— Czemu na mnie krzyczysz?! — oburzył się mężczyzna. — Lecę i dokarmiam twoją żonę, a ty podnosisz na mnie głos?! Co to ma być!!! Przekrzykiwali się nawzajem przez pół godziny, aż ptak zdzierał gardło, a mężczyzna opadł z sił…

Czemu się na mnie wydzierasz?! oburzył się mężczyzna. Leczę i karmię twoją żonę, a ty jeszcze się drzesz na mnie?! Co to w ogóle ma być?! Krzyczeli na siebie przez dobre pół godziny, dopóki ptak nie ochrypł, a mężczyzna nie opadł z sił…

To wszystko wydarzyło się dawno temu, kiedy wracałem do domu po porannej zmianie w fabryce w Poznaniu. Przede mną rozciągała się wizja wolnej soboty i niedzieli, co na samą myśl poprawiało humor. Ale nie tylko chodziło o odpoczynek. W planach, w sobotni wieczór, czekała mnie pierwsza prawdziwa randka z kobietą, którą poznałem przez internet.

Miesiąc wymiany listów i długich rozmów: o pracy, o pasjach, o życiu. Słowem tak, jak to bywa w takich przypadkach. Termin rendez-vous już był ustalony. Pozostało tylko zadzwonić do przytulnej restauracji na Jeżycach, zarezerwować stolik i wybrać odpowiednie ubranie.

Zatopiony w tych miłych myślach, przemierzałem ostatnie metry do mojej klatki w szarym bloku z wielkiej płyty. Mieszkałem sam, na czwartym piętrze. Zostało mi może pięćdziesiąt kroków do wejścia. Wydawało się, że jeden ruch mógł wszystko w moim życiu zmienić, lecz…

Och, te polskie „ale”.

Pod klatką, nagle, z gałęzi starego kasztanowca spadła mi pod nogi kawka. Uderzyła mocno, rozkrakała się przeraźliwie, a nad głową zakręciła się gromada czarnych ptaków. Wrzeszczały tak, jakby rozegrał się dramat.

A niech to szlag mruknąłem. Tego mi brakowało.

Kawka usiłowała się podnieść, lecz zaraz upadła. Zobaczyłem, że prawa łapka nienaturalnie zwisa.

No i co ja mam z tobą zrobić? zapytałem, sam do siebie.

Nie umiałem przejść obojętnie. Zdjąłem kurtkę, delikatnie okryłem ptaka, by nie próbował uciekać, i skierowałem się do klatki schodowej. Za mną rozlegały się niepokojące, żałosne pokrzykiwania kawczej gromadki.

W domu z troską wyjąłem ptaka z kurtki i obejrzałem złamanie. Natychmiast wbił mi dziób w palec.

O, na litość Bożą! syknąłem przez zęby, owijając jej dziób kawałkiem ścierki.

Telefon do weterynarza na nic: ptaki nie wchodzą w zakres ich pomocy. Znajomi również rozłożyli ręce. A wtedy pomyślałem przecież jestem dobrym mechanikiem, może sam coś wykombinuję.

Najpierw zaadoptowałem dla kawki pudełko po butach; wyłożyłem wełnianym ręcznikiem i postawiłem na parapecie. Imię przyszło samo Wanda.

Parę godzin męczyłem się z usztywnieniem: z pomocą noża, wykałaczek i kilku patyczków zrobiłem prowizoryczną szynę, którą dokładnie owinąłem taśmą izolacyjną. Gdy skończyłem, zdjąłem szmatkę z dzioba Wanda rzuciła się, by znów mnie podziobać.

Spokojnie, spokojnie, mówiłem wolno. Ja chcę tylko pomóc. Muszę cię jeszcze nakarmić, napoić…

Internet podrzucił mi plan działania: w wędkarskim kupiłem larwy i dżdżownice, w aptece pincetę i strzykawkę. Po powrocie do domu rozpocząłem karmienie.

Musiałem delikatnie rozchylać jej dziób i podawać jedzenie, wodę podawać przez strzykawkę. Kawka się wyrywała, plując i złorzecząc swoimi dźwiękami, a ja marudziłem, ale nie ustąpiłem.

W końcu zmęczyliśmy się oboje. Wanda, najedzona i wymęczona walką oraz bólem, zasnęła. Też padłem do łóżka.

Rano to samo: karmienie, protesty i upór z obu stron. Wtedy zauważyłem przez szybę, jak na parapecie przysiada wielki gawron bez wątpienia samiec i bacznie pilnuje sytuacji.

