— Dlaczego krzyczysz na mnie?! — oburzył się mężczyzna. — Lecę i dokarmiam twoją żonę, a ty na mnie podnosisz głos?! Co to ma być!!! Przekrzykiwali się przez pół godziny, aż ptak ochrypł, a mężczyzna się zmęczył…

Ty czemu się na mnie wydzierasz?! oburzył się mężczyzna. Leczę twoją żonę, karmię ją, a ty na mnie krzyczysz?! Co to w ogóle ma być?! Wrzeszczeli tak jeden na drugiego przez pół godziny, aż wrona ochrypła, a facet opadł z sił

Wracał do domu po porannej zmianie w fabryce. Przed nim weekend, co już samo w sobie poprawiało mu humor. Ale była jeszcze inna sprawa w sobotę wieczorem czekała go długo wyczekiwana randka z kobietą, którą poznał w internecie.

Miesiąc wymieniali wiadomości: gadali o pracy, zainteresowaniach, dzielili się swoimi przemyśleniami o życiu. Typowa historia, jakich teraz wiele. I w końcu dogadali się na spotkanie. Wystarczyło tylko zadzwonić do jakiejś klimatycznej knajpki, zarezerwować stolik i wybrać odpowiedni strój.

Zatopiony w przyjemnych rozmyślaniach, był już niemal pod swoim blokiem zwykła wielka płyta gdzieś w Warszawie, czwarte piętro, kawalerka. Już prawie wchodził na klatkę schodową, może jeszcze pięćdziesiąt metrów. Jeszcze jeden krok i wszystko mogłoby się potoczyć zupełnie inaczej. Ale

No właśnie, to przeklęte ale.

Tuż przed wejściem, z drzewa, na które nigdy nie zwracał uwagi, nagle spadła wrona i wylądowała tuż przed nim. Rozwścieczona, krakała na całe osiedle, a na gałęziach nad nim rozpanoszyła się cała banda podobnych krukowatych. Wrzaski jakby zaraz miała się wydarzyć tragedia.

No pięknie mruknął pod nosem. Tego mi tylko brakowało.

Wrona usiłowała się podnieść, ale co chwilę się wywracała. Zauważył, że prawej nóżki nie podnosi. Ewidentnie złamana.

I co ja mam teraz z tobą zrobić? zapytał sam siebie na głos.

Nie dało się przejść obojętnie. Zdjął kurtkę, delikatnie przykrył ptaka, żeby się nie wyrywał. Wziął go na ręce i pomaszerował do klatki. Za nim rozlegały się przejmujące wrzaski całej wroniej rodziny.

W mieszkaniu położył ją ostrożnie na stole i próbował przyjrzeć się łapce. Wrona natychmiast wgryzła się dziobem w jego palec.

A niech to! zaklął, owijając jej dziób jakąś szmatką, żeby się nie rzucała.

Telefonowanie po lecznicach nic nie dało ptakami nikt się nie zajmował. Znajomi także bezradni. Aż pomyślał przecież jest świetnym mechanikiem, coś wymyśli.

Najpierw umieścił ranną wronę w tekturowym pudle na parapecie, wyłożonym miękkimi ręcznikami. I od razu nadał jej imię Klara.

Parę godzin majstrował przy szynie: nożem wystrugał z dwóch kawałków drewna rowek, złożył wszystko zgrabnie i obwiązał szarą taśmą izolacyjną. Gdy skończył, odwiązał dziób.

Klara natychmiast próbowała go dziobnąć.

Spokojnie, mała powiedział. Pomóc chcę. Ale muszę cię jeszcze wykarmić i napoić.

Internet poradził mu dwa sklepy: wędkarski i aptekę. W pierwszym kupił robaki i dżdżownice, w drugim pęsetę i strzykawkę. Po powrocie do domu zaczął karmienie.

Musiał siłą otwierać dziób i wciskać jej posiłek. Wodę podawał strzykawką. Wrona pluła, krakała jak opętana i próbowała go dziobać. On klął pod nosem, ale się nie poddawał.

Oboje w końcu padli ze zmęczenia. Najedzona i wyczerpana walką Klara w końcu przysnęła, a on sam szybko poszedł spać.

