Diagnoza – zdrada

Diagnoza zdrada

Wasz związek robi się już naprawdę poważny zaczęła, trochę z naciskiem i dobitnie, pani Stanisława Wojciechowska, spoglądając przenikliwie na swoją potencjalną przyszłą synową. To co, kiedy planujecie ślub?

Na razie, myślę, jeszcze nie czas odpowiedziała dziewczyna z wymuszonym uśmiechem, starając się dobrać słowa tak, by nie urazić teściowej. Mieszkamy razem dopiero od miesiąca. Jeszcze trochę, musimy lepiej siebie poznać w codzienności Kto wie, może się jeszcze pokłócimy o jakieś głupstwo?

Stanisława uniosła brew, ale nie zamierzała odpuszczać. Szczerze mówiąc, bardzo polubiła Joasię zdecydowanie bardziej niż poprzednią partnerkę syna. Kinga była nie do wytrzymania i do tego bezczelna! Dobrze, że Jakub ją zostawił.

A jak tam Michałek? nagle zmieniła temat, lecz patrzyła uważnie. Chłopak już duży, ale jednak

Joasia poczuła ciepło na sercu na myśl o synu Jakuba. Przypomniały się jej pierwsze tygodnie znajomości jak martwiła się, jak nastolatek zaakceptuje inną kobietę w domu, czy nie będzie widział w niej zagrożenia, nowej matki.

Jest cudowny odpowiedziała szczerze, a jej uśmiech stał się cieplejszy. Na początku się bałam, że Michał przyjmie mnie z dystansem albo nawet nieprzychylnie. Ale okazał się bardzo otwartym, uprzejmym chłopakiem.

Przez chwilę zamyśliła się, wspominając, jak kiedyś Michał po powrocie ze szkoły zachwycił się jej szarlotką i stwierdził, że od teraz w ich domu zawsze będzie coś domowego na słodko.

Co więcej dodała z lekkim rozbawieniem chętnie pomagał w kuchni i nawet mnie prosił o przepisy. Stwierdził, że lubi, jak gotuje ktoś z lepszym wyczuciem smaku niż jego tata.

Jakub, który do tej pory siedział cicho, przytaknął krótko i uśmiechnął się dyskretnie. Było widać, że cieszy go to, jak dogadują się Joasia i Michał.

A bratka to on nie chce? zapytała Stanisława z wyraźną sugestią w głosie.

Jakub skrzywił się i rzucił na matkę karcące spojrzenie, które można by odczytać jako znowu zaczynasz?. Dobrze znał jej styl nie miała oporów, by poruszać najbardziej intymne tematy, zupełnie jakby nie rozumiała, że nie wszystkim to pasuje.

A co w tym złego? wzruszyła ramionami, pewnym tonem ciągnąc swoje. Jej głos brzmiał lekko i trochę figlarnie, jakby nie rozmawiała o niczym wielkim. Michał lubi dzieci cały czas bawi się z kuzynostwem. A ty, Joasiu, masz dopiero trzydzieści pięć spokojnie wychowacie dwoje!

Joasi zrobiło się bardzo niezręcznie. Poruszanie tak osobistego tematu przy ledwie poznanej matce partnera było dla niej co najmniej dyskomfortowe. Ścisnęła dłonie pod stołem, szukając wewnętrznego spokoju.

Obawiam się, że to wykluczone powiedziała ostrożnie, starając się brzmieć w miarę normalnie. Lekarze odradzają mi starania o dziecko. Zdecydowanie.

Na moment zapadła cisza. Stanisława wyraźnie się zafrasowała jej wyraz twarzy stężał, znikło wcześniejsze ciepło i uprzejmość.

Problemy kobiece, co? spytała z udawaną empatią, a w jej tonie pojawiła się lekka pobłażliwość. Ale nie wolno się załamywać medycyna naprawdę szybko idzie do przodu! To, co kiedyś wydawało się nierealne, dziś jest możliwe.

Joasia westchnęła cichutko. Najchętniej skończyłaby temat, ale wiedziała, że milczenie tylko podsyci ciekawość Stanisławy i narosną plotki. Spojrzała pytająco na Jakuba ten wzruszył ramionami, jakby mówił: Sama musisz wyjaśnić.

U mnie to nie przejdzie oznajmiła, patrząc w jeden punkt. Nie rozumiała, czemu musi się tłumaczyć przed praktycznie obcą kobietą. Ale milczenie nie wchodziło w grę Mam bardzo poważne problemy ze wzrokiem. Diagnozę postawiono mi w wieku osiemnastu lat. Przez te wszystkie lata nauczyłam się już żyć z tą świadomością: dzieci mieć nie będę.