Nawet nie wiedząc dlaczego, otworzyłem okno.

Jesteś pewnie mężem Wandy? Chodź, zobacz sam. Chcę jej tylko pomóc.

Gawron patrzył spod oka, przekrzywiwszy głowę na bok, raz na mnie, raz na leżącą w pudełku Wandę. Po chwili ostrożnie wszedł do mieszkania.

Wanda zapiszczała cicho. Gawron odwrócił się do mnie, rozpostarł skrzydła i zacharczał donośnie.

Ej, czemu się na mnie drzesz?! oburzyłem się, jakbym rozmawiał z człowiekiem. Leczę i karmię twoją żonę, a ty jeszcze masz do mnie pretensje?!

Tak to było patrzyliśmy sobie w oczy i kłóciliśmy się na pół głosu, człowiek z ptakiem, dobre pół godziny. Póki gawron nie ochrypł, a ja nie odsapnąłem.

W końcu bez słowa przesunąłem dwie plastikowe miseczki: z larwami i z dżdżownicami. Bez tłumaczeń.

Ptak zbadał ucztę, po czym zaczął jeść.

No, proszę, mruknąłem. Oczywiście, korzystaj. Dla ciebie się starałem.

Najedzony gawron podszedł do Wandy i z troską poprawiał jej pióra.

To niesamowite wzruszyłem się nieoczekiwanie. Małżeńskie czułości. Nie martw się, zrobię wszystko, by twoja Wanda wróciła do zdrowia. Tylko powiedz jej, żeby mnie nie dziobała!

Nocą gawron odleciał, a rano znowu się pojawił. Zastukał dziobem w szybę, poczekał, aż go wpuściłem, sprawdził Wandę i spokojnie zabrał się do śniadania.

Dzień dobry, przywitałem się już z uśmiechem. Wygląda na to, że się rozumiemy

Przy karmieniu Wanda już nie była taka bojowa, a jej partner uważnie pilnował z boku.

Wtem jakby mnie olśniło.

O rety! jęknąłem, chwytając się za głowę. Przecież ona czeka! Nie zadzwoniłem, nie zarezerwowałem stolika

Wykręciłem numer.

Przepraszam panią najmocniej zacząłem, a potem szczerze opowiedziałem, co się wydarzyło i dlaczego nie zadzwoniłem do restauracji.

Czyli jakaś kawka jest ważniejsza od naszego spotkania?! przerwała mi oburzona kobieta.

Ależ Nie, pani źle mnie zrozumiała, to nie tak To dla mnie ważne. Tak wyszło…

To żyj pan z tą swoja kawką! rzuciła ostro i odłożyła słuchawkę.

No i pięknie, westchnąłem ciężko, zwracając się do gawrona. Pierwsza randka skończona, zanim w ogóle się zaczęła.

Wtedy duży ptak wskoczył na stół, rozpostarł skrzydła i dumnie przeszedł się, jakby chciał mnie dodać otuchy.

Uśmiechnąłem się mimowolnie:

Nie wiem, czy coś z tego rozumiesz, ale poczułem wsparcie. Myślisz, że nie powinienem się załamywać? Że trzeba być twardym?

W tym momencie rozległ się dzwonek. Na progu stanęła pani z piątego piętra pani Grażyna, uśmiechnięta, którą zawsze spotykałem w windzie.

Przepraszam zaczęła nieśmiało. Od kilku dni pod pana oknami krąży wataha kawk. Czy wszystko w porządku? Nic się panu nie stało?

To trzeba zobaczyć, odparłem. Proszę wejść, sama pani oceni.

Gdy weszła, aż jej mowę odjęło.

Fantastyczne Ratuje pan kawkę?

Wanda, poprawiłem.

To gawrona nazwijmy Karol, zaśmiała się.

Jej śmiech zabrzmiał jak dzwonki srebrne, i poczułem, że dawno już nie słyszałem czegoś równie przyjemnego. Patrzyłem na nią i zrozumiałem a niech tam, z tą randką, która się nie wydarzyła!

Karol ponownie rozłożył skrzydła, przeszedł tanecznym krokiem po stole, a sąsiadka na nowo się roześmiała.

Od tego czasu wszystko zaczęło iść łatwiej. Karol wyraźnie polubił gościa gdy tylko pojawiała się sąsiadka, stroszył pióra i krążył wokół niej. Ona czerwieniła się i śmiała.

