TorebkaW jej wnętrzu, na samym dnie, leżał klucz do mieszkania, którego nikt z rodziny nie widział od lat.

Agnieszka przysiadła na wolnym miejscu, upewniwszy się, że ławka jest czysta, a jej jasnej sukience nie zagraża nawet pyłek. W ręku trzymała nową białą torebkę. Tutaj, w górskim sanatorium, weszło już w zwyczaj, że po kolacji zakładało się odświętne rzeczy i wychodziło na spacer. Większość kuracjuszy także popisuje się swoimi strojami. Jedna z pań przyznała: „Gdzie, jak nie na wczasach, można ‚przewietrzyć’ sukienki? W domu i tak nie ma gdzie pójść”.

Kątem oka zobaczyła, że podszedł Jerzy, i niespiesznie usiadł obok. „Pomilczmy razem” – powiedział cicho i jakoś przenikliwie; głosem, który doskonale pasował do całej tej harmonii ciszy i pięknego krajobrazu. Spod beżowej marynarki wyglądała biała koszula, spodnie miał idealnie wyprasowane, a ciemne włosy ostrzyżone tak, jakby dopiero co wyszedł z salonu. Siwizna na skroniach, niby srebrna nitka, wcale nie psuła mu wyglądu, a wręcz dodawała pewności siebie i solidności.

Agnieszka jeszcze dwa dni temu zauważyła, że gdy się spotykają, on jakoś szczególnie na nią patrzy, wyróżniając ją spośród innych pań.

– Ładnie pan ujął: pomilczmy razem – pochwaliła trafne powiedzenie.

– Z panią, Agnieszko, nawet milczenie jest przyjemne, chociaż zawsze chętnie rozmawiam. – Jerzy odwrócił się do niej półprofilem, aby całkowicie pochłonąć swoją uwagą sympatyczną brunetkę. Agnieszka spodobała mu się od pierwszego wejrzenia.

Ona również zwróciła się ku Jerzemu, obdarzając go ciepłym spojrzeniem.

– A tak swoją drogą, czekałem na panią wczoraj na tańcach, ale pani nie przyszła… Nie lubi pani tańczyć?

– Przeciwnie, tańce bardzo lubię, ale wczoraj spacerowałam – wieczorem powietrze ma w sobie więcej świeżości, aż chce się nim oddychać i oddychać.

– Nie wiedziałem, że lubi pani wieczorne przechadzki – Jerzy prawie niedostrzegalnym ruchem dotknął dłoni Agnieszki. Kobieta poczuła przyjemne mrowienie. Piwne oczy Jerzego patrzyły na nią z nadzieją na coś więcej.

– Zapraszam panią dziś wieczorem na spacer moją własną, odkrytą przeze mnie trasą. Jest stamtąd wspaniały widok – góry doskonale widać. Ale nie miałem się z kim podzielić wrażeniem tego piękna… a teraz już mam z kim – z panią. – I lekko ścisnął dłoń Agnieszki, jakby dawał sygnał do dalszych, bardziej stanowczych zalotów.

„Czemu nie – pomyślała Agnieszka. – To tylko spacer. Zresztą chodzić daleko samej to jednak ryzyko, a jak obok idzie mężczyzna, jest o wiele bezpieczniej”. Spojrzała na przechodzącą obok ławki parę – mężczyzna i kobieta z ożywieniem rozmawiali; widać było, że poznali się tutaj, w sanatorium, i przyjemnie spędzają czas.

– Ależ ma pani ładną dłoń, Agnieszko – wyszeptał raczej, niż powiedział Jerzy. Przysunął się jeszcze bliżej, podziwiając jej profil.

Nie chciała pytać, czy jest żonaty; zwykle większość osób tutaj nie jest wolna, a swoje wakacyjne znajomości tłumaczy pragnieniem nowości i nowych wrażeń. Po prostu teraz było jej niezwykle miło siedzieć na ławce z mężczyzną, któremu wyraźnie się podoba i który wyróżnił właśnie ją spośród wszystkich.

– A może przespacerujmy się już teraz? – zaproponował. – Porozmawiamy, a wieczorem zapraszam panią do kawiarni. – Jerzy elegancko podał jej rękę, pomagając wstać.