Stanisława przez chwilę wpatrywała się w nią z niedowierzaniem. Nie mogła pojąć związku między wzrokiem a ciążą wręcz wyglądała na przekonaną, że to zwykła wymówka.

Ale co to ma do rzeczy? spytała, przechylając głowę. Nie rozumiem.

Joasia sięgnęła do pokładów opanowania.

Jest 90% szansy, że stracę wzrok. Ciąża to dla mojego organizmu zbyt duży wysiłek. Ryzyko jest za duże! Co mi po dziecku, którego nigdy nie zobaczę?

Poprawiła nerwowo okulary. Bardzo jej zależało, aby Stanisława zrozumiała, że to nie wymysł, nie dbałość o figurę, tylko realne zagrożenie!

Czuła wyraźnie rozczarowanie u starszej kobiety. Stanisława już się nie odzywała, rzucając od czasu do czasu niezadowolone spojrzenie. Jasne było, że Joasia nie spełnia jej wyobrażenia o idealnej synowej pewnie marzyła o zdrowej, energicznej kobiecie, która szybko da jej wnuki.

Ale Joasia nie czuła ani winy, ani potrzeby tłumaczenia się. Ona i Jakub dawno podjęli tę decyzję mieli za sobą poważne rozmowy z lekarzami i między sobą. Wiedzieli, że ryzyko jest zbyt duże. W najgorszym razie zawsze mogli rozważyć adopcję albo skorzystać z pomocy surogatki. W końcu teraz zorganizowanie tego nie jest szczególnie trudne.

Gdy już się zbierali do domu, atmosfera trochę się rozluźniła. Stanisława na pożegnanie uścisnęła syna i skinięciem głowy pożegnała Joasię jednak bez specjalnej serdeczności. Kiedy zakładali buty w przedpokoju, Joasia spojrzała na Jakuba w jego oczach widziała ciche przepraszam.

Gdy wyszli na mróz, oboje odetchnęli z ulgą. Wieczorne krakowskie powietrze od razu wydało się świeższe po tych niezręcznościach. Joasia chwyciła Jakuba za dłoń, ten ścisnął ją mocno. Nie trzeba było mówić ani słowa, żeby wiedzieć, że to poznanie rodziców nie przebiegło po ich myśli. Ale ważniejsze było coś innego ich wspólna decyzja, mimo oczekiwań i stereotypów.

***

Trzy miesiące później.

Joasia coraz częściej łapała się na tym, że coś z nią nie tak. Na początku zrzucała winę na przepracowanie albo lekkiego wirusa. Ale kiedy osłabienie i mdłości nie mijały od tygodnia, zaczęła się niepokoić.

Ciągle czuła lekkie zmęczenie, rano dopadała ją mdłości, a zapach kawy i smażonej cebuli zaczął ją drażnić. Próbowała zwalczyć to po swojemu kupiła leki z apteki, dużo piła, kładła się wcześniej spać. Ale lepiej nie było. W pracy łapała się na tym, że jest rozkojarzona, a wieczorem padała ze zmęczenia mimo braku wysiłku.

Pewnego wieczoru, rozmawiając przez telefon z mamą, Joasia mimochodem przyznała się do swoich obaw. Głos zabrzmiał niewyraźnie czuła się po prostu zmęczona.

Asia po chwilowej ciszy ostrożnie odezwała się mama jesteś na pewno pewna, że nie jesteś w ciąży?

Joasia trochę się zdziwiła tym pytaniem. Na moment się zawiesiła, po czym bardzo stanowczo odpowiedziała:

Na sto procent! Nie opuściłam ani jednej tabletki. Wszystko zgodnie z zaleceniami lekarza.

Mama już nie dyskutowała, ale słyszała po tonie, że był zatroskany:

Dla świętego spokoju zrób test. To naprawdę poważna sprawa, po co się denerwować bez sensu.

Joasia już miała się sprzeciwić, ale coś w słowach mamy sprawiło, że się zawahała. W końcu test to nic wielkiego, a stracona pewność siebie nie zaszkodzi.

Dobrze, mamo. Zaraz skoczę do apteki. Kuba w pracy, więc mam czas rzuciła na koniec rozmowy.

