła wtedy Heleny.

Po co ci to dziecko? Tylko kłopoty! Młoda jesteś, ładna, jakieś perspektywy masz. A jak urodzisz? Będziesz żyła na makaronie i kaszy i dziecko też do tego przyzwyczaisz. Dzieci to drogi interes! Jeszcze tego nie rozumiesz, ale zrozumiesz!

Mamo, czy nie miałyśmy tak samo?

Właśnie, córeczko! I co nam to dało?

Helena słuchała matki, ale tym razem nie mogła się z nią zgodzić. Na myśl, że mogłoby jej nie być tego dziecka, ogarniała ją ciemność, poczucie beznadziei. Jak? Jak mogłaby zabić coś, co już żyje w niej? Dopiero wtedy poczuła, jak bardzo chce być matką. Może broniła tego nie tylko dla dziecka, ale i dla samej siebie.

Decyzję podjęła ostatecznie po rozmowie z babcią, która pewnego dnia, paradnie poprawiwszy chustę, wpadła do niej do domu i powiedziała:

Rodź, Helenko! Pomogę!

Babciu, a dziadek? Sam nie da rady na wsi!

Helenko, dziadka mamy jeszcze silnego! Pomożemy sobie. A nie to przywieziemy go tutaj.

Na stole Helena znalazła zgrabny pakunek babci szmatkę, wyszywaną własnoręcznie na imieniny.

Poznajesz? Rozpakuj!

Helena nigdy nie miała w rękach tyle gotówki.

Dziadek sprzedał dom. Teraz ziemia pod miastem jest warta majątek. Tu są wszystkie nasze oszczędności. Wystarczy na małe mieszkanie. A potem dasz sobie radę.

Babciu, nie mogę…

Możesz wszystko, Helenko! nie pozwoliła jej protestować babcia. Jeśli nie dla siebie, to dla dziecka. Kto inny zatroszczy się o nie, jeśli nie matka?

To była ostatnia kropla, która przeważyła szalę w sporze między Heleną a jej matką.

Matka nie mogła zrozumieć, skąd nagle dla Heleny wszystko staje się takie łatwe mieszkanie, pomoc, wsparcie. Przecież to jak wygrana w totolotka!

Helena nigdy sama nie pojmowała całkiem o co chodziło jej mamie. Nie była nieodpowiedzialna, nie prowadziła się źle. Zaszła w ciążę ze swoim mężem to przecież nic nadzwyczajnego. Ale jak powiedziała babcia: Jeśli nie dało się utrzymać, to wina leży po obu stronach.

On to jeszcze ogier! Jemu dwa razy ciężej ciągnąć! Nie martw się, Helenko, przyjdą jeszcze lepsze dni!

Helenka nie odpierała już tych słów, ale babci była wdzięczna bez końca.

Mieszkanie kupiła babcia. Znalazła czteropokojowe na Starych Bielanach, w starym budownictwie, wymagające remontu, ale to nie był już problem. Niedługo ekipa sympatycznych murzynków, gdzie pilnował ich poważny majster i babcia, przywróciła mieszkanie do stanu zachwycającego. Kiedy Helenka postawiła nowe łóżeczko w swoim pokoiku, po prostu popłakała się.

Co tak płaczesz, głuptasie? Czas się cieszyć! babcia otarła jej łzy i powiedziała: Chodź, chodź, kuchnię razem ogarniemy!

Kinga urodziła się nieco wcześniej, niż przewidziano. Mama martwiła się, ale wszystko się ułożyło. Dziewczynka rosła zdrowa, silna i niezwykle delikatna. Czego się tu dziwić? Helena, sama doświadczywszy surowości własnej matki, postanowiła, że swojej córki nigdy nie skrzywdzi krzykiem i gniewem.

Często matka zarzucała jej, że pozwala babci na bliskość, a jej samej na kontakt z Kingą już nie.

Mamo, kto ci broni? Przyjdź, tylko nie podnoś głosu bo Kinga się boi.

Ona się boi! Świat jest dla niej jeszcze nowy! To, że mówię głośno, to ją straszy?

Mamo, nie mówisz głośno… Ty krzyczysz… Helence łamał się głos.

Najdroższa osoba nie była w stanie jej zrozumieć.

No, zobaczymy, jak twoja córka odwdzięczy ci się kiedyś takim samym tonem!

Nie odwdzięczy. łzy Heleny nagle zniknęły.