Bez żadnych ceregieli od razu się zgodziła i chwyciwszy białą torebkę, wzięła Jerzego pod ramię. Uszedłszy jakieś pięć kroków, beztrosko, jak dziewczynka, machnęła torebką i wytrąciła ją sobie z rąk. Torebka wpadła prosto w małą kałużę, która została po deszczu. Agnieszka pisnęła cicho ze zdziwienia i z powodu tego kontrastu: śnieżnobiała torebka leżała sobie w błocie.

– Nic się nie stało, za chwilę będzie jak nowa – Jerzy ostrożnie podniósł torebkę i postawił ją na trawie. Agnieszka wyjęła chusteczki i zaczęła ją czyścić. Ale mętne smugi i tak zostały.

– Pójdę do pokoju i porządnie ją domyję – powiedziała.

– To ja zaczekam – zaproponował Jerzy. – Albo tak: już przeszedł na „ty” – czekam po kolacji w tym samym miejscu… Dobrze?

Kiwnęła głową i pospiesznie poszła do pokoju, trzymając torebkę z daleka, żeby się nie ubrudzić. Domyła nową białą torebkę, którą kupiła specjalnie przed wyjazdem do sanatorium. I chociaż wszystkie ślady brudu zniknęły, wydawało się, że torebka jest jednak jakaś taka brudna, że straciła swoją nowość.

Przypomniała sobie propozycję Jerzego co do wieczornego spaceru, jego spojrzenie sugerujące ciąg dalszy, i poczuła niesmak. Przez cały tydzień po raz pierwszy pojawiło się w niej uczucie czegoś przykrego, drażniącego także ją samą. Nagle porównała swoją znajomość z Jerzym, na pierwszy rzut oka całkiem niewinną, z torebką, która wpadła w błoto.

Zadzwonił telefon. – Mamo, Tomek z Krzyśkiem nie dają mi spokojnie odrobić lekcji – usłyszała w słuchawce głos młodszej córki i dobiegający z tła śmiech.

– A wy tam co wyprawiacie? – jakby wracając do rzeczywistości, zapytała.

– Agnieszka, to ja – odezwał się głos męża. – Przyprowadziliśmy wnuków, postanowiliśmy upiec ciasto, a Danusia protestuje, mówi, że zabrudzimy całą kuchnię.

– Andrzej, kupiłbyś po prostu w sklepie coś smacznego dla dzieciaków, a jak wrócę, upiekę ciasto, a może i tort.

– Przyjeżdżaj już szybko, wszyscy się stęskniliśmy – powiedział Andrzej. A potem ciszej dodał: – A ja najbardziej. Chcesz, to nawet teraz wsiadam w auto i przyjeżdżam po ciebie.

– Już niedługo, wytrzymajcie. Ja też tęsknię. Daj słuchawkę Danusi.

Porozmawiawszy z córką, potem z wnukami, i powiedziawszy mężowi, że też go kocha, zorientowała się, że już trochę spóźni się na kolację. Szybko się przebrała, wzięła torebkę, powierciła ją w dłoniach i sprawdziła, czy nie zostało na niej nawet śladu brudu. – No, teraz jest dobrze – powiedziała sobie z humorem. – I wcale nie musi mnie gnać na spacer z jakimś Jerzym. To już sobie uświadomiła, porównując upadłą w błoto torebkę z ich rodzącą się znajomością.

Agnieszka poczuła, jak bardzo tęskni za mężem, dziećmi i wnukami… a przecież jechała, żeby odpocząć od nich, a teraz cieszyła się, słysząc ich głosy, i chętnie zobaczyłaby Andrzeja w kuchni, próbującego upiec wnukom ciasto. Przypomniała sobie, jak na Dzień Kobiet chciał ją zaskoczyć kulinarnym arcydziełem – było to urocze, a przy tym zabawne z powodu jego nieco nieporadnych ruchów. Śmieszne, ale takie miłe i radosne.

– Nie pojadę autobusem. Powiem Andrzejowi, żeby przyjechał po mnie, jak skończy się turnus. Przy okazji pokażę mu, jakie tu są piękne okolice, i pospacerujemy razem. I nie trzeba nam żadnej „brudnej torebki”.