Szybko się ubrała, zarzuciła sweter i wyszła. Apteka była tuż obok, spacer trwał może pięć minut. Szła szybciej niż zwykle, jakby chciała dogonić własne myśli. W jej głowie kotłowało się: A jeśli mama ma rację? Jak to się mogło stać? Przecież wszystko miałam pod kontrolą

W aptece chwilę zastanawiała się przed półką z testami. Wybór był ogromny różne firmy, rodzaje. W końcu wzięła dwa testy ze środka cenowej półki. Zapłaciła, schowała zakupy do kieszeni i szybko wróciła do domu.

Siedziała kilka minut w przedpokoju, starając się uspokoić ręce. Trzęsły się, gdy rozpakowywała test. Zrobiła wszystko zgodnie z instrukcją, a potem pozostało już tylko czekać.

Pierwsze minuty dłużyły się niemiłosiernie. Co chwilę patrzyła na zegarek, potem znów na paseczki testu. I nagle wyraźne, mocne dwie kreski. Rzuciła okiem na drugi test to samo.

Jak to możliwe?! wypaliła półgłosem z dezorientacją. Przecież tak bardzo się starałam!

W tym momencie zadzwonił dzwonek. Joasia podskoczyła jak oparzona. Zerknęła na zegarek dziwna pora jak na gościa. Po chwili dotarło do niej to pewnie Michał, który znów zapomniał kluczy w szkole.

Błyskawicznie wrzuciła testy do kosza, poprawiła włosy i pobiegła do drzwi. Na progu stał zadyszany Michał z plecakiem.

Znowu zgubiłeś klucze? uśmiechnęła się, wpuszczając go.

No, zapomniałem tak w pośpiechu odparł z lekką winą i zaczął zdejmować adidasy.

Joasia pognała do kuchni, żeby nakarmić głodnego nastolatka. Nie zauważyła, że jeden z testów nie trafił do śmietnika i został na podłodze

***

Jakub, muszę pojechać do mamy na tydzień, źle się czuje powiedziała Joasia, unikając jego wzroku. Czuła odrazę do oszustwa wobec kogoś, kogo kochała, ale po prostu nie mogła teraz odkryć całej prawdy. I nie miała wyjścia zdrowie najważniejsze.

Jakub od razu oderwał się od komputera, patrząc na nią uważnie.

Może trzeba pomóc? Mogę zawieźć leki albo pojechać z tobą?

Joasia uśmiechnęła się ciepło, z odrobiną skruchy. Był taki opiekuńczy, ale jego troska tylko gmatwała sprawy.

Na razie sobie poradzimy, ale dzięki. Jakby coś się działo, zadzwonię odparła, starając się brzmieć naturalnie.

Zajęła się pakowaniem: sweter, dżinsy, koszulki, bielizna, szczoteczka. W głowie odliczała minuty do odjazdu autobusu na Nowy Sącz zostało mniej niż godzina, a na dworzec też trzeba się dostać. Mama miała ją odebrać. Trochę to uspokajało.

Odezwi się, proszę. Jakby coś przyjadę.

Będę, nie martw się przytuliła go na sekundę. Szybko wrócę, nawet nie zdążysz się stęsknić.

Podróż minęła jej jak we śnie. Sprawdzała telefon: czy Kuba czegoś nie napisał i czy mama się nie rozchorowała bardziej. Mimo mętliku w głowie trzymała się planu: pojechać, ogarnąć sytuację, wrócić a potem, kiedy wszystko się wyjaśni, porozmawiać z Kubą szczerze.

Na drugi dzień umówiła się do prywatnej kliniki. Zarezerwowała termin przez internet, wybrała lekarza z polecenia, zrobiła wszystko, żeby nie wzbudzać podejrzeń. Wizyta przebiegła sprawnie: badania, USG, wywiad.

Tak, jest pani w ciąży. Wstępnie pięć, sześć tygodni usłyszała spokojny głos lekarki.

Joasia skinęła głową. Gdzieś głęboko tliła się jeszcze nadzieja, że zaszła pomyłka, że testy były felernie, że może laboratorium coś pokręciło Ale usłyszała to, co usłyszała.

Ale przecież brałam tabletki! Jak to możliwe?

Lekarka przez chwilę coś zapisywała.

Czasem lek bywa wadliwy, czasem wpływają na skuteczność inne leki, nawet antybiotyki czy kłopoty z żołądkiem. Zdarza się, choć rzadko.

Zrobiła pauzę.

Chyba nie chce pani tej ciąży utrzymywać?

Joasia zamknęła oczy na sekundę. Tyle razy analizowała to w głowie Przypomniały jej się ostrzeżenia lekarzy i ryzyko, o którym nigdy nie zapomniała.

Szansa na ślepotę to dziewięć do jednego. Co pani myśli?

