Czy to ojcowska zazdrość, czy jednak normalne podejście?

Zięć od razu mi się nie spodobał. Tak, można powiedzieć, że to zazdrość ojca o wybranka swojej córki, ale wydaje mi się, że on naprawdę robi wszystko, żeby ją  całkowicie od nas oddzielić.

Nasza rodzina jest zgodna i spójna. Mamy z żoną tylko jedną córkę, Amelkę. Obdarzyliśmy ją całą naszą bezgraniczną miłością. Daliśmy jej z siebie wszystko i jesteśmy pewni, że wychowaliśmy dobrego i przyzwoitego człowieka. Możemy z niej być dumni. Jak wszyscy rodzice mieliśmy nadzieję, że na starość będziemy mogli liczyć na jej wsparcie.

Tak się złożyło, że na trzecim roku studiów Amelka poznała Nikodema i zaczęła się z nim spotykać. Nie byliśmy przeciwni ich związkowi i całkowicie zaufaliśmy córce, chociaż nie bardzo spodobał nam się jej chłopak. Później ogłosili, że zamierzają się pobrać i wszyscy z radością zaczęliśmy przygotowywać się do ślubu.

Amelka jakoś raz się wygadała, że zamierzają przeprowadzić się do miasta pana młodego i tam zamieszkać na stałe. Ta wiadomość wytrąciła nas z równowagi, bo rodzinne miasto Nikodema leży 500 kilometrów od nas! Przez to spotykalibyśmy się z naszą córką i przyszłymi wnukami niezwykle rzadko. Młodzi nawet nie zamierzali dyskutować na ten temat – po prostu postawili nas przed faktem dokonanym.

Moja żona i ja staraliśmy się znaleźć jakieś wyjście z tej sytuacji. Nawet pomyśleliśmy, żeby kupić Amelce mieszkanie w naszym mieście. Ale kiedy powiedzieliśmy o tych planach córce, z jakiegoś powodu odmówiła. Nie rozumiem dlaczego, bo tamto miasto jest dla niej zupełnie obce, a do tego musiałaby tam mieszkać z teściową. Byliśmy z żoną wstrząśnięci decyzją naszej córki, ale nic nie mogliśmy na to poradzić.

No i rzeczywiście, po ślubie wyjechali, a nasze kontakty ograniczają się do rozmów wideo. Z jednej strony cieszyliśmy się z powodu naszej córki i tego, że jest szczęśliwa ze swoim mężem, jednak my zostaliśmy zupełnie sami. Tylko praca mnie ratowała, ale w duszy codziennie czułem pustkę.

Kiedy już się z tym pogodziliśmy, mieliśmy nadzieję, że przynajmniej na święta córka z mężem do nas przyjadą, ale za każdym razem mieli jakieś wymówki.

Szczerze mówiąc, teraz z całego serca nienawidzę tego Nikodema za to, że zabrał naszą córkę. Ale powiedzcie, czy to jest ojcowska zazdrość? Nie miałem nic przeciwko ich małżeństwu, po prostu nie podoba mi się, że ten człowiek zabrał naszą Amelkę tak daleko.