Rano powtórka: karmienie, wrzaski, walka na upór. Aż zauważył, że za oknem, na parapecie, siedzi duży wron samiec i bacznie ich obserwuje.

Sam nie wiedząc czemu, otworzył okno.

Ty pewnie jesteś mężem Klary? No, wejdź, zobacz sam. Nikomu krzywdy nie robię, chcę jej tylko pomóc.

Wielki wron przechylił głowę, przyglądał się Klarze jednym, bystrym okiem. W końcu wszedł ostrożnie do środka i podszedł bliżej.

Klara cicho zachrobotała. Wron odwrócił się do faceta, rozłożył skrzydła i zaczął krakać na całe mieszkanie.

Ty co, na mnie się drzesz?! oburzył się gość. Leczę twoją żonę i ją karmię, a ty mi jeszcze podskakujesz?! Co za bezczelność!

Tak wrzeszczeli na siebie dobre pół godziny człowiek i ptak nawzajem się przekrzykiwali, póki wron nie ochrypł, a facet nie zgłupiał ze zmęczenia.

W końcu bez słowa przesunął wronowi dwie miseczki z robakami i dżdżownicami. Nic nie tłumaczył.

Ptak rzucił okiem krytycznie na jedzenie, ale po chwili zaczął jeść.

No oczywiście zaśmiał się gość. Jasne, częstuj się. Pewnie myślisz, że to wszystko dla ciebie kupowałem!

Najedzony ptak podszedł do Klary i ostrożnie poprawiał jej piórka.

Patrz wzruszył się facet. Taka wronia czułość. Nie martw się, wyciągnę twoją Klarę z tego. Tylko ją przekonaj, żeby nie dziobała i ładnie jadła.

W nocy wron odleciał, a rano znów się pojawił. Zapukał dziobem w szybę, poczekał aż go wpuści, sprawdził Klarę i zjadł śniadanie.

Dzień dobry uśmiechnął się facet. Chyba zaczynamy się dogadywać

Kiedy karmił Klarę, próbując przekonać ją, żeby nie dziobała, jej wroni mąż bacznie się przysłuchiwał, nie ingerując.

I nagle go olśniło.

Chryste jęknął, chwytając się za głowę. Przecież ona czeka! Nie zadzwoniłem, nie zarezerwowałem stolika

Chwycił telefon i wystukał numer.

Przepraszam zaczął i szczerze opowiedział, co się stało i dlaczego nie umówił restauracji.

Czyli jakaś tam wrona jest dla pana ważniejsza niż spotkanie ze mną?! przerwała mu z rozżaleniem kobieta.

Ależ nie To nie tak To jest ważne. Po prostu tak wyszło

To proszę zostać ze swoją wroną! fuknęła i rzuciła słuchawką.

No i koniec westchnął ciężko do wrona. Randki nie będzie. Nawet nie zaczęła się a już koniec.

W tej chwili wielki ptak wskoczył na stół tuż przed nim, rozłożył skrzydła, wyprężył pierś i przeszedł dumnie w tę i z powrotem, jakby chciał mu coś pokazać.

Facet uśmiechnął się pod nosem.

Nie wiem, czy cokolwiek zrozumiałeś, ale jakoś tak czuję wsparcie. Chcesz mi pokazać, żeby się nie przejmować? Żeby się trzymać?

W tym momencie zadzwonił dzwonek do drzwi. Na progu stała sąsiadka z piątego piętra sympatyczna, uśmiechnięta Zofia, którą zawsze spotykał w windzie.

Przepraszam rzuciła lekko zawstydzona. Ale pod pana oknami kręci się już od paru dni całe stado wron. Coś się stało? Wszystko w porządku?

Tego się nie da tak szybko wyjaśnić zawahał się i zaprosił ją do środka. Proszę wejść, sama pani zobaczy.

Weszła, stanęła zadziwiona obrazkiem.

Ale numer Pan ratuje wronę?

Klarę sprostował.

W takim razie wron to Karol! roześmiała się.

Jej śmiech był dźwięczny jak srebrne dzwonki, i uświadomił sobie, że dawno już nie słyszał niczego milszego. Spojrzał na nią i pomyślał a niech tam, to poprzednie spotkanie mogę sobie darować.