Lekarka pokiwała głową z pełnym zrozumieniem.

Rozumiem panią. To bardzo trudna decyzja, ale powinna ją pani podjąć w zgodzie ze swoim zdrowiem. Wypiszę skierowania i jutro spotkamy się z wynikami będziemy mogli wtedy spokojnie ustalić, co dalej. W każdej chwili może pani zadzwonić.

Joasia podziękowała cicho, zebrała papiery i wyszła na korytarz. Oparła się na moment o ścianę, oddychała głęboko, by zebrać siły. Jutro nowy dzień pomyślała, szykując się na to, co ją czeka.

***

Asia! Kuba zadzwonił cały rozpromieniony, a ona od razu poczuła niepokój.

O co chodzi? spytała, starając się zabrzmieć jak najspokojniej. W głowie kłębiło jej się: Skąd wie? Jak się dowiedział?

Jesteś w ciąży! wykrzyczał z radością, jakby już widział ich szczęśliwą rodzinę.

Joasia zamknęła oczy, zbierając myśli.

Skąd ci to przyszło do głowy? spytała ostrożnie, choć serce waliło jej jak młotem.

Znalazłem test na podłodze, dwie kreski! Kuba nie miał ani grama wątpliwości. Umówiłem cię już do świetnego specjalisty. Chcę być z tobą do końca.

Joasia wzięła głęboki oddech. Musiała go trochę ostudzić, nie chcąc go zranić.

Nie ciesz się za wcześnie powiedziała cicho. To błąd, niemożliwe, żebym była w ciąży. Brałam przecież tabletki, wszystko zgodnie z instrukcją. To musi być pomyłka.

Na chwilę zapadła cisza. Wyraźnie słyszała, jak Jakub układa sobie to w głowie.

Wiesz Asia mruknął po chwili, wyraźnie skrępowany. Mama, jak była u nas ostatnio, bardzo mnie namawiała, żeby nie przesadzać z tym twoim chorowaniem. Powiedziała, że wiele kobiet rodzi mimo trudnych chorób, że teraz można inaczej prowadzić ciążę. Ciągle mi opowiadała o cudach medycyny I no i chyba trochę jej uległem.

Sam poczuł, że przesadził. Joasia milczała, próbując zrozumieć: to niemożliwe Po chwili spokojnie, ale bardzo poważnie spytała:

Chcesz powiedzieć, że podmieniłeś mi tabletki? zapytała spokojnie, choć wrzała w środku.

Nie, nie zaprzeczył, ale po chwili się zaciął Po prostu mama przekonała mnie, że nie trzeba tego traktować aż tak dosłownie. Chciałem spróbować Wypadł mi twój pojemnik z lekami, a potem nie oddałem wszystkich tabletek. Zamieniłem je na witaminy. Myślałem, że to szansa Mama tak na mnie naciskała Wybacz.

Joasia w jednej chwili poczuła tylko lodowaty strach i wściekłość.

Ty na poważnie?! głos jej lekko zadrżał. Wiedziałeś, że walczę z tą chorobą od lat. Wiedziałeś, co mi grozi, gdy odstawiam lek A zrobiłeś to i nawet nie zapytałeś!

Myślałem o rodzinie jęknął Kuba., żałośnie.

Przez chwilę zbierała się w sobie, by nie wybuchnąć jeszcze bardziej.

Nie mogę teraz rozmawiać. Spotkajmy się pojutrze przy Plantach, w południe? wycedziła.

Będę! Wszystko się ułoży! odpowiedział z nadzieją.

Na razie przerwała rozmowę i rozłączyła się.

Joasia aż gotowała się ze złości! W głowie wciąż słyszała, jak Kuba mówił, że myślał o rodzinie, że to dla nich… A przecież ryzykował jej zdrowiem, jej wzrokiem, jej życiem! Nie mogła pozwolić, żeby ktoś tak traktował zaufanie i odpowiedzialność. Wiedziała, że za dwa dni spojrzy mu prosto w oczy i wszystko powie bez żalu, bez krzyku, z chłodną kalkulacją.

W spotkanym dniu Kuba pojawił się na Plantach pół godziny przed czasem. Nawet kupił jej biały bukiet róż wiedział, że je uwielbia. Czekał nerwowo, że może Joasia da się przekonać, złagodzi swój gniew, a oni wspólnie znajdą rozwiązanie.

Ale gdy punktualnie zjawiła się Joasia pod rękę z bratem Adamem jej twarz była chłodna i nieprzystępna. Nawet nie spojrzała na kwiaty, które Kuba z nadzieją podawał. Wyjęła tylko papier i wręczyła mu bez słowa.

