Długo nie mogłem pojąć, dokąd znikają pieniądze z karty. W końcu postanowiłem to prześledzić. To, czego się dowiedziałem, zszokowało mnie.

Szczerze mówiąc, obrażam się na swoją mamę. Chodzi o to, że kiedy ojciec znalazł sobie inną kobietę – mama z godnością odeszła. W ogóle nie walczyła o nasze interesy. Według mnie, skoro to on zdradził, to matka powinna była domagać się mieszkania i pieniędzy. Zamiast tego musieliśmy mieszkać w akademiku, w okropnych warunkach. Zdarzało się, że prosiliśmy sąsiadów o ziemniaki, bo po prostu nie było co jeść.

Mama przez całe życie miała zbyt miękki charakter. Zawsze wszystkim ustępowała, nigdy nie broniła własnych spraw. Nie mogłem tego pojąć. Kiedy miałem 12 lat, zmarła babcia, a ciocia zabrała jej dom – mama nawet nie protestowała, choć nie mieliśmy gdzie mieszkać.

W wieku 15 lat chętnie opuściłem dom i wyjechałem do technikum do innego miasta – do Wrocławia. Potem dostałem się na uniwersytet w Poznaniu, a na drugim roku razem z kolegą z roku otworzyliśmy serwis naprawy sprzętu komputerowego. Mieliśmy szczęście, bo byliśmy pierwsi. Minęło dziesięć lat, a teraz mamy już dwa warsztaty i trzy sklepy. Chociaż z żoną mieszkaliśmy w wynajętym mieszkaniu, najpierw kupiłem lokal matce. Moja ukochana Wanda strasznie się obraziła.

– Jak mogłeś? Twoja matka miała całe życie, żeby zarobić na własne mieszkanie.
– Ona nie taka, nawet na buty nie umiała uzbierać.
– Czy to nasz problem?
– Może i nie, ale to moja mama.

Z czasem jednak kupiłem mały domek. Urodziło nam się dwoje dzieci. Życie się ułożyło. Mimo to matce zawsze pomagałem. Nawet zrobiłem jej kartę, na którą co miesiąc przelewałem po 5 tysięcy złotych.

Ale pewnego dnia zauważyłem, że pieniądze z karty znikają bardzo szybko. Pojechałem do matki i zobaczyłem, że nie ma co jeść.

– Gdzie są pieniądze? Na co je wydałaś?
– Wiesz, jakie są teraz ceny. I leki, rachunki.

Nie uwierzyłem jej. Postanowiłem sprawdzić. Następnym razem, gdy wpłaciłem pieniądze – matka od razu je wypłaciła. Pojechałem do niej, żeby zobaczyć, co kupiła. Lecz lodówka znów była pusta.

– Mamo, co kupiłaś?
– Synu, widzisz, taka sytuacja. Bratanek ma problemy, siostra bardzo narzeka, prosi o pomoc, a ja nie umiem odmówić.
– Mamo, oni cię wykorzystują! Wacek sam mi mówił, że buduje dom. Nie zamierzam go sponsorować, skoro ty nie masz co jeść.

Wściekły wróciłem do domu i opowiedziałem wszystko żonie. Wtedy ona poradziła.

– Zrobiłeś dla matki wystarczająco dużo. Więcej nie dawaj jej ani złotówki. Jeśli trzeba – kup jedzenie i przywieź, albo leki, które są potrzebne.

Następnego dnia zabrałem matce kartę. Obraziła się, powiedziała, że mam mnóstwo pieniędzy i że rodzinie nie można odmawiać. Ale ja się z tym nie zgadzam.

Jak myślicie, postąpiłem słusznie czy nie?