Wanda przestała się buntować i w końcu zaczęła jeść sama. Szybciej dochodziła do siebie. Dałem sąsiadce zapasowy klucz, żeby mogła doglądać Wandy, gdy mnie nie było w domu.

Pani Grażyna coraz bardziej mi się podobała. Już prawie zdobyłem się na odwagę, by zaprosić ją na randkę, gdy wydarzyło się coś jeszcze.

Pewnego późnego wieczoru, po drugiej zmianie, wracałem z pracy. Dzień był ważny na przerwie kupiłem dla sąsiadki drobny prezent: srebrny łańcuszek z małym czerwonym serduszkiem.

Z bakowym uśmiechem ruszyłem w stronę bloku, wyobrażając sobie, jak go wręczę. Nagle z cienia pod latarnią wyskoczyło dwóch opryszków.

Dawaj portfel, telefon, zegarek! pierwszy pokazał nóż.
I kurtkę też zdejmuj, dodał drugi.

Nie zdążyłem nawet się wystraszyć.

Nad nimi nagle zawirowała czarna chmura. Rozległy się przeraźliwe krzyki bólu i przestrachu. Dziesiątki dziobów uderzały z siłą młota. Stado kawk i gawronów rzuciło się na napastników.

Uciekłem do domu, a rano…

Na progu pojawiła się blada Grażyna, trzęsąc się z emocji.

Boże! rzuciła, przytulając się do mnie. Żyjesz! Już myślałam, że coś ci się stało…

Co się stało? spytałem, gładząc ją po włosach.

W nocy cała chmara kawk napadła na dwóch przechodniów. Niemal ich zadziobały. Są w szpitalu, ponoć w ciężkim stanie.

Uśmiechnąłem się i sobie przypomniałem:

A ja kupiłem dla ciebie prezent.

Oj, po co? Nie trzeba zmieszała się.

Ale gdy pokazałem srebrny łańcuszek z serduszkiem, uśmiechnęła się i ucałowała mej policzek.

Przepiękny. Dziękuję, powiedziała i sięgnęła po drobiazg, ale…

No właśnie znów to polskie ale!

Niczym czarna błyskawica przeleciał Karol i capnął świecidełko z moich rąk. Wylądował przy rekonwalescentce Wandzie i złożył łup przy jej łapkach.

Zaczęliśmy się śmiać.

Kupię nowy, obiecałem.

Karol rozłożył skrzydła, zadął dumne Kaaa!, a Wanda schowała prezencik w swoim pudełku.

A ja i Grażyna całowaliśmy się w progu.

I czy to nie jest najlepsze rozwiązanie?

W końcu rodzina to rodzinaNa klatce rozległo się gruchanie. Sąsiadka, wciąż rozpromieniona, uniosła wzrok.

Może teraz razem nakarmimy Wandę i Karola? zaproponowała szeptem.

Pokiwałem głową, a kiedy ruszyliśmy do kuchni, Karol z gracją gawrona prowadził nas jak gospodarz własnego domu. Wanda, w pudełku, zerknęła na nas z błyskiem w oku już nie była zwykłym rannym ptakiem, tylko królową tego dziwnego stada ludzi i ptaków.

Gdy podaliśmy im pierwsze kąski, Grażyna splotła dłoń z moją.

Za oknem, na gałęziach kasztanowca, przykucnęły dziesiątki kawk, gawronów i nawet jakiś srokaty wrona. Czułem się tak, jakbym miał swój własny chór, własne skrzydlate bractwo, które świętuje nasze szczęśliwe zakończenie.

Na chwilę zapadła cisza. Potem przez otwarte okno do środka wleciał wieczorny wiatr, niosąc z sobą szelest liści i głosy ptaków.

Pomyślałem, że gdyby życie potrafiło świstać skrzydłem o parapet w odpowiednim momencie, zawsze pojawi się jakaś kawka, gawron, dobra sąsiadka. Albo i miłość tam, gdzie się jej człowiek najmniej spodziewa.

A Karol rozsiadł się na parapecie, dumny, z serduszkiem połyskującym między piórami. Wydał z siebie triumfalne Kaaa!, dając sygnał całemu stadu, że wszystko jest na swoim miejscu.

Pomyślałem: trudno o lepszy początek dla nowego rozdziału.

I wtedy Grażyna ścisnęła mocniej moją dłoń i szepnęła:

Chodź, czas na nasz własny lot.

A ja, nadzwyczaj lekki, jakby z doprawionymi skrzydłami, ruszyłem z nią ku reszcie życia, pod czujnym, mądrym okiem dwóch ptasich patronów.