Co to jest? zdziwił się, zmieszany jej postawą.

To informacja, że nie będzie dziecka powiedziała lodowato. Wiedziałeś o mojej chorobie. Wiedziałeś, a mimo to wystawiłeś moje zdrowie na szwank, słuchając ciekawskich rad swojej mamy. Tego nie wybaczę! Jutro przyjadę po rzeczy. Z bratem, żeby uniknąć nieporozumień.

Bez słowa odwróciła się i ruszyła w stronę rynku. Kuba próbował ją zatrzymać.

Joasia, poczekaj! Pogadajmy!

Adam stanął naprzeciw niego, z tą spokojną stanowczością, która nie pozostawia złudzeń.

To nieprawda! wykrztusił Kuba, już prawie w rozpaczy. Pytałem lekarza, powiedzieli, że teraz to minimalne ryzyko! Ty po prostu nie chcesz dziecka, to wszystko!

Joasia odwróciła się powoli, biała na twarzy, ale zupełnie spokojna.

Chodziłeś do lekarza beze mnie? Mówiłeś obcym ludziom o moim zdrowiu, nie znając nawet mojego dokładnego rozpoznania?!

Kuba zaniemówił. Zacisnął ręce w pięści.

Myślałem o rodzinie! O naszym dziecku! wypowiedział zdesperowany.

Bo dla mnie najważniejsze jest życie i zdrowie odpowiedziała poważnie. Moje życie, moje ciało! To nie gra. Ty wiesz, czym grozi strata wzroku niemożność pracy, bezradność, ciemność na co dzień!

Na sekundę ugryzła się w język, ale już widziała, że Kuba nie odpuści.

Wiesz, co robisz? Znalazłeś lekarza, który powiedział ci to, co chcesz usłyszeć. Ale mnie zostawiłeś bez żadnej kontroli nad własnym zdrowiem.

Brat dodał tylko wymownie: Idź już.

Straciłam do ciebie zaufanie Joasia była już spokojna. Nie chcę się martwić, że jutro znów zrobisz coś za moimi plecami.

Kuba chciał jeszcze protestować, ale jej wzrok był nieprzystępny, tylko zimny i pełen żalu…

Joasia odwróciła się i ruszyła w stronę Karmelickiej. Kuba zamarł w miejscu, patrzył, jak jej sylwetka maleje, ochroniona ramieniem brata.

Został tak, ściskając niewręczone róże. Patrzył na ich delikatne, białe płatki, powoli docierało do niego, że stracił nie tylko dziecko, ale przede wszystkim tę, którą kochał.

I wtedy, po raz pierwszy, w głowie pojawiła się myśl: A może ona naprawdę miała rację?. Ale teraz to już nie miało żadnego znaczeniaZanim Joasia zniknęła za rogiem, jeszcze raz przystanęła obejrzała się na Planty, na kogoś, z kim przez chwilę miała dzielić życie. Poczuła żal, ale i ulgę: wybrała siebie, nie pozwoliła, by ktoś przejął ster nad jej losem. Dotknęła ramienia brata, choć łzy cisnęły się pod powieki uśmiechnęła się krótko.

Chodź, Adam. Teraz kawa i najlepsza szarlotka w mieście. Muszę zacząć coś nowego. Jej głos brzmiał cicho, ale pewnie.

Szli ulicą, a Joasia pierwszy raz od dawna nie czuła ciężaru oczekiwań. Miała przed sobą przyszłość, której nie wyznaczały nakazy innych. Za chwilę telefon znów zawibrował SMS od mamy: Jestem z Ciebie dumna. Kocham Cię.

Joasia przystanęła, zamknęła oczy i odetchnęła głęboko. Wiedziała, że jeszcze wiele przed nią bólu, być może i samotności, ale również nadziei, której teraz nie chciała już oddać za żadną cenę. Trochę zadrżała, czując, jak wiosenne powietrze zaczyna pachnieć słońcem.

Ruszyła powoli w kierunku nowego życia, bez żalu oglądając się za tym, co nie było dla niej. Bo czasem największą bliskość znajduje się w sobie i tam właśnie postanowiła zostać.

A róże? Zostały na Plantach, łagodnie opuszczone na ławkę piękne, choć porzucone. Kiedyś ktoś je podniesie i ucieszy się ich zapachem, nie wiedząc, że były świadkami zakończenia czegoś trudnego i początku czegoś, co może, kto wie stanie się kiedyś szczęściem.