Karol znów rozłożył skrzydła i dumnie przeszedł po stole a Zofia śmiała się szczerze.

Od tamtej pory wszystko potoczyło się łatwiej. Karol wyraźnie polubił gościa: jak tylko Zofia wchodziła, od razu się stroił i podchodził blisko niej. Kobieta się rumieniła i śmiała.

Klara przekonała się, że nikt nie chce jej skrzywdzić, przestała się jeżyć i zaczęła sama jeść. Szybciej wracała do zdrowia. Facet zostawił Zofii zapasowy klucz, by mogła doglądać ptaka, kiedy on był w pracy.

Zofia coraz bardziej mu się podobała. Już prawie miał zaprosić ją na randkę, gdy nagle wydarzyło się coś nieoczekiwanego.

Późnym wieczorem, wracając po drugiej zmianie, szedł uśmiechnięty tego dnia w czasie przerwy kupił dla sąsiadki mały prezent: srebrny łańcuszek z malutkim czerwonym serduszkiem.

Rozmarzony szedł pod blokiem, gdy nagle z cienia pod latarnią wyszło dwóch gości.

Dawaj portfel, telefon i zegarek! rzucił jeden i wyciągnął nóż.
I zdejmij kurtkę dodał drugi.

Nie zdążył się nawet przerazić.

Nagle z góry spadła czarna chmura. Rozległy się wrzaski, krzyki przerażenia i bólu. Dziesiątki wron rzuciły się na napastników.

Rzucił się do domu, a rano

Na progu stała blada Zofia, roztrzęsiona z przejęcia.

Jezu! wykrzyknęła, przytulając się do niego. Żyjesz! Myślałam, że coś ci się stało

Ale co się wydarzyło? zapytał, głaszcząc ją po włosach.

W nocy stado wron napadło dwóch facetów. Mało ich nie zadziobały. Leżą w szpitalu w ciężkim stanie.

Uśmiechnął się i przypomniał sobie o prezent.

A ja mam dla ciebie niespodziankę

Och, naprawdę nie trzeba speszyła się, ale gdy pokazał jej łańcuszek ze srebra, z czerwonym serduszkiem, uśmiechnęła się promiennie i pocałowała go w policzek.

Cudny jest. Dziękuję powiedziała i wyciągnęła rękę, ale

No właśnie to wieczne ale!

Jak błyskawica przemknął Karol i zwinął błyskotkę prosto z jego dłoni. Przysiadł obok niemal zdrowej Klary i położył prezent u jej nóg.

Oni oboje wybuchnęli śmiechem.

Kupię ci drugi obiecał.

Karol rozpostarł skrzydła, wyprężył pierś i głośno zakrakał: Karr! Klara schowała swój skarb w pudełku.

A facet z Zofią całowali się na progu.

I co z tego?

Bo to już sprawa rodzinnaZa oknem rozległ się triumfalny krzyk całej wroniej gromady. Karol z Klarą, otoczeni przez swój skrzydlaty orszak, spojrzeli ostatni raz przez szybę na ludzi. Zofia i on zamilkli, przytuleni, patrząc jak ptaki już zupełnie zdrowa Klara z rozpostartymi skrzydłami unoszą się nad blokiem. Chwilę później oba ptaki wzbiły się w niebo i poprowadziły czarne stado nad dachami miasta.

Las głosów oddalał się coraz bardziej, niosąc się echem po szarych ulicach. On stał, trzymając Zofię za rękę, czując w sercu czułe ciepło i całkiem nowe, nieokreślone jeszcze szczęście. Przez uchylone okno wpadł powiew letniego powietrza, przynosząc ze sobą ostatnie krakanie jakby wrony mówiły: Pilnuj się, chłopie, masz już naszą przyjaźń. Teraz czas na ciebie.

I nagle już było wiadomo: czasem wystarczy zejść z utartej ścieżki, zatrzymać się przy zranionym stworzeniu, wysłuchać śmiechu i krakania, żeby los wypisał nowy rozdział. Zofia oplotła go ramieniem i razem, z uśmiechem, patrzyli w rozgwieżdżone niebo, czując, że przez jedno wielkie ale czasem zdarzają się najbardziej niezwykłe początki.