Zobaczymy! Wszystko zależy od wychowania! Ciebie rozpieściłam, to teraz piję piwo, które nawarzyłam! Helenko, Helenko!, a ona podnosi na mnie głos i już mnie nie potrzebuje!

Dziękuję, mamo! powiedziała spokojnie Helena.

Za co?

Za naukę. Teraz wiem, jak nie postępować! Dziękuję.

Matka już jej nie słuchała. W głowie Helenki brzmiało jedno: Ja taką matką nie będę!

Łatwo powiedzieć, trudniej wykonać.

Helena nie była pewna, czy robi wszystko dobrze, gdy wychowywała własną córkę. Kinga nie była rozpieszczona, ale charakter miała mocny. Od dziecka wiedziała, czego chce i potrafiła osiągnąć cel.

Mamusiu, mogę cukierka?

Kinguniu, po obiedzie.

Ani jednego malutkiego?

Nie można.

Dobrze, a potem mogę dwa, jeśli pięknie zjem?

Helena śmiała się, a potem, widząc pusty talerz, spełniała obietnicę. Z takich drobiazgów budował się charakter córki.

Sporo czasu upłynęło, zanim zapanował spokój. Helenka pracowała, a babcia z dziadkiem, tym razem już na stałe w Warszawie, doglądali Kingi. Dawali radę razem.

Trudno zrobiło się, gdy zachorowała babcia. Lekarze nie dawali nadziei, ale Helenka nie potrzebowała słów, by wiedzieć, że czas się kończy.

Babciu, może do Krakowa pojedziemy?

Po co, królewno? Przeżyłam tyle lat naprawdę. Strasznie będzie was zostawić. I dziadka… On ostatnio smutny chodzi. Dbajcie o niego!

Co ty opowiadasz!

Ale naprawdę! Nie słuchaj mnie, dziecko.

To wtedy, w tym ciężkim czasie, Kinga przyniosła do domu Kota.

Dzień, w którym Bazyl zamieszkał w domu Heleny, był również dniem, w którym Kinga prawie się zgubiła. Wyszła ze szkoły jak zwykle, skręciła na swoją ulicę i zniknęła.

Dziadek spóźnił się o kilka minut.

Szukali jej wszyscy koledzy, sąsiedzi, nauczycielka, Helena, dziadek i nawet schorowana babcia.

Ale Kinga odnalazła się sama.

Przybiegła do domu w momencie, gdy matka chciała już dzwonić na policję. Zarośnięta łzami twarz nie kryła smutku. Helena nie powiedziała ani słowa, tylko zabrała kocyk, opatuliła nim niemal nieprzytomnego kota i zapytała:

Wszystko dobrze, córeczko? Nic cię nie boli?

Nie! Mamo, jemu jest źle! Nie mi!

I Helenka pobiegła.

Do lecznicy było blisko, ale w tym czasie już rozumiała, że będzie mieć kota. Kinga go nie odda. I trzeba będzie się starać dla tego nieszczęśnika.

Na szczęście nie było aż tak tragicznie. Psy, które pogryzły kota, nic poważnego mu nie zrobiły. Był wyczerpany, pogryziony, ale lekarze postawili go na łapki. Po leczeniu weterynarz wręczyła nowego domownika Helenie.

Trzymajcie go! Zróbcie szczepienia jak wyzdrowieje. Bo wygląda jak bezdomniak, nawet paszportu nie ma.

Po uiszczeniu rachunku Helena westchnęła ciężko.

Za te pieniądze mogłabym kupić dwa persy… mruknęła do siebie, ale rachunek zapłaciła.

Wróciwszy do domu, wyciągnęła z portfela wszystkie ostatnie złotówki i przeliczyła, czy wystarczy jej do końca miesiąca. Finansów brakowało. Kot potrzebował leków, babcia także, a na urodziny Kingi chciała kupić jej coś wyjątkowego, by córka nie pamiętała dzieciństwa z goryczą.

Mamusiu, mogę cię o coś poprosić? Kinga, która dawno powinna spać, wślizgnęła się do kuchni.

Co się stało, dziecko?

Nie chcę żadnych prezentów. Mogę go zatrzymać? On będzie moim prezentem…

Helena objęła ją mocno i popatrzyła na szare kłębuszko leżące przy nodze. Próbowała położyć kota w pudełku, ale on wyskakiwał i wracał. Kładł się tuż obok, przytulając nos do starego pantofla, i zaczynał mruczeć na cały dom.

Nie trzeba mówić, że Helena się zgodziła i Bazyl już został.

Jak to się stało, że ten obdrapany dachowiec, przygarnięty z ulicy, tak szybko zaaklimatyzował się w domowych pieleszach to był cud. Nie sprawiał problemów, pokochał starszych, a z babcią nie rozstawał się na krok.

Z czasem Helena uznała, że już dosyć tej biedy. Życie od pierwszego do pierwszego doskwierało jej od lat. Przełamała lęk, rzuciła pracę w przedszkolu i z polecenia koleżanki została opiekunką u pewnych państwa. I już nigdy nie narzekała na brak pracy. Z rąk do rąk przekazywano ją jak skarb, pensje rosły, bo każdy wie, ile warta jest dobra niania.

Zawsze po powrocie do domu głaskała kota za uchem.

Bazyl, dzięki! Gdyby nie ty…

A kot mruczał, patrząc w stronę Kingi. Helenę kochał, ale ogonem był dla Kingi. Z nią spędzał najwięcej czasu, poza godzinami, gdy babcia wołała go do siebie.

Był z nią przez całą podstawówkę, siedział na zeszytach i pomagał, trzymając łapką Kingi notatki.

Był, gdy Kinga długo siedziała pod drzwiami babcinego pokoju i płakała po tej, której życie zawdzięczała.

Był, gdy kilka miesięcy po babci, odszedł też dziadek.

Był, gdy Helena niespodziewanie poznała dobrego człowieka, zakochała się i po długich rozmyślaniach ponownie wyszła za mąż. Tym razem już nikt nie powiedział jej, że się do niczego nie nadaje. Mąż doceniał w niej to, co sama próbowała latami w sobie ukryć. Nawet przyszłej teściowej przypadł do gustu, przekazując jej do dyspozycji samochód z kierowcą.

Od tej pory mama Heleny dumnie wychodziła z klatki z koszem rozsad i oznajmiała sąsiadkom:

Zięć przyjechał. Na działkę mnie zabiera!

Kinga, studiująca już wówczas w technikum, stała się samodzielna. Z nowym ojczymem żyli dobrze, ale Kinga postanowiła pozostać w swoim mieszkaniu.

To właśnie tam przyprowadziła ukochanego.

Ale masz wielkie mieszkanie, Kinga!

Przesadzasz…

Ale przestronnie! Co to jest?

Z sypialni wypadł syczący kot, rzucił się na chłopaka, który z przerażeniem zaczął uciekać przed napastliwym Bazylem.

Weź go, weź go!

Kinga uspokoiła pupila, lecz między Bazylem i Waldemarem nigdy nie było zgody.

Waldek kota nie cierpiał i przeganiał go, gdy tylko mógł. Rok później wzięli ślub, ale coś zaczęło się psuć. Coraz częściej Waldek robił Kindze uszczypliwe przytyki, na które Helenka, słysząc je, najchętniej zareagowałaby burzą gniewu.

Co to za kobieta z ciebie, Kinga? Gdzie tu barszcz? To czerwona woda! Gotować nie umiesz, a żoną być chcesz?!

Kinga umiała gotować. I to dobrze tej sztuki nauczyła ją babcia, gdy miała dziesięć lat.

Ale gdy sprawa dotyczyła kota…

Co mu znowu jest?! Waldek nie ufał własnym oczom patrząc na rachunek z lecznicy. Kinga, oszalałaś?! Na siebie tyle nie wydaję! To tylko kupa sierści!

Bazyl to rodzina!

Jaka rodzina? Moja? W życiu! Takich krewnych nie potrzebuję.

Co ty mówisz?

Usłyszałaś! Jeszcze raz i sam go na ulicę wyniosę!

Kinga, która przed chwilą dowiedziała się, że będzie matką, milczała, planując rozmowę później.

Ale rano osłabiony Bazyl znów zrobił bałagan w kuwecie. Kinga zaczęła szykować się do weterynarza i właśnie na tym przyłapał ją Waldek, wracający z biegu.

On o zdrowie dbał obsesyjnie, i ciągle wspominał Kindze, że najważniejsze jest zdrowie.

Słysząc, że znowu trzeba na kota wydawać pieniądze, Waldek rzucił świeżo zdjęty but o ścianę i wykrzyczał:

Dość! Trzeba się pozbyć tego zwierzaka! Nie będę na niego wydawać forsy. Wynoś się z nim!

Tylko ze mną! Kinga, zwykle wyrozumiała i opanowana, nagle nie wytrzymała.

To i z tobą! Mam dosyć! Czemu mam to znosić?!

Coś pękło. Gdy jeszcze wczoraj Kinga myślała, by spróbować zachować rodzinę dla dziecka, teraz wiedziała to nie jest jej droga.

Nie powiedziała mu, że to jej mieszkanie. Nie wyganiała, nie urządzała awantury. Po prostu wsunęła dłoń do jego kurtki, wyjęła klucze i podała mu je do ręki, a potem otworzyła drzwi swoimi i oświadczyła spokojnie:

Spodziewam się dziecka. Nie chcę się denerwować. Kot to rozumie, ty nie. Proszę, wyjdź. Może kiedyś jeszcze pogadamy… Ale mieszkać razem już nie zamierzam. Jeśli tak łatwo wyrzucasz z mojego życia to, co było jego częścią przez lata, jeśli tak samo gotów jesteś pozbyć się chorego kota, bo ci przeszkadza to jak ty się zachowasz, gdy to ja ci się sprzykrzę? Moje uczucia są ci obojętne. Dziękuję za każdą dobrą chwilę, ale złych jest zbyt wiele. Przejmij swoje rzeczy później. Teraz muszę jechać z Bazylem do weterynarza.

Waldek nie protestował. Wrzucił dokumenty i kurtkę do torby sportowej i wyszedł.

Kinga wiedziała, że wyznanie o dziecku nawet go nie poruszyło. Myślał tylko o tym, jak pozbyć się kota.

Postawiła transporter, poczekała, aż Bazyl sam do niego wskoczy tym razem bez oporu i powiedziała:

Gotowy? Jedziemy. Czas coś zmienić. Najpierw zadbamy o twoje zdrowie.

Bazyl wyzdrowiał, choć wiek robił swoje i nie raz jeszcze Kinga nosić będzie transporter w przychodni, czekając aż zwierzak łaskawie pozwoli się tam zapakować. Tylko jedna, malutka rączka córeczka Kingi będzie mogła tarmosić ogon kota do woli. Tylko jej pozwoli na wszystko, co najserdeczniejsze.

Bo dla niej Bazyl stanie się najlepszą nianią, której łagodne łapy utulą ją do snu tak, jak niegdyś matka i babcia.

Kinga nie będzie chciała dać swojej córce imienia po babci Helenie tak jej doradzi mama.

Skonsultuj z Waldkiem. To wasze wspólne dziecko. Związek już nie przetrwał, ale ona zostanie z wami na zawsze. Spróbujcie zachować porozumienie. To trudne, ale warto.

Waldek, zaskoczony spokojem Kingi, popatrzy kiedyś z wdzięcznością.

Nigdy nie sądziłem, że w tobie jest tyle kobiecej mądrości.

Widocznie dorastam. Co powiesz?

Powiem… dziękuję!

Za co?

Że nie byłaś uparta ponad dobro córki. Pomogę, Kinga.

I słowa dotrzyma.

Mała Ala będzie więc mieszkała na dwa domy, nie rozumiejąc jeszcze dlaczego tak to się u dorosłych układa. Będzie miała swoje łóżeczko i dwa ukochane króliczki jednego u mamy, drugiego u taty. Obie babcie ukocha tak samo. Ale najważniejsza będzie miłość, która ją otoczy. Pomyśli skoro oni mnie wszyscy kochają i chcą, żeby mi było dobrze, to muszą się także nawzajem szanować. I ta myśl trafi do każdego dorosłego tak jak dawniej, za sprawą Kingi, która potrafiła wszystkich pogodzić i zakopać stare żale.

A tylko stary kot pozna całą prawdę o tej dziewczynce. Ale nikomu jej nie zdradzi. Nie dlatego, że nie umiał mówić, tylko dlatego, że nie było takiej potrzeby.

Bo wiadomo przecież nie od dziś gdy matka kotka jest czuła, to i małe kotki będą takie same.

A u małej Ali z tym nie było żadnego problemu. Nadejdzie dzień, gdy i ona podaruje światu nowe życie, pochyli się nad dziecięcym łóżeczkiem, pogłaszcze delikatnie policzek córeczki, tak samo, jak jej mama, a wcześniej babcia, i szepnie:

Witaj na świecie, skarbie. Czekałam na ciebie tak długo…